ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

เรือนหอรอเฮี้ยน

SHARE
ตอนที่ 15

เณร​เปี๊ยก​พา​ตะวัน​ฉาย​ถอด​จิต​ไป​ถึง​กระท่อม​ชม​เดือน เจอ​รัตติกาล​ที่​กำลัง​จะ​แปร​เปลี่ยน​เป็น​ผีดิบ แต่​เธอ​พยายาม​ฝืน พยายาม​ต่อสู้​กับ​ความรู้สึก​ของ​ตัว​เอง​เต็มที่

เมื่อ​เณร​ตาม​หา เจอ​รัตติกาล​ไป​ซุก​ตัว​ใน​มุมหนึ่ง​ร่างกาย​สั่น​เทา  ตะวัน​ฉาย​รีบ​เข้า​ประคอง​เธอ​ขึ้น​มา​ถาม​เณร​ว่า​เกิด​อะไรขึ้น

“ไว้​ค่อย​อธิบาย​กัน แต่​ตอน​นี้​เรา​ต้อง​รีบ​ตาม​ไป​หา​ร่าง​ของ​โยม​พี่​รติ​ก่อน​จะ​ดี​กว่า” เณร​ตัดบท

ทันใดนั้น​รัตติกาล​ทำท่า​จะ​กัด​คอ​ตะวัน​ฉาย​จน​เขาตกใจ​ถาม​ว่า​เป็น​อะไร เธอ​บอก​ว่า​ไม่​รู้​เหมือน​กัน เณร​บอก​​ตะวันฉาย​ว่า​ตอน​นี้​ให้​เขา​ระวัง​ตัว​ไว้​ด้วย​ก็​แล้วกัน ตะวัน​ฉาย​เอะใจ​ถามว่า

“อาการ​แบบ​นี้​เหรอ​เณร​ที่​จะ​กลาย​เป็น​ผีดิบ” ตะวันฉาย​ถาม เณร​บอก​ว่า​ใช่ แล้ว​เณร​ก็​ล้วง​เอา​ตลับ​เข็มทิศ​ใน​ย่าม​ออกมา 2 ตลับ​ส่ง​ให้​ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่า“เณร​ไป​ปรึกษา​หลวง​ตา​มา อัน​นี้​เขา​ไว้​ใช้​หา​ตำแหน่ง​ซ่อน​ร่าง​โยม​พี่​รติ มัน​สามารถ​บอก​ทิศ​และ​ตำแหน่ง​ได้ ส่วน​นี่​คือ​เครื่อง​ตรวจ​หา​ผี โดยเฉพาะ​ผีดิบ​อย่าง​คุณ​หลวง​และ​พวก”

ตะวัน​ฉาย​ถาม​ว่า​ได้​ผล​แน่​นะ เณร​กล้อมแกล้ม​ว่า​ได้หรือ​ไม่ได้​ก็​ต้อง​ลอง​เสี่ยง​กัน​แล้ว​ล่ะ ตะวัน​ฉาย​ลอง​ใช้​ดู​ปรากฏ​ว่า​เข็ม​ไม่​กระดิก​เลย

“เข็ม​ยัง​ไม่​กระดิก​แสดง​ว่า​โยม​พี่​รติ​ยัง​ไม่​เป็น​ผีดิบ​เต็มตัว มัน​เป็น​เพียง​แค่​อาการ​เริ่ม​ต้น เรา​ต้อง​เร่ง​หา​ร่างแล้ว​ละ​โยม​พี่ เพราะ​แสงจันทร์​ใน​คืน​นี้​หาก​ส่อง​โดน​แล้ว เณร​เกรงว่า...”

เณร​อธิบาย​ว่า​ถ้า​แสงจันทร์​ส่อง​ต้อง​ร่าง​ของ​รัตติกาล เธอ​จะกลาย​เป็น​ผีดิบ​กระหาย​เลือด​เหมือน​คุณ​หลวง​ไป​ตลอดกาล

ตะวัน​ฉาย​บอก​รัตติกาล​ว่า​ตน​จะ​พยายาม​เต็มที่​ขอ​ให้​​เธอ​อดทน​หน่อย รัตติกาล​พยัก​หน้า​รับคำ

ooooooo

กระทง​แย่ง​ปิ่น​จาก​หนู​ดี​ได้​แล้ว​ก็​กลับ​ไป​ที่​ป่าจันทรา กระทิง​โผล่​มา​ดัก​บอก​ให้​ส่งปิ่น​มา​แล้ว​ตาม​ตน​ไป​พบ​คุณ​หลวง​ด้วย​กัน กระทง​สั่ง​ให้​หลีก​ทาง​อย่า​มา​บังคับ​กัน แล้ว​แยกเขี้ยว​คำราม​ใส่​ฟาด​ฟัด​จน​กระทิง​กระเด็น​ไป​กระแทก​ต้นไม้​อย่าง​แรง

แต่​พอ​กระทง​จะ​เดิน​ต่อ ก็​ถูก​อี​สี​ดวง​ดัก​หน้า​อีก​เลย​ถูก​ฟาด​กระเด็น​ไป​อีก​คน ไอ้​ริ​ด​เห็น​ดังนั้น​พุ่ง​เข้าใส่​ถูก​กระทง​ฟาด​ไป​กระแทก​ต้นไม้​อีก​ราย ​จาก​นั้น​กระทง​ตรง​ไป​หา​อี​สีดวง​บีบ​คอ​แล้ว​ใช้​ปิ่น​ปัก​ที่​อก​อี​สี​ดวง​จน​กรีด​ร้อง​อย่าง​เจ็บปวด​ก่อน​สลาย​กลาย​เป็น​กลุ่ม​ควัน​สี​ดำ​กระจาย​ไป​ทั่ว

ไอ้​ริ​ด​พุ่ง​เข้า​ด้าน​หลัง​กระทง ถูก​กระทง​หัน​ขวับ​แทง​ด้วย​ปิ่น​จน​สลาย​ไป​เช่น​กัน

กระทิง​เห็น​เช่น​นั้น ลุก​ขึ้น​ได้​ก็​เผ่น​แน่บ​ไป​ทันที กลับไป​รายงาน​คุณ​หลวง​ว่า กระทง​ไม่​ยอม​ให้​พวก​ตน​เอา​ตัว​กลับมา​แล้ว​ยัง​ฆ่า​ไอ้​ริ​ด​กับ​อีสี​ดวง​ด้วย​ปิ่น​ของ​หม่อมเจ้า​มาลา​ด้วย

“นั​งก​ระทงมัน​เอา​ปิ่น​หนี​ไป​แล้ว​งั้น​รึ...​ผี​อย่าง​นังก​ระทง​มัน​ต้อง​เจอ​ข้า!”พูด​จบ​คุณ​หลวง​หาย​วับ​ไป​ทันที กระทิง​รีบ​ตาม​ไป​ด้วย

ooooooo

เณรเปี๊ยก​นั่ง​สมาธิ​จน​รู้​ที่​ซ่อน​ร่าง​รัตติกาล​ว่า​อยู่​ใน​ถ้ำ​แถว​นี้ จึง​รีบ​ออก​จาก​สมาธิ​พา​กัน​บ่ายหน้า​ไป​ตาม​ที่​เข็มทิศ​บอก​ทาง โดย​ตะวัน​ฉาย​ต้อง​ประคอง​รัตติกาล​ที่​อ่อน​แรง​เดิน​ตาม​เณร​ไป แต่​ก็​ต้อง​คอย​ระวัง​ตัว​ไม่​ให้​รัตติกาล​ที่​กำลัง​สับสน​แปรปรวน​กัด​คอ​เอา​ได้

เณร​เปี๊ยก​ต้อง​ใช้​น้ำมนต์​กับ​รัตติกาล​ไป​หลาย​ครั้ง​เธอ​จึง​สงบ​ลง เณร​บอก​ตะวัน​ฉาย​ว่า

“นั่น​เป็น​เพราะว่า​โยม​ผี​พี่​รติ​กำลัง​จะ​กลาย​เป็น​พวก​เดียว​กับ​ผี​คุณ​หลวง ที่​เป็น​แบบ​นี้​เพราะ​โยม​ผี​พี่​รติ​ยอม​ที่​จะ​ดื่ม​เลือด​ผีดิบ​เพื่อ​ให้​พวก​ผีดิบ​มัน​วางใจ ตอน​ที่​โยม​ผี​พี่​รติ​เขา​ขอ​ให้​พวก​ผีดิบ​ปล่อยตัว​โยม​พี่​ตะวัน​ฉาย​ไง​จ๊ะ ตอน​นี้​เลือด​ผีดิบ​ที่​โยม​ผี​พี่​รติ​ดื่ม​กิน​เข้าไปกำลัง​เป็น​ผล​แล้ว​ล่ะ

ถ้า​เรา​หา​ร่าง​ของ​โยม​ผี​พี่​รติ​ไม่​เจอ โยม​ผี​พี่​รติ​ก็...ก็...”

“กลาย​เป็น​ผีดิบ​ใช่​ไหม​เณร” ตะวัน​ฉาย​เดา​ออก

ตะวัน​ฉาย​ซาบ​ซึ้ง​ใน​ความ​รัก​ความ​เสียสละ​ของ​รัตติกาล  ​ยิ่ง​เป็น​ห่วง​เธอ​มาก​ขึ้น​เป็น​ทวีคูณ...

ทันใดนั้น​เข็มทิศ​ใน​มือ​ตะวัน​ฉาย​ก็​สั่น​และ​เปลี่ยน​ทิศทาง เขา​มอง​รัตติกาล​ซึ่ง​เวลา​นี้​มี​แต่​อาการ​หนาว​สั่น เณร​เปี๊ยก​บอก​ว่า มี​ผีดิบ​อยู่​แถว​นี้

ooooooo

ที่​ป่า​จันทรา กระทง​ปรากฏ​ร่าง​อย่าง​รวดเร็ว แต่​แล้ว​ก็​ชะงัก​มอง​ไป​รอบๆ พริบตา​นั้น คุณ​หลวง​ก็​ปรากฏ​ตัว​ด้าน​หลัง​กระทง พูด​อย่าง​ดุดัน

“นั​งก​ระทง เจ้า​คิด​จะ​ทำ​อะไร​ของ​เจ้า หยุด​คิด​การ​ชั่ว​ได้​แล้ว กลับ​ไป​รับ​โทษ​กับ​ข้า”

“ที่​นั​งก​ระทง​ทำ​ทั้งหมด​ก็​เพียง​เพื่อ​คุณ​หลวง​ที่​มัน​รัก ทั้งหมด​นี้ไม่​ใช่​สิ่ง​ที่​คุณ​หลวง​ต้องการ​หรอก​หรือ​เจ้า​คะ”

คุณ​หลวง​เดิน​เข้า​ห​ากระทง​อย่าง​คุกคาม​บอก​ว่า

สิ่ง​ที่​กระทง​ทำ​นั้น​มาก​เกิน​กว่า​ที่​ตน​จะ​รับ​ได้ สั่ง​ให้​กลับ​ไป​รับ​โทษ​เดี๋ยวนี้ กระทง​ถอย​หนี แต่​พอ​หมุน​ตัว​กลับ​ก็​เจอ​กระทิง​เข้ามา​ขวาง

กระทงสั่งกระทิง​ถอย​ไป กระทิง​ไม่​ยอม​ถอย​จนกว่า​กระทง​จะ​กลับ​ไป​รับ​โทษ​ตาม​ที่​คุณ​หลวง​สั่ง คุณ​หลวง​สั่ง​กระทิง​ให้​จับ​ตัว​กระทง​ไว้ แต่​พอ​กระทิง​พุ่ง​เข้าหา​กระทง​ก็​หาย​วับ​ไป มา​โผล่​ที่​ข้าง​หลัง​กระทิง เอา​ปิ่น​แทง​กระทิง​จน​กลาย​เป็น​อากาศธาตุ​ไป

คุณ​หลวง​แยกเขี้ยว​คำราม​ใส่ กระทง​ยก​ปิ่น​ขู่​อย่าง​จน​ตรอก​ว่า “อย่า​นะ​เจ้า​คะ”

“ทิ้ง​ปิ่น​นั่น​ไป ทิ้ง​มัน​ไป”  คุณ​หลวง​สั่ง

“ทิ้ง​มัน​ไป​ทำไม​ล่ะ ใน​เมื่อ​มัน​จะ​ทำให้​คุณ​หลวง​สมปรารถนา​ใน​ความ​รัก​ที่​คุณ​หลวง​เฝ้า​รอ​ไง​ล่ะ​เจ้า​คะ” พูด​จบ​กระทง​ก็​หาย​ไป​ทันที คุณ​หลวง​จ้อง​อย่าง​เคียดแค้น​แล้ว​รีบ​ตาม​ไป

ooooooo

กระทง​ตรง​ไป​ที่​ถ้ำ จ้อง​มอง​ร่าง​รัตติกาล​ที่นอน​แน่​นิ่ง​อยู่ มี​เพียง​แสงจันทร์​ที่​สาด​ส่อง​ไล่​มา​จน​เกือบ​ถึง​ตัว​แล้ว กระทง​จ้อง​ร่าง​รัตติกาล​อย่าง​เคียดแค้น พูด​อย่าง​เจ็บปวด

“รัตติกาล ไม่​ว่า​ชาติ​ภพ​ที่​แล้ว​เจ้า​จะ​เป็น​หม่อมเจ้า​มาลา​หรือ​ไม่​ก็ตาม เจ้า​ช่าง​เป็น​หญิง​ที่​โชค​ดี​นัก​ที่มีแต่​คน​รัก​เจ้า เจ้า​รู้​ไหม​เจ้า​คือ​ต้นเหตุ​ของ​เรื่องราว​ทั้งหมด เจ้า​คือ​ความ​เจ็บแค้น เจ้า​คือ​ความชิงชัง​ของ​ข้า”

กระทง​กระชับ​ปิ่น​มั่น เงย​หน้า​มอง​ช่อง​จันทรา​ที่​ทะลุ​ผ่าน​ผนัง​ถ้ำ​สาด​ส่อง​ไล่​มา​เรื่อย​จน​ใกล้​ร่าง​รัตติกาล ก้ม​พูด​กับ​ร่าง​นั้น​ว่า

“ถึง​เวลา​ของ​เจ้า​แล้ว​รัตติกาล ข้า​ถือว่า​ข้า​ได้​ทำ​หน้าที่​ของ​ข้า​จบ​สิ้น​แล้ว​เพื่อ​คุณ​หลวง​ของ​ข้า”

กระทง​เงื้อ​ปิ่น​ขึ้น​สุด​แขน​แล้ว​แทง​ลง​ที่​อก​ของ​รัตติกาล​ทันที!

หลวง​บวร​สงคราม​เข้า​มา​เห็น​พอดี​ถึง​กับ​ยืน​ช็อก​กับ​การ​กระทำ​ของ​กระทง​ทาส​ผู้​ภักดี​ตน​ตลอด​มา

ooooooo

ทันที​ที่​ปิ่น​ปัก​ลง​ที่​อก​ร่าง​รัตติกาล ตัว​เธอ​ที่​อยู่​กับ​เณร​เปี๊ยก​และ​ตะวัน​ฉาย​ก็​ร้อง​กรี๊ด​ออก​มา​อย่าง​เจ็บปวด​ทรมาน เณร​รู้ทัน​ที​ว่า​ร่าง​ของ​เธอ​ต้อง​ถูก​ทำลาย​อย่าง​แน่นอน บอก​ตะวัน​ฉาย​ว่า​วางใจ​ไม่ได้​แล้ว

“เอา​ไง​ดี​ล่ะ​เณร” ตะวัน​ฉาย​ร้อน​ใจ เณร​ไม่​ตอบ​แต่​แหงน​มอง​พระจันทร์​อีก​ครั้ง แล้ว​พูด​อย่าง​ร้อน​ใจ​ว่า

“ไม่ทัน​การณ์​แน่ๆโยม​พี่​ตะวัน​ฉาย มุ่ง​หน้า​ไป​ตาม​เข็มทิศ​นี้ เณร​เชื่อ​ว่า​ถ้ำ​ที่​ว่า​อยู่​ไม่​ไกล​นัก​หรอก รีบ​ไป​ช่วย​ร่าง​ของ​โยม​รัตติกาล​ก่อน ทาง​นี้​เณร​ดูแล​เอง​จ้า...อ่ะ เอา​นี่​ไป แลก​กัน”

เณร​ส่ง​เข็มทิศ​หา​ร่าง​รัตติกาล​ให้​ตะวัน​ฉาย ส่วนตะวัน​ฉาย​ก็​เอา​เข็มทิศ​หา​ผี​ให้​เณร​เปี๊ยก พอ​เณร​นึก​ได้​ก็​รีบ​เอา​ของ​สำคัญ​อีกอย่าง​หนึ่ง​ให้​เขา นั่น​คือ ไม้เท้า​ของหลวง​บวร​สงคราม​นั่นเอง บอก​เขา​ว่า

“ฆ่า​ผีดิบ มัน​ต้อง​แทง​ไป​ที่​หัวใจ รีบ​ไป...รีบ​ไป​เร็ว​โยม​พี่”

ตะวัน​ฉาย​ฝาก​เณร​ให้​ดูแล​รัตติกาล​ด้วย แล้ว​รีบ​ออก​ไป เณร​รับปาก มอง​ตาม​ตะวัน​ฉาย​ไป​อย่าง​ให้​กำลังใจ ส่วน​รัตติกาล​เบิก​ตา​โพลง​แวว​ตา​ดุดัน

ooooooo

หลวง​บวร​สงคราม​เห็น​กระทง​เอา​ปิ่น​แทง​เข้าที่​อก​ของ​ร่าง​รัตติกาล ก็​กระโจน​เข้า​บีบ​คอ​กระทง​อย่าง​โกรธ​แค้น ร่าง​ทั้ง​คู่​ปะทะ​กระเด็น​ไป​ติด​ผนัง​ถ้ำ เป็น​เวลา​ที่​พระจันทร์​ดวง​โต​กำลัง​โผล่​มา​ที่​ช่อง​จันทรา​ไล่​มา​ถึง​ร่าง​รัตติกาล​ที่นอน​อยู่

กระทง​ปล่อย​ให้​คุณ​หลวง​กระทำ​เอา​ตาม​พอใจ บอก​คุณ​หลวง​ทั้งที่​ตัว​เอง​เจ็บปวด​ว่า

“คุณ​หลวง​น่า​จะ​ดีใจ​นะ​เจ้า​คะ เพราะ​อิฉัน​ทำให้​เธอ​กลาย​เป็น​เจ้าสาว​ของ​คุณ​หลวง​ตลอดกาล​ชั่ว​นิจ​นิรันดร์”

“แล้ว​เจ้า​คิด​ว่า​ข้า​จะ​มี​ความ​สุข​ได้​อย่างไร หาก​ต้อง​แต่งงาน​กับ​เจ้าสาว​ที่​ไม่ได้​รัก​ข้า”

“เฉก​เช่น​เดียวกัน​เจ้า​ค่ะ ชีวิต​ข้า​ก็​หา​มี​ความ​สุข​ไม่ ข้า​ภักดี​ต่อ​ท่าน​นะ​เจ้า​ค่ะ ได้​โปรด​ปลด​ปล่อย​ข้า​เถิด​เจ้า​ค่ะ​คุณ​หลวง” กระทง​สะอื้น​ใน​อก​น้ำตา​รื้น

พริบตา​นั้น หลวง​บวร​สงคราม​ใช้​มือ​ทะลวง​ผ่าน​อก​ตัด​ขั้ว​หัวใจ​กระทง​ท่ามกลาง​เสียง​ร้อง​อย่าง​เจ็บปวด แต่​นั่น​คือ​การ​ปลด​ปล่อย​วิญญาณ​ที่​ถูก​จองจำ​มา​นับ​ร้อย​ปี​ให้​เป็น​อิสระ และ​สิ้น​เสียง​ร้อง​อย่าง​เจ็บปวด วิญญาณ​ของ​กระทง​ก็​เปี่ยม​ไป​ด้วย​ความ​สุข​ที่​ได้​ตาย​ด้วย​น้ำมือ​ของ​ชาย​ที่​ตน​รัก ร่าง​กระทง​กลาย​เป็น​เถ้า​ธุลี​กระจาย​หาย​เป็น​อากาศธาตุ...

หลวง​บวร​สงคราม​ถอย​ไป​ก้าว​หนึ่ง​ด้วย​ความรู้สึก​ผิด​และ​บาป​ที่​ตน​เป็น​ผู้​ก่อ​ขึ้น  เป็น​เวลา​ที่​แสงจันทร์​สาด​ส่อง​เต็ม​ดวง​ทะลุ​ผ่าน​ช่อง​จันทรา​พอดี  แสงจันทร์​กระทบ​ร่าง​ของ​รัตติกาล​เป็น​ประกาย​เรืองรอง...

เข็มทิศ​ใน​มือ​ตะวัน​ฉาย​สั่น​ระริก​ชี้​ตรง​ไป​สู่​ถ้ำ​จันทรา ตะวัน​ฉาย​ตา​เป็น​ประกาย​อย่าง​มี​ความ​หวัง

“รัตติกาล...” เขา​พึมพำ​เหมือน​จะ​บอก​ถึง​การ​มา​ของ​ตัว​เอง...

แต่​เณร​เปี๊ยก​ที่​อยู่​กับ​รัตติกาล​กำลัง​ถูก​เธอ​เดิน​เข้าหา​อย่าง​ดุร้าย เณร​ตกใจ​แทบ​ขา​อ่อน​ร้อง​เสียง​ป​ร่า “เย็น​ไว้​โยม​พี่...หิว​เหรอ...เลือด​เณร​ฝาด​ไม่​อร่อย​หรอก​จ้า​โยม​พี่...ทุกข์​หนอ โกรธ​หนอ ทุกข์​หนอ หิว​หนอ สงบ​หนอ โยม...สงบ​หนอ” เณร​ภาวนา​ปาก​คอ​สั่น

ooooooo

หลวง​บวร​สงคราม​เดิน​เข้าหา​ร่าง​ของ​รัตติกาล​ที่​ยัง​มี​ปิ่น​ปัก​อยู่​ที่​อก เงย​มอง​ช่อง​จันทรา​แล้ว​ก้ม​มอง​ร่าง​รัตติกาล มอง​นิ่ง​ที่​ปิ่น ก่อน​จะ​ตัดสินใจ​ยื่นมือ​ไป​ดึงปิ่น​ออก​จาก​ร่าง​รัตติกาล แม้​จะ​ต้อง​ทน​กับ​ความ​ร้อน​เหมือน​ไฟ​ยาม​สัมผัส​ปิ่น​ คุณ​หลวง​ก็​กัดฟัน​ดึง​ปิ่น​ออก​มา​จน​ได้ เอ่ย​แผ่ว​เบา

“จง​กลับคืน​สู่​ร่าง​ของ​เจ้า​รัตติกาล...”

พริบตา​นั้น​รัตติกาล​หาย​วับ​ไป​ทันที เณร​ที่​มัว​แต่​นั่ง​สมาธิ​พนม​มือ​สวด​มนต์​ตัว​สั่น​อยู่ รู้สึก​ถึง​ความ​ผิด​ปกติ พอ​ลืมตา​ดู​ปรากฏ​ว่า​รัตติกาล​หาย​ไป​แล้ว เณร​ร้อง​เรียก​เสียง​ติดอ่าง​อย่าง​หนัก

“ย...​ยา...โยม​พี่...ยะ​โยม​พี่​รติ...”

ที่แท้​เธอ​กลับ​เข้า​ร่าง​ตัว​เอง​แล้ว ร่าง​ที่นอน​นิ่ง​มา​นาน​ค่อยๆลืมตา​ขึ้น แสงจันทร์​ที่​สาด​ส่อง​ลง​มา​กระทบ​ใบหน้า​งาม​ผ่อง เธอ​ลืมตา​จ้อง​ผู้​ที่​ยืน​อยู่​เบื้องหน้า

คุณ​หลวง​ยัง​ยืน​อยู่​ตรง​นั้น มอง​รัตติกาล​อยู่​นาน​ก่อน​ที่​จะ​เอ่ย​ด้วย​น้ำเสียง​อ่อนโยน​เป็น​มิตร​ว่า

“ท่านหญิง​มาลา​เหมือน​เจ้า หรือ​เจ้า​เหมือน​ท่าน​หญิงมาลา ก็​สุด​แล้วแต่ เจ้า​จะ​เป็น​คน​คน​เดียวกัน​หรือ​ไม่​ก็ตาม ขอบใจ​เจ้า​มาก​นะ​รัตติกาล” เมื่อ​รัตติกาล​พยุง​ตัว​ขึ้น คุณ​หลวง​ประคอง​เธอ​ขึ้น​มา​ซึ่ง​เธอ​ก็​มิได้​ปัด​ป้อง​แต่​อย่าง​ใด เอ่ย​เหมือนตัดพ้อว่า

“ทำไม​คุณ​หลวง​จึง​ต้อง​พูด​แบบ​นั้น​กับ​ฉัน​ด้วย​ล่ะ ใน​เมื่อ​คุณ​หลวง​ช่วย​ฉัน​ไว้ ฉัน​ต่างหาก​ที่​โกหก​หลอกลวง​คุณ​หลวง​ยก​โทษ​ให้​ฉันนะ​คะ”

“หาก​นี่​คือ​วิบากกรรม​ที่​เรา​ทำ​ร่วม​กัน  ไม่​ว่า​ชาติ​ใด​ภพ​ใด ข้า​ก็​พร้อม​จะ​อโหสิกรรม​ต่อ​เจ้า” เมื่อ​รัตติกาล​ขอบคุณ คุณ​หลวง​เอ่ย​เหมือน​สั่ง​ลา​ว่า “นับ​แต่​นี้​ถือว่า​กรรม​ของ​ข้า​ได้​สิ้นสุด​ลง​แล้ว”

“ความ​รัก​ของ​คุณ​หลวง​ยิ่ง​ใหญ่​เหลือเกิน​ค่ะ คุณ​หลวง​ทำให้​ฉัน​รู้จัก​ว่าความ​รัก​มี​ค่า​มาก​แค่​ไหน ไม่​ง่าย​เลย​ที่​จะ​เก็บ​ความ​รัก​ไว้​ให้​เป็น​นิรันดร์​อย่าง​ที่​คุณ​หลวง​มี​ให้​ต่อ​คุณ​มาลา”

“ท่านหญิง อโหสิกรรม​ให้​กระผม​นะ​ขอรับ” คุณ​หลวง​เอ่ย​ด้วย​สีหน้า​แวว​ตา​ที่​มี​แต่​ความ​เมตตา แล้ว​ร่าง​ก็​ค่อยๆ จาง​หาย​ไป​ต่อหน้า​รัตติกาล​ที่​เธอ​จะ​พยายาม​คว้า​มือ​คุณ​หลวง​ไว้​เพียงแค่​สัมผัส​ครั้ง​สุดท้าย...

ใน​ที่สุด​ร่าง​คุณ​หลวง​ก็​กลาย​เป็น​ฝุ่น​ธุลี​กระจายหาย​ไป​ท่ามกลาง​แสงจันทร์​ที่​ส่อง​ลง​มา รัตติกาล​แหงน​มอง​พระจันทร์ เธอ​คว้า​ได้​แค่​ปิ่น​ปัก​ผม เธอ​มอง​ปิ่น​ใน​มือ​นิ่ง​นาน พลันก็ดีใจ​สุด​ชีวิต​เมื่อ​ได้ยิน​เสียง​ตะวัน​ฉาย​ร้อง​เรียก​พร้อม​กับ​โผ​เข้าหา

ทั้ง​คู่​โผ​เข้าหา​กัน แต่​ร่าง​ของ​ตะวัน​ฉาย​กลับ​ผ่าน​ทะลุ​ร่าง​ของ​รัตติกาล​ไป​จน​เธอ​ตกใจ ถาม​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​เขา

ooooooo

วัน​ต่อ​มา...ที่​กระท่อม​ชม​เดือน หลังจาก​ภัท​รา​จัด​เลี้ยง​เพล​เณร​เสร็จ เณร​ขอ​ให้​กรวดน้ำ​รับ​ศีล​รับ​พร ทั้ง​ยัง​แนะนำ​ภัท​รา​ว่า

“ให้​โยม​เชิญ​โยม​หาญ​กล้า​มา​รับ​บุญ​จาก​โยม​ตอน​นี้​เลย​ก็​จะ​เป็น​การ​ดี​ไม่​น้อย”

ภัท​รา​รับคำ​เขินๆหาญ​กล้า​โผล่​มา​ทันที​ ยิ้ม​ทัก​ภัท​รา​อย่าง​มี​ความ​สุข เมื่อ​เณร​ให้​กรวดน้ำ​ได้​เลย ภัท​รา​ลงมือ​กรวดน้ำ​โดย​มี​หาญ​กล้า​เข้า​มา​แตะ​มือ​มอง​หน้า​อย่าง​ซาบซึ้ง

“ขอ​กุศล​นี้​จง​ถึง​พี่​หาญ​นะ​จ๊ะ ขอ​ให้​พี่​หาญ​ไป​สู่​ภพ​ภูมิ​ที่​ดี เกิด​ชาติ​หน้า​ฉันใด​ขอ​ให้​เรา​ได้​เกิด​มา​เป็น​คู่ เออ...คู่รัก​กัน​อีก​นะ​จ๊ะ​พี่​หาญ ตลอดกาล​นะ​จ๊ะ​พี่...”

กรวดน้ำ​เสร็จ​ทั้ง​สอง​ต่าง​มอง​กัน​หวาน​ซึ้ง​เขิน​กัน​ไป​มา​จน​เณร​เหล่​มอง​แอบ​เขิน​ไป​ด้วย

ทันใดนั้น​เอง สมชาย​ก็​ทะเล่อทะล่า​เข้า​มา​บอก​ว่า​ตะวัน​ฉาย​ถูก​รัตติกาล​ข่มขืน บอย​ฮ่ะ​เถียง​ว่า​ตะวัน​ฉาย​ข่มขืน​รัตติกาล​ต่างหาก หาญ​กล้า​คว้า​มือ​ภัท​ราช​วน​ไป​ดู​กัน​ดี​กว่า

ooooooo

ที่​มุม​หนึ่ง​ของ​กระท่อม​ชม​เดือน รัตติกาล​กำลัง​เศร้า​อย่าง​หนัก​เมื่อ​เธอ​เข้าใจ​ว่า​ตะวัน​ฉาย​ตาย​ไป​แล้ว พร่ำ​ถาม​ตัว​เอง​น้ำตา​คลอ​ว่า เวร​กรรม​อะไร​ถึง​ทำให้​ตน​ต้อง​สูญเสีย​คน​รัก​ไป​อย่าง​ไม่​มี​วัน​กลับ

ตะวัน​ฉาย​ย่อง​มา​บอก​ว่า​ตน​ยัง​ไม่ได้​ไป​ไหน ตน​ยัง​อยู่​ตรง​นี้ อยู่​ใกล้ๆเธอ​ตลอด​เวลา

“ถึง​อย่าง​นั้น​ก็​เถอะ​นะ นาย​ตาย​ไป​แล้ว นาย​เป็น​ผี​เป็น​วิญญาณ แต่​ถึงยัง​ไง​ฉัน​ก็​ต้อง​ขอบใจ​นาย​มาก​นะ​ตะวัน​ฉาย นาย​ช่วย​ฉัน​ให้​กลับ​มามี​ชีวิต​อีก​ครั้ง​ได้ แต่​นาย​ก็​ต้อง​แลก​ด้วย​ชีวิต​ของ​นาย...มัน...มัน...”

ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่า​มัน​ก็​คุ้ม​เพราะ​อย่าง​น้อย​ตน​ก็ได้​รู้​ว่า​เธอ​รัก​ตน​มาก​แค่​ไหน รัตติกาล​ทำใจ​ไม่ได้​ถาม​ว่า​แล้ว​จะ​มี​ประโยชน์​อะไร​ใน​เมื่อ​เรา​อยู่​กัน​คน​ละ​ภพ​คน​ละ​ชาติ เขา​เป็น​ผี​ตน​เป็น​คน

“ถึง​ผม​จะ​เป็น​ผี​คุณ​เป็น​คน ผม​ก็​รัก​คุณ เมื่อ​ก่อน​ตอน​ผม​เป็น​คน​คุณ​เป็น​ผี​ก็​รัก​คุณ สรุป​คือ​จะ​ยัง​ไงผม​ก็​รัก​คุณ​รัตติกาล...”

รัตติกาล​ซึ้ง​ใจ​มาก​แต่​ก็​ยัง​ใจหาย​เมื่อ​ต่าง​ก็​รัก​กัน​แต่​ตน​ต้อง​มาก​ลาย​เป็น​ห​ม้า​ย​ทั้งที่​ยัง​สาวยัง​สวย ​และ​ยัง​ไม่ได้... รัตติกาล​ไม่​กล้า​พูด​คำ​นั้น​ออก​มา

“แต่​ถึงยัง​ไง​ผม​ก็​ยัง​อยู่​ตรง​นี้​ อยู่​กับ​คุณ​ตลอด​ไป” ตะวัน–​ฉาย​บอก​ย้ำ แต่​รัตติกาล​ก็​ยัง​ทำใจ​ไม่ได้​ที่​ตน​ยัง​ไม่ได้...พร่ำเพ้อ​ไป​ถึง​ความ​รัก​ของ​โรมิโอ​กับ​จูเลียต แล้ว​เอา​ขวด​บาง​อย่าง​ออก​มา​ชู​จะ​ฆ่า​ตัว​ตาย​ตาม​ตะวัน​ฉาย พริบตาเดียว​เธอ​ก็​กระดก​ขวด​ยา​เล็กๆขึ้น​กรอก​ใส่​ปาก​ตัว​เอง ตะวัน​ฉาย​ตกใจ​มาก​แต่​ห้าม​ไม่ทัน

เมื่อ​รัตติกาล​กรอก​ยา​แล้ว​ซวนเซ​จะ​ล้ม ตะวัน​ฉาย​ปราด​เข้า​ประคอง​ไว้ ปรากฏ​ว่า​สัมผัส​กัน​ได้ รัตติกาล​จึง​รู้​ว่า​ตะวัน​ฉาย​ยัง​ไม่​ตาย เขา​จึง​ยอม​รับ​หลังจาก​อำ​เสีย​จน​เธอ​หมด​กำลังใจ​ที่​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ต่อ​ไป​ว่า

“ผม​ยัง​ไม่​ตาย คุณ​ทำ​อะไร​ของ​คุณ​น่ะ​รัตติกาล ตอนนั้น​เณร​ให้​ผม​นั่ง​สมาธิ​ถอด​จิต​ไป​ช่วย​คุณ​เท่านั้น​เอง ผมยังไม่ตาย”

พูด​ไม่ทัน​ขาดคำ​ก็​ถูก​รัตติกาล​ตบ​หน้า​เ​พี​ยะ! ฐาน​หลอก​ตน ตะวัน​ฉาย​แก้ตัว​ว่า​เห็น​เธอ​เข้าใจ​อย่าง​นั้น​ก็​เลย​ปล่อย​เลย​ตาม​เลย​เท่านั้น​เอง เลย​โดน​เข้าไป​อีก​เ​พี​ยะ​หนึ่ง​จน​หน้า​หัน เขา​หัน​ขวับ​ขู่​ทันที

“ตบ​ผม งั้น​ผม​จูบ” พูด​จบ​ก็​คว้า​ไป​จูบ​ฟอด​ใหญ่ โดน​รัตติกาล​ตบ​อีก​เ​พี​ยะ​แล้ว​ก็​โดน​จูบ​อีก​ฟอด​ทั้ง​คู่ตบๆจูบๆกัน​อยู่​อย่าง​นั้น​อุตลุด​กัน​จน​ทุก​คน​เข้า​มา​ห้าม หาญ​กล้า​เข้า​ดึง​ตะวัน​ฉาย​ออก​มา​ส่วน​ภัท​รา​ดึง​ตัว​รัตติกาล​ออก​ไป

“อี​ตา​นี่​หลอก​หนู” รัตติกาล​ฟ้อง​ทันที หาญ​กล้าเล่น​มุก​ว่า​ตะวัน​ฉาย​ไม่ได้​เป็น​ผี​เหมือน​ตน​จะ​ไป​หลอก​เธอ​ได้​ยังไง​ อย่า​ไป​ปรักปรำ​เขา​เลย รัตติกาล​ต่อว่า​พ่อ​หา​ว่า​เข้า​ข้าง​ตะวันฉาย

ตะวัน​ฉาย​หา​ว่า​รัตติกาล​เถียง​พ่อ ภัท​รา​เอ็ด​ลูก​ชายว่า​ไป​ว่า​เธอ​อย่าง​นั้น​ได้​ไง เลย​กลาย​เป็น​ว่า​หาญ​กล้า​เชียร์ตะวันฉาย และ​ภัท​รา​ปกป้อง​รัตติกาล สุดท้าย​กลาย​เป็น​ภัท​รา ​กับหาญกล้า​หัน​มา​เถียง​กันเอง

ภัท​รา​ยุ​รัตติกาล​อย่า​ยอม​พวก​ผู้ชาย ไม่​อย่าง​นั้น​เรา​จะ​เสียเปรียบ​ไป​ตลอดกาล ส่วน​หาญ​กล้า​ก็​ยุ​ตะวัน​ฉาย​ว่า​เรา​ต้อง​กำราบ​ผู้หญิง​พวก​นี้​ให้​อยู่หมัด ทั้ง​สี่​คน​เลย​โต้เถียง​สลับ​ขั้ว​กัน​วุ่นวาย

พัดชา​ฟัง​แล้ว​มอง​หน้า​พิชญ์​ทำท่า​จะ​เป็น​ลม พิชญ์​ฉวย​โอกาส​จะ​เข้า​​ช่วย​ผายปอด ถูก​พัดชา​ด่า​ว่า​ฉวย​โอกาส​อีก​แล้ว ทั้ง​สอง​เลย​เถียง​กัน​กระ​เง้า​กระ​งอ​ดไป​ตาม​ประสา​คน​ที่​มี​อะไร​ใน​ใจ​ต่อ​กัน

ฝ่าย​ตะวัน​รอน​กับ​หนู​ดี​ก็​แฮปปี้​กัน​อยู่​สอง​คน หนูดีหวาน​กับ​ตะวัน​รอน​เพราะ​ซึ้ง​ใจ​ที่​เขา​อยู่​เคียง​ข้าง​เธอ​ตลอด​เวลาหนูดี​บอก​​ตะวัน​รอน​ว่า​ดูๆทุก​อย่าง​ทำท่า​จะ​จบ​ลง​อย่าง​มี​ความ​สุข

หนู​ดี​ที่​เ​ว่า​อีสาน​มา​ตลอด​แต่​ทำตัว​เป็น​อาจารย์​สอน​ภาษาไทย​วัน​ละ​คำ วัน​นี้​เธอ​จึง​เสนอ​คำ​ว่า “จบ​บริบูรณ์” เธอ​อธิบาย​ว่า “จบ​บริบูรณ์​หมาย​ถึง​จบ​ลง​อย่าง​แฮปปี้​เอน​ดิ้ง”

“จบ​อย่าง​มี​ความ​สุข​สนุกสนาน​มากมายก่ายกอง มี​ความ​สุขสม​หวัง​กัน​เป็น​คู่ๆ” ตะวัน​รอน​ช่วย​ขยาย​ความ ทั้งคู่​สบตา​กัน​อย่าง​มี​ความ​สุข

แต่​ที่​ด้าน​หลัง​ของ​ทั้ง​สอง​คู่​คือ​ตะวัน​รอน​กับ​หนู​ดี​และ​พัดชา​กับ​พิชญ์​นั้น ยัง​เถียง​กัน​โหวกเหวก​โวยวาย​ไม่​เลิกระหว่าง​พ่อ​กับ​แม่​และ​ลูก​กับ​ลูก

ภัท​รา​ยุ​รัตติกาล​อย่า​ยอม​ตะวัน​ฉาย และ​หาญ​กล้า​ก็​ยุ​ตะวัน​ฉาย​อย่า​ยอม​รัตติกาล

“ผม​ไม่​ยอม​อยู่​แล้ว​คุณ​พ่อ” ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่าที่​พ่อตา พลาง​ยื่น​หน้า​เข้าไป​ล่อ​รัตติกาล​ให้​ตบ

“เอา​ซี่...เป็น​ไง​เป็น​กัน” รัตติกาล​เข่น​เขี้ยว​เคี้ยวฟัน เงื้อ​มือ​สุด​แขน​ตบ​ผัวะ!

