กุหลาบเกราะเพชร

“เราเคยร่าเริงกว่านี้”

“เหรอ อะไรทำให้ฉันเปลี่ยนไป” ณัฐวรามองกานดาอย่างรอคำตอบ ท่านได้แต่ยักไหล่ไม่พูดอะไร...

ด้านนำบุญพาเด่นเดือน ดุจดาวและสิตางค์ที่สลบไสลไม่ได้สติมายังห้องวิจัยของตัวเอง...

ทางฝ่ายพิพัฒน์เรียกฉัตรรัศมีมารับซิมคืนไป พร้อมกับเตือนถ้าเป็นคนอื่นเธอคงรู้ว่าจะโดนโทษหนักขนาดไหน เธอรับปากจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก เขาทำทีถามถึงพ่อของเธอแล้วถามเลยไปถึงเตชิต เธอคุยให้ฟังว่าเธอเป็นลูกติดพ่อ ส่วนเตชิตเป็นลูกติดแม่ พิพัฒน์สรุปทันที

“งั้นเรากับเตชิตก็แทบจะไม่มีความผูกพันทางสายเลือดกันเลยสิ ถูกไหม”

“ท่านพิพัฒน์มีอะไรจะใช้ฉัตรเป็นการส่วนตัวหรือเปล่าคะ หรือว่าหึง” ฉัตรรัศมียิ้มยั่ว พิพัฒน์ยิ้มตอบไม่มองสบตาอย่างรู้กัน...

ooooooo

ดุจดาวค่อยๆรู้สึกตัวตื่นขึ้น พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงคล้ายเตียงผู้ป่วยในห้องวิจัยอะไรสักอย่าง ถูกล็อกกุญแจมือติดไว้กับราวเตียงทั้งสองข้าง ขาถูกมัดเช่นกัน เด่นเดือนกับสิตางค์นอนอยู่บนเตียงใกล้ๆ มีสภาพไม่ต่างกัน พวงกุญแจสำหรับไขกุญแจมือวางอยู่บนโต๊ะไม่ห่างจากสิตางค์นัก เธอกระซิบเรียกพี่สาวให้ตื่น

เด่นเดือนลืมตาตื่นขึ้นพบว่าตัวเองถูกล็อกกุญแจมือพยายามกระชากมือออกจนเกิดเสียงดัง ดุจดาวรีบบอกให้เธอเบาๆเสียงลงหน่อย เด่นเดือนนึกถึงสิตางค์ขึ้นมาได้กวาดตามองหาเห็นเพื่อนยังหลับไม่ได้สติ มีผ้าพันแผลอยู่บนหัวมีเลือดซึมอีกด้วย ร้องเรียกให้รู้สึกตัวแต่เพื่อนนอนเฉย

“เกิดอะไรขึ้น นี่มันที่ไหน ใครจับเรามาต้องการอะไร” เด่นเดือนยังพยายามกระชากกุญแจมือออกแต่ไร้ผล สองสาวมองหน้ากันสีหน้าเป็นกังวลกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับพวกตน...

นำบุญแวะไปที่บ้านกฤตนัยเพื่อขอสะกดจิตณัฐวราอีกครั้ง อ้างว่าเป็นการกระตุ้นความทรงจำ เธอรู้ทันสวนทันทีสะกดจิตให้ไปใช้งานมากกว่า กฤตนัยไม่ค่อยพอใจนัก รู้สึกเหมือนถูกหลอกใช้ ซักเขาตกลงให้ลูกของตนไปทำอะไรกันแน่ เขาให้เธอไปรวมทีมกุหลาบเกราะเพชร เพราะเธอทำคนเดียวจะหนักเกินไป

“พูดเหมือนจะดูดี แต่ให้หลานฉันไปทำอะไรเสี่ยงๆแน่” กานดาชักสีหน้าใส่

“ผมอยากจะขอตัวณัฐวราไปเช็กร่างกายที่สถาบัน”

กานดาตะคอกใส่จะเอาไปใช้งานมากกว่า นำบุญตวาดคืนไปบ้างอยากให้หลานเป็นคนก้าวร้าวแบบนี้หรืออยากให้เธอคนที่สดใสร่าเริงกลับคืนมา กฤตนัยไม่ขัดข้องหากเขาทำได้อย่างที่พูด ณัฐวราขอร้องอย่าสะกดจิตกันอีก มีอะไรให้ทำก็ให้บอกกันดีๆ นำบุญรับปากจะไม่ทำอย่างนั้นอีก...