กุหลาบเกราะเพชร

พิพัฒน์ไม่พอใจเมื่อเห็นสภาพพังยับของวรมัน 2 ส่วนวรมัน 1 ก็เยินกลับมาแถมยังปล่อยให้กานดาหนีรอดไปได้ทำให้พลาดหาตัวกฤตนัยไปด้วยแล้วไล่

วรมัน 1 กลับอู่ไปก่อน วรมัน 1 หันหลังกลับออกไปสวนกับวรมันพอดี เขามองตามหลังหุ่นหน้าเหมือนตัวเองอย่างงงๆ มองพิพัฒน์สีหน้าเต็มไปด้วยคำถาม

“ทำไม! หน้าแกจดลิขสิทธิ์ไว้หรือไง แล้วนี่เจอตัวด็อกเตอร์กฤตนัยรึยัง” พิพัฒน์เห็นวรมันส่ายหน้าเป็นทำนองว่ายังไม่เจอก็ไม่พอใจ “แกคงไม่พัฒนาไปถึงขั้นรู้จักโกหกฉันหรอกนะวรมัน”

วรมันยืนนิ่งไม่พูดอะไรได้แต่มองรีโมตบนโต๊ะทำงานของพิพัฒน์อย่างหวาดหวั่น...

นำบุญพากานดาซึ่งยังปากเจ่อจากโบทอกซ์พูดแทบไม่เป็นภาษามนุษย์กับนิรมนไปส่งที่เซฟเฮาส์ พร้อมกับกำชับสองน้าหลานรวมทั้งกฤตนัยด้วยว่าหากจะออกไปไหนต้องพรางหน้าพรางตากันด้วย เพราะพวกคนร้ายมีสมุนยั้วเยี้ยเต็มไปหมด ถ้ามันเจอพวกเราอีกอาจไม่โชคดีเหมือนวันนี้...

ณัฐวราไม่ได้กลับไปที่เซฟเฮาส์แต่แวะไปห้องวิจัยของนำบุญพร้อมกับปลายนิ้วของวรมัน 2 ที่มีสายไฟระโยงระยางมาวางไว้ในถาด ดุจดาว เด่นเดือนและสิตางค์ที่ยอมร่วมกลุ่มแล้วเข้ามารุมดู ถามว่าหุ่นยนต์หรือ เธอส่ายหน้าไม่รู้เหมือนกัน แต่ผิวหน้า วิธีการเดิน การเคลื่อนไหวเหมือนคนมากๆ ดุจดาวเพิ่งสังเกตเห็นสารร่างของเธอที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำถามว่าไปตีกับใครมา ณัฐวราตวาดแว้ดว่ายุ่ง แล้วเดินแยกไปอยู่ห่างๆ

“คราวหน้าถ้าเธอออกไปข้างนอก ให้พวกเราไปด้วยสิ” เด่นเดือนเว้าวอน ณัฐวราว่าสิทธิ์ขาดไม่ได้อยู่ที่เธอ สิตางค์หว่านล้อมถ้าออกไปด้วยกันเผื่อมีอะไรจะได้ช่วยเหลือกันได้ ณัฐวราไม่เชื่อ เกรงว่าถ้าได้ออกไปคงหายนะกันหมด ดุจดาวไม่พอใจที่ถูกปรามาสจะมีเรื่องกันอีก โชคดีที่นำบุญมาห้ามไว้ทัน แล้วเหลือบไปเห็นปลายนิ้วของวรมัน 2 ถามว่านั่นอะไร พอรู้ว่าเป็นชิ้นส่วนของพวกคนร้าย สีหน้าเปลี่ยนไปเป็นวิตกกังวลทันที...

เตชิตเองก็ไม่สบายใจเช่นกันที่ผลชันสูตรออกมาว่านอกจากพบเลือดในที่เกิดเหตุแล้วยังพบคราบน้ำมันหล่อลื่นนำเข้าชนิดพิเศษไม่พบที่มาที่ไป ชยธรถึงกับหน้าตาตื่นนี่เรากำลังต่อสู้อยู่กับหุ่นยนต์หรือ สารวัตรหนุ่มส่ายหน้าไม่น่าจะใช่หุ่นยนต์เพราะตัวที่เราเคยปะทะกับมันมีเลือด

“ปัญหาคือตอนนี้มันไม่ใช่แค่หนึ่งแล้วนะ มันมีถึงสาม” เตชิตพูดขึ้นมาแล้วอดเครียดไม่ได้...

ณัฐวรากลับมาถึงห้องพักของนิรมน เห็นน้องนอนหลับอยู่ดึงผ้ามาห่มให้ แล้วหยิบแหวนหมั้นของเตชิตขึ้นมาดู รู้สึกเศร้าอย่างบอกไม่ถูกลองสวมที่นิ้วตัวเองน้ำตาเจ้ากรรมไหลอาบแก้ม นิรมนรู้สึกตัวตื่นเห็นสภาพพี่สาวถามว่าร้องไห้ทำไม เธอแตะน้ำตาดูส่ายหน้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าร้องไห้ให้กับอะไร รู้สึกเหมือนตัวเองไร้ค่า

“ไม่มีใครไม่มีค่าหรอก ถ้าพี่อยากรู้สึกว่าตัวเองมีค่า พี่ลองออกไปทำอะไรเพื่อคนอื่นดู พี่อาจจะรู้สึกว่าตัวเองมีค่ามากขึ้น แล้วก็พบคำตอบที่ตัวเองกำลังค้นหาก็ได้”...

ดึกคืนนั้น ณัฐวราในชุดกุหลาบเกราะเพชร สวมสร้อยห้อยแหวนหมั้นวงนั้นเอาไว้ มาเดินเตร่แถวย่านเริงรมย์ นักเที่ยวเมาแอ่นคนหนึ่งหัวเราะชอบใจที่เห็นเธอในชุดบอดี้สูทชี้ชวนให้เพื่อนฝรั่งดู ฝรั่งมือบอนตีก้นเธอเล่นแถมถามว่าเท่าไหร่ เธอจับมันทุ่มลงพื้นแทนคำตอบ ผู้คนแถวนั้นตบมือพลางหัวเราะชอบใจ

ooooooo