พอ​ตบ​เท่านั้น​เธอ​ก็​ถูก​จูบ​ทันที ฝ่าย​หนึ่ง​ท้า​ให้​ตบ​อีก​ฝ่าย​​ก็​จับ​จูบ ตบๆจูบๆกัน​อยู่​อย่าง​นั้น​จน​กอง​เชียร์​เหนื่อย​เลย​หยุด​ห้าม

สุดท้าย ตบ​ก็​แพ้​จูบ พอ​รัตติกาล​โดน​จูบ​เข้า​หลายที สุดท้าย​เธอ​ก็​อ่อน​แรง​ปล่อย​ให้​ตะวัน​ฉาย​จูบ​เนิ่นนาน ท่ามกลาง​รอย​ยิ้ม​ของ​พวก​กอง​เชียร์ ไม่​เว้น​แม้แต่​เณร​เปี๊ยก​ที่​ยิ้ม​จนเต็มหน้า อวย​พร​ทุก​คน​ว่า

“ขอ​ให้​มี​ความ​สุข​ทุกๆคนนะ​จ๊ะ เจริญพร...”

ooooooo

–อวสาน–

ตอนที่ 14

รัตติกาล​ประหลาด​ใจ​ที่​ตัว​เอง​หนี​รอด​ออก​จาก​คฤหาสน์​จันทรา​มา​ได้ เธอ​รีบ​ร้อง​เรียก​ตาม​หา​เณร​เปี๊ยก บอก​ให้​รู้​ว่า​ตน​ออ​กมา​แล้ว เณร​ออก​มา​พบ​ทันที พูด​อย่าง​ใจหาย​ใจ​คว่ำ​ว่า

“เกือบไป​แล้ว​นะ​จ๊ะ​โยม​พี่ โยม​พี่​รู้​ไหม​จ๊ะ ตอน​นี้​หลวง​บวรฯ​รู้​แล้ว​ว่า​โยม​พี่​หนี​ออก​มา ท่าทาง​เขา​โกรธ​แค้น​มาก​เลย​จ้ะ”

“ก็​เพราะ​เณร​เตือน​ให้​รีบ​ออก​มา​นั่นแหละ​ค่ะ แต่​น่า​เสียดาย​ที่​โยม​พี่​เกือบ​จะ​หา​ทาง​เข้าไป​ใน​ห้อง​เก็บ​ร่าง​ของ​โยม​พี่​ได้​แล้ว​เชียว” รัตติกาล​เล่า​อย่าง​ตื่นเต้น​แกม​เสียดาย

“เรื่อง​นั้น​มัน​ต้อง​มี​หนทาง​แน่นอน​จ้ะ แต่​ตอน​นี้​เรา​ต้อง​หนี​ไป​ให้​พ้น​จาก​ที่​นี่​ด้วย​การ​คลาย​มนต์​สะกด​ของหลวง​บวรฯ​ก่อน” เณร​พูด​ไม่ทัน​ขาดคำ​ก็​เกิด​ลม​กระโชก​ต้นไม้​ไหว​เอน นก​ใน​ป่า​แตก​ฮือ​อย่าง​ตกใจ​กลัว​ทันที

รัตติกาล​เอา​ไม้เท้า​ของ​คุณ​หลวง​ชู​ถาม​เณร​ว่า ของ​สำคัญ​ของ​คุณ​หลวง​อัน​นี้​ใช่​ไหม

“ถูก​เผง​เลย...โยม​พี่​รติ” ว่า​แล้ว​เณร​รับ​ไม้เท้า​จาก​รัตติกาล​ไป​ถือ​ไว้​มั่น สีหน้า​ท่าทาง​ขึงขัง​ราวกับ​เกจิอาจารย์​แก่​พรรษา​ขึ้น​ทันตาเห็น บอก​รัตติกาล​ว่า “สิ่ง​นี้​แหละ ที่​เปิด​ทาง​ให้​แก่​โยม​พี่​รติ​รอด​พ้น​สายตา​ของ​เหล่า​บรรดา​ภูต​ผี​ปิศาจ​ร้าย​ออก​มา​ได้”

ที่​บริเวณ​รอบ​ป่า​มนต์​สะกด หลวง​บวร​สงคราม​ปรากฏ​ขึ้น​อย่าง​รวดเร็ว แวว​ตา​โกรธ​แค้น​ชิงชัง คำราม​ลั่น​สนั่น​ป่า​ประหนึ่ง​เจ็บปวด​สาหัส​จาก​การ​ถูก​กระทำ ร้อง​ก้อง​ไป​ทั้ง​ป่า

“กลับ​มา...รัตติกาล...”

ooooooo

เณร​กับ​รัตติกาล​ที่​ยัง​อยู่​ใน​เขต​มนต์​สะกด รีบ​นั่ง​ลง​ทำ​พิธี​คลาย​มนต์​สะกด เณร​นั่ง​สมาธิ​บริกรรม​คาถา​บาง​อย่าง ส่วน​รัตติกาล​มอง​ไป​รอบๆที่​ท้อง​ฟ้า​ปั่นป่วน​ลม​กระโชก​แรง​น่า​กลัว

แต่​หลังจาก​เณร​นั่ง​บริกรรม​คาถา​ครู่​เดียว​ทุก​อย่าง​ก็​ค่อยๆสงบ​ลง เณร​ลืมตา​มอง​ไป​รอบๆบอก​รัตติกาล​ว่า​ท่าทาง​คุณ​หลวง​จะ​โกรธ​มาก เณร​ยัง​ไม่​เคย​เจอ​อะไร​ที่​น่า​กลัว​อย่าง​นี้​มา​ก่อน​เลย รัตติกาลขอ​ให้เณร​พา​ตน​ไป​หา​ตะวัน​ฉาย เณร​ตอบ​ทันที​ว่า​เรื่อง​นี้​ไม่​แนะนำ เพราะว่า...

“ยิ่ง​โยม​พี่​รติ​อยู่​ใกล้​โยม​พี่​ตะวัน​ฉาย​มาก​แค่​ไหน ดวง​มหาอุจ​ของ​โยม​พี่​ตะวัน​ฉาย​ก็​จะ​ยิ่ง​อ่อน​กำลัง​ลง ทีนี้​ก็​คง​ไม่​ยาก​ที่​ผี​คุณ​หลวง​จะ​เข้า​เล่น​งาน​โยม​พี่​ตะวัน​ฉาย​นะ​สิ​จ๊ะ”

รัตติกาล​ยัง​ไม่​เข้าใจ แต่​เณร​ตัดบท​ว่า​ไม่​มี​เวลา​อธิบาย​แล้ว​เพราะ​มัน​มา​กัน​แล้ว พลาง​เณร​ก็​เร่ง​บริกรรม​คาถา ไม่​นาน​ลม​ที่​กระโชก​ก็​เบา​ลง แต่​รัตติกาล​กลับ​หนาว​สั่น​สะท้าน ครู่​เดียว​หลวง​บวร​สงคราม​ก็​ค่อยๆก้าว​เข้า​หา​รัตติกาล​กับ​เณร​ที่นั่ง​อยู่​ด้วย​กัน

ทันใดนั้น บริเวณ​รอบๆที่​เณร​กับ​รัตติกาล​นั่ง​อยู่​เกิด​แสงสว่าง​วาบ​ส่อง​ประกาย​เจิดจ้า​จน​คุณ​หลวง​ชะงัก​ถอย​ออก​ไป พริบตาเดียว​ไฟ​ก็​ลุก​พึ่บ​ขึ้น​เป็น​วงกลม​ล้อม​รอบ​ตัว​เณร​กับ​รัตติกาล​ไว้

เวลา​เดียวกัน​นี้ กระทง​ที่​อยู่​ใน​คุก​ก็​ลืมตา​ขึ้น​อย่าง​รวดเร็ว ล่วงรู้​ได้​ทันที​ว่า​มนต์​สะกด​ของ​คุณ​หลวง​ถูก​ผู้​แก่กล้า​วิชา​อาคม​คลาย​มนต์​สะกด​ลง​แล้ว ตัว​เธอ​เอง​ก็ได้​รับ​การ​ปลด ปล่อย​เช่น​กัน

กระทง​ลุก​ขึ้น​จับ​หนู​ที่​วิ่ง​อยู่​ใน​นั้น​กิน​เลือด​จน​มี​พลัง​แข็งแกร่ง​เหมือน​เดิม กระทง​จ้อง​จิก​ไป​ข้าง​หน้า​ด้วย​แวว​ตา​แค้น พร้อม​ที่​จะ​กระทำ​ผู้​ที่​ทำให้​คุณ​หลวง​ของ​ตน​เจ็บปวด พึมพำ​อย่าง​แค้น​ใจ “นัง​รัตติกาล” แล้ว​ก็​พุ่ง​ไป​ที่​ห้อง​เก็บ​ร่าง​ของ​รัตติกาล​ด้วย​ความ​แค้น

ขณะ​หลวง​บวร​สงคราม​พยายาม​ที่​จะ​เข้าถึง​ตัว​รัตติกาลนั้น ไฟ​ที่​ล้อม​รอบ​ตัว​เณร​กับ​รัตติกาล​ก็​ม้วน​เป็น​เกลียว​ตวัด​รัดตัว​ทั้ง​สอง​หาย​วับ​ไป​ต่อหน้า​ต่อตา​คุณ​หลวง

“ท่านหญิง​งง​งง” คุณ​หลวง​แผด​ร้อง ความรู้สึก​ที่​เหมือน​ภาพ​ความ​ฝัน​ความ​ทรง​จำ​ที่​มี​มา​ร้อย​ปี​ดับ​สลาย​ไป​ทันที เหลือ​เพียง​ความ​อ้างว้าง​เงียบเหงา​ท่ามกลาง​ป่า​ที่​มืด​ครึ้ม...

ส่วน​แม​รี่​ที่​ตื่น​กลัว​กับ​เหตุการณ์​ที่​เกิด​ขึ้น วิ่ง​เตลิด​สติ​แตก​ออก​มา ถูก​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​และ​อี​สี​ดวง​จับ​ดูด​เลือด​อย่าง​กระหาย ได้​แต่​ร้อง​โหยหวน​อย่าง​เจ็บปวด​ทรมาน...

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​ยัง​คง​เฝ้า​รอ​คอย​การก​ลับ​มา​ของ​รัตติกาล นั่ง​กอด​รูป​เธอ​ไว้​อย่าง​เหม่อ​ลอย แล้ว​เขา​ก็​ทั้ง​ตกใจ​ทั้ง​แปลก​ใจ เมื่อ​จู่ๆก็​เห็น​รอยร้าว​ที่​มุม​ภาพถ่าย​นั้น ทำให้​ยิ่ง​เป็น​ห่วง​เธอ

เวลา​เดียวกัน​นั้น ด้วย​กระแสจิต​ของ​รัตติกาล ทำให้​เณร​พา​เธอ​กลับ​มา​ที่​กระท่อม​ชม​เดือน ​ทั้งที่​เณร​ไม่​เคย​มา​ที่​นี่​เลย เณร​ย้ำ​เตือน​เธอ​ว่า

“ถ้า​ไม่​อยาก​ให้​โยม​พี่​ตะวัน​ฉาย​โดน​พวก​ผี​คุณ​หลวง​เล่น​งาน​อีก โยม​พี่​จะ​ต้อง​ไม่​เข้า​ใกล้​พี่​ตะวัน​ฉาย จิตใจ​ของ​โยม​พี่​ก็​เลย​มา​ถึงที่​นี่ และ​โยม​พี่​ก็​ต้อง​อยู่​ที่​นี่​ไป​ก่อน ถ้า​ไม่​อยาก​ให้​ใคร​มาร​บก​วน”

รัตติกาล​กลัว​ผี​คุณ​หลวง​จะ​ตาม​มา​เจอ เณร​บอก​ให้​บำเพ็ญ​ศีล​ภาวนา​สวด​มนต์​อุทิศ​ส่วน​กุศล​ขอ​อโหสิกรรม​ให้​คุณ​หลวง และ​ห้าม​ออก​จาก​ที่​นี่​เด็ดขาด เณร​เอง​ก็​จะ​กำหนด​เขต​รอบๆที่​นี่​ไม่​ให้​ผี​คุณ​หลวง​รู้​ว่า​เธอ​อยู่​แถว​นี้ ส่วน​ที่​รัตติกาล​ยัง​เป็น​ห่วง​ตะวัน​ฉาย​และ​คุณ​พ่อ​ของ​เธอ​นั้น เณร​บอก​ว่า

“คุณ​พ่อ​ของ​โยม​พี่​รติ ตอน​นี้​ต้อง​พัก​รักษา​ตัว หลังจาก​ที่​เขา​พยายาม​เข้าไป​หา​เณร​ใน​วัด ไป​ไหน​มา​ไหน​ไม่ได้ ส่วน​เรื่อง​ของ​โยม​พี่​ตะวัน​ฉาย บางที นี่​อาจจะ​ถึง​เวลา​ที่​เป็น​เครื่อง​พิสูจน์​ว่า โยม​พี่​ทั้ง​สอง​เกิด​มา​เพื่อ​เป็น​คู่​กัน​หรือ​เปล่า เอา​งี้... ก่อน​อื่น โยม​พี่​รติ​ลอง​ติดต่อ​กับ​โยม​พ่อ​แบบ​ที่​ติดต่อ​กับ​เณร​ไง​ล่ะ ลอง​ดู​นะ​จ๊ะ”

รัตติกาล​ลอง​ติดต่อ​กับ​หาญ​กล้า​ก็​ติดต่อ​ได้​จริงๆ พอ​รู้​จาก​พ่อ​ว่า​ตะวัน​ฉาย​เอาแต่​นั่ง​ซึม​ดู​รูป​ถ่าย​ของ​เธอ ​ท่าทางเขา​เป็น​ห่วง​เธอ​มาก รัตติกาล​จึง​ขอโอกาส​กับ​เณร​อีก​ครั้ง เพราะ​ไม่​รู้​ว่า​อะไร​จะ​เกิด​ขึ้น​อีก

คืน​นี้​เธอ​จึง​ไป​พบ​ตะวัน​ฉาย พอ​เห็น​รัตติกาล​เท่านั้น ตะวัน​ฉาย​รีบ​บอก​รัก​เธอ​เหมือน​กลัว​จะ​ไม่ได้​บอก รัตติกาล​เอง​ ก็​บอก​รัก​เขา ทั้ง​คู่​กอด​จูบ​กัน​อย่าง​ดูดดื่ม​​ซาบซึ้ง แต่​แล้ว​จู่ๆ รัตติกาล​ก็​หน้าซีด ตา​เบิก​โ​พลง ตะวัน​ฉาย​ตกใจ​รีบ​ประคอง​ร่าง​ ที่​สั่น​เ​ทิ้ม​ร้อง​เรียก​อย่าง​ตกใจ

“รติ...รัตติกาล...รัตติกาล...”

ตะวัน​ฉาย​สะดุ้ง​จาก​ภวังค์​ด้วย​เสียง​ร้อง​ของ​ตัว​เอง พิชญ์​กับ​พั​ดชา​เชื่อ​ว่าเขา​ฝัน​ไป แต่​ตะวัน​ฉาย​ยืนยัน​ว่า​เขา​เห็น​รัตติกาล​มา​ที่​นี่​จริงๆ พิชญ์​พูด​กับ​พัดชา​อย่าง​สงสาร​เพื่อน​ว่า ปล่อย​ให้​เพ้อ​ไป​สัก​พัก เพราะ​ขืน​ไปห้าม​ตอน​นี้​เดี๋ยว​โดน​ตื้บ​เอา ทั้ง​สอง​จึง​ปล่อย​ให้​ตะวัน​ฉาย​พร่ำ​เรียก​หา​รัตติกาล​อยู่​อย่าง​นั้น

ooooooo

ที่​กระท่อม​ชม​เดือน รัตติกาล​สะดุ้ง​จาก​สมาธิ​เบิก​ตา​โพลง​แวว​ตา​แข็งกร้าว​ไม่​เหมือน​คน​เดิม จน​เณร​ไม่สบาย​ใจ บอก​เธอ​ว่า มี​บาง​อย่าง​ใน​ตัว​เธอ​ผิด​ปกติ รัตติกาล​ถาม​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​ตน​หรือ

“ไม่ได้​การ​เสีย​แล้ว​ล่ะ​โยม​พี่​รติ เมื่อ​ครู่​ที่​โยม​พี่​นั่ง​สมาธิ​ถอด​จิต​ไป​เข้าฝัน​โยม​พี่​ตะวัน​ฉาย เณร​ก็​นั่ง​สมาธิ​เข้าฌาน​ดู เณร​เห็น...บาง​อย่าง เณร​เห็น​ร่าง​ของ​โยม​พี่​รติ...แต่...”

เณร​เล่า​ถึง​นิมิต​ขณะ​เข้าฌาน​ให้​รัตติกาล​ฟัง​ว่า เห็น​ร่า​งของ​เธอ​นอน​สงบ​บน​แท่น​หิน​ใน​ถ้ำ ถูก​กระทง​ย่างสามขุม​เข้าหา​ร่าง​นั้น​อย่าง​น่า​กลัว ใน​มือ​กระทง​กำ​ปิ่น​ปัก​ผม​ไว้​แน่น เงื้อ​ปิ่น​ขึ้น​แล้ว​กระแทก​ปิ่น​เข้าที่​กลาง​อก​ของ​ร่าง​ที่นอน​แน่​นิ่ง​อยู่

ไม่​เพียง​เท่​านั้น เมื่อ​แสงจันทร์​สาด​ส่อง​ทะลุ​เพดาน​ถ้ำ​ลง​มา​ต้อง​ร่าง​ของ​รัตติกาล​ดวงตา​เธอ​ก็​เบิก​โพลง​ดุร้าย​และ​ไร้​แวว!

ระหว่าง​ฟัง​เณร​เล่า​นั้น อาการ​ของ​รัตติกาล​หนัก​ขึ้น​เรื่อยๆ เณร​ปลอบ​ใจ​อย่าง​เป็น​ห่วง​ว่า

“โยม​พี่...โยม​พี่​ต้อง​ไม่​เป็น​อะไร นิมิต​ของ​เณร​อาจจะ​ผิด​พลาด​ก็ได้ ตอน​นี้​โยม​พี่​ต้อง​นั่ง​สมาธิ​ภาวนา​ศีล​อุทิศ​ให้​กับ​เจ้ากรรม​นายเวร​ของ​โยม​พี่ นั่น​ก็​คือ...หลวง​บวร​สงคราม​ทำได้​ไหม​โยม​พี่”

รัตติกาล​รับ​คำ เณร​ย้ำ​ว่า​ทำให้​จิต​ของ​โยม​พี่​เป็น​กุศล​ส่ง​ให้​เขา ครั้น​รัตติกาล​ลอง​นั่ง​สมาธิ​อาการ​ก็​กลับ​หนัก​ขึ้น​เรื่อยๆจน​ต้อง​บอก​เณร​ว่า เจ็บปวด​ทรมาน​เหลือเกิน

“โยม​พี่​ไม่​ต้อง​ตกใจ ทุก​อย่าง​ย่อม​มี​ทางออก ตอน​นี้​ โยม​พี่​ต้อง​ปล่อย​ทุก​อย่าง​ให้​ว่าง วาง​ทุก​อย่าง​ลง วาง​แล้ว​ก็​จะ​ว่าง” พูด​แล้ว​นิ่ง​ไป​นิดหนึ่ง​แล้ว​ถาม​รัตติกาล​ว่า “งง​ไหม”

รัตติกาล​ทำ​ตาม​ที่​เณร​บอก เธอ​เริ่ม​ดิ่ง​ลง​สู่​สมาธิ ใน​ขณะ​ที่​เณร​เฝ้า​สังเกต​อาการ​ของ​เธอ​อย่าง​หนักใจ

ooooooo

ที่​คุก​คุม​ขัง​กระทง หลวง​บวร​สงคราม​ไป​ที่​นั่น​กับ​สมุน​อยู่​ท่ามกลาง​หมอก​ควัน​คละคลุ้ง คุณ​หลวง​เหมือน​จะ​รับ​รู้​สิ่ง​ที่​เกิด​ขึ้น​กับ​รัตติกาล เอ่ย​ราวกับ​เห็น​รัตติกาล​อยู่​ตรง​หน้า​ว่า

“รัตติกาล...ผล​จาก​การ​ที่​เจ้า​ยอม​แลก​เพื่อ​คน​ที่รัก​ของ​เจ้า​กำลัง​เกิด​ขึ้น​แล้ว”

“หมายความ​ว่า​ยัง​ไง​ขอรับ​คุณ​หลวง” กระทิง​ถาม

“รัตติกาล​ยอม​ดื่ม​เลือด​ของ​ข้า​เพื่อ​ให้​ข้า​วางใจ​ว่า เธอ​จะ​ระลึก​ชาติ​เป็น​ท่านหญิง​มาลา​ได้ แต่​เธอ​ไม่ได้​คิดถึง​ผล​ที่​จะ​ตาม​มา” อี​สี​ดวง​ถาม​ว่า ​หมายความ​ว่า​เธอ​จะ​กลาย​เป็น​ผีดิบ​หรือ “ใช่...และ​ตอน​นี้​วิญญาณ​ของ​รัตติกาล​กำลัง​เปลี่ยนแปลง​ไป​สู่​ความ​เป็น​อมตะ”

“แสดง​ว่า​ถ้า​ร่างกาย​ของ​รัตติกาล​ถูก​ทำลาย ​เธอ​ก็​จะ​กลาย​เป็น​ผีดิบ​ตลอดกาล​งั้น​รึ​ขอรับ” ไอ้​ริ​ด​ถาม​บ้าง คุณ​หลวง​ไม่​ตอบ​แต่​กลับ​แสดง​ความ​กังวล​ว่า

“ข้า​เป็น​ห่วง​ว่า​นั​งก​ระทง​มัน​ต้อง​คิด​จัดการ​ร่าง​ของ​รัตติกาล​แน่ๆ”

ooooooo

เพราะ​เณร​เปี๊ยก​ถอด​จิต​ทิ้ง​ร่าง​ไป​นาน​มาก จน​พิชญ์​กับ​พัดชา​ใจ​คอ​ไม่​ดี วัน​นี้​ก็​พา​กัน​เตรียม​น้ำ​และ​ผ้า​มา​เช็ด​ตัว​ให้ แต่​พอ​เปิด​ประตู​กุฏิ​เข้า​มา พิชญ์​ทั้ง​ตกใจ​ทั้ง​ดีใจ เมื่อ​ร่าง​เณร​หาย​ไป​แล้ว พอ​ร้อง​เรียก​ก็ได้​ยิน​เสียง​เณร​ตอบ​รับ​มา​อย่าง​แจ่มใส​ว่า

“เณร​อยู่​นี่​จ้า​โยม​พี่”

พิชญ์​กับ​พัดชา​หัน​ไป​ตาม​เสียง เห็น​เณร​ยืน​ยิ้มแป้น​อยู่ พิชญ์​กระโจน​เข้า​อุ้ม​เณร​ดีใจ​สุดขีด เณร​ตกใจ​ร้อง​ห้าม​เสียงหลง​กลัว​จีวร​หลุด พิชญ์​จึง​หยุด​บอก​เณร​อย่าง​ตื่นเต้น​ว่า

“ผม​ดีใจ​ครับ นึก​ว่า​เณร​จะ​กลาย​เป็น​เจ้าชาย​นิทรา​ไม่​ฟื้น​ขึ้น​มา​แล้ว”

“ให้​นอน​นานๆ เณร​ก็​ไม่​ชอบ​หรอก​จ้ะ เณร​ยัง​มี​ภารกิจ​อีก​มาก​ที่​ต้อง​ช่วยเหลือ​ญาติโยม” พูด​ไม่ทัน​ไร ​เณร​ก็​บอก​ว่า​ต้อง​รีบ​ไป​แล้ว มี​ธุระ​ด่วน​ต้อง​ไป​จัดการ ว่า​แล้ว​รีบ​ออก​ไป

“เดี๋ยว​สิ​ครับ​เณร ผม​ยัง​คุย​กับ​เณร​ไม่​จบ​เลย” พิชญ์​ตาม​ไป​ พัดชา​ลุก​ไป​อีก​คน ได้ยิน​พิชญ์​พูด​กับ​เณร​ว่า​ “รอ​เดี๋ยว​เณร อย่า​เพิ่ง​รีบ​ร้อน​ไป​ไหน เณร​ยัง​ไม่ได้​บอก​ผม​เลย​ว่า เณร​รอด​กลับ​มา​ได้​ยัง​ไง”

“โยม​พี่​รติ​ช่วย​เณร​จ้า”

พัดชา​ถาม​เร็ว​จี๋​ว่า นี่​แสดง​ว่า​รัตติกาล​ไม่ได้​เป็น​เจ้าสาว​ของ​คุณ​หลวง​ใช่​ไหม เณร​ถึง​ได้​รู้ตัว​ที่​พลั้งปาก​ไป พิชญ์​รุก​ถาม​ว่า​เณร​รู้​อะไร​มา​ถึง​บอก​พวก​ตน​ไม่ได้ รู้​ไหม​ว่า​ตะวัน​ฉาย​เอาแต่​เฝ้า​รอ​รัตติกาล​ตลอด​เวลา เณร​บ่น​ว่า​เณร​ถือศีล​โกหก​ไม่ได้​ด้วย เลย​จำ​ต้อง​บอก​ตามตรง​ว่า

“คือ​อย่าง​นี้​จ้ะ โยม​พี่​รติ​ต้อง​ยอม​เล่น​ละคร​ตบตา​พวก​นั้น​เพื่อ​ช่วย​ให้​โยม​พี่​ตะวัน​ฉาย​รอด​กลับ​มา​ แต่​จะ​ให้​กลับ​มา​อยู่​ด้วย​กัน​เหมือน​ก่อน​น่ะ ทำ​ไม่ได้​จ้ะ”

“ทำไม​ล่ะ​เณร” พัดชา​ถาม​อย่าง​รับ​ไม่ได้

ooooooo

ตอนที่ 13

เสียง​ร้อง​อย่าง​เจ็บปวด​ทรมาน​ของ​ตะวัน​ฉาย​ดัง​ไป​ถึง​คฤหาสน์​จันทรา รัตติกาล​จำ​เสียง​เขา​ได้ เมื่อ​หลวง​บวร​สงคราม​กับ​กระทิง​พา​กัน​เข้า​มา เธอ​ถลา​เข้าไป​ขอร้อง​อย่า​ทำ​อะไร​ตะวัน​ฉาย​เลย ปล่อย​เขา​ไป​เสีย คุณ​หลวง​ตอบ​อย่าง​เลือดเย็น​ว่า

“มัน​คือ​ตัว​ขัดขวาง​ที่​ทำให้​เธอ​ไม่​ยอม​ระลึก​ชาติ​กลับ​มา​เป็น​ท่านหญิง สิ้น​มัน​สัก​คน​ฉัน​ก็​จะ​ได้​ท่านหญิง​ของ​ฉัน​กลับคืน​มา” รัตติกาล​โต้​ว่าไม่ว่า​ตน​จะ​เป็น​อะไร​ก็​ไม่​เกี่ยว​กับ​ตะวัน​ฉาย “เกี่ยว​สิ...เพราะ​ชาติ​ภพ​นี้ รัตติกาล​มี​ความ​รักให้​ กับ​มัน ถ้า​ฉัน​ไม่​กำจัด​มัน​ให้​พ้น​ทาง ท่านหญิง​ก็​จะ​ไม่​กลับ​มา” พูด​แล้ว​ก็​จะ​ออก​ไป

“เดี๋ยวก่อน​คุณ​หลวง...ฉัน​ขอร้อง...ฉัน​ยอม​ทุก​อย่าง​แล้ว” รัตติกาล​จำ​ยอม​เพื่อ​แลก​กับ​ความ​ปลอดภัย​ของ​ตะวัน​ฉาย

เมื่อ​หลวง​บวรฯ​กลับ​ไป​ถึง​ห้อง​โถง อี​สี​ดวง​ก็​กระหืด-กระหอบ​เข้า​มา​รายงาน​ว่า​ไอ้​ริ​ด​แย่​แล้ว พลัน​ไอ้​ริ​ด​ก็​โผล่​มา​ ใน​สภาพ​บาดเจ็บ​หนัก มัน​รายงาน​ว่า​ถูก​ทำร้าย​ด้วย​ปิ่น​ของ ​ท่านหญิง หลวง​บวรฯ​ยัง​ไม่​อยาก​เชื่อ ถาม​ว่า​พวก​นั้น​ค้น​พบ​ปิ่น​นั่น​แล้ว​หรือ เมื่อ​ไอ้​ริ​ด​ยืนยัน หลวง​บวรฯ​พูด​อย่าง​ไม่​สะทก– สะท้าน​ว่า

“เอ็ง​ทำ​งาน​ได้​ดี​มาก​ไอ้​ริ​ด แต่​ถึง​พวก​มัน​จะ​ได้​ปิ่น​นั่น​ไป​ก็​ไม่​มี​ประโยชน์ เพราะ​อีก​ไม่​นาน ชาติ​ภพ​นี้​ของ​รัตติกาล​จะ​สิ้นสุด​ลง เหลือ​แต่เพียงท่านหญิง​ของ​ข้า คฤหาสน์​จันทรา​จะ​ปิดตาย​ไม่​ข้องแวะ​กับ​ใคร​อีก”

แม้​จะ​ได้​ฟัง​เรื่อง​ดีๆ แต่​ไอ้​ริ​ด​ก็​เจ็บปวด​บาดแผล​จน​แทบ​จะ​ทน​ไม่ได้ หลวง​บวรฯ​จึง​ใช้​เล็บ​คม​ของ​ตัว​เอง​กรีด​ข้อ​มือ​แล้ว​ให้​ไอ้​ริ​ด​กิน​เลือด​จาก​ข้อ​มือ บอก​อี​สี​ดวง​ให้​พา​ไป​พัก​เดี๋ยว​ก็​จะ​ดี​ขึ้น​เอง

“เจ้า​ค่ะ​คุณ​หลวง...เอ่อ...แล้ว​พวก​ของ​ตะวัน​ฉาย​ที่​อยู่​ใน​นี้​ล่ะ​เจ้า​คะ”

“เอ็ง​อยาก​ทำ​อะไร​ก็ตาม​ใจ” หลวง​บวรฯ​อนุญาต อี​สี​ดวง​ยิ้ม​ดีใจ​รีบ​พา​ไอ้​ริ​ด​ไป​ทันที

ooooooo

อี​สี​ดวง​เข้าไป​ใน​ห้อง​ที่​ภัท​รา​กับ​สมชาย​กิน​อาหาร ทั้ง​สอง​กิน​เกลี้ยง ​บน​โต๊ะ​เต็ม​ไป​ด้วย​กระดูก​และเศษ ​อาหาร อี​สี​ดวง​เข้า​มา​พูด​อย่าง​กระหยิ่ม​ว่า อิ่ม​กัน​ก็ดี​แล้ว ​คราว​นี้​ถึง​ที​ตน​จะ​อิ่ม​บ้าง พลาง​ก็​แยกเขี้ยว​ย่างสามขุม​เข้าหา สมชาย​กับ​ภัท​รา​ตกใจ พา​กัน​ร้อง​ก​รี๊ด​แล้ว​โกย​แน่​บ หนี​เข้าไป​หลบ​อยู่​ใน​ห้อง​ของ​หาญ​กล้า​โดย​ไม่​รู้ตัว

ที​แรก​พอ​เจอ​ก็​ทะเลาะ​กัน​ลั่น​ไป​หมด จนกระทั่ง​ประตู​หน้าต่าง​ปิด​ปึงปัง สมชาย​บอก​ว่า​พวก​มัน​ตาม​มา​แล้ว ภัทรา ​ก็​โผ​เข้าหา​หาญ​กล้า

“ทำ​ไง​ดี...ฉัน...ฉัน​ยัง​ไม่​อยาก​เป็น​อาหาร​ของ​พวก​มัน​นะ​ไอ้​เฒ่า”

หาญ​กล้า​กับ​ภัท​รา​ให้​สมชาย​ไป​ล่อ​อี​สี​ดวงเบน​ความ​สนใจ​ แล้ว​ทั้ง​สอง​ก็​พา​กัน​เอา​เชือก​ไป​มัด​อี​สี​ดวง​ไว้​จน​แน่น แม้​จะ​ถูก​มัด​จน​กระดิก​ไม่ได้ แต่​อี​สี​ดวง​ก็​แยกเขี้ยว​ขู่​แฮ่ๆ จะ​เอา​พวก​นี้​เป็น​อาหาร​ให้​ได้

“อาหาร​ของ​พวก​แก​เหรอ อี​ผี​ชะนี เชอะ! กิน​ไอ้​นี่​ไป​แทน​แล้วกัน” สมชาย​เอา​ถุง​เท้า​มา​ปั้น​แล้ว​ยัด​เข้า​ปาก​อี​สี​ดวง จาก​นั้น​พา​กัน​วิ่ง​หนี ท่ามกลาง​เสียงร้อง​อู้อี้​ของ​อี​สี​ดวง

ooooooo

ภัท​รา​กลัว​จน​เข่า​อ่อน​ต้อง​อ้อน​หาญ​กล้า​ให้​ช่วยเหลือ หาญ​กล้า​จึง​อุ้ม​พา​หนี​ไป​ท่ามกลาง​ความ​หมั่นไส้​ของ​สมชาย แต่​ไม่ทัน​พ้น​จาก​คฤหาสน์​ก็​ถูก​กระทิง​โผล่​มา​ขวาง หมาย​จะ​จับ​ทั้งหมด​กิน​เป็น​อาหาร​เช้า​วัน​นี้

ขณะ​ที่​ทั้งหมด​กำลัง​จน​แต้ม​จวนตัว​นั่นเอง รัตติกาล​ก็​ปรากฏ​ตัว​ขึ้น​ใน​ชุด​ของ​หม่อมเจ้า​มาลา เดิน​หน้า​ตึง​เข้าไป หาญ​กล้า​ดีใจ​มาก​ที่​เห็น​ลูก​สาว แต่​หม่อมเจ้า​มาลา​ทำ​เหมือน​ไม่​รู้จัก​กัน สั่ง​กระทิง​ให้​ปล่อย​พวก​นี้​ออก​ไป​จาก​คฤหาสน์​จันทรา​เสีย หาญ​กล้า​พยายาม​บอก​เธอ​ว่า “รติ นี่​พ่อ​ไง​ลูก”

“พวก​เจ้า​เป็น​ใคร แต่งตัว​พิลึกพิลั่น​เข้า​มา​ยุ่มย่าม​ทำ​อะไร​ใน​คฤหาสน์​ของ​ข้า”

ครั้น​หาญ​กล้า​ถาม​งงๆว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น ถูก​รัตติกาล​ตวาด​อย่าง​ไม่​พอใจ​ว่า

หุบปาก​เจ้า​เดี๋ยวนี้...เรา​คือ​หม่อมเจ้า​มาลา ​เรา​ไม่ได้​ชื่อ​รติ ไม่ได้​เป็น​ลูก​สาว​ของ​เจ้า” พูด​​แล้ว​เดิน​เชิด​ไป​สั่ง​กระทิง “ส่ง​คน​พวก​นี้​ออก​ไป​จาก​ที่​นี่​เดี๋ยวนี้”

กระทิง​ฟัง​แล้ว​ทำ​หน้า​งงๆ จน​รัตติกาล​ย้ำ มัน​จึง​หัน​ไป​แยกเขี้ยว​ขู่​ไล่​พวก​หาญ​กล้า​ออก​ไป ภัท​รา​ดึง​หาญ​กล้า​ออก​ไป​ก่อน​ที่​พวก​มัน​จะ​เปลี่ยนใจ แต่​หาญ​กล้า​ไม่​ยอม​ไป พยายาม​บอก​รัตติกาล​ว่า​ตน​เป็น​พ่อ

“ไอ้​เฒ่า อย่า​หาเรื่อง​สิ ดู​ไม่​ออก​เหรอ​ไง นั่น​ไม่​ใช่​ลูก​สาว​แก​แล้ว​นะ รีบ​ไป​เถอะ” ภัท​รา​ลาก​สุด​แรง สมชาย​มา​ช่วย​อีก​คน จึง​ดึง​หาญ​กล้า​ออก​ไป​ได้

รัตติกาล​มอง​ตาม​ไป​ครู่​หนึ่ง ก่อน​เดิน​เชิด​หน้า​คอ​ระหง​เยี่ยง​เจ้าหญิง​ผู้​สูง​ศักดิ์ จาก​นั้น​ประตู​คฤหาสน์​ก็​ค่อยๆปิด​ลง​ช้าๆอย่าง​น่า​เกรงขาม

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​ถูก​คุม​ขัง​ไว้​ใน​สภาพ​อิดโรย​ซีดเซียว แต่​เขา​ยัง​มุ่ง​มั่น​ที่​จะ​ช่วย​รัตติกาล​ให้​ได้ พยายาม​หา​ทาง​หนี ลุก​เดิน​ไป​ไม่​กี่​ก้าว​ก็​หน้าคว่ำ​ลง​อย่าง​หมด​แรง กระนั้น​ก็​ยัง​พร่ำ​เรียก “รติ...รติ...”

ท่านหญิง​มาลา​ใน​ร่าง​ของ​รัตติกาล​เดิน​สำรวจ​ตรวจตรา​คฤหาสน์​อย่าง​สง่า​สูง​ศักดิ์ คุณ​หลวง​เฝ้า​มอง​อย่าง​เสน่หา หัน ​ไป​สั่ง​กระทง​กับ​อี​สี​ดวง​ให้​ออก​ไป​ก่อน แล้ว​คุณ​หลวง​ก็​เข้าไป​ประคอง​มือ​รัตติกาล​ขึ้น​มา เธอ​เขิน​อาย​เมื่อ​ได้ยิน​คุณ​หลวง​รำพัน​ความ​รัก ความ​คิดถึง ​และ​โอบ​กอด​ไว้​อย่าง​ทะนุถนอม

กระทง​ที่​หลง​รัก​คุณ​หลวง​มา​ตลอดเวลา​มอง​ภาพ​นั้น​อย่าง​เจ็บ​ช้ำ เศร้าสร้อย​ที่​ตน​ไม่​มีโอกาส​ดูแล​คุณ​หลวง​อย่าง​ใกล้​ชิด​เหมือน​เดิม​อีก​แล้ว

ส่วน​กระทิง​เข้าไป​เห็น​ตะวัน​ฉาย​ฟุบ​อยู่​กับ​พื้น ก็​จับ​เหวี่ยง​อย่าง​เกรี้ยวกราด และ​จะ​เข้าไป​ทำร้าย แต่​กระทง​เข้า​มา​จ้อง​มอง​ตะวัน​ฉาย​อย่าง​เกลียด​ชัง​ขณะ​เอ่ย

“จริงๆข้า​อยาก​ให้​ไอ้​กระทิง ไอ้​ริ​ด​กัด​แก​ให้​ตาย​เสีย​ด้วย​ซ้ำ แก​เป็น​เสี้ยนหนาม​ของ​คุณ​หลวง ทำให้​คุณ​หลวง​ต้อง​เสีย​เวลา​รอ​ท่านหญิง แต่​คุณ​หลวง​ยัง​ไม่​อยาก​ให้​แก​ตาย​ตอน​นี้ เพราะ​คุณ​หลวง​อยาก​เห็น​แก​ทรมาน​ก่อนถึง​วัน​แต่งงาน แล้ว​ตอน​นั้น​แก​จะ​ได้​ตาย​สมใจ​แน่” พูด​แล้ว​กระทง​แยกเขี้ยว​ใส่​น่า​กลัว

เณร​เปี๊ยก​ที่​ตะวัน​ฉาย​หวัง​เป็น​ที่พึ่งก็​ไม่​อาจ​พึ่ง​ได้ เพราะ​ถูก​หลวง​บวร​สงคราม​ตาม​มา​หลอกหลอน และ​ขู่​เสีย​จน​เณร​ต้อง​หนี​เข้าไป​ซ่อน​ตัว​ใน​โบสถ์ สวด​มนต์​ไหว้​พระ​ลนลาน บอกก​ล่า​ว​ถึง​ตะวัน​ฉาย​ว่า

“โยม​พี่...เณร​ขอโทษ​จ้า เณร​ไม่​รู้​จะ​ช่วย​โยม​พี่​ยัง​ไง ลำพัง​เณรยัง​เอา​ตัว​ไม่​รอด​เลย​จ้า...”

ooooooo

ภัท​รา​กับ​สมชาย​พา​กัน​หนี​กลับ​มา​ถึง​บ้านเรือน​หอ​ของ​ตะวัน​ฉาย ภัท​รา​ตาม​หา​ลูก​ชายไป​ทั่ว​บ้าน​ก็​ไม่​เจอ แต่​กลับ​เจอ​หาญ​กล้า​ที่​โผล่​มา​จ้อง​ตา​เขียว​ปั้ด ภัท​รา​ไล่​จะ​ไป​ไหน​ก็​ไป​ให้​พ้น ​ตน​กับ​เขา​หมด​เวร​หมด​กรรม​กัน​แล้ว​ลูก​สาว​ตน​ก็​เปลี่ยนใจ​ไม่​ชอบ​ผี​ต่อ​ไป​อีก​แล้ว

หาญ​กล้า​หา​ว่า​เพราะ​ภัท​รา​ห้าม​ไว้​ทำให้​ตน​ไม่ได้​พา​รัตติกาล​กลับ​มา​ด้วย ส่วน​ภัท​รา​ก็​อ้าง​ว่า​เพราะ​รัตติกาล​ไม่​รู้จัก​พ่อ​ตัว​เอง​แล้ว​ต่างหาก ควร​ขอบคุณ​ตน​ด้วย​ซ้ำ​ที่​พา​เขา​ออก​จาก​คฤหาสน์​ปิศาจ​นั่น​มา​ได้

ด่า​หาญ​กล้า​แล้ว​ก็​เดิน​ร้อง​เรียก​ตาม​หา​ตะวัน​ฉาย​ไป​ตาม​ห้อง​ต่างๆ หาญ​กล้า​บอก​ว่า​ไม่​ต้อง​เรียก​หรอก​เพราะ​ตะวัน-ฉาย​ยัง​อยู่​กับ​รัตติกาล​ที่​คฤหาสน์​นั่น ภัท​รา​ไม่​เชื่อ​หา​ว่า​หาญกล้า ​ล้อ​เล่น​หลอก​ตน

“ฉัน​ไม่​ล้อ​เล่น​หรอก ตะวัน​ฉาย​ยอม​ทำ​ทุก​อย่าง​เพื่อ​ช่วย​ให้​รติ​ได้​กลับ​มา​มี​ชีวิต​อีก​ครั้ง มัน​ถึง​ยอม​เสี่ยง​ตาย​บุก​ไป​ช่วย​รติ”

“ไม่​จริง...ลูก​ฉัน​ต้อง​ไม่​ทำ​อะไร​โง่ๆแบบ​นั้น แก​ต้อง​ไป​พา​ลูก​ฉัน​กลับ​มา​เดี๋ยวนี้​นะ”

“ถ้า​ฉัน​กลับ​ไป​ได้ ฉัน​ไป​ช่วย​ลูก​ฉัน​นาน​แล้ว​ยัย​แก่...

