จ้าวสมิง
ตอนที่ 16
คล้อย แคล้ว ดำและสมุนพาพิมพ์สายมายังจุดนัดพบบริเวณเชิงเขาที่มีทั้งรถและม้าเพื่อใช้หลบหนี
“ปล่อยฉันนะเสือคล้อย ได้ของไปแล้วจะจับฉันมาทำไม”
“งานนี้มันมีข้อแลกเปลี่ยน ช่วยไม่ได้ เฮ้ย...เอามันไปมัดไว้ที่รถ แล้วเราไปกัน”
“ไม่รอปลัดอรรถก่อนเหรอครับพ่อเสือ” ดำถาม
“ไม่...เดี๋ยวมันก็มาเอง ไปรวมตัวกันที่นอกเมืองเย ไปเว้ย”
สมุนลากพิมพ์สายที่พยายามขัดขืนไปมัดไว้ที่รถอรรถ ขณะที่ดำนิ่งเฉยเหมือนมีบางอย่างให้ครุ่นคิด
ขบวนม้าของพวกคล้อยออกไปได้ไม่นาน อรรถกับดาวขี่ม้าสวนมา ดำรีบร้องบอกอรรถว่า
“ปลัด ตามไปที่นัดพบนอกเมืองครับ” แล้วดำก็ควบม้าตามกลุ่มเสือคล้อยไป
อรรถหัวเสียรีบเดินมาที่รถพบพิมพ์สายถูกมัดไว้ข้างใน หญิงสาวจ้องมองเขาอย่างไม่พอใจ อรรถแสยะยิ้มพูดเย้ยว่า
“สักครู่คุณก็จะรู้ว่าผมจะเอายังไงกับคุณดี”
อรรถกับดาวขึ้นรถขับออกไปทางขบวนม้า พิมพ์สายหวาดหวั่นแต่ทำอะไรไม่ได้เพราะถูกมัดแน่นหนา
ส่วนที่บริเวณศาลหม่องโปตู...ตะวันประคองอูซานที่บาดเจ็บสาหัสด้วยความห่วงใย พร่ำพูดว่าทำไมอูซานต้องทำแบบนี้
“อองที...ยังน้อยกว่าที่ข้าทำไว้กับเอ็งอีก คราวนี้ข้าจะให้เพื่อนข้าตายอีกไม่ได้ อองทีต้องอยู่เพื่อเม้ยเจิง ข้าทำให้เอ็งกับเม้ยเจิงไม่ได้ครองคู่กันในชาติก่อน ชาตินี้ข้าจะไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นอีก ชาตินี้เจ้าสองคนต้องสมหวังนะอองที”
“แต่เจ้าไม่น่าเสียสละขนาดนี้”
“ถือซะว่าข้าไถ่บาปที่ก่อไว้กับเจ้าสองคน อองที ...รีบไปช่วยแม่เม้ยเร็ว นางสำคัญที่สุดสำหรับเจ้า ไม่ใช่ข้า ไปซะก่อนที่จะไม่ทัน”
“ไปสิตะวัน เอาหนังเสือกลับมา มันช่วยชีวิตอูซานได้”
“จริงสินะ อูซานอดทนไว้ ฉันไปช่วยคุณหนูแล้วจะเอาหนังเสือกลับมารักษานาย...รอนะเพื่อน”
อูซานพยักหน้า ตะวันลุกขึ้นรับปืนจากสวัสดิ์ที่ส่งให้
“ตะวัน เอาปืนนี่ไป ช่วยลูกฉันมาให้ได้”
“ครับ”
“ระวังตัวนะลูก”
“ครับพ่อ” ตะวันรับคำแล้วรีบออกไปจากตรงนั้น
ooooooo
ตะวันใช้ม้าที่ถูกผูกไว้กับต้นไม้ควบตามไปช่วยพิมพ์สายทั้งที่ไม่แน่ใจว่าพวกมันไปทางทิศไหน
ขณะนั้นขบวนม้าของเสือคล้อยใกล้ถึงทางแยกที่จะออกนอกเมืองเย โดยมีรถของอรรถขับตามหลังทิ้งระยะห่างพอสมควร พอถึงทางแยกขบวนม้าเลี้ยวไปทางขวา แล้วรถก็เลี้ยวตามจนหายลับไป
ที่ศาลหม่องโปตู อากาพะโยบาดเจ็บอาการสาหัส อูซานเองก็บาดเจ็บเพราะช่วยตะวัน พวกสวัสดิ์และจอปามองสองพ่อลูกด้วยความสงสาร
อูซานจับมือพ่อให้กำลังใจ บอกว่าพ่อต้องไม่เป็นอะไร อากาพะโยละสายตาจากลูกชายหันไปมองจอปาเหมือนอยากจะบอกอะไร
จอปาขยับมาเอียงหูฟังอากาพะโยพูด...แล้วพยักหน้าเข้าใจ
“ข้ารู้แล้ว...วางใจเถอะอากาพะโย”
“แต่ข้ามีอีกเรื่องที่อยากขอเจ้า”
