จ้าวสมิง

จอปากับยองตะมุลุกพรวดเร่งตะวันให้เอาหนังเสือมาช่วยชีวิตอูซาน แต่ตะวันพูดเสียงสั่นเครือว่าตนเอามาไม่ได้ ทุกคนตกใจ แต่อูซานยิ้มรับทั้งน้ำตา

“มันคงถึงเวลาของข้าแล้วจริงๆ ก็ดี ข้าจะได้ไปอยู่กับพ่อแม่ข้าซะที”

“อูซาน...ขอโทษ ข้าพยายามแล้ว แต่ก็เอามาไม่ได้”

“ไม่เป็นไร วันนี้ข้าคงต้องตาย แต่ข้าไม่รู้สึกเสียดายชีวิตเลยสักนิด ข้ามีความสุขที่เห็นเจ้าสองคนอยู่เคียงข้างกัน ถ้าข้าตาย...มันคงเป็นความตายที่สวยงามแล้วสินะ”

“อูซาน...อดทนไว้...อาจจะมีทางอื่นก็ได้”

“ไม่แล้ว...ข้ารู้ ตอนนี้ภายในร่างข้ามันจะไม่ไหวแล้ว...อองที ข้ามีเรื่องสำคัญต้องขอร้องเจ้า มันจะเป็นคำขอร้องครั้งสุดท้ายของข้า เจ้าให้ข้าได้ไหม”

“ได้สิ ข้าให้ได้หมดทุกอย่าง บอกมาเลย”

“เจ้ารับปากข้าแล้วนะ...ทันทีที่ข้าตาย เจ้าต้องเอามีดกรีดหัวใจข้าไปกิน แล้วจะหลุดพ้นจากวิญญาณเสือสมิงที่อยู่ข้างในตัวเจ้า”

“ไม่! ข้าจะไม่มีวันกินหัวใจเพื่อนเด็ดขาด”

“อองที...มันคือทางเดียวที่เจ้าจะกลับมาเป็นคนปกติ เจ้ารับปากข้าแล้วนะ อย่าให้ข้าต้องตายเปล่าเลย”

ตะวันยืนกรานเสียงแข็ง อูซานคว้าไหล่เขาดึงรั้งเพื่อให้ทำตามที่ขอ แต่ตะวันเบือนหน้าไม่รับคำ

ในที่สุดอูซานก็ทนพิษบาดแผลไม่ไหว จากไปท่ามกลางความโศกเศร้าเสียใจของทุกคน ตะวันทำตามที่พูดไว้ เขาไม่แตะต้องหัวใจของอูซาน เผาศพเพื่อนรักไปตามประเพณี หลังจากนั้นเขาบอกพิมพ์สายว่า

“คุณหนู นับจากวันนี้ผมไม่มีโอกาสกลับมาเป็นคนได้อีกแล้ว...ก่อนหน้านี้ผมมีความหวังอยู่ตลอดว่าผมจะกลับมาเป็นคนปกติได้ แล้วใช้ชีวิตกับคุณหนูเช่นคนทั่วไป แต่ตอนนี้ความหวังมันพังไปหมด ผมต้องเป็นครึ่งคนครึ่งเสืออยู่แบบนี้ตลอดชีวิต”

“ตะวัน...เธอจะกลับมาเป็นคนหรือไม่ฉันก็รับได้ ขอเพียงในหัวใจเธอมีฉันก็พอ”

“แต่คนอื่นล่ะครับ เขาจะมองคุณหนูยังไง”

“ชีวิตและหัวใจเป็นของเราสองคน ความรักมันก็เป็นเรื่องของเราสองคนนะตะวัน ฉันไม่แคร์เลยว่าใครจะมองยังไง”

“ตอนนี้ผมสับสนไปหมดแล้ว ผมขอเวลาสักครู่อยู่กับตัวเอง อยากไตร่ตรองว่าผมจะทำยังไงกับเรื่องทั้งหมด แล้วผมจะให้คำตอบคุณหนู”

ตะวันหันหลังเดินจากไป พิมพ์สายขยับจะตามแต่สวัสดิ์เข้ามาจับแขนลูกสาวไว้

“พิมพ์...พ่อว่าตะวันพูดถูก เขาคงอยากอยู่คนเดียวเพื่อทบทวนอะไรหลายๆอย่าง ให้เวลาเขาหน่อยนะลูก”

“ค่ะพ่อ” พิมพ์สายรับคำพลางมองตามตะวันที่เดินขึ้นไปทางเชิงเขา

เมื่อสองพ่อลูกกลับมาที่บ้านจอปาเห็นยองตะมุนั่งหน้าเศร้า พิมพ์สายเข้าไปนั่งลงข้างๆ จอปามองทุกคนก่อนจะพูดกับยองตะมุว่า

“ข้านับถือน้ำใจลูกเอ็งจริงๆ ทั้งที่รู้ว่าหัวใจอูซานช่วยให้กลับมาเป็นคนได้ แต่มันไม่ยอมเอาหัวใจเพื่อนมัน”