แต่​ที่​ฉัน​กลับ​ไป​ไม่ได้ เพราะ​พอ​ไอ้​ผี​คุณ​หลวง​มัน​ได้​ตัว​รติไป ​สมใจ​มัน มัน​ก็​ปิดตาย​คฤหาสน์​ของ​มัน​ไม่​ให้​ใคร​เห็น​และ​เข้าไป​ไม่ได้​อีก”

“ตะวัน​ฉาย​ลูก​แม่...ไม่​นะ...” ภัท​รา​หน้าเสีย ส่วน​หาญ​กล้า​ก็​นิ่ว​หน้า​อย่าง​กลุ้มใจ

ooooooo

เวลา​เดียวกัน หนู​ดี​ที่​ได้​รับ​ความ​กระทบกระเทือน​ทาง​สมอง​อย่าง​แรง เมื่อ​ตะวัน​รอน​พา​มา​รักษา​ตัว​ที่​โรงพยาบาล​จน​ฟื้น พอ​รู้สึก​ตัว​ขึ้น​มา​ก็​พูด​สับสน​ทั้ง​ภาษา​อังกฤษ จีน ญี่ปุ่น อีสาน ฝรั่งเศส ยุ่ง​ไป​หมด ตะวัน​รอน​ถาม​หมอ​ว่า​เธอ​เป็น​อะไร

“ผล​จาก​การ​ที่​คน​เจ็บ​ได้​รับ​การ​กระแทก​ที่​ศีรษะ​อย่าง​รุนแรง​ทำให้​สมอง​ส่วน​ที่​ควบคุม​ความ​ทรง​จำ​เสื่อม​และ​เกิด​ความ​สับสน แล้ว​ยัง​ทำให้​ระบบ​การ​ติดต่อ​สื่อสาร​เกิด​ความ​สับสน​เกี่ยว​กับ​การ​ใช้​ภาษา​กับ​ผู้​อื่น”

เท่านั้น​ไม่​พอ​หมอ​ยัง​บอก​ว่า​ท่าทาง​หนู​ดี​อาการ​หนัก​กว่า​ที่​คิด ทำให้​ตะวัน​รอน​รีบ​โทร.​บอก​ภัท​รา​ให้​มา​ดู​หนู​ดี​ที่​โรงพยาบาล

“เธอ​ไป​ดู​อาการ​หนู​ดี​เถอะ เรื่อง​ลูก​ชาย​ฉัน​กับ​ลูก​สาว​เธอ ฉัน​จะ​ลอง​พยายาม​หา​ทาง​ช่วย​ดู​ แต่​ที่​ฉัน​พูด​ไป หวัง​ว่า​คง​ไม่​ เข้า​หู​ซ้าย​ทะลุ​หู​ขวาเธอ​นะ​ยัย​แก่​หัวดื้อ” พูด​แล้ว​หาญ​กล้า​หาย​วับ​ไป​ทันที

ภัท​รา​คิดถึง​คำ​พูด​ของ​หาญ​กล้า​ที่​ว่า “สอง​คน​นั่น​ต่าง​เชื่อ​มั่น​ว่าความ​รัก​จะ​สามารถ​เอาชนะ​อุปสรรค​ทุก​อย่าง​ได้​แม้แต่​ความ​ตาย เหลือ​แต่​เธอ​นั่นแหละ​ที่​ยัง​ดักดาน งมโข่ง งี่​เง่า พยายาม​ขัดขวาง​พวก​เขา”

นั่น​คือ​ความ​จริง​ที่​ทั้ง​ตะวัน​ฉาย​และ​รัตติกาล​ยอม​เสียสละ​ทุก​อย่าง​เพื่อ​คน​ที่​ตน​รัก เพื่อ​ให้​ตะวัน​ฉาย​รอด​พ้น​จาก​ความ​ตาย รัตติกาล​ยอม​หลวง​บวรฯ​ทุก​อย่าง ยอม​แม้​กระทั่ง​กิน​เลือด​ของหลวง​บวรฯ​เพื่อ​ให้​เขา​ไว้​ชีวิต​ตะวัน​ฉาย

คืน​นั้น​เธอ​นอน​ร้องไห้​บอก​ตะวัน​ฉาย​ว่า “ตะวัน​ฉาย ฉัน​ยอม​ทุก​อย่าง​เพื่อ​นาย​คน​เดียว”

ส่วน​หลวง​บวรฯ​ดี​อก​ดี​ใจ​ที่​ได้​ท่านหญิง​คน​เดิม​ของ​ตน​กลับ​มา หลังจาก​ที่​เฝ้า​รอ​มา 100 กว่า​ปี ​เตรียม​จัด​งาน​แต่งงาน​และ​กลับ​มา​มี​ชีวิต​กัน​อีก​ครั้ง

“ค่ะ​คุณ​หลวง” รัต​ติ​กาล​รับคำ​แต่​ย้ำ​เตือน​ว่า “แต่​ดิฉัน​หวัง​ว่า​คุณ​หลวง​คง​ไม่​ลืม​สัญญา​ก่อน​ที่​เรา​จะ​แต่งงาน​กัน”

หลวง​บวร​สงคราม​ถึง​กับ​ชะงัก​ไป​เมื่อ​ได้​ฟัง​คำ​ย้ำ​เตือน​ของ​รัตติกาล

ooooooo

เพื่อ​หา​ทาง​ช่วย​ลูก​สาว หาญ​กล้า​ลุย​ไป​หา​แม​รี่​ ที่​กำลัง​อ่อย​พวก​หนุ่มๆอยู่​ใน​ร้าน​คาราโอเกะ​ สั่ง​แม​รี่​ว่า​ต้อง​พา​ตน​ไปหา​รัตติกาล แม​รี่​กลัว​จน​หนี​เตลิด​ออก​จาก​ร้าน​ไป หาญ​กล้า​ตาม​ไป​ทันที

ที่​คฤหาสน์​จันทรา กระทง​เอา​อาหาร​ไป​ให้​ตะวัน​ฉาย​กิน บอก​ว่า​คุณ​หลวง​สั่ง​ให้​กิน​มากๆ และ​จะ​ตาย​ไม่ได้​จนกว่า​คุณ​หลวง​จะ​สั่ง ตะวัน​ฉาย​ปัด​อาหาร​จน​กระจุยกระจาย กระทง​แยกเขี้ยว​จะ​เข้า​เล่น​งาน ก็​พอดี​คุณ​หลวง​เดิน​เข้า​มา​สั่ง​กระทง​ถอย​ไป แล้ว​เข้าไป​จ้อง​หน้า​ตะวัน​ฉาย​อย่าง​ดุร้าย

ทั้ง 2 ต่าง​อ้าง​ตน​เป็น​เจ้าของ​รัตติกาล คุณ​หลวง​กระชาก​คอเสื้อ​ตะวัน​ฉาย​ตะคอก​ว่า​รัตติกาล​ของ​เขาตาย​ไป​แล้ว และ “แก​จะ​ไม่​มี​วัน​ได้​พบ​กับ​เธอ​อีก”

“อย่าง​แก​ยัง​หวัง​จะ​ได้​เจอ​คน​รัก​ของ​แก แล้ว​ทำไม​ฉัน​จะ​หวัง​บ้าง​ไม่ได้” ตะวัน​ฉาย​ไม่​ยอม​แพ้

คุณ​หลวง​โกรธ​จัด​กระชาก​ตัว​ตะวัน​ฉาย​ลาก​ไป​ท่ามกลาง​ความ​สงสัย​ของ​กระทง​ที่​ย่อง​ตาม​ไป​ดู

คุณ​หลวง​พา​ตะวัน​ฉาย​เข้าไป​ดู​ร่าง​ของ​รัตติกาล​ที่นอน​เหมือน​หลับ​อยู่​ใน​โลง​แก้ว ตะวัน​ฉาย​ถลา​เข้าไป​ปลุก อ้อนวอน​คุณ​หลวง​ทำให้​เธอ​ฟื้น​ขึ้น​มา​จะ​แลก​กับ​ชีวิต​ของ​ตน​ก็​ยอม บอก​คุณ​หลวง​ว่า

“ความ​รัก​ของ​คุณ​มัน​จบ​ไป​ใน​อดีต​แล้ว ผู้หญิง​คน​นี้​ตอน​นี้​เธอ​คือ​รัตติกาล ไม่​ใช่​ท่านหญิง​ของ​คุณ”

“ความ​รัก​ของ​แก​ต่างหาก​ที่​กำลัง​จะ​จบ​ลง อีก​ไม่​นาน

ข้า​จะ​ได้​แต่งงาน​กับ​ท่านหญิง​ของ​ข้า ถึง​เวลา​นั้น​เมื่อ​ไร ร่าง​ที่​ท่านหญิง​อาศัย​มา​เกิด​ก็​จะห​มด​ความ​หมาย​เหลือ​แค่​เพียง​ซากศพ​ที่​เน่า​เปื่อย” คุณ​หลวง​พูด​อย่าง​เป็นต่อ แล้ว​หัวเราะ​ชอบใจ

“ร...ร...​รติ...” ตะวัน​ฉาย​ร้อง​เรียก​อย่าง​เจ็บปวด ดวงตา​ค่อยๆปรือ​จน​ดับ​วูบ​ไป...

ooooooo

ฝ่าย​เณร​เปี๊ยก​ยัง​คง​ขัง​ตัว​เอง​สวด​มนต์​ภาวนา​อยู่​ใน​โบสถ์​ด้วย​ความ​กลัว​ผี​คุณ​หลวง จนกระทั่ง​พิชญ์​กับ​พัดชา​มา​หา เจอ​พระพี่เลี้ยง​บอก​ว่า​ไม่​รู้​เณร​เป็น​อะไร เอาแต่​ขัง​ตัว​เองอยู่​ใน​โบสถ์ ทั้ง​สอง​ถาม​ว่า​เณร​เป็น​แบบ​นี้​ตั้งแต่​เมื่อ​ไร

“ก็​ก่อน​ที่​โยม​จะ​ไป​ต่าง​จังหวัด​นั่นแหละ” พระพี่เลี้ยง​บอก พัดชา​เลย​ไป​เคาะ​ประตู​เรียก

“เณร​คะ นี่​โยม​พี่​เอง​นะ​คะ เณร​ไม่​ต้อง​กลัว​พวก​เรา​หรอก​ค่ะ...เณร...ได้ยิน​เรา​ไหม​คะ”

เณร​จำ​เสียง​ได้​รีบ​ลุก​มา​ที่​ประตู​ถาม​ว่า​โยม​พี่​มา​ช่วย​เณร​แล้ว​ใช่​ไหม เสียง​พิชญ์​ตอบมา​ว่า​ใช่​ ให้​เณร​รีบ​เปิด​ประตู​ออก​มา พวก​ตน​มี​เรื่อง​ต้อง​คุย​กับ​เณร​ด่วน

แต่​พอ​เณร​เปิด​ประตู คน​ที่​ยืน​อยู่​ตรง​หน้า​กลับกลาย​เป็นเห็น​พระพี่เลี้ยง​เป็น​หลวง​บวรฯ​และ​พิชญ์​กับ​พัดชา​ก็​กลายเป็น​กระทิง​กับ​กระทง เณร​ร้อง​จ๊าก แล้ว​ปิด​ประตู​โบสถ์​ลั่น​กลอน​ทันที

พระพี่เลี้ยง พิชญ์​และ​พัดชา​ต่าง​งุนงง พัดชา​เชื่อ​ว่า​ต้อง​เป็น​เพราะ​เณร​ถูก​มนต์​สะกด​ของ​ผี​พวก​นั้น​แน่ๆ พิชญ์​บอก​ว่า​เรา​จะ​ต้องหา​ทาง​ช่วย​เณร​ออก​มา​ก่อน ไม่​อย่าง​นั้น​ตะวัน​ฉาย​ไม่​รอด​แน่

ว่า​แล้ว​พิชญ์​กับ​พัดชา​ก็​เอา​เตา​อั้งโล่​ใส่​ถ่าน​จุด​ไฟ​ควัน​โขมง​แล้ว​เอา​มา​ตั้ง​หน้า​โบสถ์​ช่วย​กัน​พัด​ให้​ควัน​ลอย​เข้าไป​ใน​โบสถ์ จน​เณร​ทน​ไม่ได้ เมื่อ​ได้ยิน​เสียง​ร้อง​ว่า ไฟ​ไหม้...ไฟ​ไหม้ เณร​ก็​เปิด​ประตู​ผางออก​มา พริบตา​นั้น​พิชญ์ยกก​ระ​ติ​กนํ้า​มนต์​ขึ้น​พนม​แล้ว​สาด​ใส่​เณร​ทันที เณร​จำ​ได้​ถาม​ว่า​โยม​พี่​ทำ​อะไร พิชญ์บอก​ว่า​นํ้า​มนต์ แล้ว​หัน​บอก​พัดชา​อย่าง​ดีใจ​ว่า

“แบบ​นี้​แสดง​ว่า​ถอน​มนต์​สะกด​ของ​พวก​มัน​ได้​แล้ว”

ooooooo

รัตติกาล​ยัง​แว่ว​เสียง​ร้อง​โหยหวน​เจ็บปวด​ของ​ตะวัน​ฉาย จึง​ตาม​เสียง​ไป​จนถึง​ประตู​ห้อง ทันใดนั้น​กระทิง​ก็​เปิด​ประตู​ออก​มา ปาก​เปื้อน​เลือด​แดง​เถือก​มัน​ถาม​ว่า​ท่านหญิง​มา​ทำ​อะไร​แถว​นี้ พอ​เธอ​บอก​ว่า​ได้ยิน​เสียง​นาย​คน​นั้น​ร้อง​เลย​มา​ดู​หน่อย​​  พลาง​ตา​ก็​จ้อง​ปาก​เปื้อน​เลือด​ของ​กระทิง

กระทิง​รีบ​เช็ด​คราบ​เลือด​ออก​บอก​ว่า​ไม่​มี​อะไร หมอ​นั่น​พยายาม​หนี​ คุณ​หลวงเลย​ให้​ตน​มา​จัดการ รัตติกาล​บอก​ว่า​ตน​ขอ​ให้​คุณ​หลวง​ปล่อย​นาย​คน​นั้น​ไป​แล้ว​ไม่​ใช่​หรือ เพราะ​ไม่​อยาก​ให้​มี​การ​ทำร้าย​กัน​ใน​วัน​มงคล​ของ​ตน

กระทง​แก้ต่าง​ว่า​คุณ​หลวง​ไม่ได้​ลืม​คำ​ขอ​ของ​ท่านหญิง​แต่​อยากให้​มั่นใจ​ว่า​ถ้า​ปล่อย​ไป​แล้ว​มัน​จะ​ไม่​ย้อน​กลับ​มา​เล่น​งาน​คุณ​หลวง​อีก รัตติกาล​เลย​บอก​ว่า​ตน​จะ​ไป​คุย​กับ​คุณ​หลวง​เอง ว่า​แล้ว​หัน​หลัง​ไป​เลย

กระทง​มอง​ตาม​รัตติกาล​ไป​ด้วย​ความ​สงสัย จน​เมื่อ​รัตติกาล​ไป​ทวง​สัญญา​กับ​คุณ​หลวง เมื่อ​คุณ​หลวง​ยืนยัน​ว่า​ยัง​ปล่อย​ตะวัน​ฉาย​ไป​ตอน​นี้​ไม่ได้ เธอ​ยํ้า​ยืนยัน​ว่า

“หาก​คุณ​หลวง​ไม่​ยึด​มั่น​กับ​คำ​สัญญา ดิฉัน​ขอ​ยืนยัน​ว่า​จะ​ไม่​มี​พิธี​แต่งงาน​เกิด​ขึ้น​ระหว่าง​เรา”

แต่​พอ​รัตติกาล​เดิน​ออก​จาก​ห้อง​ก็​เจอ​กระทง​ที่มา​แอบ​ฟัง​อยู่​จ้อง​มอง​อย่าง​สงสัย พูด​อย่าง​จับ​พิรุธ​ว่า

“ท่าน​หญิง​มาลา​เจ้า​คะ ท่าน​กำลัง​ทำลาย​หัวใจ​ของหลวง​บวรฯ หัวใจ​ที่​เฝ้า​รอ​การก​ลับ​มา​ของ​ท่านหญิง หัวใจ​ที่​ยึด​มั่น​กับ​คำ​สัญญา​ที่​ไม่​เคย​เปลี่ยนแปลง  ท่านหญิง​ลืม​หรือ​ว่า​จำ​ไม่ได้ อ้อ! รึ​ว่า​ไม่​เคย​รู้​ว่า​อดีต​ของ​ตน​ที่​ผ่าน​มา​ได้​เคย​สัญญา​อะไร​ไว้​กับ​คุณ​หลวง”

รัตติกาล​ทำ​ขึงขัง​ถาม​ว่า​สัญญา​อะไร และ​นั่น​ไม่​ใช่​กงการ​อะไร​ของ​ตัว เป็น​เรื่อง​ระหว่าง​ตน​กับ​คุณ​หลวง ว่า​แล้ว​เดิน​เชิด​คอแข็ง​ออก​ไป ทำให้​กระทง​ยิ่ง​สงสัย​มาก​ขึ้น

จนกระทั่ง​กลางคืน กระทง​เข้าไป​พูด​ความ​สงสัย​ของ​ตน​ให้​คุณ​หลวง​ฟัง​ว่า สงสัย​ท่านหญิง​จะ​ไม่ได้​ระลึก​ชาติ​ได้ แต่​เป็น​การ​แสดง​ละคร​ตบตา​ของ​รัตติกาล​มาก​กว่า  ทำให้​คุณ​หลวง​ไม่​พอใจ​ที่​กล่าวหาท่านหญิง​ของ​ตน  ทั้ง​ยัง​เชื่อ​ว่า อาจ​เป็น​เพราะ​ท่านหญิง​ยัง​สับสน​ระหว่าง​การ​เป็น​รัตติกาล​ใน​ชาติ​นี้​กับ​ท่านหญิง​ใน​ชาติ​ที่​แล้ว​มาก​กว่า แต่​พอ​กระทง​จะ​ไป​จัดการ​กับ​ร่าง​ของ​รัตติกาล​เพื่อ​ให้​ท่านหญิง​ไม่​มี​ความ​ทรง​จำ​ใน​ชาติ​ภพ​นี้​อีก คุณ​หลวง​กลับ​ยับยั้ง​ว่า

“รอ​ให้​หลังจาก​พิธี​แต่งงาน​ของ​ข้า​กับ​ท่านหญิง​เสร็จ​สิ้น​ลง​ก่อน ข้า​ไม่​อยาก​ทำให้​ท่านหญิง​ไม่สบาย​ใจ​ที่​มี​เรื่อง​ไม่​มงคล​ในระหว่าง​พิธี”

ooooooo

หนู​ดี​ยัง​อยู่​ใน​อาการ​สับสน​บาง​ครั้ง​เหมือน​สติ​ฟั่นเฟือน เมื่อ​ตะวัน​รอน​ดูแล​ใกล้​ชิด เธอ​ถาม​ว่า​เขา​เป็น​ใคร ตะวัน​รอน​บอก​ว่า​ตน​เป็น​แฟน​เธอ ​เท่านั้น​เองหนู​ดี​ ก็​โผ​เข้า​กอด​ปลํ้า​พา​ไป​ที่​เตียง​จะ​เล่น​จ้ำจี้​ฉัน​คน​รัก

เป็น​จังหวะ​ที่​ภัท​รา​เข้า​มา​เห็น​พอดี เลย​ด่า​ตะวัน​รอน​แหลกลาญ​แล้ว​พา​หนู​ดี​กลับ​ไป​ดูแล​เอง พอ​ขึ้น​รถ​จะ​ไป หนู​ดี​กับ​ตะวัน​รอน​ยัง​ส่ง​จุ๊บๆให้​กัน​อย่าง​อาลัยอาวรณ์

ครู​่หนึ่ง​พยาบาล​จึง​มา​ทำ​เตียง มี​พยาบาล​อีก​คน​เข้า​มา​บอก​ว่า หนู​ดี​ลืม​เอา​ของ​ที่​ติดตัว​มาก​ลับ​ไป​ด้วย พลาง​เอา​ปิ่น​ปัก​ผม​ของ​ท่านหญิง​จาก​ถุง​พลาสติก​ออก​มา​ให้​ดู

ooooooo

รัตติกาล​ขอ​ให้​คุณ​หลวง​ปล่อย​ตะวัน​ฉาย​ไป​ตาม​สัญญา​ที่​ให้​ไว้ คุณ​หลวง​ยอม​ปล่อย ​แต่​บอก​กระทิง​ว่า​ต่อ​ไป​นี้​ตะวัน​ฉาย​คือ​เหยื่อ​ของ​มัน​ให้​ปล่อย​ไป​แล้ว​ค่อย​เปิด​เกม​ล่า ใคร​จัดการ​ได้​ก่อน​ตน​มี​รางวัล​ให้​อย่าง​งาม

เมื่อ​รัตติกาล​เข้า​มา​ทวง​ถาม​สัญญา​อีก คุณ​หลวง​บอก​ว่า​กำลัง​จะ​ปล่อย พริบตา​นั้น​ตะวัน​ฉาย​คว้า​แจกัน​ทุ่ม​หัว​ไอ้​ริ​ด​กับ​กระทิง​แล้ว​พุ่ง​เข้า​คว้า​ตัว​รัตติกาล​ไว้​เป็น​ตัวประกัน แล้ว​ค่อยๆพา​เธอ​หนี​ไป​ด้วย​กัน

“ตาม​ท่านหญิง​ของ​ข้า​กลับ​มา​ให้​ได้ แล้ว​อย่า​ให้​มัน​มี​ชีวิต​รอด” คุณ​หลวง​สั่ง​สมุน​เหี้ยมเกรียม

ระหว่าง​พา​รัตติกาล​หนี​นั้น ตะวัน​ฉาย​พูด​อย่าง​รู้ทัน​เธอ​ว่า​เล่น​ละคร​ตบตา​คุณ​หลวง ขอร้อง​เธอ​หนี​ไป​ด้วย​กัน​ให้​รอด​ให้​ได้ รัตติกาล​เตือน​ว่า​เขา​ไม่​มี​ทาง​หนี​รอด​จาก​คุณ​หลวง​ไป​ได้ ถ้า​ไม่​รีบ​หนี​ไป​เสีย​ตอน​ที่​มี​โอกาส​ก็​มี​แต่​ตาย​อยู่​ใน​ป่า​นี้ เธอ​ทั้ง​ขอร้อง​ทั้ง​ขู่ กระทั่ง​ให้​ความ​หวัง​ว่า

“ไป​สิ ถ้า​เจ้า​รัก​รัตติกาล​จริง​อย่าง​ที่​เจ้า​พูด เจ้า​จะ​ต้อง​รู้จัก​คำ​ว่า​รอ วัน​นึง​รัตติกาล​อาจจะ​กลับ​ไป​หา​เจ้า​ก็ได้”

แทน​ที่​ตะวัน​ฉาย​จะ​ไป​เขา​กลับเข้าจับ​เธอ​พาด​บ่า​พา​ไป​ด้วย แต่​สุดท้าย​ก็​ถูก​กระทิง​กับ​กระทง ​และ​ไอ้​ริ​ด​ตามทัน กระทิง​จะ​จัดการ​ตะวัน​ฉาย แต่​รัตติกาล​หว่านล้อม​ว่า​ตน​ไม่​เป็น​อะไร ขอ​ให้​ปล่อย​เขา​ไป​เสีย ​ตน​ไม่​อยาก​ให้​คุณ​หลวง​ทำ​บาป​อีก

กระทง​ย่างสามขุม​เข้าหา​ตะวัน​ฉาย รัตติกาล​ฉุด​แขน​ไว้​แล้ว​ตะโกน​ให้​ตะวัน​ฉาย​รีบ​หนี​ไป​เสีย เขา​จึง​ตัดสินใจ​หนี​เอา​ตัว​รอด​ไป​ก่อน กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​รีบ​ตาม​ไป กระทง​หัน​มา​เอาเรื่อง​กับ​รัตติกาล​ว่า

“เรื่อง​ที่​เกิด​ขึ้น​เมื่อ​ครู่ ดิฉัน​คง​ต้อง​เรียน​ความ​จริง​กับ​คุณ​หลวง​ว่า​ท่านหญิง​พยายาม​ช่วย​มัน”

ooooooo

พัดชา​กับ​พิชญ์​หว่านล้อม​เณร​ให้​ไป​ช่วย​ตะวัน​ฉาย​ไม่​สำเร็จ พัดชา​ตัดสินใจ​ไม่​ขอ​พึ่ง​เณร​แต่​ขอ​พูด​กับ​เณร​ว่า  ถึง​เณร​จะ​อ้าง​ว่า​เณร​ยัง​เป็น​เด็ก​ช่วย​อะไร​ไม่ได้  แต่​ถ้า​หลวง​ตา​ไม่​เห็น​ว่า​เณร​มี​อะไร​พิเศษ​ก็​คง​ไม่​รับ​เณร​ไว้​เป็น​ศิษย์​เอก ไม่​สั่งสอน​ความ​รู้​ให้​แล้ว​ก็​คง​ไม่​เห็น​ความ​หวัง​ของ​พวก​เรา​ด้วย

พัดชา​พูด​ทิ้ง​ไว้​แล้ว​ชวน​พิชญ์​ไป​ตาย​เอา​ดาบ​หน้า​กัน​เถอะ

แต่​พอ​พัดชา​กับ​พิชญ์​ไป​แล้ว เณร​ก็ได้​เจอ​กับ​หาญ​กล้า​ที่​สู้​ทน​กับ​ความ​เจ็บปวด​เข้า​มา​ใน​บริเวณ​วัด เพื่อ​ขอร้อง​เณร​ให้​ช่วย​ลูก​สาว​กับ​ลูกเขย​ตน​ด้วย หาญ​กล้า​พูด​ไม่ทัน​จบ​ความ​ดี​ก็​เลือน​หาย​ไป​ด้วย​ความ​เจ็บปวด แต่​คำ​พูด​ที่​หาญ​กล้า​ท้วงติง​เณร​ว่า เมื่อ​เณร​ยัง​ไม่ทัน​ได้​ช่วย​แล้ว​รู้​ได้​ยัง​ไง​ว่า​ช่วย​ไม่ได้ ทำให้​เณร​เครียด​หนัก

ใน​ที่​สุดเณร​ไป​หา​พิชญ์ที่​กำลัง​ค้น​หา​วิธี​ช่วย​ตะวัน​ฉาย​จาก​กู​เกิล​อยู่​กับ​พัดชา บอก​ว่าเรื่อง​นี้​ใคร​ก็​ช่วย​ไม่ได้​หรอก​หัน​มา​พึ่ง​เณร​เปี๊ยก​ดี​กว่า​สบาย​หายห่วง​แน่

พัดชา​กับ​พิชญ์​ดีใจ​มาก​ต่าง​ยกมือ​ไหว้​โมทนา​สาธุ เณร​จึง​เริ่ม​ใช้​สมาธิ​ขั้น​สูง​เพื่อ​หา​ทาง​ช่วย​ตะวัน​ฉาย​ต่อ​ไป

ขณะ​ที่​ตะวัน​ฉาย​วิ่ง​หนี​การ​ไล่​ล่า​ของ​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​นั่นเอง เณร เปี๊ยก​ก็​มา​ช่วย​ไว้​ทัน ไอ้​ริ​ด​ตาม​มา​เห็น เณร​ตัว​เปี๊ยก​เดียว​ก็​พรวด​เข้าไป ​แต่​มัน​ก็​ต้อง​กระเด้ง​ออก​มา​ชัก​กระแด่ว เหมือน​โดน​ไฟช็อต

กระทิง​ทำ​กร่าง​พรวด เข้าไป​อีก​คน​ก็​เด้ง​ออก​มา​กอง​ทับ​กับ​ไอ้​ริ​ด​ชัก​กระแด่วๆ เณร​บอก​ให้​ตะวัน​ฉาย​รีบ​หนี​ไป​เสีย​ทาง​นี้​เณร​จะ​จัดการ​เอง


ครู่​หนึ่ง​กระทง​มา เจอ​ไอ้​ริ​ด​กับ​กระทิง​นอน​หมด​ท่า​อยู่​ถาม​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น กระทิง​เล่า​อย่าง​อ่อนเพลีย​ว่า​กลับ​มา​คราว​นี้​เณร​มี​วิชา​แก่กล้า​ขึ้น​มาก​ไม่​รู้​ไป​กิน​อะไร​มา กระทง​บอก​ทั้ง​สอง​และ​ตะวัน​ฉาย​ว่า

“เณร​นั่น​ไม่ได้​เก่ง​ขึ้น​หรอก พวก​เอ็ง​ต่างหาก​ที่​ไม่ได้​เรื่อง ถึง​คุณ​หลวง​จะ​สั่ง​ให้​ข้า​ปล่อย​แก​ไป ​แต่​ก็​อย่า​คิด​ว่า​แก​จะ​รอด​ไป​จาก​ป่า​นี้​ได้​ง่ายๆ แก​จะ​ต้อง​กลาย​เป็น​เหยื่อ​ให้​พวก​สัตว์​ใน​ป่า​นี้ แล้ว​ข้า​จะ​กลับ​มา​เก็บ​ซากศพ​ของ​แก​ไป​ให้​รัตติกาล​ดู ข้า​จะ​ได้​กระชาก​หน้ากาก​มัน​ให้​คุณ​หลวง​ได้​ตา​สว่าง​เสียที” กระทง​จ้อง​หน้า​ตะวัน​ฉาย​อย่าง​เอา​เรื่อ​งก่อน​หาย​วับ​ไป

ooooooo

ระหว่าง​นั้น​รัตติกาล​พยายาม​หว่านล้อม​ใช้​ทั้ง​เล่ห์​กล​มารยา​ให้​คุณ​หลวง​ปล่อย​ตะวัน​ฉาย​ไป​เสีย​ แม้​คุณ​หลวง​จะ​ทั้ง​รัก​ทั้ง​หลง​รัตติกาล ​แต่​ฟัง​ข้อ​เสนอ​ของ​เธอ​แล้ว​ก็​คิด​หนัก

หลังจาก​เณร​เปี๊ยก​กระหนาบ​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​แล้ว​ก็​ตรง​ไป​ที่​คฤหาสน์​จันทรา คุณ​หลวง​โกรธ​มาก​ที่​เณร​บังอาจ​บุก​มา​ถึงที่​นี่​ซ้ำ​ยัง​ประกาศ​ว่า ​จะ​มา​พา​รัตติกาล​กลับ​ไป​ด้วย แต่​พอ​ถูก​คุณ​หลวง​ขู่​ว่า ใน​เมื่อ​จัดการ​กับ​เณร​ไม่ได้​ก็​จะ​ขัง​ไว้​ใน​ป่า​นี้​ตลอดกาล ทำเอา​เณร​ตกใจ​ร้อง​ลั่น​ให้​พิชญ์​กับ​พัดชา​รีบ​ปลุก​ตน​เดี๋ยวนี้

พิชญ์​กับ​พัดชา​เห็น​เณร​นั่ง​นิ่ง​อยู่​นาน​ใจไม่ดี​แต่​ก็​ไม่​กล้า​ปลุก​เกรง​ว่า​จะ​เป็น​เวลา​ที่​เณร​กำ​ลัง​ช่วย​รัตติกาล​อยู่ แต่​ยืด​เวลา​ไป​แล้ว​ก็​ยัง​ไม่​มี​วี่แวว​อะไร ครั้น​ลงมือ​ปลุก​ก็​ไม่​ตื่น ปลุก​ตั้งแต่​กลางคืน​จน​รุ่งเช้า​เณร​ก็​ยัง​ไม่​รู้สึก​ตัว

ที่แท้​เณร​ถูก​คุณ​หลวง​ปิด​ป่า​ไว้​ไม่​ให้​ออก​ไป ให้​เณร​โต​และ​ตาย​ใน​ป่า​นี้ ทั้ง​พิชญ์​และ​พัดชา​ต่าง​ตกใจ เป็น​ห่วง​ทั้ง​ตะวัน​ฉาย​และ​รัตติกาล

สุดท้าย​ไป​หา​ภัท​รา​เล่า​เรื่อง​ที่​เกิด​กับ​เณร​เปี๊ยก​ให้​ฟัง ถาม​ว่า​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี เวลา​นี้​ไม่​เพียง​แต่​รัตติกาล​กับ​ตะวัน​ฉาย​เท่านั้น​ที่​ตก​อยู่​ใน​อันตราย แม้แต่​เณร​เปี๊ยก​ที่​ไป​ช่วย​ก็​กลับ​ออก​มา​ไม่ได้​ด้วย ภัท​รา​ไม่​สนใจ​ใคร เชื่อ​แต่​ว่า​ลูก​ตน​จะ​ต้อง​ไม่​ตาย จะ​ต้อง​กลับ​มา​หา​ตน​ได้​แน่นอน

ooooooo

เพราะ​หนู​ดี​ลืม​ปิ่น​ไว้​ที่​โรงพยาบาล ทาง​โรง- พยาบาล​จึง​เอา​มา​ส่ง​ให้​ที่​บ้าน ประ​ไพ​เอา​ไป​ให้​ดู​หนู​ดี​ ไม่​สนใจ​บอก​ให้​เอา​ไป​เก็บ​เสีย จาก​นั้น​ก็​พร่ำเพ้อ​เป็น​ภาษา​ต่าง​ชาติ​หลาย​ภาษา​วนเวียน​อยู่​แต่​กับ​ความ​รัก​คน​รัก พอ​ตะวัน​รอน​มา​หา​ก็​โผ​เข้า​กอด​หอม​อย่าง​โหย​หา จน​ประ​ไพ​ไม่​กล้า​ดู

ตะวัน​รอน​มี​ความ​สุขมาก​ที่​หนู​ดี​ความ​จำ​เสื่อม​ยัง​คิด​ว่า เขา​เป็น​แฟน​ชวน​เล่น​จ้ำจี้​กัน​อยู่​เรื่อย ​พอ​ตะวัน​รอน​บอก​ให้​รอ​แต่งงาน​กัน​ก่อน​ก็​ไล่​ปล้ำ​จน​หกล้ม​หัว​ฟาด​ฟื้น​หมด​สติ​ไป

พอ​หนู​ดี​ฟื้น​ขึ้น​มา​ความ​จำ​กลับ​เป็น​ปกติ ก็​ด่า​ตะวัน​รอน​ว่า​หลอก​ตน​ว่า​เป็น​แฟน​ไล่​ด่า​ไล่​ตี​จน​ตะวัน​รอน​หนี​แทบ​ไม่ทัน วิ่ง​พรวด​ออก​ไป​ถู​กร​ถของ​โรงพยาบาล​ชน​ลง​ไป​ชัก​กระแด่ว... กระแด่ว หนู​ดี​ตกใจ​ผวาเข้า​ประคอง​กลัว​เขา​จะ​เป็น​อะไร​ไป ส่วน​ตะวัน​รอน​พยายาม​พูด​ได้​แค่ ค...ค...​คุณ​หนู​ดี...เท่านั้น​ก็​แน่​นิ่ง​ไป

ooooooo

พัดชา​กับ​พิชญ์ยัง​พยายาม​ปลุก​ร่าง​ของ​เณร แต่​เณร​ก็​ไม่​รู้สึก​ตัว ที่​เห็น​ว่า​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​ก็​แค่​มี​ลม​หายใจ​เท่านั้น พัดชา​เสนอ​ให้​ตาม​หลวง​ตา​มา​ช่วย​เณร พิชญ์​บอก​ว่า​หลวง​ตา​ยัง​อาพาธ​อยู่​โรงพยาบาล​มา​ช่วย​ไม่ ได้​หรอก

ส่วน​ภัท​รา​เศร้า​เสียใจ​มาก​ที่​ยัง​ไม่​สามารถ​เอาตะวัน–​ฉาย​กลับ​มา​ได้ หาญ​กล้า​มา​แสดง​ความ​เห็นใจ เมื่อ​ต่าง​ก็​ตก​อยู่​ใน​ภาวะ​เดียวกัน ภัท​รา​ญาติ​ดี​ด้วย​ขอ​ให้​หาญ​กล้า​อย่า​ทิ้ง​ตน​ไป​ไหน ต่าง​ก็​มี​ความ​เห็นใจ​กัน หาญ​กล้า​บอก​ภัท​รา​ว่า ถ้า​อยาก​ทำ​อะไร​ให้​ลูก​เป็น​ครั้ง​สุดท้าย​ก็​ให้​จัด​งาน​ศพ​ให้​เขา​เสีย

“เท่ากับ​ยอม​รับ​ว่า​เขา​จะ​ไม่​กลับ​มา​แล้ว​น่ะ​เหรอ” ภัท​รา​ยัง​ทำใจ​ไม่ได้ พอ​หาญ​กล้า​พยัก​หน้า​เท่านั้น​เธอ​ก็​เบะ​แล้ว​ร้องไห้​โฮ...โฮ...ออก​มา

เมื่อ​ไม่​มี​ทาง​รู้​เรื่อง​ของ​ตะวัน​ฉาย​ได้ พิญช์​กับ​พัดชา​เลือก​ทาง​สุดท้าย​คือ​เอา​ภาพถ่าย​ของ​เพื่อน​มา​ตั้ง​พร้อม​กับ​วาง​กระถาง​ธูป​ไว้​ตรง​หน้า พิชญ์​บอก​พัดชา​กับ​ภัท​รา​และ​หาญ​กล้า​ที่​เอาแต่​เศร้า​ว่า

“ไอ้​ตะวัน​ฉาย​ชอบ​บ้าน​หลัง​นี้​มาก เรา​จุด​ธูป​เรียก​ให้​วิญญาณ​มัน​กลับ​มา​ที่​นี่ มัน​คง​ชอบใจ”


ภัท​รา​ดีใจ​ว่า ​ถ้า​ลูก​มา​จริง​ก็ดี​ตน​จะ​ได้​เจอ​วิญญาณ​ของ​ลูก แต่​หาญ​กล้า​แย้ง​ว่า

“แต่​ผม​ว่า​มัน​อาจจะ​ไม่​เป็น​อย่าง​ที่​คุณหญิง​คิด ตะวัน–​ฉาย​ถูก​พวก​มัน​จัดการ วิญญาณ​อาจจะ​ถูก​ขัง​อยู่​ใน​ที่​ของ​พวก​มัน​เหมือนกับ​รติ ไม่​มี​โอกาส​ได้​กลับ​มา​หา​เรา​อีก​แล้ว”

เท่านั้น​เอง ภัท​รา​ก็​ต่อม​นํ้า​ตา​แตก​ร้องไห้​โฮๆคร่ำครวญ​ถึง​ลูก​อย่าง​น่า​เวทนา ทำเอา​ทั้ง​หาญ​กล้า พิชญ์ และ​พัดชา​ที่​ร่วม​จุด​ธูป​กัน​อยู่​พา​กัน​นํ้า​ตา​คลอ

ที่​หน้า​บ้านเรือน​หอ​ของ​ตะวัน​ฉาย...เจ้าตัว​ใน​สภาพ​ซีดเซียว​เหนื่อย​อ่อน​ล้า​มาก พยายาม​ประคอง​ตัว​ไม่​ให้​ล้ม เดิน​มา​เปิด​ประตู​รั้ว แล้ว​เดิน​เข้า​มา​ใน​บ้าน แต่​ไม่ทัน​เข้า​บ้าน​ก็​หมด​แรง​ล้ม​ตรง​หน้า​บ้าน​นั่นเอง สมชาย​กับ​คิต​ตี้​ออก​มา​เจอ​แผด​เสียง​พร้อม​กัน

“คุณ​ตะวัน​ฉาย...”

ooooooo

หนู​ดี​พา​ตะวัน​รอน​ส่ง​โรงพยาบาล นั่ง​เฝ้า​อยู่​ ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง ยิ่ง​คิดถึง​ที่​เขา​พยายาม​ทำ​ดี​กับ​ตน​อย่าง​อดทน​ก็​ยิ่ง​ใจอ่อน สับสน พึมพำ​นํ้า​ตา​คลอ

“ทำไม...ทำไม​คน​อย่าง​นาย​ถึง​ไม่​ยอม​ตัดใจ​จาก​ฉัน คน​บ้า...คน​โง่...นาย​ทำให้​ฉัน​เป็น​ผู้หญิง​จิต​ไม่​ปกติ ยิ่ง​ฉัน​อยู่​ใกล้​นาย​ฉันก็​ยิ่ง​สับสน จะ​รัก​หรือ​จะ​เกลียด​ดี”

แต่​พอ​เห็น​ตะวัน​รอน​เริ่ม​รู้สึก​ตัว หนู​ดี​ก็​รีบ​ออก​จาก​ห้อง ไม่​อยาก​ให้​เขา​ตื่น​ขึ้น​มา​เห็น​ว่า​ตน​มา​เฝ้า​อยู่

แต่​พอ​ออก​จาก​ห้อง​ตะวัน​รอน​ก็​เจอ​ภัท​รา​ที่​พา​ตะวัน–​ฉาย​มา​รักษา​ตัว​ที่​นี่​พอดี หนู​ดี​รีบ​บอก​ว่า​ตอน​นี้​ตน​หาย​ดีแล้ว ความ​จำ​ก็​กลับคืน​มา​เหมือน​เดิม​แล้ว ภัท​รา​ดีใจ แต่​พอ​คิดถึง​ตะวัน​ฉาย​ก็​เศร้า​เสียใจ​จน​หนู​ดี​ถาม​ว่า​เป็น​อะไร

บอย​ฮ่ะ​ปากสว่าง​ลอยหน้า​บอก​ว่า​ตะวัน​ฉาย​กลับ​มาแล้ว แต่​อาการ​ไม่​ดี เพราะ​โดน​ผี​พวก​นั้น​ทำร้าย​มาสภาพ​ตอน​นี้ “ถ้า​ไม่​ตาย​ก็​คง​เลี้ยง​ไม่​โต” ถูก​ภัท​รา​ตวาด​ให้​หุบปาก​หาว่า

แช่ง​ลูก​ตน แล้ว​พร่ำ​ว่า​ลูก​ชาย​ตน​ต้อง​ไม่​เป็น​อะไร ลูก​ชายตน ​จะ​ต้อง​ปลอดภัย

ฝ่าย​ตะวัน​ฉาย​ขณะ​อยู่​ใน​ห้อง​ฉุกเฉิน จิตใต้สำนึก​ก็​ยังเพ้อ​ถึง​รัตติกาล​ตลอด​เวลา...

เช่น​เดียวกัน รัตติกาล​ไป​ยืน​ที่​ระเบียง​คฤหาสน์​จันทรา ภาวนา​ขอ​ให้​ตะวัน​ฉาย​ปลอดภัย

ขณะ​นั้น​เอง รัตติกาล​แว่ว​เสียง​เณร​เปี๊ยก​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ แต่​พอ​เดิน​ออก​ไป​ก็​เจอ​อี​สี​ดวง​โผล่​มา​ขวาง​ถาม​ว่า​จะ​ไป​ไหน รัตติกาล​บอก​ว่า​ได้ยิน​เสียง​เด็ก​เอะอะ​โวยวาย​อยู่​ข้าง​นอก​เลย​จะ​ออก​ไป​ดู อี​สี​ดวง​พลั้งปาก​ว่า “อ๋อ...คง​จะ​เป็น...” แต่​พอดี​กระทง​เดิน​มา​อี​สี​ดวง​เลย​หุบปาก​เงียบ

“ท่านหญิง​ไม่​ควร​จะ​ออก​มา​เดิน​แถว​นี้​นะ​เจ้า​คะ” กระทง​เชิด​หน้า​เข้า​มา​ตำหนิ​รัตติกาล พอ​เธอ​อ้าง​ว่าที่​นี่​เป็น​เรือนหอ​ของ​ตน ตัว​เอง​มี​สิทธิ์​อะไร​มา​จำกัด​บริเวณ​ไม่​ให้​ไป​ไหน​มา​ไหน “ดิฉัน​ไม่​มี​สิทธิ์​หรอก​เจ้า​ค่ะ แต่​ดิฉัน​ได้​รับคำ​สั่ง​จาก​คุณ​หลวง​ให้​ดูแล​ท่านหญิง​ทุก​ฝี​ก้าว เพราะ​ไม่​อยาก​ให้เกิด​เหตุการณ์​แบบ​ที่​นาย​ตะวัน​ฉาย​ทำ​กับ​ท่านหญิง​อีก ขอ​เชิญ

ท่านหญิง​กลับ​ไป​ที่​ห้อง​ด้วย​เจ้า​ค่ะ อย่า​ให้​ดิฉัน​ต้อง​รายงาน​ให้​คุณ​หลวง​ทราบ​เลย”

รัตติกาล​สะบัด​หน้า​กลับ​เข้าไป​อย่าง​ไม่​พอใจ​ที่​กระทง​เอา​คุณ​หลวง​มา​ขู่

จาก​นั้น​กระทง​ดุ​อี​สี​ดวง​ว่า ​จำ​ไว้​ให้​ดี​ว่า​รัตติกาล​ไม่ใช่​ ท่านหญิง แต่​เล่น​ละคร​ตบตา​คุณ​หลวง​ว่า​เป็น​ท่านหญิง อี​สี​ดวง​ถาม​ว่า​แล้ว​เมื่อ​ไร​กระทง​จะ​บอก​ความ​จริง​แก่​คุณ​หลวง

“ความ​รัก​ไม่ได้​ทำให้​ตน​ตาบอด​อย่าง​เดียว แต่​ยัง​ทำให้​ผี​อย่าง​คุณ​หลวง​ตาบอด​ด้วย ข้า​จะ​ไม่​ปล่อย​ให้​มัน​ใช้​ความ​รัก​เล่น​งาน​คุณ​หลวง​ของ​ข้า​หรอก” กระทง​พูด​แวว​ตา​ร้ายกาจ

เมื่อ​ตะวัน​ฉาย​รู้สึก​ตัว​ขึ้น​มา ภัท​รา​ก็​พยายาม​หว่านล้อม​ให้​เขา​ลืม​รัตติ-กาล​เสีย ทั้ง​ยัง​กล่าวโทษ​ว่าที่​ เขา​ต้อง​ตก​ระกำ​ลำบาก แทบ​เอาชีวิต​ไม่​รอด​ก็​เพราะ​ผู้หญิง​คน​นี้

ทันใดนั้น​หาญ​กล้า​ก็​โผล่​มา​เถียง​แทน​ลูก​สาว​ตน ทั้ง​คู่​เลย​โทษ​กัน​ไป​มา จน​ภัท​รา​โพล่ง​ออก​มา​ว่า

“หยุด​นะ​ไอ้​ผี​เฒ่า! แก​ไม่​มี​สิทธิ์​ด่า​ฉัน ลูก​สาว​แก​ตาย​ถาวร​ ไม่​มี​โอกาส​กลับ​มา​อีก​แล้ว เพราะฉะนั้นก็​เท่ากับ​ว่า​ลูก​ชาย​ฉัน​เป็น​โสด เป็น​อิสระ​จาก​พวก​แก ไป​เลย...จะ​ไป​ไหน​ก็ไป อย่า​มา​ยุ่ง​กับ​ลูก​ชาย​ฉัน​อีก”

หาญ​กล้า​สะเทือนใจ​จน​น้ำตา​คลอ​แล้ว​หาย​วับ​ไป

ภัท​รา​ได้ทีขี่แพะไล่ สั่ง​ให้​สมชาย​กับ​คิตตี้​ปิด​บ้านเรือน​หอ​ของ​ตะวัน​ฉาย​และ​ให้​ประกาศ​ขาย​ด้วย พอ​หาญ​กล้า​รู้​ก็​ประกาศ​สู้​ตาย ไม่​ยอม​ให้​ภัท​รามา​ทำ​อะไร​เรือนหอ​ของ​ลูกสาว ขู่​เสีย​จน​สมชาย​กับ​คิตตี้​โกย​แน่​บก​ลับ​ไป

ooooooo

รัตติกาล​อยู่​ที่​คฤหาสน์​จันทรา เธอ​มอง​ชุด​แต่งงาน​ใจร้อน​รุ่ม เฝ้า​ครุ่นคิด​ถาม​ตัว​เอง​ว่า

“ทำ​ยัง​ไง​ดี...ถ้า​ยัง​หา​ทาง​หนี​ไป​จาก​ที่​นี่​ไม่ได้ มี​หวัง​เรา​ต้อง​เป็น​เจ้าสาว​ของ​คุณ​หลวง​แน่...” พลัน​ก็​ฉุกคิด​ได้ “เณร​เปี๊ยก...ต้อง​ให้​เณร​เปี๊ยก​ช่วย” คิด​แล้ว​นั่ง​คุกเข่า​พนม​มือ​ทำ​สมาธิ​ใช้​จิต​สื่อสาร​ถึง​เณร “เณร​เปี๊ยก...เณร​เปี๊ยก​คะ เณร​อยู่​ไหน ถ้า​ได้ยิน​เสียง​ของ​โยม​พี่ ขอ​ให้​เณร​เปี๊ยก​ตอบ​โยม​พี่​ด้วย...”

ทั้ง​รัตติกาล​และ​เณร​ต่าง​พยายาม​ติดต่อ​กัน​จน​ได้​รับ​สัญญาณ​ชัด​แล้ว เธอ​ถาม​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น ทำไม​เณร​ถึง​มา​อยู่​แถว​นี้

“เณร​ถอด​จิต​มา​ช่วย​โยม​ตะวัน​ฉาย​ให้​รอด​กลับ​ไป​ได้​แล้ว​จ้า แต่​พอ​จะ​ไป​ช่วย​โยม​พี่​บ้าง​กลับ​พลาดท่า โดน​ผี​คุณ​หลวง​เล่น​งาน​ทำให้​เณร​ติด​อยู่​ที่​นี่ กลับ​ไม่ได้​จ้า”

รัตติกาล​ฟัง​แล้ว​สะเทือนใจ บอก​เณร​ว่า​ตน​อยาก​ช่วย​แต่​ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไร เณร​แนะ​ให้​ว่า ทำให้​ผี​คุณ​หลวง​ถอน​มนต์​สะกด​ได้​เณร​ก็​จะ​พา​โยม​พี่​กลับ​ไป​ได้ รัตติกาล​รับปาก​จะ​พยายาม​ดู

อี​สี​ดวง​เอา​ชุด​แต่งงาน​ของ​ท่านหญิง​มา​ให้​รัตติกาล​สวม รัตติกาล​รับ​ไป​แต่ง​แล้ว​ขอ​อยู่​คน​เดียว​สัก​พัก อี​สี​ดวง​จึง​ออก​จาก​ห้อง​ไป

ฝ่าย​กระทงร้อน​ใจ​กลัว​คุณ​หลวง​ของ​ตน​จะ​ถูก​รัตติกาล​หลอก ตัดสินใจ​บอก​คุณ​หลวง​ว่า รัตติกาล​คน​นี้​ไม่​ใช่​ท่านหญิง​และ​คุณ​หลวง​กำลัง​ถูก​รัตติกาล​เล่น​ละคร​ตบตา​อยู่ ทำให้​คุณ​หลวง​โกรธ​กระทง​มาก​ที่​บังอาจ​มา​ว่า​ท่านหญิง​ของ​ตน สั่ง​ให้​กระทง​ถอน​คำ​พูด​เดี๋ยวนี้

“คุณ​หลวง​ไม่​เชื่อที่​ดิฉัน​เตือน​เหรอ​เจ้า​คะ ดิฉัน​มั่นใจ​ว่า ความ​รัก​กำลัง​ทำให้​คุณ​หลวง​ตาบอด แล้ว​มัน​จะ​ทำให้​คุณ​หลวง​พ่าย​แพ้​และ​เสียใจ​ใน​ที่สุด” กระทง​ยัง​ไม่​ละ​ความ​พยายาม

ผล​คือ กระทง​ถูก​คุณ​หลวง​ใช้​พลัง​โดย​เอา​ไม้เท้า​จี้​ไป​ที่​อก​ของ​กระทง​จน​ร้อง​กรี๊ด​แล้ว​หาย​วับ​ไป ไอ้​ริ​ด​กับ​อี​สี​ดวง​วิ่ง​เข้า​มา คุณ​หลวง​สั่ง​ทั้ง​สอง​ให้​ดูแล​กระทง​ให้​ดี​อย่า​ให้​ออก​มา​เพ่นพ่าน​อีก

กระทง​ถูก​จับ​ไป​ขัง​ไว้​ใน​คุก ร่างกาย​บอบช้ำ​จาก​อำนาจ​ไม้เท้า​ของ​คุณ​หลวง แต่​นั่น​ยัง​ไม่​เท่ากับ​ความ​เจ็บปวด​ระทม​ใจ​ที่​คุณ​หลวง​ไม่​ฟัง​คำ​ทัดทาน​ตักเตือน​ของ​ตน ซ้ำ​ยัง​ทำร้าย​ตน​อีก ได้​แต่​คร่ำครวญ​อย่าง​น่า​เวทนา​อยู่​ใน​คุก

ooooooo

รัตติกาล​ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไร​ให้​มนต์​สะกด​ของ​คุณ​หลวง​คลาย​ลง​ได้ ส่ง​สัญญาณ​ติดต่อ​เณร​เปี๊ยกก็​ได้​รับคำ​แนะนำ​ว่า

“โยม​ต้อง​เอา​ของ​ที่​ติดตัว​คุณ​หลวง​ตลอด​เวลา​ออกมาให้​ได้ มัน​สำคัญ​มาก เพราะ​นอกจาก​จะ​ช่วย​คลาย​มนต์​สะกด​แล้ว​ มัน​ยัง​ช่วย​ให้​โยม​พี่​ออก​จาก​คฤหาสน์​หลัง​นั้น​ได้​ด้วย”

“ค่ะ​เณร ว่า​แต่​มัน​คือ​อะไร​ล่ะ​คะ”

“เณร​ก็​บอก​ไม่ได้​จ้ะ รู้​แต่​ว่า​มัน​ติด​อยู่​กับ​ตัว​ของ​เขา​ตลอด​เวลา โยม​พี่​ลอง​สังเกต​ดู​เอา​นะ​จ๊ะ”

ไม่​เพียง​รัตติกาล​ที่​พยายาม​จะ​หนี​ออก​จาก​คฤหาสน์​จันทรา เพื่อ​กลับ​ไป​หา​ตะวัน​ฉาย ตัว​ตะวัน​ฉาย​เอง​ก็​คิดถึง​และ​รอ​คอย​เธอ​กลับ​มา​ที่​บ้านเรือน​หอ เขา​ต้อง​ต่อสู้​กับ​ภัท​รา​ผู้​เป็น​แม่ ที่​พยายาม​จะ​ให้​เขา​แต่งงาน​กับ​หนู​ดี​ให้​ได้ อ้าง​ว่ารัตติกาล​ตาย​และ​ไม่​อาจ​กลับ​มา​ได้​อีก​แล้ว

หนู​ดี​เอง​ก็​อ่อย​ตะวัน​ฉาย​เต็มที่​แต่​ไม่​สำเร็จ ซ้ำ​ยัง​ถูก​ตะวัน​รอน​มา​เจอ​ตอน​เธอกำลังยั่วยวน ​ตะวัน​ฉาย​อยู่​พอดี ทำให้​เธอ​โกรธ​มาก​ที่มา​ขัดจังหวะ ด่า​ตะวัน​รอน​แล้ว​หนี​ออก​จาก​ห้อง​ไป

ออก​ไป​แล้ว​ได้ยิน​พิชญ์​กับ​พัดชา​กำลัง​ปรึกษา​กัน​ว่า​จะ​ช่วย​รัตติกาล​อย่าง​ไร พิชญ์​แนะนำ​ว่า

“เฮ้อ...ผม​ว่า ​บน​โลก​นี้​มี​แต่​ปิ่น​ปัก​ผม​ที่​รติ​พูด​ถึง​เท่านั้น​ที่​สามารถ​ใช้​จัดการ​กับ​พวก​มัน​ได้”

นี่เอง ทำให้​หนู​ดี​นึก​ขึ้น​ได้​ว่า​ ประ​ไพ​เคย​เอา​ปิ่น​ปัก​ผมมา​ให้​ดู และ​ตน​ให้​เอา​ไป​เก็บ​ไว้ เธอ​กลับ​ไป​ค้น​หา​ใน​ห้อง จน​ประ​ไพ​มา​เจอ​ถาม​ว่า​หา​อะไร พอ​รู้​ก็​ไป​หยิบ​มา​ให้

หนู​ดี​กำ​ปิ่น​ใน​มือ​มั่น นึกถึง​วัน​ที่​ตัว​เอง​ต่อสู้​กับ​ไอ้​ริด ​แล้ว​มือ​ควาน​ไป​เจอ​ปิ่น​ใน​ซอก​หิน​กลาง​ลำธาร เธอ​เอา​ปิ่นแทง​อก​ไอ้​ริ​ด​จน​มัน​ร้อง​จ๊าก​เจ็บปวด​จน​ต้อง​หนี​ไป​ คิด​ได้​ดังนั้น​แล้ว​ หนู​ดี​เอา​ปิ่น​ใส่​กล่อง​พึมพำ

“ฉัน​ไม่​ให้​แก​กลับ​มา​แย่ง​ของ​ไป​จาก​ฉัน​หรอก​รัตติกาล...”

ooooooo

รัตติกาล​ใน​ชุด​เจ้าสาว​ของ​ท่านหญิง​มาลา เดิน​ไป​เดิน​มา​ใน​ห้อง​อย่าง​กระวนกระวาย​ใจ คิด​ไม่​ออก​ว่า​ของ​ติดตัว​คุณ​หลวง​คือ​อะไร

ระหว่าง​นั้น​เอง แม​รี่​เปิด​ประตู​เข้า​มา รัตติกาล​มอง​ด้วย​สายตา​ว่าง​เปล่า แต่​ใน​ใจ​มี​แผน ​ถาม​แม​รี่​ว่า เป็น​ใคร เหตุใด​ถึง​เข้า​มา​ใน​ห้อง​ตน

“เอ่อ...ดิฉัน​ชื่อ​แม​รี่ เป็น​คน​สนิท​ของ​รัตติกาลร่างใน​ปัจจุบัน​ของ​ท่านหญิง​เจ้า​ค่ะ” แม​รี่​แนะนำ​ตัว​เอง รัตติกาล​มอง​อย่าง​เหยียดหยาม แกล้ง​ด่า​เป็น​ชุด...

“นี่​เรา​ใน​ชาติ​ภพ​นี้​ไป​คบหากับ​ผู้หญิง​อัปลักษณ์​อย่าง​เจ้า​ได้​ยัง​ไง ดู​หน้าตา​เจ้า​สิ ทั้ง​หมอง ทั้ง​คล้ำ แถม​ยัง​ดู​ขี้​โกง สงสัย​รัตติกาล​จะ​ซื่อ​จน​ไม่​รู้จัก​คบ​คน”

แม​รี่​แอบ​บ่น​ว่า​เล่น​เป็น​ชุด​เลย ปาก​แบบ​นี้​สงสัย​ท่านหญิง​จะ​ติด​มา​จาก​รติ​แน่ๆ รัตติกาล​สั่ง​แม​รี่​ให้​เข้า​มา พอ​แม​รี่​เดิน​เธอ​ก็​สั่ง​ให้​คลาน​เข้า​มา แม​รี่​ตกใจ แต่​ก็​ยอม​คลาน​โดย​ดี พลาง​เอ่ย

“เอ่อ...อย่า​เพิ่ง​ตัดสิน​ดิฉัน​จาก​ภายนอก​สิ​เจ้า​คะ​ท่านหญิง ถ้า​ไม่ได้​ดิฉัน​ช่วย​คุณ​หลวง งาน​วัน​นี้​ก็​คง​ไม่​เกิด​ขึ้น คุณ​หลวง​ถึง​อนุญาต​ให้​ดิฉัน​มา​ช่วย​พา​คุณหญิง​เข้า​พิธี เพราะ​ดิฉัน​มี​บุญคุณ​กับ​คุณ​หลวง”

“งั้น​เรา​ก็​เข้าใจ​แล้ว เรา​เป็น​หนี้​บุญคุณ​เจ้า​มาก​เหลือเกิน งั้น​เดี๋ยว​เรา​จะ​เอา​รางวัลให้​เจ้า”

รัตติกาล​แอบ​จิก​ตา​ใส่ แม​รี่​ดีใจ​มาก​คิด​ว่า​ต้อง​ได้​ของ​ดี​มี​ราคา​แน่ๆ ถาม​อย่าง​ตื่นเต้น

“ท่านหญิง​จะ​ตก​รางวัล​อะไร​ให้​ดิฉัน​เหรอ​เจ้า​คะ”

“นี่​ไง” รัตติกาล​หัน​ขวับ​ชก​เปรี้ยง​เข้าที่​หน้า​จน​แมรี่หงายหลัง​ผลึ่ง​เห็น​ดาว​ระ​ยิบ พริบตาเดียว​ก็​หลับ​ไป แล้ว​รัตติกาล​ก็​เดิน​ออก​จาก​ห้อง เจอ​อี​สี​ดวง​กำลัง​เดิน​อ้าว​เข้า​มา

“สี​ดวง​กำลัง​จะ​ไป​ตาม​ท่านหญิง​อยู่​พอดี​เลย​เจ้า​ค่ะ ได้​เวลา​ฤกษ์​เข้า​พิธี​แล้ว​เจ้า​ค่ะ  เอ่อ...แล้ว​แม​รี่​ล่ะ​เจ้า​คะ​ท่านหญิง” อี​สี​ดวง​ถาม​พลาง​มอง​หา

“กำลัง​หลงใหล​ได้​ปลื้ม​กับ​รางวัล​ที่​เรา​จัด​ให้ ปล่อย​ให้​มี​ความ​สุข​ไป​เถอะ”

“เจ้า​ค่ะ สันดาน​นัง​นี่​ไม่​เคย​เปลี่ยน​จริงๆ ไป​กัน​เถอะ​เจ้า​ค่ะ”

ooooooo

รัตติกาล​ใน​ชุด​เจ้าสาว​ของ​ท่านหญิง​มาลา เยื้อง​ย่าง​ลง​บันได​มา​อย่าง​สง่า​งาม หลวง​บวร​สงคราม​ใน​ชุด​ทหาร​เต็มยศ​สุด​เท่ ยืน​รอ​รับ​อยู่​ที่​ปลาย​ซุ้ม​กระบี่ มอง​ตะลึง​ใน​ความ​งาม​ของ​รัตติกาล ยื่นมือ​ไป​รับมือ​รัตติกาล​ประคอง​ขึ้น​จุมพิต​อย่าง​หลงใหล​เมื่อ​เธอ​เดิน​ลอด​ซุ้ม​กระบี่​มา​ถึง เอ่ย​อย่าง​ปลื้ม​ปีติ

“ใน​ที่สุด วัน​ที่​กระผม​รอ​คอย​มา​แสน​นาน​ก็​มา​ถึง​จน​ได้”

“หญิง​ดีใจ​ที่​ได้​เห็น​คุณ​หลวง​มี​ความ​สุข” รัตติกาล​จำ​ต้อง​หวาน​ตอบ

บรรดา​คน​รับ​ใช้​ต่าง​พา​กัน​ปลื้ม​ปีติ​กับ​เจ้านาย​ของ​ตน

ooooooo

เมื่อ​ได้​เวลา​ส่ง​เจ้าสาว​เข้า​หอ คุณ​หลวง​อุ้ม​รัตติกาล​มา​หน้า​ห้อง เธอ​ช่วย​ถือ​ไม้เท้า​ให้​ เธอ​ขอ​ให้​วางลง​ก่อน ขอ​เวลา​เตรียมตัว​ให้​พร้อม​สำหรับ​การ​เข้า​หอ คุณ​หลวง​ให้​เวลา​หนึ่ง​นาที​เท่านั้น

รัตติกาล​ยิ้ม​หวาน​หว่าน​เสน่ห์​ให้​ตายใจ แล้ว​หาย​เข้าไป​ใน​ห้อง​พร้อม​ไม้เท้า พอเ​ข้า​ห้อง​เธอ​ปิด​ประตู​พึมพำ​เบาๆ อย่าง​เด็ดเดี่ยว “อโหสิ​ให้​ฉัน​เถอะ​คุณ​หลวง”

หลวง​บวร​สงคราม​คอย​อยู่​จน​เกิน​หนึ่ง​นาที อด​รน​ทน​ไม่ได้​เปิด​ประตู​เข้าไป กลาย​เป็น​เห็น​แม​รี่​ถูก​มัด​อยู่​ใน​ห้อง คุณ​หลวง​ตกใจ​ผงะ โกรธ​จัด​เมื่อ​รู้​ว่า​ถูก​หลอก

กระทง​ยัง​คง​ถูก​ขัง​อยู่​ใน​คุก​อย่าง​ทุกข์​ทรมาน​จน​หมด​เรี่ยวแรง แต่​อยู่ๆก็​รู้สึก​ได้​ถึง​มนต์สะกด​ตน​คลาย​ออก​แล้ว กระทง​ลุก​ขึ้น​จับ​หนู​ตัว​หนึ่ง​ที่​เดิน​อยู่​ขึ้น​กัด​กิน​เลือด พลัน​ก็​มี​แรง​ขึ้น สีหน้า​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​เคียดแค้น เกลียด​ชัง

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​ปฏิเสธ​ภัท​รา​ไม่​ยอม​แต่งงาน​กับ​หนู​ดี เขา​จำ​คำ​สุดท้าย​ที่​รัตติกาล​บอกก่อน​ให้​เขา​หนี​ออก​มา​ว่า “วัน​หนึ่ง​จะ​กลับ​มา​หา” ทำให้​เขา​มี​ความ​หวัง ออก​จาก​โรงพยาบาล​กลับ​มา​ที่​เรือนหอ​รอ​คอย​รัตติกาล​อย่าง​ใจ​จดจ่อ

ฝ่าย​รัตติกาล​เมื่อ​เข้า​ห้อง​หอ​แล้ว ก็​วิ่ง​ออก​ไป​จาก​อีก​ประตู​หนึ่ง เพื่อ​หา​ที่​ซ่อน​ร่าง​ตัว​เอง ใน​ใจ​ก็​ภาวนา​ให้​ตะวัน​ฉาย​คอย​ตน​ด้วย ถ้า​ตน​เข้า​ร่าง​ได้​เมื่อ​ไร เณร​เปี๊ยก​ก็​จะ​พา​ตน​กลับ​ไป​หา​เขา​ทันที

ระหว่าง​นั้น เณร​เปี๊ยก​ร้อง​บอก​ว่า​ไม่​ต้องหา​ร่าง​แล้ว เพราะ​คุณ​หลวง​รู้ตัว​แล้ว​ว่า ถูก​เธอ​หลอก​ให้​รีบ​หนี​จาก​ที่​นี่​เดี๋ยวนี้ เพราะ​ถ้า​คุณ​หลวง​จับ​ได้ เธอ​จะ​ไม่​มี​โอกาส​หนี​อีก​เลย รัตติกาล​บอก​เณร​อย่าง​มุ่ง​มั่น​ว่า

“แต่​ว่า...พวก​นั้น​ต้อง​เอา​ร่าง​ของ​โยม​พี่​ไว้​ที่ไหน​สัก​แห่ง โยม​พี่​ต้องหา​ร่าง​ให้​เจอ​ก่อน”

“ไม่ทัน​แล้ว​จ้า...โยม​พี่​ต้อง​หนี​เดี๋ยวนี้” เณร​เร่งเร้า​จน​รัตติกาล​หน้า​เครียด ไม่​รู้​จะ​เอาอย่าง​ไร​ดี

ตอนที่ 12

แม้​จะ​รู้​จาก​รัตติกาล​ว่า​พวก​หลวง​บวร​สงคราม​นั้น​ร้ายกาจ​เหี้ยมโหด​มาก แต่​ตะวัน​ฉาย​ก็​แน่วแน่​บอก​เธอ​ว่า​แม้​การ​ไป​ครั้ง​นี้​ต้อง​เดิมพัน​กัน​ด้วย​ชีวิต แต่​ขอ​ให้​มั่นใจ​ได้​เลย​ว่า​ทุก​อย่าง​จะ​ต้อง​เรียบร้อย​ดี ย้ำ​ว่า

“ถึง​พวก​มัน​จะ​น่า​กลัว​สัก​แค่​ไหน แต่​ใน​เมื่อ​ผม​รับปาก​คุณ​แล้ว​ผม​จะ​ไม่​มี​วัน​ถอย​หลัง​ให้​คุณ​เด็ดขาด ผม​จะ​ต้อง​ช่วย​พ่อคุณ​ออก​มา​ให้​ได้​และ​คุณ​จะ​ต้อง​ได้​กลับ​มา​มี​ชีวิต​อีก​ครั้ง ผม​สัญญา”

“ฉัน​ลืม​ไป นาย​มี​ทั้ง​ดวง​มหา​อุ​จ มี​ทั้ง​ปิ่น​ที่​พวก​มัน​กลัว ผี​พวก​นั้น​ทำ​อะไร​นาย​ไม่ได้​อยู่​แล้ว เชอะ! ทำ​มา​เป็น​พูด​บท​พระเอก” รัตติกาล​ค้อน​อย่าง​หมั่นไส้

“ผม​รู้​ว่า​คุณ​เป็น​ห่วง​พ่อคุณ​มาก​แค่​ไหน ผม​สัญญา​ว่า​จะ​ช่วย​พ่อคุณ​ให้​ได้” ตะวัน​ฉาย​พูด​จริงจัง รัตติกาล​ย้ำ​ถาม​ว่า​จริงๆนะ ตะวัน​ฉาย​ไม่​ตอบ แต่​มอง​ลึก​เข้าไป​ใน​ดวงตา​เธอ ต่าง​มอง​กัน​อย่าง​ซาบซึ้ง​ถึงใจ​กันและกัน...

ooooooo

วัน​นี้ ขณะ​หนู​ดี​แต่งตัว​ชุด​เดิน​ป่า​มือ​ถือ​แส้​กำลัง​จะ​ออก​จาก​บ้าน ตะวัน​รอ​น​ก็​มา​ถึง​พอดี เขา​บอก​ว่า​คิดถึง​เป็น​ห่วง​เลย​มา​หา ถาม​ว่า​แต่ง​ชุด​ลุย​ป่า​ขนาด​นี้ ​จะ​ไป​บุก​ป่า​ลุย​เขา​ที่ไหน​หรือ

หนู​ดี​ทำ​เชิด​เดิน​ออก​ไป ตะวัน​รอน​ตาม​ไป​ตื๊อ​บอก​ว่า​ตน​เป็น​ห่วง หนู​ดี​ตอบ​อย่าง​อวดดี​ว่า​ไม่​ต้อง​เป็น​ห่วง​ ตน​ช่วยเหลือ​และ​ดูแล​ตัว​เอง​ได้ แต่​ก็​อดใจ​เต้น​ตึ้กตั้ก​ไม่ได้​กับ​สายตา​เว้าวอน​ของ​ตะวัน​รอน ​ยิ่ง​คิดถึง​ตอน​ที่​เคย​อยู่​ใน​อ้อม​กอด​ของ​เขา​ก็​ยิ่ง​หวั่นไหว

แต่​หนู​ดี​ก็​ตัดใจ​ได้ สะบัด​แส้​ขู่​แล้ว​เดิน​ออก​ไป​ที่​หน้า​บ้าน​ซึ่ง​รถ​ตู้​ของ​ภัท​รามา​จอด​รอ​อยู่​แล้ว จาก​นั้น​ว่าที่​แม่​ผัว​กับ​ว่าที่​ลูกสะใภ้​ก็​พา​กัน​ออก​เดินทาง ตะวัน​รอน​มอง​ตามอย่าง​สงสัย​ว่า​ทั้ง​สอง​ไป​ไหน​กัน

ทั้ง​สอง​กำลัง​เดินทาง​ไป​คฤหาสน์​จันทรา​โดย​ให้​สมชาย​หา​ข้อมูล​ไว้​เรียบร้อย​แล้ว ระหว่าง​นั้น​ภั​ทราบ​อก​หนู​ดี​ว่า ได้​ข่าว​ว่า​พวก​ตะวัน​ฉาย​ออก​เดินทาง​กัน​ไป​แล้ว

ตะวัน​รอน​เดิน​ออก​มา​ดู​คาด​ได้​ว่า​พวก​นั้น​จะ​ไป​ไหน เขา​พึมพำ “คุณ​หนู​ดี...ผม​จะ​ปล่อย​ให้​คุณ​ไป​ขัดขวาง​ความ​รัก​ของ​คน​อื่น​ไม่ได้​เด็ดขาด...”

ooooooo

ที่แท้​พวก​ตะวัน​ฉาย​เดินทาง​ไป​ถึง​ป่า​จันทรา​แล้ว ขณะ​เดิน​ไป​ใน​ป่า​รก​ทึบ พิชญ์​เห็น​บาง​อย่าง​อยู่​ ตรง​หน้า​ร้อง​โวยวาย​อย่าง​ขวัญ​เสีย พลาง​ชี้​ให้​เพื่อน

ดู​ข้าง​หน้า​ทำท่า​สยอง​สุดขีด

ทุก​คน​มอง​ไป​เห็น​กอง​โครงกระดูก​มนุษย์​เต็ม​ไป​หมด บาง​ศพ​ยัง​ไม่​เน่า​นอน​ตาย​อย่าง​น่า​สยดสยอง รัตติกาล​ถึง​กับ​เบือน​หน้า​หนี ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่า ที่​ฟัง​จาก​ชาว​บ้าน​แสดง​ว่า​เรา​กำลัง​จะ​เข้า​เขต​ป่า​จันทรา​แล้ว

พัดชา​บอก​รัตติกาล​ว่า​ตอน​ที่​ฟัง​เธอ​เล่า​ไม่​คิด​ว่า​จะ​น่า​สยดสยอง​ขนาด​นี้ แบบ​นี้​ปิศาจ​ชัดๆ รัตติกาล​เลย​บอก​เพื่อน​ว่า​เธอ​กับ​พิชญ์​ไม่​ต้อง​เข้าไป​ก็ได้ รอ​อยู่​แถว​นี้​แค่​มา​เป็น​เพื่อน​ตน​ก็ดี​ใจ​แล้ว

“ไม่ได้ ฉัน​ไม่​มี​วัน​ทิ้ง​เพื่อน​รัก​เด็ดขาด แต่​ถ้า​ใคร​ปอด​แหก​อยาก​รอ​อยู่​แถว​นี้​ก็​เชิญ” เธอ​พูด​ประชด​พิชญ์ เขา​เลย​ฮึด​ขึ้น​มา​คุย​ว่า​ตน​นั้น​หัวใจ​สิงห์ ไม่​เคย​กลัว​อยู่​แล้ว พลาง​ก็​ทำใจ​กล้า​ก้าว​ข้าม​กอง​กระดูก​มนุษย์​ไป​ขา​สั่น​พั่บๆ พอ​ก้าว​พ้น​แล้ว​ก็​วางก้าม​ขอ​เป็น​คน​เดิน​นำ​ไป​เอง ​ท้า​ว่า​ใคร​ใจ​ถึง​ก็ตาม​ให้​ทัน​แล้วกัน

“ถ้า​นาย​ก้าว​ข้าม​จาก​ตรง​นี้​ไป​ ​จะ​ถอย​หลัง​ไม่ได้​อีก​แล้ว​นะ” รัตติกาล​เสียง​เข้ม

“เรา​จะ​กลับ​ออก​มา​พร้อม​กัน เพราะ​เรา​ยัง​มี​เรื่อง​สำคัญ​ที่​ต้อง​ทำ” ตะวัน​ฉาย​เปรยๆ รัตติกาล​มอง​หน้า​เขา​อย่าง​สงสัย “ก็​ถ้า​ผม​เป็น​อะไร​ไป​ใคร​จะ​เซ็น​ใบ​หย่า​ให้​คุณ​ล่ะ จริง​ไหม”

ตะวัน​ฉาย​พูด​หน้าตา​เฉย​แล้ว​ก้าว​ข้าม​กอง​กระดูก​ไป รัตติกาล​ฟัง​แล้ว​อดใจ​หาย​ไม่ได้ แล้ว​เธอ​ก็​ยิ่ง​ตกใจ​เมื่อ​มอง​ตาม​ตะวัน​ฉาย​ไป ไม่​เห็น​เงา​หัว​เขา! เธอ​ขยี้​ตา​อย่าง​แรง​มอง​ไป​อีก​ที​ก็​ไม่​มี​เงา​หัว​อยู่ดี!!

ooooooo

เณร​เปี๊ยก​ได้​รับ​การ​ช่วยเหลือ​จาก​ชาว​บ้าน​พา​ส่ง​โรงพยาบาล พอ​รู้สึก​ตัว​ขึ้น​มา​ทบทวน​เรื่อง​ที่​เกิด​ขึ้น​ก็​ตกใจ​ร้อง​เรียก​หาญ​กล้า​แต่​ทุก​อย่าง​เงียบกริบ นึก​สังหรณ์​ใจ​ว่า

“หรือ​ว่า​จะ​เกิด​เรื่อง​กับ​โยม​ผี​พ่อตา”

เกิด​เรื่อง​จริงๆ เพราะ​หาญ​กล้า​ถูก​นำ​ตัว​ไป​ที่​คฤหาสน์​จันทรา​กำลัง​เผชิญหน้า​กับ​หลวง​บวร​สงคราม เมื่อ​ถูก​นำ​ไป​ขัง​ไว้​ใน​ห้อง​ หาญ​กล้า​ก็​ตะโกน​ด่า​หลวง​บวร​สงคราม​ปาวๆจน​ถูก​กระทง​กับ​อี​สี​ดวง​เข้า​มา​ตะคอก​ให้​หยุด ถูก​หาญ​กล้า​ด่า ก็​พูด​อย่าง​เหลืออด​ว่า

“ถ้า​คุณ​หลวง​ไม่​สั่ง​ให้​ข้า​ดูแล​แกอ​ย่าง​ดีละ​ก็ ข้า​จะ​กระชาก​เอา​ลิ้น​แก​อ​อก​มา​กอง​แล้ว​กิน​มัน​สดๆต่อหน้า​แก” กระทง​ตีหน้ายักษ์​ใส่

“ถึง​พวก​แก​จะ​หลอก​ให้​ตะวัน​ฉาย​มา​ติด​กับ​ได้ แต่​ลูกเขย​ฉัน​มัน​มีด​วง​มหา​อุ​ด ยัง​ไง​พวก​แก​ก็​ทำ​อะไร​เขา​ไม่ได้​หรอก​เว้ย” หาญ​กล้า​เย้ย

“ถ้า​ดวง​มหา​อุ​ด​ช่วย​มัน​ได้ แล้ว​นิมิต​ที่​เณร​เปี๊ยก​เห็น​ล่ะ มัน​หมายความ​ว่า​ยัง​ไง” กระทง​เย้ย​กลับ​แล้ว​สั่ง​อี​สี​ดวง “เอ็ง​คอย​ดู​ว่า​ที่พ่อตา​คุณ​หลวง​ด้วย” จาก​นั้น​ยิ้ม​ร้าย​ก่อน​เดิน​ออก​ไป

ooooooo

กอง​คาราวาน​ของ​ตะวัน​ฉาย​เดิน​มา​จน​เหนื่อย​จึง​หยุด​พัก พัดชา​แว่ว​เสียง​น้ำตก​แค่​ฟัง​เสียง​ก็​สดชื่น​แล้ว อยาก​ไป​ดู​ให้​ชื่น​ใจ​สัก​หน่อย พอ​เธอ​ลุก​ไป​พิชญ์​ ก็​รีบ​ตาม​ไป​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง

ที่​นี่เอง พิชญ์​ได้​แสดง​ความ​กล้า​หาญ​เป็น​สุภาพบุรุษ​และ​รอบรู้​เรื่อง​สมุนไพร​ให้​ประจักษ์​แก่​สายตา​และ​หัวใจ​ของ​พัดชา เมื่อ​เธอ​ถูก​งู​กัด​เขา​ก็​กระโจน​เข้า​ช่วย​และ​ไป​หา​สมุนไพร​มา​รักษา จน​ทำให้​พัดชา​รู้สึก​ดี​ต่อ​เขา​ขึ้น​มา

ส่วน​ตะวัน​ฉาย​ก็​คอย​ดูแล​และ​บริการ​คณะ​เป็น​อย่าง​ดี นอกจาก​ไป​หา​น้ำ​ให้​ตัว​เอง​แล้ว​ยัง​ไป​เอา​มา​ให้​สอง​สาว​ด้วย รัตติกาล​ก็ได้​แต่​มอง​ดู​อย่าง​ชื่นชม​และ​เป็น​ห่วง

จนกระทั่ง​ค่ำ เขา​เสนอ​ว่า “ใกล้​จะ​มืด​แล้ว คืน​นี้​เรา​พัก​กัน​ที่​นี่​แล้วกัน” พลาง​เอา​เต็นท์​ออก​มา​กาง จัด​เตรียม​พื้นที่​พัก​แรม รัตติกาล​ทน​ไม่ได้ เรียก​พัดชา​มา​บอกว่า​ให้​เรียก​อับดุล​มา​ถาม​หน่อย​ได้​ไหม

หลังจาก​ถาม​อับดุล​แล้ว​รัตติกาล​พยายาม​หว่านล้อม​ให้​ตะวัน​ฉาย​กลับ​ไป​เสีย ​เพราะ​ยัง​ไม่​มืด​ยัง​มี​เวลา​เดินทาง ตะวัน​ฉาย​ไม่​สนใจ​ยืนยัน​ว่า​ตน​จะ​ไม่​ไป​ไหน​ทั้งนั้น รัตติกาล​ถาม​ว่า​ไม่​เชื่อ​ที่​อับดุล​บอก​หรือ

“อับดุลอาจจะ​บอก​ว่า​รู้​ทุก​เรื่อง แต่​ก็​ใช่​ว่า​ทุก​เรื่อง​ต้อง​เป็น​เรื่อง​จริง”

ภัท​รา​แย้ง​ว่า​ตน​ไม่​เห็น​เงา​หัว​เขา ตะวัน​ฉาย​ไม่​เพียง​ไม่​เชื่อ แต่​ยัง​หา​ว่า​เธอ​สายตา​ฝ้า​ฟาง​อีก ​พอ​เธอ​โกรธ​เขา​เลย​ให้​เหตุผล​ว่า

“ถ้า​ฉัน​ทิ้ง​เธอ​ไป​แล้ว​ใคร​จะ​ช่วย​เธอ​กับ​พ่อ​เธอ​ล่ะ” ว่า​พลาง​ถือ​กระติก​น้ำ​ที่​เติม​เต็ม​แล้ว​เข้าไป​ใน​เต็นท์ รัตติกาล​ขัดใจ​นัก​เลย​โพล่ง​ออก​ไป​ว่า​ตน​ไม่​อยาก​เห็น​เขา​ตาย​เพราะ​ตน...

ทันใดนั้น​มี​เงา​วูบวาบ​โฉบ​ไป​มา รัตติกาล​รู้สึก​ถึง​อันตราย​ที่​กำลัง​คืบ​คลาน​เข้า​มา เธอ​รีบ​ตาม​ตะวัน​ฉาย​เข้าไป​ใน​เต็นท์ อึดใจ​เดียว​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​ก็​ปรากฏ​ตัว​ขึ้น​ท่าทาง​ร้ายกาจ กระทิง​คำราม​เบาๆ

“คืน​นี้ จะ​เป็น​คืน​ที่​พวก​มัน​ต้อง​สยอง...ฮ่ะๆๆๆ”

ความ​สังหรณ์​ใจ​ทำให้​เณร​เปี๊ยก​หา​ทาง​ติดต่อ​ตะวัน–​ฉาย​แต่​โทร.​ไม่​ติด ว้าวุ่น​ใจ​อยู่​ครู่​หนึ่ง​ก็​นึก​ได้​หัน​ไป​จุด​ธูป​เข้าฌาน​สมาธิ​ติดต่อ​รัตติกาล​แทน

ooooooo

เวลา​เดียวกัน​นั้น ภัท​รา​กับ​พวก จ้าง​พราน​ชาว​บ้าน​นำทาง​เข้าไป​ใน​ป่า​จันทรา พอ​เจอ​ป่า​เข้า​จริงๆ กลับ​รู้สึก​หนาว​เยือก ถาม​สมชาย​ว่า​ทำไม​คฤหาสน์​จันทรา​ถึง​มา​อยู่​กลาง​ป่า​เขา​แบบ​นี้

“ตาม​ประวัติ​ที่​ค้น​มา คฤหาสน์​จันทรา​เป็น​ของหลวง​บวร​สงคราม นาย​ทหาร​ที่​ร่วมมือ​กับ​พวก​ต่าง​ชาติ​ให้​เข้า​มา​ฮุบ​แผ่นดิน​ไทย​เมื่อ​ร้อย​ปี​ที่​แล้ว แต่​ถูก​ทางการ​จับ​ได้​และ​ยิง​ตาย​ที่​นี่​ครับ”

หนู​ดี​คาด​ว่า​ป่านนี้​คง​พัง​ไม่​เหลือ​ซาก​แล้ว สมชาย​ชี้แจง​ว่า ​ชาว​บ้าน​เล่า​ว่า​คฤหาสน์​จันทรา​ไม่ได้​ทรุดโทรม​ลง​เลย สภาพ​เมื่อ​ร้อย​ปี​เป็น​ยัง​ไง​ปัจจุบัน​ก็​ยัง​เป็น​แบบ​นั้น ภัท​รา​เลย​คาด​ว่า​พวก​ลูก​หลาน​ของหลวง​บวร​คง​มา​บูรณะ​กัน

“แล้ว​ร่าง​ของ​นัง​รติ​มัน​มา​อยู่​ที่​แบบ​นี้​ได้​ยัง​ไง​คะ​คุณ​ป้า” หนู​ดีใจ​จดจ่อ​กับ​เรื่อง​นี้ ภัท​รา​พูด​ไป​เรื่อยเปื่อย​ว่า​รัตติกาล​คง​ไป​เจ๊าะแ​จ๊ะ​ให้ท่า​ผัว​ใคร​เข้า​เลย​โดน​เมีย​เขา​หมั่นไส้​ใช้​คุณ​ไส​ย​เล่น​งาน​กระมัง หนู​ดี​บอก​ว่า​ถ้า​เช่น​นั้น​ก็​สมน้ำหน้า ว่า​แล้ว​ทั้ง​สอง​ก็​พา​กัน​หัวเราะ​ชอบใจ

ระหว่าง​นั้น​พวก​พราน​ที่​ออก​ไป​สำรวจ​ทาง​กลับ​เข้า​มา​บอก​ให้​ทุก​คน​เก็บ​ข้าวของ เพราะ​พวก​ตน​ส่ง​ได้​แค่​นี้ ขืน​เข้าไป​ลึก​กว่า​นี้​จะ​เอาชีวิต​มา​ทิ้ง​เสีย​เปล่าๆ ภัท​รา​โวยวาย​ว่า​ตน​จ่าย​เงิน​ไป​หมด​แล้ว​ก็​ต้อง​พา​ไป​ให้ถึงที่ พราน​อ้าง​ว่า​เงิน​ที่​จ่าย พวก​ตน​พา​มา​ได้​แค่​นี้​แห​ละ แล้ว​หัน​ไป​ชวน​พรรคพวก “ไป​เว้ย​พวก​เรา”

ภัท​รา​ร้อง​เรียก​ให้​กลับ​มา​ก่อน พวก​นั้น​ก็​ไม่​ฟัง สมชาย​ถาม​ว่า​แล้ว​พวก​เรา​จะ​ไป​ต่อ​หรือ​จะ​ตาม​พวก​นั้น​กลับ หนู​ดี​ไม่​ยอม​กลับ ยัง​ไง​ก็​ไม่​ยอม​ให้​รัตติกาล​แย่ง​ตะวัน​ฉาย​ไป​เด็ดขาด ส่วน​ภัท​รา​ก็​ทำ​หน้า​ขึงขัง​ว่า

“หึ!! ต่อ​ให้​ทาง​ข้าง​หน้า​มัน​จะ​​ลำบาก​แค่​ไหน มัน​ก็​ยัง​น่า​กลัว​น้อย​กว่า​ที่​ฉัน​ต้อง​กลับ​ไป​มี​นัง​รติ​เป็น​ลูกสะใภ้​ไป​ตลอด​ชีวิต เพราะฉะนั้น...ลุย!!” ว่า​แล้ว​คว้า​กระเป๋า​เดิน​ลุย​ไป​เดี่ยวๆ หนู​ดี​ร้องให้​รอ​ด้วย​พลาง​คว้า​สัมภาระ​ตาม​ไป สมชาย​หัน​ซ้าย​หัน​ขวา​ตัดสินใจ​ตาม​ไป​อีก​คน

ooooooo

รัตติกาล​กลุ้มใจ​มาก​ที่​ตะวัน​ฉาย​ไม่ฟังเสียง​ทัดทาน​ของ​ตน ไป​บ่น​กับ​พัดชา​จน​เพื่อน​ปลอบ​ใจ​ว่า​เขา​เป็น​ห่วง​เธอ​กว่า​ชีวิต​ของ​ตัว​เอง รัตติกาล​ทำท่า​จะ​ร้องไห้​บอก​ว่า

“ถ้า​ฉัน​รอด​แล้ว​เขา​ตาย จะ​มี​ประโยชน์​อะไร”

พัดชา​ดักคอ​อย่าง​รู้ทัน​ว่า​รัก​ตะวัน​ฉาย​แล้ว​ใช่​ไหม รัตติกาล​อึกอัก​แก้เกี้ยว​ไป​พัลวัน​ว่า​ตน​ไม่ได้​รัก แค่​ไม่​อยาก​รอด​ไป​แล้ว​ต้อง​เป็น​ม่าย ยัง​ไง​เขา​ต้อง​กลับ​ไป​เซ็น​ใบ​หย่า​ก่อน จาก​นั้น​จะ​ตาย​เมื่อ​ไร​ก็​ช่าง

แต่​สุดท้าย​ถูก​พัดชา​ดักคอ​เสีย​จน​ต้อง​ยอม​รับ ร้องไห้​ฮือๆ สารภาพ​ว่าที่​จริง​การ​ได้​เป็น​เมีย​เขา​ทำให้​ตน​มี​ความ​สุข ส่วน​เรื่อง​หย่า​ตน​แค่​โกหก​เขา​เท่านั้น พัดชา​ได้​แต่​มอง​เพื่อน​ด้วย​ความ​เห็นใจ แล้ว​คิด​หา​ทาง​แก้​ปัญหา เรียก​อับดุล​มา​สั่ง​ให้​คอย​ปกป้อง​ตะวัน​ฉาย​อย่า​ให้​พวก​มัน​ทำ​อะไร​เขา​ได้

เจ้ากรรม อับดุล​อ้าง​ว่า​เรื่อง​นั้น​ตน​ไม่​เกี่ยว ทำ​ไม่ได้ เพราะ​ตน​เป็น​ทาส​รับ​ใช้​นาย​จ๋า​คน​เดียว ทั้ง​ยัง​บอก​ว่า พวก​มัน​อยู่​แถว​นี้​เต็ม​ไป​หมด ตน​ต้อง​ปกป้อง​เจ้านาย​ไม่​อย่าง​นั้น​มี​หวัง​ตาย​แน่ๆ

ระหว่าง​นั้น​เอง รัตติกาล​ก็ได้​ยิน​เสียง​เณร​เปี๊ยก​เรียก​อยู่​แว่วๆ แต่​ไม่ทัน​ที่​เณร​จะ​บอก​อะไร ​เณรก็​ถูก​คุณ​หลวง​ปรากฏ​กาย​มา​ข่มขู่​ว่า​คิด​จะ​เตือน​พวก​นั้น​หรือ ชอบ​สอดรู้สอดเห็น​เรื่อง​ผู้ใหญ่​แบบ​นี้​ปล่อย​ไว้​ไม่ได้​แล้ว

ทันใดนั้น​หน้าต่าง​กุฏิ​กระแทก​ปิด​โครม เณร​สะดุ้ง​หลุด​จาก​การ​เข้า​ฌาน​สมาธิ ถูก​คุณ​หลวง​เข้า​มา​คุกคาม​จน​เณร​ขวัญ​กระเจิง​ร้อง​เรียก​ให้​พระพี่เลี้ยง​ช่วย​ก็​ไม่ได้​ยิน สุดท้าย​หนี​เข้าไป​ใน​โบสถ์​ปิด​ประตู​ขัง​ตัว​เอง​ไว้ ได้ยิน​เสียง​คุกคาม​ของ​คุณ​หลวง​ก็​เอา​มือ​อุด​หู​นั่ง​ตัว​สั่น​ร้องไห้​ฮือๆ

“เณร​กลัว​แล้ว​จ้า อย่า​มา​หลอก​เณร​เลย ฮือๆๆ”

ooooooo

พิชญ์​ยัง​พยายาม​โน้มน้าว​ให้​ตะวัน​ฉาย​กลับ​ไป​เสีย​อย่า​ไป​เสี่ยง​อันตราย ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่าไม่​มี​เวลา​ไหน​ที่​ตน​จะ​พร้อม​เท่า​เวลา​นี้​แล้ว ตน​จะ​ใช้​ปิ่น​อัน​นี้​จัดการ​ให้​พวก​มัน​กระเจิง​ไป​เลย

แต่​หา​รู้​ไม่​ว่า​พวก​ตน​กำลัง​ถูก​กระทิง​กับ​พวก​วาง​แผน​หลอกล่อ​ให้​แตก​กลุ่ม​แล้ว​จัดการ​ที​ละ​ส่วน ตะวัน​ฉาย​กับ​พิชญ์​แว่ว​เสียง​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​ของ​รัตติกาล​กับ​พัดชา ต่าง​วิ่ง​ไป​ทาง​ต้นเสียง ตะวัน​ฉาย​ไป​เจอ​รัตติกาล​เธอ​บอก​ว่า​พัดชา​กับ​พิชญ์​หาย​ไป เชื่อ​ว่า​ถูก​พวก​มัน​เล่น​งาน​แน่ ตำหนิ​ตะวัน​ฉาย​ว่า

“เห็น​ไหม ฉัน​บอก​แล้ว​ไง​ว่า​นาย​ต้อง​ไม่​รอด​จาก​พวก​มัน​แน่ นาย​น่า​จะ​ฟัง​ฉัน รีบ​หนี​ไป​เสีย​ตั้งแต่​ยัง​มี​โอกาส”

“หยุด​โวยวาย​เสียที​ได้​ไหม ผม​ยอม​ตาย​แล้ว​ให้​คุณ​รอด ดี​กว่า​ยอม​ให้​คุณ​ไป​เป็น​เมีย​ไอ้​ผี​คุณ​หลวง”

ทันใดนั้น เงา​ดำ​ของ​กระทิง​โฉบ​เข้า​มา ตะวัน​ฉาย​เร่ง​ให้​ต้อง​รีบ​ไป​จาก​ที่​นี่​แล้ว

พิชญ์​ตาม​หา​พัดชา​ไม่​เจอ ขณะ​เขา​กำลัง​ถูก​กระทิง​เล่น​งาน​นั้น​เอง อับดุล​ก็​มา​ช่วย​ไว้ พัดชา​รีบ​เข้า​มา​ประคอง​เขา​ขึ้น​มา ปล่อย​ให้​อับดุล​ต่อสู้​กับ​กระทิง​กัน​แบบ​ผีๆ

ตะวัน​ฉาย​พา​รัตติกาล​วิ่ง​ไป​ตาม​ป่า กระทง​ตาม​ไป​จิก​คอ​บีบ​แน่น รัตติกาล​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ พอ​ตะวัน​ฉาย​หัน​มอง ทั้ง​กระทง​และ​รัตติกาล​ก็​หาย​วับ​ไป​แล้ว

“รติ...” ตะวัน​ฉาย​ร้อง​เรียก​สุดเสียง

ฝ่าย​ภัท​รา​กับ​หนู​ดีใจ​คอ​ไม่​ดี​ที่​พราน​หาย​ไป​ไม่​กลับ​มา​เลย ทันใด​ก็​มีเสียง​กุกกัก​อยู่​แถว​พุ่ม​ไม้ ภัท​รา​ใช้​ให้​หนู​ดี​ไป​ดู หนู​ดี​เกี่ยง​แต่​สู้​ภัท​รา​ไม่ได้​เลย​จำ​ต้อง​ไป พอ​ไป​ถึง​แหวก​พุ่ม​ไม้​ดู​เจอ​สมชาย​ที่​มาร์ก​หน้า​ขาว​วอก​นั่ง​ทุ่ง​อยู่ ต่าง​ร้อง​จ๊าก​แล้ว​หนู​ดี​ก็​วิ่ง​ป่า​ราบ​ออก​ไป

ภัท​รา​ชะโงก​ดู​เจอ​สมชาย​วิ่ง​มา​พอดี ต่าง​ร้อง​กัน​อีก​คน​ละ​จ๊าก​​แล้ว​เป็น​ลม​ไป​ทั้ง​คู่

ooooooo

พิชญ์​แสดง​ความ​เป็น​สุภาพบุรุษ​พา​พัดชา​วิ่ง​หนี​ผี​ร้าย พอ​พ้น​ก็​หยุด​นวด​เท้า​แพลง​ให้​ ทั้ง​ยัง​ให้​ขี่​หลัง​เมื่อ​เดิน​ไม่​ไหว แต่​ทันใดนั้น​อับดุล​ก็​โผล่​มา​ใน​สภาพ​หน้าตา​ยับเยิน​ที่​ต้อง​หนี​มา​ตั้ง​หลัก​เพราะ​สู้​กระทิงไม่ได้

ทันใดนั้น​ก็​มีเสียง​ตาม​มา อับดุล​เปิด​แนบ​ก่อน​เพื่อน พิชญ์​รีบ​แยก​พัดชา​วิ่ง​ตาม​ไป​ทุลักทุเล พอ​จวนตัว​พิชญ์​ที่​แบก​พัดชา​อยู่​ก็​แอบ​อยู่​หลัง​อับดุล เห็น​กระทิง​ยืน​หัน​ซ้าย​หัน​ขวา ​มอง​หา​แต่​ไม่​เห็น อับดุล​คุย​ว่า​ ตน​ร่าย​คาถา​บังตา​มัน​ไว้

พิชญ์​ดีใจ​มาก​เมื่อ​ผี​มอง​ไม่​เห็น ตน​ก็​ทำ​อะไร​มัน​ได้​ตามใจชอบ พลัน​ก็​วิ่ง​พรวด​ออก​ไป อับดุล​ร้อง​ห้าม​แต่​ช้า​ไป​แล้ว กลาย​เป็น​ว่า​พิชญ์​ชก​กระทิง​จน​เลือด​กบ​ปาก แต่​เขา​ก็​ถูก​กระทิง​จับ​คอย​กลอย​คว้าง​ขึ้น พัดชา​ถาม​อับดุล​ว่าไหน​บอก​ว่า​ผี​มอง​ไม่​เห็น​เรา

“มัน​ต้อง​มา​อยู่​ใกล้ๆ อับดุล​คาถา​บังตา​ถึง​จะ​ได้​ผล” อับดุล​ชี้แจง​ทำเอา​พัดชา​เซ็ง​ทุบ​อับดุล​อั้กๆ แล้ว​คว้า​ท่อน​ไม้​กระหน่ำ​ตี​กระทิง ร้อง​ให้​มัน​ปล่อย​พิชญ์​เดี๋ยวนี้

กระทิง​ปล่อย​พิชญ์​หัน​มา​จะ​เล่น​งาน​พั​ดชา เธอ​รีบ​เข้า​กอด​พิชญ์​ไว้ อับดุล​เห็น​ดังนั้น​เข้าไป​จับ​ไหล่​ทั้ง​คู่​เอา​ตัว​บัง​ไว้ ทำให้​กระทิง​มอง​ไม่​เห็น พัดชา​ขอบใจ อับดุล​รีบ​บอก​เบาๆ

“เงียบๆ ก่อน​จ้ะ​นาย มัน​หา​เรา​ไม่​เจอ​ทั้งๆที่​อยู่​ใกล้ๆ”

จริง​อย่าง​ที่​อับดุล​ว่า พอ​กระทิง​มอง​หาไม่​เจอ​ใคร​มัน​ก็​เดิน​ไป​อย่าง​หงุดหงิด

ที่​อีก​มุม​หนึ่ง​ไอ้​ริ​ด​ก็​ปลอม​ตัว​เป็น​ตะวัน​ฉาย​เข้าไป​ช่วยเหลือ​หนู​ดี​ที่​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​อยู่ หนู​ดี​เคลิ้ม​กับ​ความ​อบอุ่น​ที่​ได้​รับ​จาก​ตะวัน​ฉาย แต่​พริบตาเดียว​ก็​รู้ตัว​ว่า​ถูก​หลอก ตี​เข่า​เข้า​เป้า​ไอ้​ริ​ด​จน​มัน​ตัว​งอ​แล้ว​รีบ​วิ่ง​หนี แต่​ไม่​พ้น​มือ​ไอ้​ริ​ด มัน​ตาม​ไป​ตบ​เ​พียะ​เดียว​หนู​ดี​ก็​กระเด็น​ไป​กระแทก​ต้นไม้​สลบเหมือด

ขณะ​ที่​ไอ้​ริ​ด​เลีย​ปาก​แผล็บ​จะ​เข้าไป​ดูด​เลือด​หนู​ดี​นั่นเอง กระทิง​ก็​มา​ตาม​ให้​ไป​ช่วย​กัน​หา​ตะวัน​ฉาย เพราะ​ไม่​รู้​หาย​ไป​ไหน ส่วน​อาหาร​โอชะ​นี้​เดี๋ยว​ค่อย​กลับ​มา​จัดการ

แต่​พอ​ไอ้​ริ​ด​กับ​กระทิง​คล้อย​หลัง​ไป​เท่านั้น ตะวัน​รอน​ก็​มา​เจอ​หนู​ดี​หมด​สติ​อยู่ เขา​รีบ​อุ้ม​ขึ้น​มา​พา​ไป​พัก​ที่​กระท่อม​ร้าง​ของ​ชาว​บ้าน​แถว​นั้น บอก​หนู​ดี​ทั้งที่​นอน​ไม่ได้​สติ​ว่า


“ไม่​ต้อง​ห่วง​นะ​ครับ อยู่​กับ​ผม ผม​รับรอง​ว่า​คุณ​จะ​ต้อง​ปลอดภัย” แล้ว​บรรจง​หอม​หน้าผาก​เบาๆ

ooooooo

รัตติกาล​ถูก​กระทง​ฉุด​กระชาก​ลาก​ถู​ไป​ที่​คฤหาสน์​จันทรา เธอ​ร้องขอ​ให้​ตะวัน​ฉาย​ช่วย​ตลอด​ทาง ถูก​กระทง​กระชาก​จน​หมด​สติ   ทันใดนั้น   ตะวัน​ฉาย​ตาม​มา​ทัน​สั่ง​ให้​ปล่อย​รัตติกาล​เดี๋ยวนี้ กระทง​หัน​ไป​ยิ้ม​ร้าย​ถาม​ว่า ยัง​กล้า​ตาม​มา​อีก​หรือ

ตะวัน​ฉาย​ประกาศ​กร้าว​ว่าจะ​ตาม​ไป​ทุก​ที่ พลาง​เอา​ปิ่น​ออก​มา​ขู่​ว่า​แม้​ดวง​ตน​จะ​ตก แต่​ก็​มี​ปิ่น​ที่​พวก​มัน​กลัว กระทง​ยิ้มเยาะ​ถาม​ว่า​แน่ใจ​หรือ พลาง​ก็​ยื่นมือ​มา​ปัด​ปิ่น​ทิ้ง​อย่าง​ไม่​หวาดหวั่น​จน​ตะวัน​ฉาย​อึ้ง

“ปิ่น​นั่น​ไม่​ใช่​ของ​จริง แก​หลงกล​นังแม​รี่​มัน​แล้ว แก​กับ​พวก​ของ​แก​จะ​ต้องตา​ยอ​ยู่​ที่​นี่ มัน​จะ​เป็น​ของขวัญ​แต่งงาน​ที่​ถูกใจ​คุณ​หลวง​ที่สุด” ว่า​แล้ว​กระทง​ก็​ประคอง​ร่าง​รัตติกาล​ที่​สลบ​อยู่​พา​หาย​ไป

“รติ...รติ...” ตะวัน​ฉาย​ตะโกน​จน​ตัว​เอง​หมด​สติ​ไป

ooooooo

ฝ่าย​ภัท​รา​กับ​สมชาย​ถูก​เอา​ตัว​ไป​ที่​คฤหาสน์​จันทรา​พัก​ใน​ห้อง​หรู​แสน​สบาย พอ​รู้สึก​ตัว​ขึ้น​มา​เจอ​อี​สี​ดวง​เปิด​ประตู​เข้า​มา​ ภัท​รา​ถาม​ว่าที่​นี่​ที่ไหน

“นี่​คือ​คฤหาสน์​จันทรา ดิฉัน​เป็น​คน​รับ​ใช้​ที่​นี่ คุณ​สงคราม​เจ้าของ​ที่​นี่​กำลัง​รอ​พบ​พวก​คุณ​อยู่ เชิญ​ค่ะ”

อี​สี​ดวง​ผาย​มือ​เชิญ​ทั้ง​สอง​ให้​ออก​ไป ภัท​รา​กับ​สมชาย​มอง​หน้า​กัน​แบบ​ว่า​เอา​ไง​ดี

เมื่อ​เดิน​ตาม​อี​สี​ดวง​ไป​ถึง​ห้อง​โถง ภัท​รา​กับ​สมชาย​มอง​อึ้ง​เมื่อ​เห็น​หลวง​บวร​สงคราม​ใน​ชุด​สูท​แบบ​โบราณ​แสน​เท่ หน้า​หล่อ​สงบ​นิ่ง​คอย​อยู่ สมชาย​แทบ​จะ​เพ้อ​ทีเดียว ถูก​ภัท​รา​สะกิด​ปราม​จึง​สงบ​ลง

คุณ​หลวง​โบก​มือ​ให้​อี​สี​ดวง​ออก​ไป แล้ว​จึง​เอ่ย​อย่าง​แสน​สุภาพ​ว่า ไม่​ทราบ​ว่า​พวก​คุณ​เป็น​ใคร และ​มา​ทำ​อะไร​ใน​ที่​ของ​ตน ภัท​รา​อ้าง​ว่า​ตน​ตาม​ลูก​ชาย​มา​แต่​เกิด​พลัด​หลง​กัน

“มิน่า​ล่ะ คน​ของ​ผม​ถึง​ไป​เจอ​พวก​คุณ​นอน​หมด​สติ​อยู่​ใน​ป่า” คุณ​หลวง​พูด​พลาง​เดิน​ไป​มา​น่า​เกรงขาม เมื่อ​ภัท​รา​ถาม​ว่า เขา​อาศัย​คฤหาสน์​นี้​คน​เดียว​หรือ คุณ​หลวง​ตอบ​ว่า​ใช่ แต่​มี​ลูกน้อง​อยู่​ด้วย​สาม​สี่​คน

ภัท​รา​พยายาม​เลียบเคียง​ถาม​ว่า ท่าทาง​เขา​จะ​ชอบ​ความ​สงบ​มาก คุณ​หลวง​บอก​ว่า นี่​คือ​มรดก​ตกทอด​กัน​มา​จาก​บรรพบุรุษ​ตน​ต้อง​รักษา​ไว้​ให้​ดี สมชาย​ทำ​ตา​ปริบๆ ถาม​ว่า​คง​เหงา​แย่

“ไม่​หรอก​ครับ เพราะ​อีก​ไม่​นาน​เจ้าสาว​ของ​ผม​ก็​จะ​มา​อยู่​ด้วย​แล้ว” คุณ​หลวง​ใบหน้า​มี​ความ​สุข พอดี​อี​สี​ดวง​ยก​ถาด​อาหาร​เข้า​มา คุณ​หลวง​เชิญ​ทั้ง​สอง​รับประทาน​อาหาร​เสีย

“เชิญ​ตาม​สบาย​นะ​ครับ ไม่​ต้อง​เกรงใจ คฤหาสน์​ของ​ผม​ยินดี​ต้อนรับ​แขก​ผู้​มา​เยือน​เสมอ ส่วน​คน​อื่นๆ ที่​พวก​คุณ​พลัด​หลง​กัน​คน​ของ​ผม​จะ​ช่วย​ตาม​หา​ให้” ว่า​แล้ว​คุณ​หลวง​เดิน​ออก​ไป​ทิ้ง​ให้​อี​สี​ดวง​ดูแล​ตรง​นั้น

ooooooo

หาญ​กล้า​ถูก​ขัง​อยู่​ใน​ห้อง​พยายาม​จะ​หนี แต่​พัง​ประตู​ไม่​สำเร็จ จนกระทั่ง​แม​รี่​กรีด​กราย​เข้า​มา แม้​จะ​ถูก​หาญ​กล้า​ด่า แต่​แม​รี่​ก็​ยิ้ม​เย้ย​พูด​หว่านล้อม​แกม​ขู่​ว่า ลำพัง​เขา​จะ​ทำ​อะไร​ตน​ได้ ให้​รู้​ไว้​เสีย​ด้วย​ว่า

“ถ้า​คุณ​หลวง​ต้องการ​อะไร​แล้ว คุณ​หลวง​ต้อง​ได้​ทุก​อย่าง เพราะฉะนั้น คุณ​พ่อ​ขา​ควร​จะ​เชื่อฟัง​คำสั่ง​คุณ​หลวง แมร์​รับรอง​เลย​ค่ะ​ว่า​รติ​จะ​อยู่​สบาย​เป็น​เจ้าสาว​อยู่​ที่​นี่​อย่าง​มี​ความ​สุข” ทั้ง​ยัง​บอก​ว่า “แล้ว​อีกอย่าง อยู่​ที่​นี่​คุณ​พ่อ​ไม่​ต้อง​กลัว​เหงา เพราะ​อีก​เดี๋ยว​คุณหญิง​ก็​จะ​มา​อยู่​เป็น​เพื่อน​คุณ​พ่อ​ด้วย”

“ถ้า​ไม่​อยาก​ให้​พรรคพวก​ของ​แก​กลาย​เป็น​อาหาร​ของ​พวก​ข้า​ก็​อย่า​ได้คิด​หนี​อีก” กระทิง​ขู่

หลังจาก​นั้น​ ทั้ง​กระทิง​และ​แม​รี่​ก็​เดิน​ออก​จาก​ห้อง​ไป ปล่อย​ให้​หาญ​กล้า​ตก​อยู่​ใน​ความ​กังวล​คน​เดียว

ฝ่าย​รัตติกาล​อยู่​อีก​ห้อง​หนึ่ง คุณ​หลวง​ออก​จาก​ห้อง​โถง​ก็​ไป​หา​เธอ พูด​อย่าง​มี​ความ​สุข​ว่า

“ใน​ที่สุด​ท่านหญิง​ก็ได้​กลับคืน​สู่​เรือนหอ​ของ​เรา​อีก​ครั้ง”

รัตติกาล​ถอย​หนี​ปฏิเสธ​ว่า ตน​ไม่​ใช่​เจ้าสาว​ของ​เขา ตน​คือ​รัตติกาล​ไม่​ใช่​หม่อมเจ้า​มาลา ตน​มี​คน​ที่รัก​และ​ต้อง​กลับ​ไป​หา​เขา แต่​คุณ​หลวง​ย้ำ​ว่า คน​ที่​ท่านหญิง​รัก​มี​แต่​หลวง​บวร​สงคราม​คน​เดียว​เท่านั้น

ขณะ​นั้น​เอง แม​รี่​เดิน​เชิด​เข้า​มา​หว่านล้อม​ให้​รัตติกาล​ยอม​แต่งงาน​กับ​คุณ​หลวง​เสีย คน​อื่น​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​ลำบาก เพราะ​ตอน​นี้​คุณ​พ่อ​เธอ​ถูก​จับ​ตัว​มา​ขัง​ไว้​ที่​นี่​แล้ว ถ้า​เธอ​ไม่​ยอม ลอง​คิด​ดู​ว่า​ใคร​จะ​ลำบาก

“ปล่อย​พ่อ​ฉันนะ​คุณ​หลวง เลิก​คิด​ว่า​ฉัน​เป็น​หม่อมเจ้า​มาลา​เสียที ยัง​ไง​มัน​ก็​เป็น​ไป​ไม่ได้”

“ตอน​นี้​ท่านหญิง​คง​จะ​ยัง​จำ​อะไร​ไม่ได้ เพราะ​ไอ้​ตะวัน​ฉาย​มัน​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ แต่​เมื่อ​ไร​ที่​กระผม​จัดการ​เสร็จ​เรียบร้อย ท่านหญิง​จะ​ไม่​มี​ใคร​ให้​ต้อง​คิดถึง​อีก นอกจาก​กระผม​คน​เดียว พักผ่อน​เสียเถอะ​ท่านหญิง เดี๋ยว​กระผม​จะ​ให้​สี​ดวง​มา​ดูแล” พูด​เสร็จ​ก็​เดิน​ออก​ไป แม​รี่​รีบ​ประ​จ๋อ​ประแจ๋​เข้า​มา​แนะนำ​ต่อ

“พี่​ไม่ได้​อยาก​เห็น​การ​นองเลือด​มาก​กว่า​นี้​หรอก​นะคะ แต่​คุณ​หลวง​เอาจริง ฆ่า​ตะวัน​ฉาย​แน่ เพราะฉะนั้น ทาง​ที่​ดี​น้อง​รติ​ควร​จะ​ลืม​ตะวัน​ฉาย​แล้ว​ยอม​รับ​ให้​ได้​ว่า​ตัวเอง​คือ​หม่อมเจ้า​มาลา ตะวัน​ฉาย​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​เอาชีวิต​มา​ทิ้ง​ที่​นี่ เชื่อ​พี่ แล้ว​พี่​จะ​ได้​ปิด​จ๊อบ​นี้​เสียที เข้าใจ​นะ​คะ”

แม​รี่​กรีดกราย​ตาม​คุณ​หลวง​ออก​ไป รัตติกาล​นิ่ง​อึ้ง​นึก​เป็น​ห่วง​ตะวัน​ฉาย​ขึ้น​จับใจ

ออก​จาก​ห้อง​ขัง​รัตติกาล​แล้ว หลวง​บวร​สงคราม​เอา​เลือด​ตัว​เอง​ใส่​ลง​ใน​เครื่อง​ดื่ม​เพื่อ​ให้​รัตติกาล​ดื่ม​แล้ว​จะ​ระลึก​ถึง​อดีต​ได้ พอ​อี​สี​ดวง​เอา​ไป​ให้ รัตติกาล​บอก​ให้​วาง​ไว้ เดี๋ยว​ตน​ดื่ม​เอง

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​เดิน​โซซัดโซเซ​ตาม​หา​รัตติกาล กระทง​บอก​ไอ้​ริ​ด​ให้​ตาม​ไป​ส่วน​ตน​จะ​ไป​จัดการ​ผี​อับดุล​เอง

กระทง​เข้า​สิง​พัด​ชา​และ​เล่น​งาน​พิชญ์ ถูก​อับดุล​รู้ทัน​หัน​ไป​สู้​กับ​กระทง​ใน​ร่าง​พัด​ชา แต่​ก็​ถูก​กระทง​หลอก​ซ้ำ ทำ​ที​ว่า​ออก​จาก​ร่าง​พัด​ชา​หนี​ไป​แล้ว พอ​อับดุล​หลง​เชื่อ​จะ ตาม​ไป​จัดการ​ผี​กระทง พัด​ชา​ก็​ถูก​เข้า​สิง​อีก

เมื่อ​อับดุล​กลับ​มา​ก็​ถูก​กระทง​ใน​ร่าง​พัด​ชา​ใช้​นิ้ว​และ​เล็บ​ยาว​งอ​จิก​เข้าที่​ท้อง​จน​ตาย แล้ว​กระทง​ก็​ออก​จาก​ร่าง​พัดชา ปล่อย​ให้​ร่าง​เธอ​นอน​หมด​สติ​อยู่​ตรง​นั้น โชค​ดี​ที่​พิชญ์​เดิน​ตาม​หา​จน​เจอ​จึง​ช่วย​ไว้

พัด​ชา​รู้สึก​หวาดหวั่น​เมื่อ​อับดุล​ถูก​ฆ่า​ไป​แล้ว​ใคร​จะ​ช่วย​เรา พิชญ์​ปลอบ​ใจ​ว่า​ตน​จะ​ใช้​หัวใจ​สิงห์​ของ​ตน​เล่น​งาน​พวก​มัน​และ​พา​เธอ​รอด​ไป​ได้​แน่นอน

โชค​ดี​ที่​ตะวัน​ฉาย​ที่​ถูก​ไอ้​ริ​ด​ตาม​ไป​เล่น​งาน แม้​จะสู้​ไป​ถอย​ไป​จน​ตก​หน้าผา​ลง​น้ำ แต่​ก็​เอา​ตัว​รอด​ได้ ตะเกียกตะกาย​มา​จน​เจอ​พัด​ชา​กับ​พิชญ์​ที่​กำลัง​ลำบาก จึง​ปรึกษา​หา​ทาง​แก้ ปัญหา​กัน ตะวัน​ฉาย​เสนอ​ว่า​เวล​านี้​เหลือ​แต่​เณร​เปี๊ยก​เท่านั้น​ที่​จะ​ช่วย​พวก​เรา​ได้ เสนอ​ให้​พิชญ์​กับ​พัด​ชา​รีบ​ไป​หา​เณรเปี๊ยก ส่วน​ตน​จะ​อยู่​หลอกล่อ​พวก​ผี​อยู่​ทาง​นี้​เอง

แต่​ตะวัน​ฉาย​ก็​ถูก​กระทง​ที่​ไล่​ตาม​มา​จับ​ได้​และ​งับ​ต้นคอ​ ตะวัน​ฉาย​ดิ้น​สุด​แรง​ร้อง​อย่าง​เจ็บปวดกึกก้อง​ไป​ทั้งป่า

ooooooo

ตะวัน​รอน​พา​หนู​ดี​ไป​อยู่​ใน​กระท่อม​ของ​ชาวบ้าน ปฐมพยาบาล​จน​เธอ​รู้สึก​ตัว พอ​เธอ​ได้สติก็​กลับ​หา​ว่า​ตะวัน​รอน​ลวนลาม​ข่มขืน​ตน คว้า​มีด​ไล่ฟัน จน​ตะวัน​รอน​ต้อง​พูด​เตือนสติ​เธอ​อีก​ครั้ง​ว่า

“พี่​ตะวัน​ฉาย​เขา​รัก​คุณ​แค่​ใน​ฐานะ​ของ​น้อง​สาว เพราะฉะนั้น​ต่อ​ให้​คุณ​เสนอ​ตัว​ให้​เขา​มากมาย​แค่​ไหน​คุณ​ก็​ไม่​มี​ทาง​ได้ความ​รัก​จาก​เขา​มาก​ไป​กว่า​นั้น” พูด​พลาง​บีบไหล่​เธอ​แน่น จน​เธอ​ร้อง​ว่า​เจ็บ “ผม​ตั้งใจ​ให้​เจ็บ!! คุณ​จะได้รู้สึก ​เหมือน​ผม​บ้าง​ว่า เวลา​ที่​ต้อง​คอย​ไล่​ตาม​คุณ คอยทำทุก​อย่าง​เพื่อ​ให้​คุณ​หัน​มา​มอง​ผม​บ้าง แต่​ทำ​ยัง​ไง​คุณ​ก็​ไม่​เคยรู้สึก​กับ​ผม​แม้แต่​นิดเดียว มัน​เจ็บ​มาก​แค่​ไหน”

พอ​หนู​ดี​อึ้ง ตะวัน​รอน​พูด​ต่อ​อย่าง​เจ็บปวด​ว่า

“หลาย​ครั้ง​ที่​ผม​คิด​ว่า​ผม​เป็น​โรคจิต​หรือ​เปล่า​ที่​คอย​วิ่ง​ไล่​ตาม​ผู้หญิง​นิสัย​เสีย ยอม​ให้​เขา​ด่า​ได้​ทุก​วี่​ทุก​วัน แต่ ยิ่ง​อยู่​ใกล้​คุณ ผม​ก็​รู้ตัว​ว่า​ผม​ไม่ได้​โรคจิต​หรอก แต่​ผม​เป็นโรค​หลง​รัก​คุณ​จน​โงหัว​ไม่​ขึ้น​ต่างหาก”

ตะวัน​รอน​เอา​จมูก​ชน​กับ​หนู​ดี​สี​ไป​มา​จน​ต่าง​ใจ​เต้น​ตึ้กตั้ก พริบตา​นั้น​เขา​บด​ปาก​กับ​เธอ​จน​สุดท้าย​หนู​ดี​อ่อน ระทวย​อยู่​ใน​อ้อม​แขน​เขา แต่​พอ​รู้ตัว​ก็​ตบ​หน้า​เขา​เพี​ยะ​แล้ว​วิ่ง​หนี​ออก​ไป​อย่าง​รวดเร็ว

หนู​ดี​ไป​เจอ​ไอ้​ริ​ด​ที่​ตาม​หา​อยู่ มัน​ไล่​ล่า​จน​เธอ​สะดุด​ล้ม​ลง​ใน​ลำธาร ขณะ​กำลัง​จะ​ถูก​เข้า​ขย้ำ​นั้น หนู​ดี​ควาน​มือหา​อาวุธ​ไป​เจอ​ปิ่น​ใน​ซอก​หิน เธอ​คว้า​ออก​มา​แทง​มัน​ที่​อก​มันร้อง​อย่าง​โหยหวน กระชาก​ปิ่น​ทิ้ง หนู​ดี​เห็น​ว่า​ปิ่น​นี้​ทำให้​มันเจ็บปวด​ได้​รีบ​คลาน​ไป​เก็บ​ไว้ ถูก​ไอ้​ริ​ด​ตาม​มา​ตบ​จน​เธอ​น็อก​หมด​สติ​ทั้งที่​มือ​ยัง​กำ​ปิ่น​ไว้​แน่น ตะวัน​รอน​ตาม​มา​เจอ​รีบ​ประคอง​เธอ​ขึ้น​มา​ร้อง​เรียก​สติ

“คุณ​หนู​ดี...คุณ​หนู​ดี...ทำใจ​ดีๆไว้​นะ​ครับ คุณ​หนู​ดี!”

ooooooo

ตอนที่ 11

เพราะ​เมื่อ​วาน​ถูก​รัตติกาล​ขี่​หลัง​ขย่ม​เสีย​จน​ปวด​เมื่อย วัน​นี้ ตะวัน​ฉาย​จึง​ให้​สมชาย​ช่วย​นวด​ให้ ตะวัน​ฉาย​สบาย​ตัว​ส่วน​สมชาย​สบาย​อารมณ์​กับ​การ​ได้​สัมผัส​กับ​เจ้านาย​หนุ่ม​หล่อ​นวด​ไป​เคลิ้ม​ไป

ทันใด​ก็​ต้อง​สะดุ้ง เมื่อ​รัตติกาล​พรวด​เข้า​มา​ดึง​สมชาย​ออก หา​ว่า​คิด​จะ​ยั่ว​อารมณ์​สามี​ตน

เขี่ย​สมชาย​กระเด็น​ไป​แล้ว รัตติกาล​สวมรอย​ขึ้น​คร่อม​นวด​แทน แต่​เป็น​การ​นวด​แบบ​ทุบ​อั้กๆ ตะวัน​ฉาย​ร้อง​ลั่น ลุก​พรวด​ขึ้น​เห็น​เป็น​รัตติกาล​ก็​เปิดฉาก​ปะทะ​คารม​กัน​ตามเคย เขา​ถาม​ว่า​จะ​จอง​เวร​กัน​ไป​ถึง​ไหน

“ก็​จนกว่า​นาย​จะ​ช่วย​ให้​ฉัน​กลับ​เข้า​ร่าง​ไง” รัตติกาล​ยื่น​คำขาด ครั้น​ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่า​เธอ​ต้อง​พิสูจน์​ตัว​เอง​ให้​ได้​ก่อน​ว่า​จะ​เป็น​รติ​คน​ใหม่ ก็​ถูก​สวน​ทันควัน​ว่า “นาย​ไม่​ใช่​พ่อ​ฉัน ไม่​มี​สิทธิ์​มา​ชี้​นิ้ว​สั่ง​ให้​ฉัน​เป็น​โน่น​เป็น​นี่”

ตะวัน​ฉาย​อ้าง​ว่า​ตน​เป็น​สามี เธอ​ก็​เถียง​คอเป็นเอ็น​ว่า​เวลา​นี้​เป็น​ยุค​ออนไลน์ สามี​ไม่​ใช่​ช้าง​เท้า​หน้า​อีก​ต่อ​ไป​แล้ว ถูก​ตะวัน​ฉาย​พูด​ใส่​หน้า​ว่า​อย่าง​เธอ​มัน​ต้อง​ใช้​วิธี​แบบ​โบราณ​ถึง​จะ​เอาอยู่

“หึ! ฉัน​ต้อง​อ้อนวอน​นาย​ใช่​ไหม​นาย​ถึง​จะ​ยอม​ช่วย” รัตติกาล​ถาม​อย่าง​เจ็บใจ

“ทำ​ดี​ไม่​ใช่​เรื่อง​ยาก​ที่​จะ​ทำ​หรอก​รติ แต่​อย่า​มา​แอ็กติ้ง​ให้​ดู​เด็ดขาด เพราะ​แอ็กติ้ง​เธอ...หึๆ...เด็ก​อนุบาล​ก็​ดู​ออก”

“นี่​นาย!! ก็ได้ ชีวิต​ฉัน​มัน​เฮงซวย​เอง ที่​ต้อง​มา​หวัง​พึ่ง​คน​ที่​ฉัน​เหม็น​ขี้หน้า ถ้า​นาย​ไม่​อยาก​ช่วย​ก็​ไม่​ต้อง​ช่วย ฉัน​ยอม​เป็น​ผี​แบบ​นี้​ไป​ตลอด​ก็ได้” รัตติกาล​พูด​กระแทก​ใส่​หน้า​น้ำตา​คลอ​แล้ว​หาย​วับ​ไป​ทันที​ ทำเอา​ตะวัน​ฉาย​ตกใจ ไม่​คิด​ว่า​เธอ​จะ​ทิฐิ​แรง​ถึง​ขนาด​นี้

ooooooo

ภัท​รา​วาง​แผน​ชวน​หนู​ดี​และ​ลูกน้อง​ทั้ง​สอง​มา​อยู่​ที่​บ้าน​ตะวัน​ฉาย​หมาย​จะ​สืบ​เรื่อง​ร่าง​ของ​รัตติกาล​ว่า​อยู่​ที่ไหน ปรากฏ​ว่า​ลูกน้อง​ทั้ง​สอง​ไม่​มี​ผล​งาน​เลย พอ​ถูก​ภัท​รา​ดุ​ก็​ยอม​รับหน้า​จ๋อยๆว่า อยู่​กับ​ผี​แค่​ขยับ​นิดเดียว​ผี​รัตติกาล​ก็​โผล่​มา​แล้ว​จะ​ทำ​อะไร​ได้

“แบบ​นี้​เรา​ก็​ต้อง​ลงมือ​เอง” ภัท​รา​ตัดสินใจ แต่​ไม่ทัน​ขยับ หาญ​กล้า​ก็​โผล่​มา​ถาม​ว่า จับกลุ่ม​เปีย​แชร์​วาง​แผน​ชั่ว​กัน​อยู่​หรือ

หนู​ดี สมชาย และ​คิตตี้ แตก​หนี​กัน​กระเจิง แต่​ภัท​รา​ยัง​วาง​ฟอร์ม​ทำ​นิ่ง เล่น​บท​ใหม่ อ่อย​หาญ​กล้า ทำตัว​เป็น​นัก​สันติ​ธรรม​ต้องการ​มา​เป็น​กัลยาณมิตร​กับ​ลูกสะใภ้​ ทุก​คน​จะ​ได้​อยู่​กัน​อย่าง​มี​ความ​สุข

“เชอะ! เธอ​อาจจะ​หลอก​ลูก​ชาย​เธอ​ได้ แต่​เธอ​หลอก​ฉัน​ไม่ได้​หรอก” หาญ​กล้า​แสยะ​ยิ้ม​เข้าใส่​จน​ภัท​รา​เกือบ​เป็น​ลม ก็​พอดี​ตะวัน​ฉาย​เข้า​มา หาญ​กล้า​รีบ​ทำ​เป็น​ไม่​มี​อะไร​เกิด​ขึ้น ส่วน​ภัท​รา​วิ่ง​เข้าไป​หา​ลูก​ชาย​อย่าง​ขวัญ​กระเจิง ตะวัน​ฉาย​ถาม​ว่า “มี​อะไร​เหรอ​ครับ​แม่”

ภัท​รา​ฟ้อง​ว่า​ถูก​หาญ​กล้า​เล่น​งาน แต่​พอ​มอง​ไป เห็น​หาญ​กล้า​จ้อง​เขม็ง​ก็​เปลี่ยน​เสียง​เป็น​ว่า​ตน​กับ​พ่อตา​ของ​ลูก กำลัง​สนทนา​ธรรม​กัน​อยู่ ตอน​นี้​ตน​เข้าใจ​โลก​มาก​ขึ้น พ่อตา​ของ​ลูก​ก็​เหมือน​กัน เรา​เลย​คุย​สนุกสนาน​กัน​ใหญ่ พูด​แล้ว​ทำ​เป็น​ถาม​หาญ​กล้า​เสียงอ่อน​หวาน​ว่า “จริง​ไหม​จ๊ะ​พี่​หาญ”

หาญ​กล้า​ไม่​ตอบ แต่​หัน​ไป​ถาม​ตะวัน​ฉาย​ว่า มา​ตาม​ตน​มี​อะไร​หรือ ตะวัน​ฉาย​ขอ​ให้​ช่วย​หา​รัตติกาล​ให้ เพราะ​เธอ​หายตัว​ไป ตน​ตาม​หา​ก็​ไม่​เจอ หาญ​กล้า​ถาม​ว่า​ทะเลาะ​กัน​อีก​หรือ

“นิดหน่อย​ครับ” ตะวัน​ฉาย​ยอม​รับ เลย​ถูก​ภัท​รา​ตำหนิ​ว่า ชอบ​หาเรื่อง​รัตติกาล​อยู่​เรื่อย “ผม​เปล่า​นะ​ครับ​แม่ ผม​หวัง​ดี​กับ​รติ แต่​เขา​ไม่​เข้าใจ เรา​ก็​เลย​มี​ปาก​เสียง​กัน​นิดหน่อย”

ภัท​รา​ทำ​ที​ขอร้อง​หาญ​กล้า​ให้​ช่วย​ตาม​รัตติกาล​ให้​ที

ลูก​ชาย​ตน​อยาก​จะ​ขอโทษ​ลูก​สาว​เขา  ​หาญ​กล้า​รับปาก​จะ​ดู​ให้​ว่า​รัตติกาล​อยู่​ไหน ภัท​รา​แอบ​ยิ้ม​สมใจ​ที่​เห็น​หาญ​กล้า​เพ่ง​จิต​ตาม​หา​วิญญาณ​ลูก​สาว

เมื่อ​รู้​จาก​หาญ​กล้า​ว่า​รัตติกาล​กลับ​ไป​อยู่​บ้าน​เก่า​ของ​แม่​ตัว​เอง ภัท​รา​ก็​ไป​เล่า​ให้​หนู​ดี​ฟัง​ว่า​ตน​รู้​ว่า​รัตติกาล​มายา​เก่ง แต่​จะ​ไม่ปล่อย​ให้​ปั่นหัว​ลูก​ชาย​ตน​ได้​หรอก เพราะ​ยัง​ไง​เสีย ผี​กับ​คน​ก็​ไม่​มี​ทาง​ลงเอย​กัน​ได้

ฝ่าย​แม​รี่​ผู้จัดการ​ส่วนตัว​จอม​งก​เจ้าเล่ห์​ของ​รัตติกาล กลับ​จาก​คฤหาสน์​จันทรา​อย่าง​ลิงโลด​ใจ หลังจาก​รับ​งาน​จาก​หลวง​บวร​สงคราม​แล้ว แมรี่​คิด​ว่า​เป็น​งานง่ายๆเพราะ​เณร​ตัว​เปี๊ยก​เดียว คืน​นี้​จึง​ไป​แอบ​ดู​ที่​หน้า​โบสถ์ รู้สึก​ร้อน​จึง​คิด​จะ​ไป​แอบ​ดู​ที่​เย็น​สบาย​กว่า แต่​พอ​หัน​หลัง​จะ​เดิน​ไป​เท่านั้น​ก็​ต้อง​ชะงัก​เพราะ​เกิด​แสง​เรืองรอง​จาก​ใน​โบสถ์

แม​รี่​หัน​ขวับ​จ้อง​ไป​ที่​ประตู​โบสถ์ พลัน​ก็​ตก​ใจ​เมื่อ​เห็น​ร่าง​เณร​เปี๊ยก​เรืองรอง​อร่าม​ไป​ทั้ง​ตัว​เดิน​ออก​มา​เหมือน​มี​พลัง​อัศจรรย์​ที่​ห่อ​หุ้ม​ตัว​เอา​ไว้

ooooooo

เพราะ​รู้​ว่า​ใน​ยาม​ที่​รัตติกาล​ไม่สบาย​ใจ ​เธอ​จะ​ไป​ที่​กระท่อม​ชม​เดือน หาญ​กล้า​ไป​ที่​นั่น​เจอ​เธอ​จริงๆ เธอ​บอก​ว่า​เบื่อ​คน​เลย​อยาก​หนี​มา​อยู่​คน​เดียว แต่​แล้ว​เธอ​ก็​หงุดหงิด​เมื่อ​หาญ​กล้า​บอก​ว่า เท่า​ที่​ตน​คุย​กับ​ตะวัน​ฉาย​ก็​เห็น​ว่า​เขา​มี​เหตุผล​เหมือน​กัน ทำให้​รัตติกาล​ไม่​พอใจ​หา​ว่า​พ่อ​เข้า​ข้าง​คน​อื่น

ระหว่าง​นั้น ​ตะวัน​ฉาย​ไป​ด้อมๆมองๆ แอบ​ดู​แอบ​ฟัง หาญ​กล้า​เห็น​เข้า​ส่ง​สัญญาณ​ไล่​ให้​ออก​ไป​เสีย รัตติกาล​ถาม​พ่อ​ว่า​มี​อะไร​หรือ

“อ๋อ...เปล่า​ไม่​มี​อะไร​ลูก แมลงวัน​น่ะ​มัน​บิน​วน​ไป​วน​มา พ่อ​ก็​เลย​ปัด​ไล่​มัน”

“พ่อ​เป็น​ผี​นะ​คะ แมลงวัน​ที่ไหน​มัน​จะ​บิน​มา​ตอม​ผี...” รัตติกาล​ดักคอ​อย่าง​รู้ทัน

ตะวัน​ฉาย​หาย​ไป​จาก​ตรง​นั้น แต่​ไป​แอบ​หยิบ​สมุด​บันทึก​ของ​รัตติกาล​มา​อ่าน จึง​รู้​ว่า​ตั้งแต่​เด็ก​เธอ​ก็​มี​แวว​นัก​แสดง​จน​ได้​รับ​รางวัล​นัก​แสดง​ยอด​เยี่ยม​ตอน​อยู่​อนุบาล

รัตติกาล​โกรธ​ที่​เขา​มา​ละลาบละล้วง​เรื่อง​ส่วนตัว​ของ​ตน​ขู่​ว่า​ถ้า​อยาก​หาเรื่อง​ตาย​เดี๋ยว​จัด​ให้​ ว่า​แล้ว​เข้า​บีบ​คอ​ตะวัน​ฉาย​จน​หน้า​ดำ​หน้า​แดง เขา​พยายาม​บอก​ว่า​ไม่ได้​มา​หาเรื่อง​ตาย​แต่​มา​ขอโทษ

“สาย​ไป​แล้ว ฉัน​ไม่​ยก​โทษ​ให้​ไอ้​ผู้ชาย​ปาก​เสีย” รัตติกาล​บีบ​คอ​แน่น​เข้าไป​อีก ​จน​หาญ​กล้า​มา​ขอร้อง​ก็​ถูก​เธอ​เอ็ด “พ่อ​ไม่​ต้อง​มา​ยุ่ง”

“แต่​นี่​พ่อ​ไม่​ยุ่ง​ไม่ได้ ถ้า​เขา​ตาย​ขึ้น​มา ใคร​จะ​ช่วย​รติ ลอง​คิด​ดู​ก่อน​สิ​ลูก”

นี่เอง​ทำให้​รัตติกาล​ยอม​ปล่อย​มือ​แล้ว​หาย​วับ​ไป​เลย ตะวัน​ฉาย​ถาม​ว่า​หาย​ไป​ไหน​อีก​แล้ว ​คราว​นี้​หาญ​กล้า​ไม่​ตาม​หาบ​อก​ว่า​คง​อยู่​แถ​วนี้​แหละ​ ตน​ช่วย​ได้​แค่​นี้​ขืน​ทำ​มาก​กว่า​นี้​เสีย​ฟอร์ม​พ่อตา​หมด​ ว่า​แล้ว​ก็​หาย​วับ​ไป​ด้วย ตะวัน​ฉาย​เลยได้​แต่​ยืน​เซ็ง​อยู่​คน​เดียว

ooooooo

รัตติกาล​เดิน​ออก​ไป​ที่​ระเบียง​กระท่อม​ชม​เดือน​ยืน​บ่น​อุบอิบ​อย่าง​หัวเสีย ไม่​รู้​ว่า​ภัท​รา​กับ​หนู​ดี​และ​บอย​ฮ่ะ​ซุ่ม​ดู​อยู่ พวก​นั้น​ทำ​เสียง​ดัง​จน​รัต​ติ​กา​ลชะโงก​ดู​เห็น​กำลัง​พา​กัน​คลาน​จะ​หลบ​ไป​จาก​ตรง​นั้น เธอออก​ไป​ขวาง​ถาม​ภัท​รา​ว่า​มา​ทำ​อะไร​แถว​นี้ ภัท​รา​อ้าง​ว่า​มา​ตาม​ตะวัน​ฉาย หนู​ดี​บอก​ว่า​พวก​ตน​มา​ปฏิบัติธรรม​เพื่อ​อุทิศ​ส่วน​กุศล​ให้​เธอ เพราะ​ที่​นี่​เงียบ​สงบ​ดี

หาญ​กล้า​มา​เจอ​พอดี​เลย​แนะ​ว่า​ถ้า​มา​ด้วย​ใจ​บริสุทธิ์​จริง​ก็​เชิญ​ปัก​กลด​นอน​ใน​ป่า​นี้​แหละ​ จะ​ได้​รู้​ว่า​มา​ด้วย​สันติ​ธรรม​จริง​หรือ​เปล่า

ทั้ง​สาม​เลย​ต้อง​ตก​กระได​พลอย​โจน ไป​ปัก​กลด​ใน​ป่า​ ภัท​รา​โดน​ยุง​กัด​ก็​ถู​กบ​อย​ฮ่ะ​ช่วย​ตบ​เสีย​จน​เลือด​กบ​ปาก โดน​ภัท​รา​เล่น​งาน​เผ่น​หนี​แทบ​ไม่ทัน แต่​ภัท​รา​ไล่​ตาม​ไป​หมาย​เอา​คืนให้​ได้

ฝ่าย​หนู​ดี​จ้อง​จิก​ไป​ที่​กระท่อม​หมาย​กีดกัน​ไม่​ให้​รัตติกาล​ได้​อี๋อ๋อ​กับ​ตะวัน​ฉาย โดน​ยุง​กัด​ที่​แก้ม​ก็​ตบ​เ​พี​ยะ พลาง​หัน​ไป​มอง​ทาง​ภัท​รา​กับ​บอย​ฮ่ะ ปรากฏ​ว่า​หาย​ไป​กัน​หมด​แล้ว

ooooooo

จาก​การ​อ่าน​สมุด​บันทึก​ของ​รัตติกาล​ทำให้​ตะวัน​ฉาย​เข้าใจ​ความ​เป็น​ตัว​ตน​ของ​เธอ​ที่​ทิฐิ​ไม่​มี​วัน​ยอม​แพ้​อะไร​ง่ายๆ เขา​บอก​เธอ​ว่า

“ผม​เข้าใจ​แล้ว​ว่า​คุณ​เป็น​คน​ยัง​ไง รติ​ก็​คือ​รติ ผม​รับปาก​ว่า​จะ​ไม่​บังคับ​ให้​คุณ​เปลี่ยน​นิสัย​แล้วแต่​มี​เรื่อง​นึง​ที่​ผม​ทน​ไม่ได้​จริงๆ ยัง​ไง​ก็​ต้อง​ขอ​ยุ่ง ไม่​งั้น​ผม​จะ​ไม่​ยอม​ช่วย​คุณ​เด็ดขาด” รัตติกาล​ถาม​ว่า​เรื่อง​อะไร “ก็​เรื่อง​ฝีมือ​การ​แสดง​ห่วยๆของ​คุณ​ไง” ตะวัน​ฉาย​จงใจ​พูด​ให้​เธอ​ฮึด​ขึ้น​มา

ได้​ผล...รัตติกาล​รับ​ไม่ได้ เขา​จึง​ยก​เอา​คำ​วิจารณ์ของ​บรรดา นัก​วิจารณ์​การ​แสดง​มา​พูด​ให้​ฟัง แล้ว​กระทุ้ง​เธออีกว่า

“ผม​อ่าน​ดู​ใน​ไดอารี่ ทั้งๆที่​คุณ​รัก​อาชีพ​การ​แสดง แต่​กลับ​ไม่​เคย​คิด​พัฒนา​ฝีมือ​ตัว​เอง นี่​เป็น​โอกาส​ดีแล้ว​ที่​คุณ​จะ​ได้​กลับ​ไป​เป็น​รัตติกาล​ซุปเปอร์สตาร์​ที่​ทุก​คน​รอ”

“แล้ว​อย่าง​นาย​เนี่ย​นะ​จะ​ช่วย​ฉัน​ได้”

“คุณ​ก็​รู้​ว่า​ผม​จบ​มา​ทาง​นี้ ไม่​งั้น​คุณ​ไม่​เรียก​ผม​ว่า​นาย​อาร์ต​ตัว​พ่อ​หรอก” ตะวัน​ฉาย​คุย​โว​แล้ว​บอก​เธอ​ว่า “การ​แสดง​ไม่​ใช่​เรื่อง​ยาก คุณ​สามารถ​เป็น​นัก​แสดง​ที่​เก่ง​ได้ แค่​จำ​ไว้​ว่า​แสดง​คือ​ไม่​แสดง”

เมื่อ​รัตติกาล​สนใจ เขา​เสนอ​ว่า​จะ​กำหนด​บท​ให้​เธอ​แสดง​เพื่อ​จะ​ได้​เห็น​ว่า เธอ​มี​ทักษะ​แค่​ไหน เมื่อ​รัต​ติ​กาล ​ท้า​ให้​จัด​มา​เลย ตะวัน​ฉาย​ลงมือ​ทันที

ตะวัน​ฉาย​กำหนด​ให้​เธอ​เล่น​เป็น​คน​ตาบอด แต่​เธอ​เล่น​ได้​ไม่​เหมือน​คน​ตาบอด​พอ​ถูก​ติติง​ก็​อ้าง​ว่า ​ตน​ไม่​เคย​ตาบอด​จะ​ไป​รู้​ได้​ไง​ว่า​คน​ตาบอด​ต้อง​ทำ​ยัง​ไง

“จินตนาการ​ไง เธอ​ต้อง​มี​จินตนาการ ลอง​คิด เอาใจ​เขา​มา​ใส่ใจ​เรา ทิ้ง​ความ​เป็น​รติ​คน​เดิม​แล้ว​เปิด​ใจ​ยอม​เรียนรู้​ว่า​คน​อื่น​เขา​เป็น​ยัง​ไง”

พอ​ถูก​ติติง​เข้า รัตติกาล​ไม่​พอใจ​จะ​เข้า​บีบ​คอ​ตะวัน​ฉาย ​แต่​แล้วจู่ๆร่าง​เธอ​ก็​ทะลุ​หาย​วับ​ไป ​ตะวัน​ฉาย​ตกใจ​ถาม​ว่า​หาย​ไป​ไหน​แล้ว เธอ​บอก​ว่า​อยู่​ที่​เดียว​กับ​เขา​นี่แหละ ครั้น​ถาม​ว่า​เธอ​เข้า​สิง​ตน​หรือ​ รัตติกาล​ถาม​ว่าการ​ที่​ตน​อยู่​ตรง​นี้​เรียก​ว่า​สิง​อย่าง​นั้น​หรือ

รัตติกาล​หลอกล่อ​ตะวัน​ฉาย​อยู่​อย่าง​นั้น สุดท้าย​บอก​เขา​ว่า ใจ​เขา​อยาก​พูด​อะไร อยาก​บอก​อะไร​ตนก็​ให้​พูด​มา​เลย  พอ​ตะวัน​ฉาย​อึกอัก​ท่าทาง​เขินๆ เธอ​เลย​เป็น​ฝ่าย​พูด​แทน​ใจ​เขา​ว่า

“นาย​เป็น​คน​ขี้​อาย จริงๆแล้ว​นาย...นาย​ชอบ​ฉัน ใจ​นาย​คิด​ยัง​ไง​กับ​ฉัน นาย​รู้​ดี...ตะวัน​ฉาย” พูด​แล้ว​จ้อง​ตา​เขา​ที่​อยู่​ใกล้​กัน​แค่​คืบ ตา​ต่อตา​มอง​กัน​นิ่ง​นาน...จน​เผลอ​ใจ​โน้ม​หน้าเข้า​จูบ​กัน​อย่าง​อ่อนโยน

ooooooo

บอย​ฮ่ะ​หนี​ภัท​รา​หัวซุกหัวซุน ไป​เจอ​หาญ​กล้า​ดัก​เล่น​งาน ขู่​บอย​ฮ่ะ​ถาม​ว่า​ภัท​รา​ใช้​ให้​มา​ทำ​อะไร​ที่​นี่ บอย​ฮ่ะ​กลัว​จน​พลั้งปาก​บอก​ว่า มา​ทำ​ภารกิจ​สำคัญ

“ภารกิจ​สำคัญ​อะไร ถ้า​แก​ไม่​บอก​แก​ได้​เจอ​เรื่อง​สยอง​ที่สุด​ใน​ชีวิต​แน่ บอก​มา​ว่า​เจ้านาย​แก​มี​แผน​ชั่ว​อะไร”

“คุณหญิง...คุณหญิง​มา​สืบ​เรื่อง​ที่​ซ่อน​ร่าง​ของ​คุณ​รติ​ฮ่ะ...” พูด​จบ​บอย​ฮ่ะ​ก็​หมด​สติ​ไป

ฝ่าย​หนู​ดี ไล่​ตบ​ยุง​จน​ไป​เจอ​ภาพ​บาดตา​ที่​ตะวัน​ฉาย​กับ​รัตติกาล​กำลัง​จูบ​กัน​อย่าง​ดูดดื่ม ถึง​กับ​ตา​ค้าง ซึ่ง​ก็​เป็น​จังหวะ​ที่​รัตติกาล​รู้สึก​ตัว​รีบ​ผละ​ออก​จาก​ตะวัน​ฉาย  ​เขา​บอก​เธอ​ว่า จะ​ให้​เลิก​จุ้นจ้าน​กับ​ชีวิต​เธอ​ก็ได้ แต่​รัตติกาล​กลับ​ส่าย​หน้า ยิ้ม​เขินๆ

“ชีวิต​ผม​ถูก​ลิขิต​ไว้​แล้ว​ว่า ผม​ต้อง​พา​คุณ​ไป​คฤหาสน์​จันทรา ช่วย​ให้​คุณ​กลับ​เข้า​ร่าง​ได้​อีก​ครั้ง​ แต่​นั่น​ก็​ไม่​สำคัญ​เท่ากับ​การ​ที่​ผม​ได้​เห็น​คุณ​มี​ความ​สุข มี​คน​รัก​มาก​กว่า​คน​เกลียด ถ้า​สุดท้าย​มัน​เป็น​อย่าง​นั้น​ได้​ มัน​ก็​คุ้ม​กับ​ที่​ผม​ต้อง​เสี่ยงชีวิต​เพื่อ​คุณ”

รัตติกาล​ซึ้ง​จน​น้ำตา​คลอ​กับ​ความ​หวัง​ดี​ของ​เขา แต่​วิ​นา​ทีนั้น เธอ​ก็​แกะ​มือ​เขา​ออก แล้ว​วิ่ง​หลบ​ออก​ไป หนู​ดี​ที่​แอบดู​อยู่​ยิ้ม​สะใจ​ที่​ได้ยิน​เรื่อง​คฤหาสน์​จันทรา​พึมพำ​กับ​ตัว​เอง​ว่า

“ใน​ที่สุด ฉัน​ก็​รู้ความ​ลับ​ของ​แก​แล้ว​นัง​รติ!”

ส่วน​หาญ​กล้า​ไป​เจอ​ภัท​รา​กำลังเดิน​ตาม​หา​หนู​ดี​อยู่ ภัท​รา​ตกใจ​แต่​พอ​ตั้ง​หลัก​ได้​ก็​ใช้​มารยา​อ่อย​หาญ​กล้า ถูก​เขา​ด่า บอก​ว่า​ตน​รู้ความ​จริง​หมด​แล้ว​ว่า​คุณหญิง​คิด​จะ​ขัดขวาง​ตะวัน​ฉาย​ไม่​ให้​พา​รัตติกาล​กลับ​เข้า​ร่าง แบบ​นี้​ต้อง​สั่งสอน ว่า​แล้ว​ก็​จับ​ผม​ดึง​หัว​ตัว​เอง​ออก​มา​หิ้ว ภัท​รา​ตกใจ​วิ่ง​เตลิด​ไป

อาราม​ตกใจ​ทำให้​เธอ​วิ่ง​เข้าไป​ใน​ดง​งู เจอ​งูเห่า​แผ่​แม่เบี้ย​ตรง​หน้า เธอ​ตกใจ​แผด​เสียง

“ช่วย​ด้วย...ช่วย​ฉัน​ด้วย...”

รัตติกาล​ได้ยิน​จำ​ได้​ว่า เป็น​เสียง​ของ​ภั​ทรา บ​อก​ตะวัน​ฉาย​ว่า  “ฉัน​จะ​ไป​ช่วย​แม่​นาย​เอง” ว่า​แล้ว​ก็​หาย​วับ​ไป​ทันที ตะวัน​ฉาย​ได้​แต่​มอง​ตาม​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง

ooooooo

รัตติกาล​ไป​เจอ​ภัท​รา​ถูก​งู​ฉก​ตกใจ​หมด​สติ เธอ​พุ่ง​เข้า​ประคอง​ไว้ พอ​ไม่​เห็น​ว่า​งู​กัด​ก็​โล่ง​ใจ

วาง​ร่าง​ภัท​รา​ลง​ที่​พื้น​แล้ว​รัตติกาล​ช่วย​เช็ด​รอย​เปื้อน​ตาม​ใบหน้า​และ​ลำ​ตัว​ให้​อย่าง​แผ่ว​เบา ตะวัน​ฉาย​เข้า​มา​เห็น​ภาพ​นั้น เขา​เอ่ย​อย่าง​ซึ้ง​ใจ​ว่า

“รติ...ขอบใจ​เธอ​มาก​นะ ใน​ที่สุด​เธอ​ก็​พิสูจน์​ตัว​เอง​ได้ ฉัน​สัญญา​ว่า ​ฉัน​จะ​ช่วย​จัดการ​กับ​ผี​คุณ​หลวง​ให้​เธอ”

ฝ่าย​หาญ​กล้า​ตาม​มา​ดู​ห่างๆ เห็น​สภาพ​ของ​ภัท​รา​แล้ว​รู้สึก​ผิด​ถาม​ตัว​เอง​ว่า “นี่​เรา​ทำ​รุนแรง​กับ​เขา​ไป​รึ​เปล่า​เนี่ย”

ooooooo

เณร​เปี๊ยก​ยัง​คง​ท่อง​พระธรรม​อยู่​ที่​โบสถ์​จน​วัน​รุ่ง​ขึ้น พระพี่เลี้ยง​ไป​ตาม เป็น​เวลา​ที่​เณร​กำลัง​มี​จิต​ที่​กล้า​แกร่ง​ขึ้น​กว่า​เดิม นิมิต​เห็น​ตะวัน​ฉาย​กำลัง​ถูก​กระทง​กัด​กิน​เลือด​อยู่​ที่​คฤหาสน์​จันทรา ตะวัน​ฉาย​ร้อง​โหยหวน​จน​ตาย​คา​ปาก​กระทง

เณร​ตกใจ​ที่​เห็น​ภาพ​นั้น​เป็น​ห่วง​ตะวัน​ฉาย​ขึ้น​จับใจ รีบ​ไป​ที่​บ้านเรือน​หอ​ของ​เขา ทำให้​พิชญ์​ที่มา​ตาม​เณร​ไป​บิณฑบาต​คลาด​กัน พิชญ์​มอง​หา​อย่าง​สงสัย​ว่า​เณร​หาย​ไป​ไหน

เมื่อ​เณร​ไป​ถึง​บ้าน​ของ​ตะวัน​ฉาย​ไม่​เจอ​ตัว แต่​กลับ​เจอ​แม​รี่​ที่​ปรากฏ​ตัว​ขึ้น​มา​ไล่​คิตตี้​กับ​สมชาย​ให้​หลีก​ไป​ตน​จะ​คุย​กับ​เณร​เอง

เณร​เปี๊ยก​เล่า​เรื่อง​ที่​เกิด​นิมิต​เกี่ยว​กับ​ตะวัน​ฉาย​ให้​แม​รี่​ฟัง​ว่า เห็น​โยม​ตะวัน​ฉาย​ถูก​พวก​เจ้ากรรม​นายเวร​ของ​โยม​รติ​รุม​ฆ่า​ตาย แม​รี่​ถาม​ว่า​เชื่อ​ได้​หรือ

“ได้​แน่นอน​จ้ะ เณร​ศึกษา​พระธรรม​ของหลวง​ตา​จน​เกิด​นิมิต เห็น​เหตุการณ์​ล่วงหน้า” เณร​ยืนยัน​ย้ำ​ว่า “เณร​ถึง​ต้อง​รีบ​มา​เตือน​โยม​พี่​ตะวัน​ฉาย​ห้าม​เดิน​ไป​ติด​กับ​ของ​พวก​มัน ไม่​อย่าง​นั้น​โยม​พี่​จะ​ต้อง​ตาย​แน่ๆจ้า”

แม​รี่​ล้วง​ความ​ลับ​แล้ว​รับ​อาสา​จะ​ไป​เตือน​ตะวัน​ฉาย​ให้​เอง ทำให้​เณร​หายห่วง​ฝากฝัง​เรียบร้อย​แล้ว​กลับ​ไป ใน​ขณะ​ที่​แม​รี่​ยิ้ม​สะใจ​ที่​ทุก​อย่าง​เข้า​แผน​ตน​หมด

เช่น​เดียว​กับ​หนู​ดี ที่​แอบ​ได้ยิน​ความ​ลับ​สุด​ยอด​ของ​รัตติกาล​กับ​ตะวัน​ฉาย ก็​รีบ​ไป​บอก​ภัท​รา​ว่า ตน​รู้​แล้ว​ว่า​ร่าง​ของ​รัตติกาล​อยู่​ที่ไหน

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​มี​ความรู้สึก​ดีๆกับ​รัตติกาล​ไม่​นาน เขา​ก็​ต้อง​เสีย​ความรู้สึก​อีก​เมื่อ​รัตติกาล​บอก​ว่าที่​ตน​ช่วย​แม่​ของ​เขา​จาก​การ​ถูก​งู​กัด​นั้น มัน​เป็น​เรื่อง​ของ​ผล​ประโยชน์​ตอบแทน ใน​เมื่อ​เขา​กำลัง​จะ​ช่วย​ตน​ให้​กลับ​เข้า​ร่าง ตน​ก็​ต้อง​ช่วย​เขา​บ้าง และ​เมื่อ​เสร็จ​ธุระ​กัน​แล้ว​ตน​ก็​จะ​ขอ​หย่า​ทันที พูด​เสร็จ​ก็​หายตัว​ไป​ตามเคย

แม​รี่​กระ​ดี๊กระ​ด๊า​รีบ​ไป​ที่​คฤหาสน์​จันทรา​รายงาน​ผล​งาน​ของ​ตน​อย่าง​ภูมิ​อก​ภูมิใจ คุณ​หลวง​ให้​อี​สี​ดวง​ไป​เอา​หีบ​สินน้ำใจ​มา​ให้ ใน​นั้น​มี​แก้ว​แหวน​เงิน​ทอง​มากมาย แม​รี่​ แกล้ง​ทำ​เป็น​ไม่​พอใจ​ว่า​น้อย​ไป แต่​ไม่​เป็นไร​ได้​แค่​นี้​ก็​เอา​ไป​ก่อน​วัน​หลัง​ค่อย​มา​เอา​อีก

หลังจาก​นั้น ​หลวง​บวร​สงคราม​เรียก​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​ ให้​ไป​จัดการ​กับ​เณร​เปี๊ยก กำชับ​ว่า​ห้าม​ประมาท​เด็ดขาด เพราะ​เณร​นี้​ไม่​ธรรมดา

ขณะ​พิชญ์​กำลัง​ตาม​หา​เณร​เปี๊ยก​อยู่​นั้น พัดชา​ก็​มา​ชวน​ไป​เตรียมตัว​รับ​ศึก​ใหญ่​คือ การ​ต่อสู้​กับ​พวก​เจ้ากรรม​นายเวร​ของ​รัตติกาล ก่อน​ไป​ก็​ต้อง​รู้​เขา​รู้​เรา​รบ​ร้อย​ครั้ง​ถึง​ชนะ​ร้อย​ครั้ง


พอ​พัดชา​กับ​พิชญ์​คล้อย​หลัง​ไป เณร​เปี๊ยก​ก็​เข้า​มา​ร้อง​เรียก มอง​หา​โยม​พิชญ์​แต่​ไม่​มี​ใคร​อยู่​แล้ว

เมื่อ​แม​รี่​ได้​รับ​หีบ​สมบัติ​ที่​เป็น​สินน้ำใจ​แล้ว​ก็​กลับ​ไป​ที่​เรือนหอ​ของ​ตะวัน​ฉาย​เจอ​ตะวัน​ฉาย​กำลัง​มอง​ปิ่น​ปัก​ผม​ของ​รัตติกาล​อยู่​อย่าง​ครุ่นคิด เลย​เลียบเคียง​ถาม​ว่า

“ตกลง​ว่า​คุณ​ตะวัน​ฉาย​ตัดสินใจ​จะ​พา​น้อง​รติ​ไป​คฤหาสน์​จันทรา​แล้ว​เหรอ​คะ”

“ครับ​พี่​แมร์ ถึง​ตอน​นี้​ผม​มั่นใจ​แล้ว​ว่า ผม​พร้อม​ที่​จะ​ช่วย​ให้​รติ​กลับ​มา​มี​ชีวิต​อีก​ครั้ง”

ขณะ​แม​รี่​กำลัง​เจ๊าะแ​จ๊ะ​ตะวัน​ฉาย​นั่น​เอง หาญ​กล้า​โผล่​พรวด​มา​ทั้ง​ด่า​ทั้ง​เข้าไป​ไล่​แม​รี่​ให้​ออก​ห่าง​จาก​ลูกเขย​ตน​เดี๋ยวนี้ สุดท้าย​แม​รี่​ทน​ถูก​ด่า​ไม่​ไหว​เดิน​ร้องไห้​ออก​ไป ระหว่าง​ทาง​ก็​เอา​มือ​ล้วง​กระเป๋า​ควาน​หา​แก้ว​แหวน​เงิน​ทอง​ที่​ได้​มา​จาก​หลวง​บวร​สงคราม เธอ​ตกใจ​เมื่อ​ไม่​พบ​อะไร​เลย

เพราะ​คิด​ว่า​ทำ​หล่น​ที่ไหน แม​รี่​เดิน​ย้อน​หา​ไป​ตาม​ทาง เจอ​คิตตี้​ก็​ถาม​ว่า​เห็น​ห่อ​ผ้า​สี​ทอง​ตก​อยู่​แถว​นี้​ไหม คิตตี้​นึก​ได้​หยิบ​ผ้าขี้ริ้ว​จาก​ถัง​ขยะ​ขึ้น​มา​ถาม​ว่า​ผ้า​แบบ​นี้​หรือ​เปล่า

แม​รี่​คว้า​หมับ​ถาม​ว่า เอา​ของ​สำคัญ​ของ​ตน​ไป​ใส่​ถัง​ขยะ​ได้​ไง ว่า​แล้ว​รีบ​เอา​ห่อ​ผ้าขี้ริ้ว​ยัด​ใส่​กระเป๋า​อย่าง​หวงแหน ปรากฏ​ว่า​หาญ​กล้า​ตาม​มา คิตตี้​เห็น​หาญ​กล้า​ก็​ตกใจ​หน้า​เห​วอ ​จน​หาญ​กล้า​ถาม​ว่า​เป็น​อะไร

“ฮือ...หนู​ทั้ง​ทำบุญ​กับ​เณร ทั้ง​ให้​เณร​รดน้ำ​มนต์​ให้​แล้ว​อย่า​มา​หลอก​มา​หลอน​หนู​เลย...หนู​กลัว”

นี่เอง​ทำให้​หาญ​กล้า​เอะใจ ถาม​ว่าที่​พูด​ถึง​เณร​นั้น เณร​ไหน​หรือ คิตตี้​บอก​ว่า​เณร​เปี๊ยก หาญ​กล้า​ถาม​ว่า​ไป​เจอ​เณร​เปี๊ยก​ที่ไหน คิตตี้​รีบ​บอก​ลนลาน​ว่า

“ที่​นี่​ค่ะ เมื่อ​เช้า​เณร​เปี๊ยก​มา​บอก​ว่า​มี​ธุระ​สำคัญ​กับ​คุณ​ตะวัน​ฉาย”

ooooooo

หลังจาก​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​ได้​รับคำ​สั่ง​ให้​ไป​กำจัด​เณร​เปี๊ยก​แล้ว มัน​ทั้ง​สอง​ก็​โทรศัพท์​ไป​หา​เณร ดัด​เสียง​ทำ​เป็น​โยม​พ่อ​กับโยม​แม่ โกหก​ว่า​โยม​แม่​ไม่สบาย​มาก ​พร่ำเพ้อ​ถึง​แต่​เณร ให้​เณร​รีบ​มา​เยี่ยม​เพราะ​ถ้า​เณร​ไม่​มา​โยม​แม่​ก็​ไม่​ยอม​ไป​โรงพยาบาล เณร​เปี๊ยก​เป็น​ห่วง​มาก​รีบ​ไป​ทันที

“เท่า​นี้​ก็​เรียบร้อย หลอก​เด็ก​มัน​เรื่อง​หมูๆ” ไอ้​ริ​ด ก​ระหยิ่ม​ยิ้มย่อง กระทิง​เตือน​ว่า​อย่า​เพิ่ง​ประมาท​ไป​คุณ​หลวง​กำชับ​ไว้​ให้​ระวัง “โธ่​เอ๊ย...ก็​แค่​เด็ก​ตัว​กระ​เปี๊ยก​เจอ​เรา​ขู่​เข้า​หน่อย​ขี้​คร้าน​จะ​เยี่ยว​ราด​กลัว​หัวหด​ฮ่าๆๆ” ไอ้​ริ​ด​ผยอง​ลำพอง​ใจ​นัก

ooooooo

พัดชา​นัด​รัตติกาล​กับ​ตะวัน​ฉาย​ไป​พบ​กัน​ที่​ป่าช้า ส่วนตัว​เอง​พา​พิชญ์​เข้าไป​ขุด​หลุม​ฝัง​ศพ​จน​เจอ​ตะเกียง พอ​หยิบ​ตะเกียง​ขึ้น​มา​ถู​สาม​ครั้ง ก็​ปรากฏ​ผี​อับดุล​ยืน​กอด​อก​หน้า​เหี้ยม​อยู่ พิชญ์​ตกใจ​ขวัญหนีดีฝ่อ​วิ่ง​เตลิด​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​ไป​จน​เจอ​รัตติกาล​กับ​ตะวัน​ฉาย จึง​เล่า​ให้​ฟัง

เมื่อ​พา​กัน​ย้อน​กลับ​เข้าไป​ใน​ป่าช้า​ร้อง​เรียก​หา​พัดชา​เท่าไร​ก็​ไม่​เจอ สุดท้าย​ไป​เจอ​เห็น​พัดชา​กับ​ผี​อับดุล​กำลัง​วิ่ง​ไล่​กัน​ไป​ตาม​สุมทุม​พุ่ม​ไม้​แบบ​หนัง​แขก เลย​พา​กัน​งง

พิชญ์​เห็น​ความ​สนิทสนม​ระรื่น​กัน​ของ​พัดชา​กับ​อับดุล​แล้ว​ก็​ไม่​ชอบใจ นึก​หึง​ขึ้น​มา​ตงิดๆ

ooooooo

เณร​เปี๊ยก​รีบ​ไป​ที่​ท่า​รถ​เพื่อ​เดินทาง​ไป​หา​โยม​แม่​ที่​สุพรรณ ไป​เจอ​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​สร้าง​ภาพลวงตา​ทั้ง​รถ​และ​ผู้โดยสาร​ที่​อยู่​ใน​รถ​ล้วน​เป็น​ผี​ที่นั่ง​กัน​ตัว​แข็ง​ตา​ไร้​แวว จน​เณร​เริ่ม​เอะใจ พอ​รู้​ว่า​ถูก​ผีหลอก​ก็​โกย​อ้าว ถูก​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​ดัก​ไว้​ไม่​ยอม​ให้​หนี

ขณะ​ที่​เณร​กำลัง​เข้าตาจน​นั่นเอง หาญ​กล้า​ก็​โผล่​มา​ช่วย​แต่งตัว​แบบ​แรม​โบ้​สุด​ฤทธิ์ เณร​ดีใจ​มาก​ตัดพ้อ​ว่า​ทำไม​มา​ช่วย​ช้า​จัง หาญ​กล้า​ตัดบท​ว่า​อย่า​เพิ่ง​ถาม​อะไร รีบ​หนี​กัน​เถอะ แล้ว​ก็​พา​กัน​วิ่ง​อ้าว​ไป

กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​ไล่​ตาม​ไม่​ลดละ หาญ​กล้า​ปกป้อง​เณร​สุด​ฤทธิ์ แต่​ถูก​กระทิง​ต่อย​เข้าที่​ลิ้นปี่​ทีเดียว​ร่วง​สลบเหมือด เณร​เห็น​ดังนั้น​รีบ​ตั้ง​จิต​อธิษฐาน

“สัพเพสัตตา สัตว์​ทั้งหลาย​ที่​เป็น​เพื่อน​มนุษย์ เกิด​แก่​เจ็บ​ตาย​ด้วย​กัน​ทั้งหมด​ทั้งสิ้น...” เณร​พยายาม​อุทิศ​ส่วน​กุศล​ให้ ทันใดนั้น​เอง​เกิด​แสงสว่าง​อร่าม​เรือง​จาก​ร่าง​เณร ทำให้​ทั้ง​กระทิง​และ​ไอ้​ริ​ด​ผงะ​ร้อน​วูบวาบ​จน​ต้อง​ยกมือ​ขึ้น​บัง​แสง​แห่ง​ธรรม​จาก​ตัว​เณร

แต่​พอ​แสงสว่าง​จาง​ไป​ทุก​อย่าง​ก็​กลับ​มา​เป็น​ปกติ  เณร​เปี๊ยก​หมด​สติ​ฟุบ​ลง​กับ​พื้น กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​ตกใจ​กับ​ปรากฏการณ์​นั้น กระทิง​บอก​ว่า เณร​องค์​นี้​ไม่​ธรรมดา​อย่าง​ที่​คุณ​หลวง​บอก​จริงๆ ไอ้​ริ​ด​สะอึก​จะ​เข้าไป​จัดการ แต่​แล้ว​ต้อง​ถอยกรูด​ออก​มา​เมื่อ​พบ​ว่า​ตัว​เณร​ร้อน​เป็นไฟ

“ต้อง​รีบ​กลับ​ไป​รายงาน​คุณ​หลวง” กระทิง​เสนอ ไอ้​ริ​ด​ถาม​ว่า​แล้ว​ไอ้​ผี​เฒ่า​นี่​ล่ะ พลาง​หัน​มอง​ร่าง​หาญ​กล้า​ที่​แน่​นิ่ง​อยู่ กระทิง​มอง​อย่าง​ร้ายกาจ​แล้ว​เข้า​แบก​ร่าง​หาญ​กล้า​ไป​ด้วย

ooooooo

รัตติกาล​ตาม​หา​พ่อ​ไม่​เจอ รีบ​ไป​หา​ตะวัน​ฉาย​ให้​ช่วย พอดี​เขา​เตรียม​เดินทาง​ไป​คฤหาสน์​จันทรา​ใน​มือ​ถือ​ปิ่น​ปัก​ผม​ไว้​อย่าง​มั่นใจ

เมื่อ​รัตติกาล​ถาม​หา​พ่อ เขา​เสนอ​ว่า​ลอง​ถาม​อับดุล​ดู​อาจจะ​รู้​ก็ได้ เลย​พา​กัน​ไป​หา​พัดชา​กับ​อับดุล​ที่​อีก​ห้อง​หนึ่ง

พัดชา​กับ​อับดุล​กำลัง​ทดสอบ​ความ​หยั่งรู้​กัน​อยู่ อับ​ดุล​มี​ข้อแม้​ว่า​เธอ​ถาม​อะไร​มา​ตน​ตอบ​ได้​แต่​ต้อง​ตอบ​แบบ​กระซิบ

ข้าง​หู พอดี​พิชญ์มา​เห็น​ภาพ​บาดตา​นั้น​ทน​ดู​ไม่ได้​เดิน​ออก​ไป สวน​กับ​รัตติกาล​กับ​ตะวัน​ฉาย แต่​ไม่​ยอม​พูดจา​ด้วย รัตติกาล​รีบ​เข้าไป​หา​พัดชา​บอก​ว่า​ให้​อับ​ดุล​ช่วย​ดู​หน่อยได้​ไหม​​ว่า​พ่อ​ตน​หาย​ไป​ไหน

เป็น​เวลา​เดียว​กับ​ที่​หลวง​บวร​สงคราม​กำลัง​เอ็ดตะโร​ใส่​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​ที่​ให้​ไป​จัดการ​เณร​แต่​กลับ​แบก​ร่าง​ผี​เฒ่า​หาญ– ​กล้า​กลับ​มา  กระทิง​อ้าง​ว่า​หาญ​กล้า​พยายาม​ขัดขวาง​การ​ทำ​งาน​ของ​ตน ส่วน​ไอ้​ริ​ด​ยอม​รับ​ว่า​เณร​องค์​นั้น​ไม่​ธรรมดา​จริงๆ

“เณร​เปี๊ยก​คง​ศึกษา​พระธรรม​จน​สามารถ​ปกป้อง​ตัว​เอง​ได้ แต่​ดิฉัน​คิด​ว่า​โดน​ขู่​ไป​ขนาด​นั้น​ยัง​ไง​เด็ก​ก็​คือ​เด็ก​คง​ไม่​กล้า​เข้ามา​ยุ่ง​กับ​คุณ​หลวง​อีก​แน่​เจ้า​ค่ะ” กระทง​พูด​อย่าง​มั่นใจ

“แต่​ถ้า​ยัง​ไม่​เลิก​คราว​นี้​ข้า​จะ​จัดการ​เอง” คุณ​หลวง​บอก​พลาง​หัน​ไป​ทาง​หาญ​กล้า​ที่​เพิ่ง​สะลึมสะลือ​ขึ้น​มา เอ่ย​ต้อนรับ​ว่า “ยินดี​ต้อนรับ​สู่​คฤหาสน์​จันทรา​ครับ​คุณ​พ่อตา เจ้าสาว​ของ​ผม​เดินทาง​มา​ถึง​เมื่อ​ไหร่​คุณ​จะ​ได้​ทำ​พิธี​ส่งตัว”

“แก...แก​ไม่​ใช่​ลูกเขย​ฉัน”

“หึๆๆ ลูกเขย​ที่​พ่อตา​ภูมิใจ​นักหนา มัน​ต้อง​ตาย​ตั้งแต่​ก้าว​เข้า​มา​เหยียบ​เขต​ป่า​จันทรา​ของ​ผม​แน่นอน!”

หาญ​กล้า​หน้าเสีย มอง​ใบหน้า​เหี้ยม​ของหลวง​บวร​สงคราม​อย่าง​กังวล

ooooooo

ตอนที่ 10

ตะวัน​รอน​ไป​รอ​ที่​จุด​นัด​พบ​นาน​จน​ผิดสังเกต เริ่ม​กระวนกระวาย กังวล​กลัว​ตะวัน​ฉาย​จะ​เสียท่า​หนู​ดี พลัน​ก็​รู้สึก​เสียว​สันหลัง​วูบ​เมื่อ​มี​การ​เคลื่อนไหว​อยู่​ข้าง​หลัง เขา​หัน​ขวับ​ถาม “ใคร!!??”

กลาย​เป็น​ว่า คน​ที่​รอ​ไม่​มา คน​ที่มา​กลับ​เป็น​กระทิง​ที่​แยกเขี้ยว​รอ​อยู่​ข้าง​หลัง ตะวัน​รอน​ค่อยๆถอย​ไป​จน​เกือบ​ถึง​ตัว​กระทิง​ที่​กำลัง​อ้า​ปา​กเขี้ยว​โง้ง​เตรียม​จะ​งับ เขา​หัน​ขวับ​ไป​ร้อง​เสียงหลง

“หยุด...พี่​เป็น​ใคร?”

กระทิง​แยกเขี้ยว​น่า​กลัว​ยิ่ง​ขึ้น ตะวัน​รอน​หัน​หลัง​วิ่ง​อ้าว​ไป​ที่​รถ​ควาน​หา​กุญแจ พอ​เจอ​จะ​ไข​กลับ​ทำ​ตก​รีบ​ก้ม​เก็บ ครั้น​เงย​ขึ้น​ก็​แทบ​หงายหลัง​เมื่อ​เห็น​กระทิง​ยืน​แยกเขี้ยว​อยู่ ตะวัน​รอน​ชู​สอง​นิ้ว​จะ​จิ้ม​ตากลับ​ถูก​กระทิง​จับ​คอเสื้อ​เหวี่ยง​ไป​กระแทก​เสา​ใน​ลาน​จอด​รถ​จุก​แอ้ก กล่อง​ขัง​วิญญาณ​ตก​จาก​มือ

กระทิง​จะ​เข้าไป​คว้า​แต่​ตะวัน​รอน​คว้า​ได้​ก่อน​พยายาม​จะ​วิ่ง​หนี ถูก​กระทิง​ใช้​สอง​มือ​จับ​คอ​หิ้ว​ขึ้น​จน​ตัว​ลอย

แต่​ขณะ​ที่​ตะวัน​รอน​กำลัง​จะ​แย่​นั่นเอง ตะวัน​ฉาย​ก็​มา​ถึง​เขา​วิ่ง​เข้าไป​ช่วย​ทันที กระทิง​ชะงัก​กึก​ปล่อย​มือ​จาก​ตะวัน​รอน​วิ่ง​หนี​ไป

ตะวัน​ฉาย​ถาม​ถึง​กล่อง​ขัง​วิญญาณ ตะวัน​รอน​บอก​ว่า​ยัง​ปลอด​ภัย​ดี​พลาง​ชู​ให้​ดู ถาม​ว่า​แล้ว​เขา​ไล่​กระทิง​ไป​ได้​ไง

“พวก​มัน​กลัว​ดวง​มหา​อุ​จ​ของ​พี่ รอน​รอ​พี่​อยู่​ตรง​นี้​ก่อน พี่​จะ​ตาม​มัน​ไป เผื่อ​จะ​รู้​ว่า​พวก​มัน​ซ่อน​ร่าง​ของ​รติ​ไว้​ที่ไหน” ตะวัน​ฉาย​บอก​แล้ว​วิ่ง​ตาม​กระทิง​ไป ตะวัน​รอน​มอง​ตาม​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง

ooooooo

วิ่ง​ตาม​กระทิง​ไป​ถึง​ลาน​จอด​รถ​อีก​มุม​หนึ่ง เจอ​หลวง​บวร​สงคราม​มา​แสดง​อิทธิฤทธิ์​ด้วย​การ​ทำให้​รถ​ที่​ลาน​จอด​ทั้งหมด​เปิด​ไฟ​หน้า​ติด​เครื่อง​คำราม​สนั่น​ไป​ทั้ง​ลาน ทั้ง​ยัง​ปรากฏ​ตัว​ออก​มา​ยืน​จ้อง​ตะวัน​ฉาย​ราวกับ​จะ​กิน​เลือด​กิน​เนื้อ

ตะวัน​ฉาย​ค่อยๆถอย​แต่​ถูก​หลวง​บวรฯ​ใช้​พลังจิต​บังคับ​รถ​คัน​หนึ่ง​พุ่ง​เข้า​ชน​เขา แม้​ตะวัน​ฉาย​จะ​หลบ​รถ​คัน​แรก​ได้​ แต่​คัน​ต่อ​มา​ก็​พุ่ง​เข้า​ชน​อีก

“ปล่อย​เพื่อน​ข้า​เดี๋ยวนี้​นะ​เว้ย​ไอ้​ผี​คุณ​หลวง” พิชญ์​พรวด​เข้า​มา​ตะโกน พริบตา​นั้น​รถ​ที่​กำลัง​จะ​ชน​ตะวัน​ฉาย​จอด​เอี๊ยด​ห่าง​ตัว​เขา​แค่​คืบ!

พิชญ์​ชู​ปิ่น​ปัก​ผม​ขึ้น​ขู่ หลวง​บวร​ฯชะงัก​พูด​อย่าง​อาฆาต​ว่า “ฝากไว้ก่อน​เถอะ” แล้ว​หายตัว​ไป

“เป็น​ไง​วะ​เพื่อน นึก​ว่า​จะ​มา​ช่วย​แก​ไม่ทัน​เสีย​แล้ว” พิชญ์​รีบ​เข้าไป​ดู​ตะวัน​ฉาย เขา​ถาม​อย่าง​สงสัย​ว่า​ทำไม​ไอ้​ของ​แบบ​นี้​ถึง​ไล่​มัน​ไป​ได้ “เรื่อง​มัน​ยาว​ว่ะ กลับ​ไป​เรือนหอ​ของ​แก​ก่อน​แล้ว​จะ​เล่า​ให้​ฟัง​เต็มๆ”

พิชญ์​เอา​ปิ่น​ปัก​ผม​ยัด​ใส่​มือ​ตะวัน​ฉาย​ที่​มอง​ปิ่น​อย่าง​ไม่​หาย​สงสัย

ooooooo

กลับ​ถึง​บ้าน​ที่​เตรียม​ไว้​เป็น​เรือนหอ​ของ​ตะวัน-ฉาย​แล้ว เขา​เอา​กล่อง​ขัง​วิญญาณ​มา​เปิด ควัน​พวยพุ่ง​ออก​มา​แล้ว​ค่อยๆรวม​กัน​กลาย​เป็น​ร่าง​ของ​รัตติกาล​กับ​หาญ​กล้า สอง​พ่อ​ลูก​ดีใจ​มาก หาญ​กล้า​บอก​ว่า​ต้อง​จัด​ขอบคุณ​ไอ้​ลูกเขย​ชุด​ใหญ่​เสีย​แล้ว

“นั่น​มัน​หน้าที่​ของ​เขา​อยู่​แล้ว​ที่​ต้อง​ช่วย​เรา เพราะ​แม่​เขา​เป็น​คน​เล่น​งาน​เรา” รัตติกาล​ไม่​เห็น​ด้วย​กับ​พ่อ​ หาญ​กล้า​ไม่ทัน​พูด​อะไร ตะวัน​ฉาย​กับ​รัตติกาล​ก็​โต้เถียง​กัน​เสีย​แล้ว โดย​รัตติกาล​โทษ​ว่าที่​ตน​กับ​พ่อ​ต้อง​ถูก​ขัง​เพราะ​แม่​เขา ตะวัน​ฉาย​ก็​สวน​ไป​ว่า​ถ้า​เธอ​กับ​พ่อ​ไม่​ไป​หลอกหลอน​แม่​ตน​ก็​คง​ไม่​ทำ​แบบ​นี้

หาญ​กล้า​ต้อง​เข้า​มา​หย่า​ศึก รัตติกาล​หยุด​ด่า​แต่​แอบ​ไป​ข้าง​หลัง​ตบ​บ้องหู​ตะวัน​ฉาย ทำให้​เขา​โมโห​บอก​ว่า​ต่อ​ไป​จะ​ไม่​ช่วย​เธอ​กับ​พ่อ​อีก​แล้ว เก่ง​นัก​ก็​ช่วย​ตัว​เอง​ไป​แล้วกัน

“ไม่ได้​นะ​คะ” แม​รี่​เข้า​มา​แทรก​ขึ้น “ถ้า​คุณ​วางมือ​ก็​ไม่​มี​ใคร​ช่วย​น้อง​รติ​จาก​ผี​คุณ​หลวง​ได้​อีก​แล้ว” พูด​แล้ว​แม​รี่​หัน​ไป​เห็น​หาญ​กล้า​จ้อง​อยู่​ก็​ตรง​เข้าไป​กราบ​งามๆ “สวัสดี​ค่ะ​คุณ​พ่อ​ที่รัก​และ​น้อง​รติ​ที่​คิดถึง”

หาญ​กล้า​แค้น​ใจ​พรวด​เข้าไป​จ้อง​แม​รี่​ราวกับ​จะ​กิน​เลือด​กิน​เนื้อ แม​รี่​ตกใจ​ขอ​เวลา​อธิบาย​เรื่อง​เก่า​ที่​เกิด​ขึ้น พลาง​ก็​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​ตะวัน​ฉาย รัตติกาล​หัน​ขวับ​บอก​ตะวัน​ฉาย​ว่า​ไม่​ใช่​เรื่อง​ของ​เขา ​อย่า​ยุ่ง​เด็ดขาด พลาง​หาญ​กล้า​ก็​ก้าว​เข้าหา​แม​รี่ เธอ​วิ่ง​หนี

“คุณ​พ่อ...อย่า​ทำ​อะไร​พี่​แมร์​นะ​ครับ” ตะวัน​ฉาย​ร้องขอ รัตติกาล​หัน​ขวับ​ถาม​ว่า​เขา​ปกป้อง​คน​ที่​ฆ่า​พ่อ​ตน​หรือ “เรื่อง​มัน​ไม่​ใช่​อย่าง​ที่​คุณ​เข้าใจ​หรอก​รติ”

หาญ​กล้า​ไล่​ตาม​ไป​ดัก​แม​รี่​บีบ​คอ​จน​ดิ้น​พราดๆ ตะวันฉาย​ขอร้อง​ให้​ปล่อย​ก็​ไม่​ยอม​ปล่อย เขา​จึง​หัน​ไป​ขอ​ให้​รัตติกาล​ปล่อย​แม​รี่​และ​ฟัง​คำ​ชี้แจง​ของ​แม​รี่​ก่อน​เพราะ​แม​รี่​โดน​ผี​คุณ​หลวง​เข้า​สิง​ถึง​ได้​ทำ​อะไร​ไป​โดย​ไม่​รู้ตัว เห็น​รัตติกาล​ไม่​สนใจ เขา​ชู​ปิ่น​ปัก​ผม​ขึ้น​บอก​เธอ​ว่า

“ที่​ผม​ช่วย​ไล่​ผี​คุณ​หลวง​ไม่​ให้​ได้​ตัว​คุณ​ไป เพราะ​พี่​แมร์​เอา​ไอ้​นี่​มา​ให้​ผม” พอ​รัตติกาล​จำ​ปิ่น​ได้​เขา​เร่ง “รีบ​บอก​ให้​คุณ​พ่อคุณ​ปล่อย​พี่​แมร์​เดี๋ยวนี้”

“พ่อ...ปล่อย​พี่​แมร์​ก่อน​ค่ะ” รัตติกาล​ตัดสินใจ​ร้อง​บอก​พ่อ หาญ​กล้า​ชะงัก​ค่อยๆคลาย​มือ​ออก

ooooooo

แม​รี่​บีบน้ำตา​เล่า​ว่าที่​ตน​วางยา​หาญ​กล้า​เพราะ​ถูก​ผี​คุณ​หลวง​เข้า​สิง หาญ​กล้า​ไม่​เชื่อ รัตติกาล​ขอ​ให้​แม​รี่​เล่า​เรื่อง​ปิ่น​ปัก​ผม แม​รี่​รีบ​รับปาก​แล้ว​เล่า​เป็น​คุ้ง​เป็น​แคว​ว่า

“หลังจาก​ที่​พวก​มัน​สิง​พี่​ใช้​ให้​ฆ่า​คุณ​พ่อ​แล้ว มัน​ก็​จับ​พี่​ไป​ที่​คฤหาสน์​ของ​พวก​มัน พี่​กำลัง​จะ​กลาย​เป็น​อาหาร​ค่ำ​ของ​พวก​มัน พี่​ก็​เลย​ต้องหา​ทาง​หนี โชค​ดี​ที่​พี่​ไป​เจอ​ปิ่น​อัน​นี้​เข้า พี่​ถึง​ได้​รู้​ว่า​ใช้​จัดการ​พวก​มัน​ได้​เลย​รอด​กลับ​มา”

หาญ​กล้า​ไม่​เชื่อ แต่​รัตติกาล​บอก​พ่อ​ว่า​พวก​มัน​กลัว​ปิ่น​อัน​นี้​จริงๆ ตน​เคย​หนี​จาก​ที่​นั่น​มา​ได้​เพราะ​ปิ่น​อัน​นี้​มา​แล้ว ตะวัน​ฉาย​ช่วย​ยืนยัน​อีก​คน​ทั้ง​ยัง​รับรอง​ว่า​แม​รี่​คง​ไม่ได้​โกหก​เรื่อง​นี้

“ค่ะ” แม​รี่​ดีใจ​ชู​นิ้ว​ขึ้น “ด้วย​เกียรติ​ของ​เนตร​นารี พี่​แมร์​ ไม่​มี​ส​ตรอเบอ​รี่​แน่ นอกจาก​นี้​พี่​แมร์​ยัง​ได้ยิน​พวก​มัน​คุย​กัน​เรื่อง​เก็บ​ซ่อน​ร่าง​ของ​รติ​ไว้​ที่​คฤหาสน์​อีก ถ้า​คุณ​ตะวัน​ฉาย​เอา​ปิ่น​นี้​ไป​จัดการ​พวก​มัน​ รับรอง​ว่า​น้อง​รติ​ต้อง​ได้​กลับ​มา​มี​ชีวิต​อีก​แน่นอน”

หาญ​กล้า​ยัง​ไม่​ไว้ใจ​แม​รี่​นัก​แต่​ท่าที​อ่อน​ลง​มาก ทำให้​แม​รี่​เห็น​ผลสำเร็จ​อยู่​รำไร แอบ​ยิ้ม​เจ้าเล่ห์​แต่​พอ​ตะวัน​ฉาย​เหลือบ​มอง​เธอ​ก็​บีบน้ำตา​ร้องไห้​สะอึกสะอื้น​ทันที

ตะวัน​ฉาย​กับ​รัตติกาล​เดิน​ตาม​ไป​คุย​กับ​หาญ​กล้า​จน​เขา​บอก​รัตติกาล​ว่า

“ถ้า​พ่อ​สามารถ​ช่วย​ให้​ลูก​พ่อ​พ้น​จาก​เวร​กรรม​ของ​ไอ้​ผี​คุณ​หลวง​ได้ จะ​ให้​พ่อ​ตก​นรก​ไม่ได้​ผุด​ไม่ได้​เกิด​พ่อ​ก็​ยอม”

รัต​ติ​กาล​โผ​เข้า​กอด​พ่อ​ร้องไห้​ด้วย​ความ​ซาบซึ้ง​ใจ ตะวัน​ฉาย​ช่วย​พูด​ให้​ความ​มั่นใจ​ว่า

“ดวง​มหา​อุ​จของ​ผม​บวก​กับ​ปิ่น​ปัก​ผม​ที่​พวก​มัน​กลัว รับรอง​เลย​ครับ​ว่า​ผม​จะ​พา​รติ​กลับ​เข้า​ร่าง​ได้​แน่นอน”

“ถ้า​เป็น​แก ฉัน​ก็​ไว้ใจ” หาญ​กล้า​เอ่ย​แล้ว​หาย​วับ​ไป

แม​รี่​มา​แอบ​ฟัง​อยู่ เธอ​ยิ้ม​ร้าย​เมื่อ​ทุก​อย่าง​เป็น​ไป​ตาม​แผน​ของ​ตัว​เอง จาก​นั้น​รีบ​ไป​ที่​คฤหาสน์​จันทรา​รายงาน​หลวง​บวร–​สงคราม คุย​อวด​ผล​งาน​แล้ว​ก็​อ้อมแอ้ม​ขอ​สินน้ำใจ หลวง​บวรฯ​จึง​ให้​กระทง​เข้าไป​หยิบ​หีบ​ออก​มา​ใบ​หนึ่ง ใน​นั้น​เต็ม​ไป​ด้วย​แก้ว​แหวน​เงิน​ทอง

แม​รี่​ดีใจ​มาก​หยิบ​ชิ้น​โน้น​ชิ้น​นี้​ขึ้น​มา​ดู​บอก​ว่า​ของ​แท้​ทั้งนั้น​เลย

“แก้ว​แหวน​เงิน​ทองใน​นั้น​จะ​เป็น​ของ​แก​ทั้งหมด​แน่ ข้า​สัญญา แต่​แก​จะ​ได้​ทั้งหมด​ไป​ก็​ต่อ​เมื่อ​ไอ้​ตะวัน​ฉาย​ตาย​ด้วย​น้ำมือ​ข้า​แล้ว​เท่านั้น” หลวง​บวร​สงคราม​บอก​ย้ำ​ด้วย​สีหน้า​ร้ายกาจ

ooooooo

ฝ่าย​ภัท​รา​ตกใจ​แทบ​สิ้น​สติ​เมื่อ​รู้​ว่า​ตะวัน​ฉาย​ปล่อย​ผี​รัตติกาล​กับ​หาญ​กล้า​ออก​มา​แล้ว แต่​ยัง​ทำ​ปากแข็ง​วาง​ฟอร์ม​ต่อหน้า​บอย​ฮ่ะกับ​คิตตี้​และ​สมชาย​ว่า คน​อย่าง​ตน​ไม่​มี​ทาง​ยอม​ให้​ผี​ไอ้​เฒ่า​มา​หลอก​ซ้ำๆซากๆหรอก ภัท​รา​พูด​ไม่ทัน​ขาดคำ​ก็​มีเสียง​ของ​ตก​แตก​ดัง​เพล้ง คิต​ตี้​กับ​สมชาย​ผวา​กอด​กัน​กลม หัน​มอง​คุณหญิง​ปรากฏ​ว่า​เปิด​แน่​บ​ไป​แล้ว

ภัท​รา​วิ่ง​อ้าว​ไป​ที่​ห้อง​พระ ยัง​ไม่ทัน​ถึง​ก็​เจอ​หาญ​กล้า​ออก​มา​ขวาง ภั​ทราย​ก​มือ​ไหว้​ปลกๆอ้อนวอน​อย่า​ทำ​อะไร​ตน​เลย​อยาก​ได้​อะไร​อยาก​กิน​อะไร​จะ​ทำบุญ​ไป​ให้

หาญ​กล้า​เดิน​เข้าหา​ทั้ง​ขู่​ทั้ง​หลอกหลอน​ว่า​คิด​จะ​กำจัด​ตน​ไม่​ง่าย​หรอก เพราะ​ยัง​ไง​เรา​ก็​ต้อง​จอง​เวร​กัน​ไป​ทั้ง​ชาติ​นี้​และ​ชาติ​หน้า หาญ​กล้า​หลอกหลอน​จน​ภัท​รา​ร้อง​กรี๊ดๆแล้ว​หมด​สติ​ไป เขา​หัวเราะ​สะใจ​ก่อน​หาย​ไป

เวลา​เดียวกัน ตะวัน​รอน​ไป​หา​หนู​ดี​ที่​บ้าน​เพื่อ​จะ​ขอโทษ​ที่​เอา​กระ​ทะ​ฟาด​เมื่อ​คืน หนู​ดี​ยัง​ไม่​หาย​แค้น​ไล่​ทุบตี​กระ​ทั่ง​บีบ​คอ​จน​ตะวัน​รอน​หน้า​แดง​แต่​ไม่​สู้ หนู​ดี​คว้า​มีด​ปอก​ผล​ไม้​มา​ทำท่า​จะ​แทง ถูก​รัตติกาล​มา​ยึดมือ​ตรึง​ไว้​กลาง​อากาศ​แต่​เธอ​ไม่​ปรากฏ​ตัว​ให้​ใคร​เห็น

“คุณ​รติ...นั่น​คุณ​ใช่​ไหม” ตะวัน​รอน​ถาม หนู​ดี​จึง​รู้​ว่า​วิญญาณ​ของ​รัตติกาล​ถูก​ปล่อย​ออก​มา​แล้ว ​เท่านั้น​เอง เธอ​ลุก​ขึ้น​วิ่ง​หนี ถูก​รัตติกาล​ขัด​ขา​จน​หัว​ทิ่ม​ไป​กระแทก​เสา เลย​ด่า​กราด​ส่งเดช​ไป​รอบ​ตัว​ว่า

“หยุด​เดี๋ยวนี้​นะ​นัง​รติ คิด​ว่า​แก​เป็น​ผี​แล้ว​จะ​ทำ​อะไร​ฉัน​ได้​ตลอด​เหรอ แน่​จริง​ก็​โผล่​มา​ตบ​กัน​ซึ่งๆหน้า​เลย​สิ” ร้อง​ท้า​พลาง​ตั้ง​การ์ด​พร้อม​สู้ ชก​ออก​ไป​รอบ​ตัว​วืด...วืด...

สุดท้าย​เหวี่ยง​สุด​แรง​วืด​ไป​ชน​เอา​เสา​เข้า​เต็มๆ หนู​ดี​ร้อง​เสียงหลง รัตติกาล​จิก​ผม​ขึ้น​มา​บอก​ว่า​วัน​นี้​จะ​มา​คิด​บัญชี​ที่​เธอ​เอา​ตน​กับ​พ่อ​ไป​แช่​แข็ง ​ยกมือ​ขึ้น​จะ​ตบ ตะวัน​รอน​รีบ​เข้า​มา​ขอร้อง​ว่า​อย่า​ทำ​อะไร​หนู​ดี​เลย รัตติกาล​บอก​ว่า​ต้อง​สั่งสอน​เสีย​บ้าง​ต่อ​ไป​จะ​ได้​ไม่​กล้า​มา​ยุ่ง​กับ​ตน​อีก

“ผม​ทราบ​ครับ​ว่า​คุณ​หนู​ดี​ทำ​ไม่​ดี​ไว้​กับ​คุณ แต่​พี่​ตะวัน​ฉาย​ทำบุญ​ให้​คุณ​เพราะ​ต้องการ​ให้​คุณ​ได้​บุญ​กุศล​ไม่​ใช่​ให้​คุณ​เอา​มา​ใช้​ทำ​บาป”

รัตติกาล​นิ่ง​ไป​อึดใจ​ ลด​มือ​ลง บอก​หนู​ดี​ก่อน​หาย​วับ​ไป​ว่า

“เธอ​ยัง​โชค​ดี​นะ ที่​ยัง​มี​คน​ที่รัก​เธอ​เหลือ​อยู่​บ้าง”

พอ​รัตติกาล​หาย​วับ​ไป หนู​ดี​ก็​เข่า​อ่อน​ดี​แต่​ตะวัน​รอน​มา​ประคอง​ไว้​ทัน ​เขา​มอง​เธอ​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง​จน​หนู​ดี​ชะงัก​ไป​นิดหนึ่ง​กับ​สายตา​คู่​นั้น

ฝ่าย​รัตติกาล​ลิ่ว​ไป​หา​ตะวัน​ฉาย​ที่​บ้าน​เขา​โผล่​พรวด​ไป​โดย​ไม่ทัน​ตั้งตัว​กลับ​ตกใจ​นึก​ว่า​เจอ​ผี ตะวัน​ฉาย​ถาม​ว่า​ตัว​เอง​เป็น​ผี​ยัง​จะ​กลัว​ผีอีก​หรือ

“หยุด​นะ...ฉัน​ยัง​ไม่​ตาย วิญญาณ​ฉัน​แค่​ออก​จาก​ร่าง​เฉยๆ”

“แล้ว​ถ้า​ฉัน​ปฏิเสธ​ไม่​ช่วย​จัดการ​กับ​เจ้ากรรม​นายเวร​ของ​เธอ คิด​ว่า​เธอ​จะ​มี​โอกาส​ได้​กลับ​เข้า​ร่าง​เป็น​คน​เหมือน​เดิม​อีก​หรือ” ตะวัน​ฉาย​ถาม​ฉุนๆ ถูก​รัตติกาล​หา​ว่า​ไม่ทัน​ไร​ก็​ทวง​บุญคุณ​กัน​แล้ว ยกมือ​ตบ​เขา​แต่​วืด​จน​ตัว​เอง​งง “ไม่​ต้อง​ตกใจ​หรอก วัน​นี้​ฉัน​งด​ทำบุญ​ให้​เธอ เพราะ​ไอ้​รอน​เพิ่ง​โทร.​มา​บอก​ว่า​เธอ​ไป​เล่น​งาน​หนู​ดี​มา”

รัตติกาล​มี​เหตุผล​ว่า​ถ้า​ตน​ไม่​ทำ​อย่าง​นั้น​หนู​ดี​ก็​จะ​มา​รังควาน​ตน​ไม่​เลิก ตะวัน​ฉาย​เลย​บอก​ว่า​ถ้า​อย่าง​นั้น​ตน​ก็​จะ​เลิก​ทำบุญ​ให้​เธอ​อย่าง​ถาวร ​ดู​ซิ​ว่า​ยัง​จะ​สวย​สยอง​ได้​อีก​ไหม

เจอ​ไม้​นี้​เข้า​รัตติกาล​ก็​สิ้น​พยศ​อ้าง​ว่า​เขา​เป็น​สามี​จะ​มา​ทำ​กับ​ตน​อย่าง​นั้น​ไม่ได้ ตะวัน​ฉาย​เลย​ขู่​ว่า​ถ้า​รับ​ตน​เป็น​สามี​คืน​นี้​ก็จะ​ทำ​หน้าที่​สามี​เสียที คืน​นี้​จะ​นอน​คอย รัตติกาล​ทั้ง​เขิน​ทั้ง​โกรธ​จะ​เข้าไป​ทุบ​แต่​ร่าง​ตัว​เอง​กลับ​ค่อยๆจาง​ลง เธอ​สั่ง​ก่อน​ร่าง​หาย​ไป​ว่า “ทำบุญ​ให้​ฉัน​เดี๋ยวนี้​นะ​นาย​ตะวัน...”

แม​รี่​เข้า​มา​พอดี เธอ​มา​เร่ง​ให้​รีบ​ไป​จัดการ​ผี​คุณ​หลวง ก่อน​ที่​พวก​มัน​จะ​โผล่​มา​เล่น​งาน​พวก​เรา ตะวัน​ฉาย​ขอ​เวลา​จัดการ​กับ​นิสัย​เสีย​ของ​รัตติกาล​ก่อน แม​รี่​เตือน​ว่า​อย่า​ให้​รอ​นาน

“เรา​มี​ปิ่น​ที่​พวก​มัน​กลัว​อยู่ มัน​ไม่​กล้า​หรอก​ครับ​พี่​แมร์” ตะวัน​ฉาย​พูด​อย่าง​มั่นใจ

ooooooo

หนู​ดี​ได้​รับ​การ​ดูแล​อย่าง​ดี​จาก​ตะวัน​รอน​ จน​เมื่อ​เขา​ไป​แล้ว​เธอ​ก็​อด​หวั่น​ไหว​ไม่ได้ ​ยิ่ง​เมื่อ​คิดถึง​คำ​พูด​ของ​รัตติกาลที่​ว่า “เธอ​ยัง​โชค​ดี​นะ​ที่​ยัง​มี​คน​ที่รัก​เธอ​เหลือ​อยู่​บ้าง” ก็​ยิ่ง​รู้สึก​ดี​กับ​ตะวัน​รอน​มาก​ขึ้น


แต่​ก่อน​ที่​จะ​อารมณ์​เคลิ้ม​ไป​กว่า​นั้น เธอ​เรียก​ประ​ไพ​ให้​โทรศัพท์​หา​พ่อ​เดี๋ยวนี้ เธอ​คุย​กับ​พ่อ​ให้​เร่งรัด​หนี้สิน​ของ​ภัท​รา​ฐาน​ที่​ให้​ลูก​ชาย​ปล่อย​วิญญาณ​รัตติกาล​มา​หลอกหลอน​ตน

ภัท​รา​แทบ​ช็อก​เมื่อ​เห็น​ตัวเลข​หนี้​พร้อม​ดอกเบี้ย​ที่​หนู​ดี​ยื่น​ให้​ดู ขอร้อง​ว่า​อย่า​เพิ่ง​เร่ง​รัด​เลย​ขอ​เวลา​อีก​หน่อย หนู​ดี​ไม่​แยแส​สะบัด​หน้า​จะ​กลับ​ไป ภัท​รา​เครียด​จัด​นิ่ง​คิด​ครู่​หนึ่ง​ก็​อุทาน​อย่าง​ดีใจ

“รู้​แล้ว...บวชชี...ใช่​แล้ว...”

พอ​หนู​ดี​ชะงัก ภัท​รา​ก็​รีบ​เข้าไป​บอก​ว่า​ตน​รู้​แล้ว​ว่าจะ​จัดการ​กับ​ผี​รัตติกาล​ยัง​ไง​ รับรอง​ว่า​สถานการณ์​จะ​ต้อง​พลิกผัน​เรา​จะ​ต้อง​กลับ​มา​เป็น​นางเอก​ผู้​ใจบุญ หนู​ดี​ถาม​อย่าง​ไม่แน่ใจ​ว่า​หมายความ​ว่า​ไง

“ถ้า​หนู​ดี​เชื่อ​ป้า ใจเย็นๆแล้ว​อดทน​รอ​อีก​สักนิด ป้ารับรอง​ค่ะ​ว่า​จะ​ช่วย​กัน​กำจัด​ผี​นัง​รติ​ให้​พ้น​ไป​จาก​ชีวิต​ตะวัน​ฉาย​ได้​แน่นอน”

หนู​ดี​ชะงัก​มอง​หน้า​ภัท​รา​อย่าง​สนใจ

ooooooo

หลังจาก​ขู่​รัตติกาล​ว่า​จะ​ไม่​ทำบุญ​ให้​เธอ​อีกแล้ว แต่​พอ​ตก​กลางคืน​ยิ่ง​ใกล้​เที่ยง​คืน​ซึ่ง​เป็น​เวลา​เกิด​ของ​รัตติกาล​ถ้า​เธอ​ไม่ได้​รับ​บุญ​เพิ่ม​ก็​ต้อง​ลำบาก​แน่ๆ ตะวันฉาย​ก็​รอ​อย่าง​กระวนกระวาย​ใจ

ฝ่าย​รัตติกาล​ก็​ทิฐิ​ไม่​ยอม​ไป​หา​ตะวัน​ฉาย จน​หาญกล้า​เตือน​ลูก​อย่าง​เป็น​ห่วง​ว่า

“ลูก​อาจจะ​ไม่​อยาก​ฟัง​ไอ้​หมอ​นั่น แต่​ฟัง​พ่อ​บ้าง​ก็ดี นะ​ลูก การ​ที่​รติ​ต้อง​มา​เป็น​แบบ​นี้​จะ​ไป​โทษ​ว่า​เป็น​เพราะ​กรรม​เก่า​ใน​ชาติ​ที่​แล้ว​อย่าง​เดียว​ก็​ไม่​ถูก ถ้า​ชาติ​นี้​รติ​หมั่นขยัน​ทำบุญ​เยอะๆ ลดละ​นิสัย​ที่​ทำให้​คน​อื่น​ไม่​ชอบ​เรา​ลง​บ้าง บางที​รติ​อาจจะ​ไม่​ต้อง​ลำบาก​แบบ​นี้”

พอ​เห็น​ลูก​นิ่ง​ไม่​เถียง หาญ​กล้า​หว่านล้อม​ว่า

“คิด​ดู​นะ​รติ ถ้า​ไม่​มี​ตะวัน​ฉาย​สัก​คน ป่านนี้​ลูก​จะ​เป็น​ยัง​ไง ลำพัง​พ่อ​ก็​เป็น​แค่​ผี​ธรรมดา​ ถ้า​ลูก​ได้กลับคืน​ร่าง​เป็น​คน พ่อ​คง​ทำ​หน้าที่​พ่อ​ดูแล​ลูก​ไม่ได้​อีก...ถ้า​รติ​ได้​กลับ​เป็น​คน​อีก​ครั้ง และ​ได้​เริ่ม​ชีวิต​ใหม่​ที่​ดี​กว่า​เดิม​พ่อ​ก็​จะ​ได้​จาก​ไป​อย่าง​สบายใจ เพราะ​มี​คน​ที่รัก​ลูก​ได้​เท่ากับ​พ่อ”

ooooooo

รุ่ง​ขึ้น ตะวัน​ฉาย​ทน​ไม่ได้​ไป​ทำบุญ​ที่​วัด ถูก​พิชญ์แซว​ว่า ตกลง​เมื่อ​คืน​คอย​รัตติกาล​เก้อ​ใช่​ไหม​ตะวัน​ฉาย​อ้าง​ว่า​ตน​ไม่ได้​คอย​แต่​ทำ​งาน​อยู่​จน​ดึก พิชญ์​เลย​ถาม​ดักคอ​ว่า

“ถาม​หน่อย ไหน​แก​บอก​ว่า​จะ​ดัด​นิสัย​คุณ​รติ แล้ว​ทำไม​วัน​นี้​ถึง​ได้​โผล่​มา​ทำบุญ​แต่​เช้า...อด​คิดถึง​คุณ​รติ​ไม่​ไหว​ล่ะ​สิ​ ฮ่าๆๆๆ”

ตะวัน​ฉาย​เขิน​เลย​เอา​นิ้ว​จิ้ม​ตา​พิชญ์​จน​ร้อง​จ๊าก ทันใดนั้น​เอง​เณร​เปี๊ยก​เข้า​มา​ทัก​ว่า

“มา​ทำบุญ​ให้​โยม​พี่​รติ​เหรอ​จ๊ะ​โยม​พี่”

จาก​นั้น​ก็​พา​กัน​เข้าไป​ถวาย​สังฆทาน​แล้ว​ให้​เณร​สวด​อุทิศ​ส่วน​กุศล​ให้​รติ ตะวัน​ฉาย​กรวดน้ำ​เสร็จ​เณร​บอก​ว่า​ป่านนี้​โยมพี่​รติ​คง​ได้​รับ​บุญ​แล้ว โยม​พี่​กลับ​ไป​ก็คง​จะ​ได้​เจอ​กัน

ตะวัน​ฉาย​ทัก​ว่า​วัน​นี้​ดู​เณร​นิ่ง​ขึ้น เณร​ตอบ​สีหน้า​ขรึมๆว่า

“ช่วง​นี้​เณร​ไม่ค่อย​อยาก​ซน​เพราะ​เณร​อยาก​ทำตัวดีๆ

ให้​หลวง​ตา​ชื่น​ใจ​บ้าง อยาก​ให้​หลวง​ตา​หาย​ไวๆ”

พอดี​พระพี่เลี้ยง​มา​ตาม​บอก​ว่า​หลวง​ตา​อยาก​ให้​ไปหา​ที่​โรงพยาบาล ตะวัน​ฉาย​เร่ง​ว่า

“ผม​ว่า​เณร​รีบ​ไป​เถอะ​ครับ หลวง​ตา​คง​จะ​มี​ธุระ​สำคัญ​กับ​เณร​ถึง​ต้องการ​ให้​มา​ตาม”

ooooooo

พอ​ตะวัน​ฉาย​ทำบุญ​กรวดน้ำ​ไป​ให้ รัตติกาล​ก็​มี​แรง​ขึ้น​มา​ทันที พูด​อย่าง​กระหยิ่ม​ว่า

“โธ่​เอ๊ย...นึก​ว่า​จะ​แน่ อด​คิดถึง​ฉัน​ไม่ได้​น่ะ​สิ”

พอ​มี​แรง​ก็​ลิ่ว​ไป​ที่​บ้าน​เขา เจอ​คิตตี้​กำลัง​ทำ​ความ​สะอาด​ห้อง​อยู่​ก็​เอาเรื่อง​ทันที​ที่​คิตตี้​ทำตัว​เป็น​นกสองหัว​หลอก​ตน คิตตี้​ตกใจ​แทบ​ช็อก​อ้อนวอน​อย่า​ทำ​อะไร​ตน​เลย​ตน​กลัว​แล้ว รัตติกาล​แยกเขี้ยว​ร้อง​แฮ่...เข้าใส่ คิตตี้​ร้อง​ลั่น วิ่ง​จู๊ด​ออก​จาก​ห้อง​ไป

รัตติกาล​หัวเราะ​ชอบใจ พอดี​หาญ​กล้า​เข้า​มา​ถาม​อย่าง​ตำหนิ​ว่า​ไหน​รับปาก​พ่อ​ว่า​จะ​ไม่​ทำ​อย่าง​นี้​อีก เธอ​บอก​ว่า​ก็​แค่​ขำๆ แก้​เซ็ง​เท่านั้น พลัน​เธอ​ก็​รับ​รู้​ได้​ด้วย​จิต​บอก​พ่อ​ว่า​มี​คน​มา​หา

หาญ​กล้า​ถาม​ว่า​ใคร เธอ​ยิ้ม​ร้าย​ขณะ​บอก​พ่อ​ว่า “โจทก์​เรา​ไง​คะ”

ooooooo

ที่​หน้า​บ้าน​ภัท​รา​กับ​หนู​ดี​นุ่ง​ขาว​ห่ม​ขาว​เดิน​อย่าง​สำรวม​เข้า​มา​ใน​บ้าน​มีเสียง​ระฆัง​ดัง​หง่าง​เห​ง่ง​แว่ว​มา​ด้วย ภัท​รามา​บอก​ตะวัน​ฉาย​ว่า​จะ​มา​อยู่​ด้วย ตน​มา​อย่าง​สันติ​ธรรม เอา​บุญ​เอา​กุศล​มา​เผื่อแผ่​ให้​ลูกสะใภ้​กับ​พ่อตา​ของ​เขา จะ​ได้​อยู่​กัน​อย่าง​สงบ​สุข ได้​เป็น​ครอบครัว​ที่​อบอุ่น​เสียที

ตะวัน​ฉาย​ยอม​ให้​แม่​กับ​หนู​ดี​มา​อยู่​ด้วย ยัง​ความ​ไม่​พอใจ​แก่​รัตติกาล​มาก เธอ​ประกาศ​ไม่​อนุญาต​ให้​แม่​เขา​มา​อยู่ร่วม​ชายคา​เดียว​กับ​ตน คน​อย่าง​ตน​เจ็บ​แล้ว​จำ บอก​ตะวัน​ฉาย​ว่า

“แม่​นาย​คิด​จะ​ขัง​ลืม​ฉัน เพราะฉะนั้น ​ไม่​มี​ทาง​หรอก​ที่​จะ​มา​ดี​จน​น่า​ใจหาย​แค่​ไม่ทัน​ข้าม​วัน”

“ก็​เพราะ​คุณ​คิด​อยู่​แค่​เจ็บ​แล้ว​จำ ใคร​ร้าย​มา​ฉัน​ร้าย​ตอบ ใคร​พูด​ไม่​เข้า​หู​ฉัน​ต้อง​วี​น ชีวิต​คุณ​ถึง​ไม่​มี​ใคร​รัก​คุณ​จริง​สัก​คน​ไง รัตติกาล...”

“เ​พี​ยะ!” รัตติกาล​ตบ​หน้า​เขา​ฉาด​ใหญ่​พูด​ใส่​หน้า​ว่า​ตน​ไม่ได้​อยาก​ให้​คน​อื่น​มา​รัก​สัก​หน่อย​  ตะวัน​ฉาย​เลย​บอก​ว่า​ถ้า​อย่าง​นั้น​ก็​สมควร​ที่​เธอ​จะ​อยู่​คน​เดียว​เป็น​ผี​แบบ​นี้​ก็​เหมาะสม​ที่สุด​แล้ว

รัตติกาล​โวยวาย​ว่า​เขา​ผิด​สัญญา​เพราะ​เคย​รับปาก​ว่า​จะ​ช่วย​ตน ตะวัน​ฉาย​ยืนยัน​ว่า​ตน​ไม่ได้​ผิด​สัญญา​รับรอง​ว่า​ช่วย​แน่ แต่ “ต้อง​หลังจาก​ที่​คุณ​พิสูจน์​ตัว​เอง​ก่อน​ว่า​คุณ​เป็น​คน​ดี​ได้ ผม​ถึง​จะ​ยอม​ช่วย”

พูด​แล้ว​ตะวัน​ฉาย​ออก​จาก​ห้อง​ไป​อย่าง​ไม่​แยแส รัตติกาล​เต้น​เร่าๆ พูด​อาฆาต​ว่า​ต้อง​เจอ​ดี​แน่ๆ

ไว​เท่า​ความ​คิด รัตติกาล​กระโดด​ขี่​หลัง​ตะวัน​ฉาย​จน​เขา​เดิน​เป๋​ไป​เป๋​มา เขา​บอก​ให้​ลง​จาก​หลัง​ตน​เดี๋ยวนี้ รัตติกาล​ไม่​ยอม​ลง​จนกว่า​เขา​จะ​พา​ตน​ไป​เข้า​ร่าง ตะวัน​ฉาย​ยืนกราน​ไม่​ช่วย​จนกว่า​เธอ​จะ​เปลี่ยน​เป็น​คน​ดีแล้ว​เท่านั้น

“ไอ้​บ้า...ฉัน​เป็น​คน​ดี​กว่า​นาย​เยอะ นี่แน่ะๆ” รัตติกาล​ขย่ม​สุด​แรง​จน​ตะวัน​ฉาย​ล้ม​ลง  ตัว​เธอ​ที่​อยู่​บน​หลัง​ล้ม​ลงไป​ด้วย​แต่​ตัว​เอง​กลับ​ทับ​อยู่​บน​ตัว​เขา ซ้ำ​หน้า​ต่อหน้า​จ่อ​กัน​จน​จมูก​เกือบ​ชน​กัน

ลม​หายใจ​ผ่า​วๆของ​กันและกัน ทำเอา​ทั้ง​คู่​ต่าง​มอง​กัน​นิ่ง​อึ้ง ใจ​หวิว กำลัง​จะ​เคลิ้ม​เสียง​ภัท​รา​กับ​หนู​ดี​ที่​เดิน​เข้า​มา​เห็น​วี้ดว้าย​ขึ้น จน​ทั้ง​คู่​ตกใจ​ผละ​จาก​กัน

หนู​ดี​ตีโพยตีพาย​ทน​ดู​ไม่ได้ ภัท​รา​ขอ​ให้​ใจเย็นๆจำ​คำ​บาทหลวง​ปีเตอร์​บอก​ได้​ไหม

“จำ​ได้​ค่ะ ถ้า​เรา​ทำลาย​ร่าง​ของ​นัง​รติ​ได้ วิญญาณ​มัน​ก็​จะ​กลับ​เข้า​ร่าง​ไม่ได้​อีก” หนู​ดี​จำ​แม่น

“ถูกต้อง​จ้ะ ตอน​นี้​เรา​ถึง​ต้อง​ปล่อย​ให้​นัง​รติ​ออดอ้อน​ออเซาะ​ตะวัน​ฉาย​ไป​ก่อน พอ​มัน​ตายใจ​เมื่อ​ไหร่ มัน​จะ​ไม่​มี​ทาง​ได้​กลับ​มา​เป็น​คน​อีก ถึง​เวลา​นั้น​ป้า​สัญญา​ว่า​ป้า​จะ​จัด​งาน​แต่งงาน​ให้​หนู​ดี​กับ​ตะวัน​ฉาย​เอา​ให้​เป็น​ทอ​ล์​กอ​อฟ​เดอะ​ทาวน์​เลย”

ฟัง​แล้ว​ภัท​รา​ก็​ยิ้ม​หวาน​อย่าง​มี​ความ​หวัง​กับ​ภัท​รา​ที่​หัวเราะ​หึๆใน​ลำ​คอ

ooooooo

กลับ​จาก​ไป​กราบ​หลวง​ตา​ที่​โรงพยาบาล​แล้ว เณร​เปี๊ยก​เปลี่ยนแปลง​ไป​อย่าง​มาก เข้า​โบสถ์​ตั้งใจ​สวด​มนต์​ให้​หลวง​ตา​จริงจัง เพราะ​หมอบ​อก​ว่า​หลวง​ตา​ต้อง​อยู่​โรงพยาบาล​อีก​นาน ไม่​รู้​ว่า​จะ​กลับ​วัด​ได้​อีก​เมื่อ​ไหร่

พิชญ์​ทัก​ตำรา​สวด​มนต์​ว่า​เหมือน​ของหลวง​ตา​เลย

“ใช่จ้ะ หลวง​ตา​ให้​เณร​มา​และ​กำชับ​ว่า​เณร​ต้อง​ท่องจำ​ให้​หมด​ให้​ได้​ยิ่ง​เร็ว​เท่า​ไหร่​ยิ่ง​ดี”

พิชญ์​เลย​ไม่​รบกวน​ไหว้​ลา​เณร​แล้ว​ออก​จาก​โบสถ์​ไป พอ​เณร​เปิด​ตำรา​ออก​ก็​สะดุ้ง​เมื่อ​มี​แสง​เรืองรอง​ส่อง​กระทบ​หน้า เณร​ตกใจ​รีบ​ปิด​ตำรา​แล้ว​คลาน​ไป​ตั้ง​หลัก​สีหน้า​หวาดๆงงๆ

เวลา​เดียวกัน หลวง​บวร​สงคราม​อยู่​ที่​คฤหาสน์​จันทรา​เมื่อ​ดื่ม​เลือด​จาก​เหยื่อ​สาว​จน​ตาย​คา​มือ​แล้ว​หัน​ขวับ​นิ่ว​หน้า​เหมือน​ได้​รับ​รู้​ถึง​พลัง​ที่​กล้า​แกร่ง​บาง​อย่าง กระทง​ถาม​ว่า​มี​อะไร​หรือ

“มี​พลัง​บาง​อย่าง​ที่​มัน​กล้า​แกร่ง​เกิน​กว่า​พลัง​ของ​ข้า ข้า​รู้สึก​ถึง​มัน​ได้” พูด​แล้ว​เห็น​กระทง​ทำ​หน้า​งงๆ คุณ​หลวง​เดิน​เข้า​มา​พูด​ตรง​หน้า​กระทง​ว่า “ผู้​มี​บุญ​ที่​จะ​ควบคุม​พลัง​นั้น​กำลัง​ถือ​กำเนิด​ขึ้น​มา​แล้ว ข้า​จะ​ปล่อย​ให้​มัน​มา​ทำลาย​ข้า​ไม่ได้​เด็ดขาด”

“ถ้า​มี​คน​ที่​สามารถ​ทำ​แบบ​นั้น​ได้ มัน​เป็น​ใคร​หรือ​เจ้า​คะ” กระทง​ถาม คุณ​หลวง​ไม่​ตอบ​ได้​แต่​นิ่ง​สีหน้า​ร้ายกาจ​อาฆาต​แค้น

ที่แท้ ผู้​มี​บุญ​นั้น​คือ​เณร​เปี๊ยก​นั่นเอง เณร​มุมานะ​เปิด​ตำรา​อีก​ครั้ง​แม้​จะ​มี​แสง​สี​ทอง​อร่าม​ส่อง​กระทบ​ใบหน้า​แต่​เณร​ก็​ไม่​หวั่นไหว ยกมือ​พนม​กราบ​ตำรา​อย่าง​ตั้งใจ

“ผม​สัญญา​ครับ​หลวง​ตา ผม​จะ​ตั้งใจ​ศึกษา​เล่าเรียน​พระธรรม โต​ขึ้น​ผม​จะ​ได้​เป็น​พระ​ที่​น่า​เคารพ​นับถือ และ​ช่วย​ปลดทุกข์​ให้​กับ​สรรพ​สัตว์​ทั้งหลาย”

ตั้ง​ปณิธาน​แล้ว เณร​ตั้ง​จิต​แน่วแน่​จน​แสง​สี​ทอง​อร่าม​นั้น​ค่อยๆจาง​ลง เณร​จึง​เปิด​ตำรา​อ่าน​อย่าง​มี​สมาธิ​แน่วแน่

คืน​นี้​ แม​รี่​อยู่​ใน​ชุด​วาบ​หวิว​เตรียม​นอน จู่ๆก็​ถูก​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​บุก​เข้า​มา​จับ​ตัว​ไป บอก​ว่า​คุณ​หลวง​มี​เรื่อง​จะ​คุย​ด้วย แม​รี่​ถูก​จับ​ตัว​ไป​ที่​คฤหาสน์​จันทรา หลวง​บวร​สงคราม​สั่ง​ให้​แม​รี่​จับตา​ดู​เณร​เ​ปี๊ยก​ให้​ดี แม​รี่​รับปาก​แต่​ถาม​เรื่อง​สินน้ำใจ​เพราะ​งาน​นี้​นอกเหนือ​จาก​งาน​ที่​ตกลง​กัน​ไว้

“สันดาน​โลภ​ไม่​มี​ที่​สิ้นสุด​ของ​แก พวก​ข้า​รู้​ดี แก​จะ​ไ​ด้​มากก​ว่าที่​แก​คิด​เอา​ไว้เยอะ...​หึๆๆ”

“งั้น​ก็​ลั่น​ล้า​ดี๊ด๊า​เลย​ค่ะ แค่​เด็ก​ตัว​กระ​เปี๊ยก​สบาย​แฮร์​อยู่​แล้ว” แม​รี่​หน้าบาน​อารมณ์​ดี

ooooooo

ตอนที่ 9

หลังจาก​ดิน​เนอร์​และ​คุย​งาน​กัน​แล้ว แม​รี่​ถูก​พา​ไป​ที่​ห้อง​นอน​ใน​คฤหาสน์ เธอ​ถาม​อี​สี​ดวง​กับ​ไอ้​ริ​ด​ว่า​ห้อง​นอน​ของ​คุณ​สงคราม​อยู่​ไหน อี​สี​ดวง​ถาม​ว่า​จะ​รู้​ไป​ทำไม แม​รี่​ไม่​ตอบ​แต่​จะ​เดิน​ไป​หา​เอง ถูก​ไอ้​ริ​ด​กับ​อี​สี​ดวง​ขวาง​ไว้ ไอ้​ริ​ด​บอก​ว่า​คืน​นี้​ท่าน​มี​ธุระ​แต่​สั่ง​ให้พวก​ตน​ดูแล​เธอ

แม​รี่​ไม่​ต้องการ​ใคร​มา​ดูแล​ไล่​จะ​ไป​ทำ​อะไร​ก็​ไป​เสีย ไอ้​ริ​ด​เตือน​ว่า​คฤหาสน์​นี้​เมื่อ​เข้า​ห้อง​นอน​แล้ว​ขอ​ให้​อยู่​ใน​ห้อง​อย่า​ไป​เที่ยว​เดิน​เพ่นพ่าน อี​สี​ดวง​บอก​ว่า​คุณ​สงคราม​ฝาก​มา​บอก​ว่า​หาญ​กล้า​เสีย​ชีวิต​แล้ว

เป็น​ข่าว​ดี​ที่​ทำให้​แม​รี่​ถึง​กับ​ยิ้ม​กว้าง​ด้วย​ความ​ดีใจ รู้สึก​วัน​นี้​ช่าง​เป็น​วัน​ของ​ตน​จริงๆ พอ​ล้ม​ตัว​ลง​นอน​บน​เตียง​ก็​คว้า​หมอน​ไป​กอด​หอม​แล้ว​หอม​อีก

“ฮ้า...​หอม​ชื่น​ใจ​จัง​เลย...สมบัติ​ของ​ไอ้​แก่​กับ​นัง​รติ​เป็น​ของ​เรา​แล้ว นี่​ถ้า​เรา​ได้​เป็น​เมีย​คุณ​สงคราม​พ่วง​อีก​ตำแหน่ง คฤหาสน์​หรู​นี้​ก็​ต้อง​ตกเป็น​ของ​เรา แค่​คิด​ก็​ลั่น​ล้า​ดี๊ด๊า​แล้ว​นังแมร์​เอ๊ย...”

ooooooo

ด้วย​ความ​แค้น​ที่​ภัท​รา​ราวี​รัตติกาล​ไม่​เลิก หาญ- ​กล้า​จึง​ไป​หลอก​เธอ​ถึง​ห้อง​นอน บอก​ว่า​จะ​พา​ไป​อยู่​ด้วย ทำเอา​ภัท​รา​ร้อง​โวยวาย​ลั่น แกะ​มือ​หาญ​กล้า​ที่​เข้าไป​กอด​ออก​แล้ว​วิ่ง​เตลิด​ออก​จาก​ห้อง

หาญ​กล้า​ตาม​ไป​ยืน​ขวาง​ชวน​ไป​อยู่​เสีย​ด้วย​กัน

“ไม่ได้ ฉัน​ไม่​อยาก​ตาย ฉัน​มี​ลูก​ต้อง​เลี้ยง ลูก​ฉัน​โดน​ผี​ลูก​สาว​แก​ครอบงำ ฉัน​ต้อง​ช่วย​ให้​เขา​พ้น​เวร​พ้น​กรรม”

“ลูก​สาว​ผม​ไม่ได้​ครอบงำ​ไอ้​ตะวัน​ฉาย แต่​เรา​สอง​คน​พ่อ​ลูก​มี​เรื่อง​ต้อง​ให้​มัน​ช่วย”

ภั​ทราบ​อก​ให้​ผี​ด้วย​กัน​ไป​ช่วย​อย่า​มา​ยุ่ง​กับ​ลูก​ชาย​ตน แต่​ตน​ไม่​ยอม​ให้​ลูก​ไป​ยุ่ง​กับ​ผี​เด็ดขาด

“ถ้า​คุณหญิง​ยืนยัน​อย่าง​นั้น คุณหญิง​ก็​ต้อง​เจอ​ความ​สยอง​ขวัญ​จาก​ผม” หาญ​กล้า​เอา​มือ​สอง​ข้าง​ฉีก​ปาก​ตัว​เอง​หลอกหลอน​จน​ภัท​รา​ตาเหลือก ร้อง​เสียงหลง​วิ่ง​หนี​ไป​ไม่​กี่​ก้าว​ก็​หมด​สติ​ล้ม​ลง หาญ​กล้า​เข้าไป​ยืน​มอง​แล้ว​หัวเราะ​อย่าง​สะใจ

ooooooo

แม้​ว่า​เจ้าฟ้า​จะ​เป็น​หมอผี​ตัว​ฉกาจ แต่​ก็​สู้​อิทธิฤทธิ์​ของหลวง​บวร​สงคราม​ไม่ได้ เจ้าฟ้า​ตั้งท่า​ร่าย​รำ​เพื่อ​เรียก​เทพ​เทวดา​ฟ้า​ดิน​ให้​มา​จัดการ​ปิศาจ​ตน​นี้ แต่​ถูก​กระทง​กับ​กระทิง​เข้าไป​ยึด​แขน​ทั้ง​สอง​ข้าง​จน​รำ​ไม่ได้ หลวง​บวรฯ​เข้าไป​คำราม​ตรง​หน้า​ว่า

“จำ​เอา​ไว้ ทีหลัง​จะ​ได้​ไม่​สอดรู้สอดเห็น​เรื่อง​ของ​คน​อื่น​อีก” แล้ว​แยกเขี้ยว​โง้ง​น่า​กลัว เจ้าฟ้า​ตกใจ พริบตาเดียว​ก็​มีเสียง​ร้อง​โหยหวน​ของ​เจ้าฟ้า​ลั่น​ไป​ทั่ว​บริเวณ...

ตะวัน​ฉาย​มา​ถึง​แล้ว เขา​ร้อง​เรียก​เจ้า​พลาง​เดิน​เข้าไป​ใน​ตำหนัก เห็น​เจ้าฟ้า​หัน​หลัง​ให้​กำลัง​ฟ้อน​ถวาย​เจ้า​อยู่​ตามลำพัง เขา​ถาม​เจ้าฟ้า​ว่า​เรียก​ตน​มา​จะ​เตือน​เรื่อง​อะไร​หรือ เจ้าฟ้า​ก็​เอาแต่​รำ​ไม่​ยอม​หัน​มา ตะวัน​ฉาย​เข้าไป​จับ​ไหล่​หัน​มา แล้ว​เขา​ก็​ต้อง​ตกใจ​เมื่อ​เจ้าฟ้า​อยู่​ใน​สภาพ​ตา​ลอย​มี​เลือด​ไหล​ออก​มา​จาก​คอ อาการ​เหมือน​คน​บ้า​ไป​แล้ว

ตะวัน​ฉาย​ถูก​เจ้าฟ้า​บีบ​คอ​จน​หน้า​ดำ​หน้า​แดง เขา​สะบัด​เต็ม​แรง​โดน​เจ้าฟ้า​เหวี่ยง​ไป​กระแทก​เสา​ถูก​ของ​มี​คม​จน​เลือด​ออก เมื่อ​เจ้าฟ้า​จะ​เข้า​ทำร้าย​อีก เขา​ตัดสินใจ​ชก​เปรี้ยง​เข้าที่​หน้า​จน​เจ้าฟ้า​หงาย​ตึง​ลง​ไป​ชัก​กระแด่วๆแต่​มือ​ก็​ยัง​รำ​อยู่ ตะวัน​ฉาย​แตะ​แขน​ตัว​เอง​มี​เลือด​ติดมือ​จึง​รีบ​ออก​จาก​ตำหนัก​ไป


ooooooo

พอก​ลับ​ถึง​บ้าน​ตัว​เอง สมชาย​กับ​คิตตี้​เห็น​เข้า​ตกใจ​ถาม​ว่า​ไป​ฟัด​กับ​หมา​ที่ไหน​มา ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่า​ฟัด​กับ​คน​นี่แหละ ไล่​ให้​รีบ​ไป​เอา​กระเป๋า​ยามา พอ​ทั้ง​สอง​เอา​กระเป๋า​ยา​และ​น้ำ​มา​ให้​แล้ว​ก็​ถูก​ไล่​ให้​ออก​ไป​เสีย ทั้ง​สอง​จึง​รีบ​ออก​ไป​แบบ​กลัวๆ

กลับ​ไป​ถึง​ห้อง​ตัว​เอง คิต​ตี้​ชวน​สมชาย​ไป​แอบ​ดู​ว่า​ตะวัน​ฉาย​อาจ​นัด​พบ​กับ​รัตติกาล​ก็ได้ ไป​ดู​ว่า​พวก​เขา​จะ​ทำ​อะไร​กัน​จะ​ได้​มี​ข่าว​รายงาน​ภัท​รา​ไม่​งั้น​เดี๋ยว​โดน​เล่น​งาน​น่า​กลัว​กว่า​ถูก​ผีหลอก​อีก

ทั้ง​สอง​ปีน​ระเบียง​ไป​แอบ​ดู​ก็​เห็น​รัตติกาล​กำลัง​ทำ​แผล​ให้​ตะวัน​ฉาย​อยู่จริงๆ ตะวัน​ฉาย​ปล่อย​ให้​เธอ​ทำ​แผล​ให้​อย่าง​เบามือ ความ​ใกล้​ชิด​และ​ความ​อาทร​ของ​รัตติกาล ทำให้​ตะวัน​ฉาย​เริ่ม​รู้สึก​รัก​เธอ​ขึ้น​มา

สมชาย​เห็น​ผี​รัตติกาล​ก็​ใจคอ​ไม่​ดี​ไม่​อยาก​ดู​ต่อ​เอา​มือ​ปิด​ตา​ไว้ คิตตี้​ดึง​มือ​ออก​ให้​ดู​ด้วย​กัน​จะ​ได้​เห็น​ด้วยกัน แต่​พอ​สมชาย​ลืมตา​ดู​เท่านั้น​ก็​หงาย​ตึง​ตกลง​ไป​จาก​ระเบียง คิตตี้​ต้อง​รีบ​ตะกาย​ลง​ไป​ดู

ระหว่าง​ทำ​แผล​ให้​นั้น รัตติกาล​ถาม​ว่า​ไป​โดน​เจ้าฟ้า​ทำร้าย​มา​ได้​ยัง​ไง

“ฉัน​ก็​ไม่​รู้​เหมือน​กัน เจ้าฟ้า​โทร.​หา​ฉัน​บอก​มี​เรื่อง​สำคัญ​ต้อง​เตือน​ให้​ฉัน​รู้ แต่​พอ​ไป​ถึง​ก็​เจอ​เจ้าฟ้า​ไม่​มี​สติ​เหมือน​เป็นบ้า​จะ​ฆ่า​ฉัน​ให้​ได้ ที่​มัน​น่า​สงสัย​คือ​ฉัน​เห็น​ที่​คอ​เจ้าฟ้า​มี​รอย​เหมือน​ถูก​ตัว​อะไร​กัด​ด้วย”

รัตติกาล​ตกใจ​นึกถึง​หลวง​บวร​สงคราม​ขึ้น​มา​ทันที​เพราะ​พวก​นั้น​มี​เขี้ยว​ยาว เธอ​พึมพำ​ว่า​ต้อง​เป็น​พวก​มัน​แน่ๆ ตะวัน​ฉาย​ถาม​ว่า​พูด​ถึงใคร รัตติกาล​ไม่ทัน​บอก​ก็​หมดเวลา​ของ​เธอ​เสีย​แล้ว ร่าง​เธอ​ค่อยๆเลือน​หาย​ไป แต่​ยัง​พยายาม​บอก​ว่า

“ฉัน​กำลัง​ทำให้​นาย​เดือดร้อน พวก​มัน​คง​ไม่​ต้องการ​ให้​ใคร​มา​ช่วย​ฉัน​มัน​ถึง​พยายาม​ทำร้าย​นาย”

ตะวัน​ฉาย​ถาม​ว่า​มัน​เป็น​ใคร แต่​รัตติกาล​หายตัว​ไป​แล้ว...

ooooooo

ดึก​สงัด​แล้ว แม​รี่​แต่ง​ชุดนอน​บางเบา​โป๊​เกือบ​เปลือย​ซ้อม​ท่า​เซ็กซี่​อยู่​บน​เตียง ซ้อม​แล้ว​ซ้อม​อีก​จน​เบื่อ​คุณ​สงคราม​ก็​ไม่​มา​สัก​ที สุดท้าย​ทน​ไม่ได้ ลุก​ออก​ไป​เดิน​หา​ตาม​ห้อง

ที่​มุม​หนึ่ง​ใน​คฤหาสน์ กระทิง​จับ​หญิง​สาว​มี​ผ้า​ผูก​ตา​มือ​ผูก​ไพล่หลัง​พา​เข้า​มาให้​ไอ้​ริ​ด​กับ​อี​สี​ดวง​บอก​ว่า​คุณ​หลวง​ฝาก​มา​ให้ ทั้ง​สอง​เลีย​ริม​ฝีปาก​แผล็บ บอก​ว่า​กำลัง​อยาก​อยู่​ พอดี แล้ว​ทั้ง​สอง​ก็​แยกเขี้ยว​โง้ง​จะ​ขย้ำ​เหยื่อ

อี​สี​ดวง​กับ​ไอ้​ริ​ด​ทะเลาะ​กัน​ต่าง​จะ​แย่ง​ขย้ำ​เหยื่อ​ก่อน​ไม่​ยอม​กิน​ของ​เหลือ​จาก​ใคร จน​กระทิง​ต้อง​เข้า​มา​หย่า​ศึก​บอก​ว่า​ไม่​ต้อง​แย่ง​กัน​เดี๋ยว​จะ​จัด​ให้ ไอ้​ริ​ด​กับ​อี​สี​ดวง​หัน​มอง​กระทง เหยื่อ​ได้​จังหวะ​วิ่ง​หนี​ไป ไอ้​ริ​ด​กับ​อี​สี​ดวง​ต่าง​วิ่ง​ตาม​เหยื่อ​แข่ง​กัน

พอ​ตามทัน​มัน​ไม่​ทะเลาะ​กัน​แล้ว​ต่าง​ฝัง​เขี้ยว​เข้าที่​คอ​เหยื่อ​อย่าง​โหดเหี้ยม

แม​รี่​เดิน​หา​ห้อง​คุณ​สงคราม​จน​เซ็ง ได้ยิน​เสียง​คน​วิ่ง​มา​เลย​แอบ​ดู​เห็น​ไอ้​ริ​ด​และ​อี​สี​ดวง​ขย้ำ​เหยื่อ​ก็​ถึง​กับ​ผงะ​อึ้ง ไอ้​ริ​ด​กับ​อี​สี​ดวง​ดูด​เลือด​จน​หมด​หัน​มา​แม​รี่​เห็น​เขี้ยว​ยาว​เลือด​เต็มปาก​ก็​กรี๊ด​สุดเสียง​แล้ว​วิ่งหนี​สุด​ชีวิต แต่​มา​เจอ​กระทง​กับ​กระทิง​ออก​มา​ขวาง แม​รี่​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​บอก​ว่า​ตน​ถูก​ผีหลอก

“ผี​แบบ​นี้​รึ​เปล่า”กระทิง​แยกเขี้ยว​โง้ง​ยาว​ออก​มา กระทง​ปราม​ว่า​เตือน​แล้ว​ว่า​อย่า​ออก​มา​เพ่นพ่าน​พลาง​ก็​แยกเขี้ยว​อีก​คน

แม​รี่​ผงะ​ถอย​หนี แต่​เหมือน​หนี​เสือ​ปะ​จระเข้ เจอ​คุณ​สงคราม​โผล่​มา​จับ​ตัว​ไว้ แม​รี่​โผ​เข้า​กอด​ร้อง​ให้​ช่วยด้วยถาม​ว่า​ลูกน้อง​เขา​เป็น​ผี​กัน​หมด​เลย​หรือ

“ไม่​ใช่​แค่​พวก​มัน​หรอก​ครับ​ที่​ไม่​ใช่​คน”เสียง​คุณ​สงครามเย็น​ยะเยือก แม​รี่​ชะงัก​มองร้อง​กรี๊ด​ออก​มา​อีก​เมื่อ​เห็น​คุณ​สงคราม​ของ​ตน​มี​เขี้ยว​งอก​ยาว​ออก​มา​ตา​แดง​ก่ำ​สยดสยอง

สิ้น​เสียง​กรี๊ด​แม​รี่​ก็​หมด​สติ​ไป

ooooooo

วัน​รุ่ง​ขึ้น​ พัดชา​กับ​พิชญ์​และ​ตะวัน​ฉาย​พา​กัน​มา​ที่​วัด ตะวัน​ฉาย​เล่า​เรื่อง​ที่​ตน​ประสบ​ให้​ทั้ง​สอง​ฟัง บอก​ว่า​รัตติกาล​ยัง​ไม่ทัน​บอก​อะไร​ก็​หาย​ไป​เสีย​ก่อน พัดชา​เสนอ​ให้​ทำบุญ​ให้​อีก​เพื่อ​จะ​ได้​เรียก​มา​คุย​ได้

“เพราะ​อย่าง​นี้​ไง เรา​จึง​ต้อง​นิมนต์​เณร​ไป​เรือนหอ​อีก​ครั้ง​เพื่อ​ที่​จะ​ได้​ทำบุญ​ให้​รติ”ตะวัน​ฉาย​บอก แล้ว​ย้ำ​ว่า​รัตติกาล​เชื่อ​ว่า​พ่อ​เธอ​ตาย​เพราะ​แม​รี่ ถ้า​จริง​เรา​ก็​ปล่อย​ให้​แม​รี่​ลอยนวล​ต่อ​ไป​ไม่ได้​แล้ว

“ไม่​ต้อง​ห่วง ฉัน​เป็น​นักข่าว​ไอ้​เรื่อง​ค้น​หาความ​จริง​มัน​งาน​ถนัด​ของ​ฉัน​อยู่​แล้ว” พัดชา​รับรอง

วัน​เดียวกัน ภัท​รา​ที่​ถูก​ผี​หาญ​กล้า​หลอกหลอน​จน​แทบ​จับไข้​หัว​โกร๋น วัน​นี้​จึง​ให้​บอย​ฮ่ะ​ไป​เช่าพระ​ได้​มา​พวง​ใหญ่​เกือบ​สาม​สิบ​องค์ พอได้​พระ​ภัท​รา​ฮึกเหิม​ท้า​ว่า​หาญกล้า​มา​อีก​คราว​นี้​ได้​เจอ​ดี​แน่ หาญ​กล้า​มา​พอดี

“จัดการ​ขั้น​เด็ดขาด​ไป​เลย​ฮ่ะ​คุณหญิง เอา​พระ​คล้อง​คอ​มัน​เลย”บอย​ฮ่ะ​ยุ​ส่ง

ภัท​รา​ถือ​พระ​ตรง​ดิ่ง​เข้าไป​คล้อง​หมับ​เข้าที่​คอหาญก​ล้า เห็น​เขา​ดิ้น​กระแด่ว...กระแด่ว ก็​หัวเราะ​สะใจ​ว่า​ทำได้​สำเร็จแล้ว แต่​แล้ว​หาญ​กล้า​ก็​ลุก​พรวด​เหมือน​ไม่​มี​อะไร​เกิด​ขึ้น เอา​มือ​กำ​พระ​ไว้​อย่าง​ไม่​สะทกสะท้าน​เดิน​ยิ้ม​ร้าย​เข้าหา​หัวเราะร่า“ฮ่าๆๆๆ”

ที่​หน้า​บ้าน​ภัท​รา หนู​ดี​ไป​รับ​บาทหลวง​มา​ไล่​ผี รัตติกาล​ปรากฏ​ตัว​ขึ้น​มอง​หนู​ดี​อย่าง​แค้น​ใจ​ที่มา​วุ่นวาย​ไม่​เข้า​เรื่อง รัตติกาล​เดิน​เข้าไป​หา​แต่​ต้อง​ชะงัก​เมื่อ​ได้ยิน​บาทหลวง​ร้อง“สต๊อป!!”

หนู​ดี​ชะงัก​ถาม​ว่า​มี​อะไร​หรือ บาทหลวง​พูด​ขรึม​ว่า

“ซิกซ์​เซน​ส์​ของ​พ่อ​สัมผัส​ได้​ถึง​พลัง​อัน​ชั่ว​ร้าย​ของ​วิญญาณ​ที่​วนเวียน​อยู่​ที่​นี่”

หนู​ดี​ตกใจ​ถาม​ว่า​ผี​รัตติกาล​อยู่​ที่​นี่​ด้วย​หรือ บาทหลวง​บอก​ว่า​ไม่​ใช่​แค่​ผี​ผู้หญิง​ตัว​เดียว​แต่​มี​ผี​ผู้ชาย​ที่​มี​ความเคียด​แค้น​ร้ายกาจ​กว่า​อยู่​อีก​ตัว​ด้วย แต่​ไม่​ต้อง​กลัว​ความ​ศรัทธา​จะ​นำทาง​ให้​เรา​ปัดเป่า​ความ​ชั่ว​ร้าย​ได้​เอง

บาทหลวง​ถอด​แว่น​ดำ​ออก​เผย​ให้​เห็น​ดวงตา​ที่​บอดสนิท​ทั้ง​สอง​ข้าง แต่​บาทหลวง​ก็​คุย​โว​ว่า​ไม่​ต้อง​กลัว พ่อ​มี​ศรัทธา​เป็น​จี​พี​เอส​รับรอง​ไม่​พลาด​เดี๋ยว​จะ​จัดการ​ผี​สาว​ให้​ลูก​เห็น​เป็น​ขวัญตา

ว่า​แล้ว​บาทหลวง​ก็​เอา​น้ำมนต์​และ​พระ​คัมภีร์​ออกมา สาด​น้ำมนต์​ไป​ที่​รัตติกาล เธอ​ร้อง​กรี๊ด​แล้ว​หาย​วับ​ไป หนู​ดี​ไม่​เห็น​ตัวรัตติกาล​แต่​ได้ยิน​เสียง แค่​นั้น​เธอ​ก็ดี​ใจ​แล้ว เข้าไป​ยืน​เชียร์​ข้าง​บาทหลวง

“แซบอีหลี...สุด​ยอด​เลย​ค่ะ​ฟาเธอร์”

ooooooo

หาญ​กล้า​หัวเราะ​เยาะ​ภัท​รา​ที่​กำลัง​ตกใจ​สุดขีด​ที่พระ​ทั้ง​พวง​ก็​ยัง​ทำ​อะไร​ตน​ไม่ได้ จนกระทั่ง​หาญ​กล้า​บอก​ว่า​นั่น​เป็น​พระ​ปลอม​ทั้งนั้น บอย​ฮ่ะ​รีบ​แก้ตัว​ว่า​คุณหญิง​ให้​เงิน​ไป​ไม่​กี่​ร้อย​ตน​เห็น​พระ​กองๆอยู่​ก็​เหมา​มา​ทั้ง​พวง หาญ​กล้า​หัวเราะ​เยาะ​ความ​เค็ม​ของ​คุณหญิง บอก​ว่า​คน​อย่าง​นี้​พระ​ที่ไหน​ก็​ช่วย​ไม่ได้​ทั้งนั้น

ขณะ​หาญ​กล้า​กำลัง​คุกคาม​ภัท​รา​นั่นเอง รัตติกาล​เข้า​มา​บอก​พ่อ​ว่า​รีบ​ไป​กัน​เถอะ ว่า​แล้ว​ดึง​พ่อ​ออก​ไป​ทันที ทันใดนั้น​หนู​ดี​ก็​พา​บาทหลวง​เข้า​มา หนู​ดี​บอก​ฟา​เธอ​ร์​ให้​จัดการ​กับ​ผี​หาญ​กล้า​เลย

บาทหลวง​เอา​คัมภีร์​ออก​มา​อ่าน​ขมุบขมิบ ภัท​รา​ถาม​ว่า​ฟา​เธอ​ร์​คุย​กับ​ใคร​อยู่ หนู​ดี​บอก​ว่า​คุย​กับ​ก็อด​ฟา​เธอ​ร์​อยู่ ฟา​เธอ​ร์​บอก​ภัท​รา​ว่า​ลูก​ชาย​กำลัง​ถูก​ผี​รังควาน​อาจ​นำ​ความ​เดือดร้อน​มา​จนถึง​ตาย​ได้ ภัท​รา​ขอ​ให้​ฟา​เธอ​ร์​ช่วย​ลูก​ชาย​ตน​ด้วย

“มี​พ่อ​อยู่ ลูก​ไม่​ต้อง​ห่วง จง​มี​ศรัทธา​ไว้​แล้ว​ศรัทธา​จะ​เป็นจี​พี​เอส นำทาง​ให้​ลูก​พบ​กับ​ความ​สงบ​เอง”

ooooooo

พา​หาญ​กล้า​หนี​ออก​มา​แล้ว รัตติกาล​ไป​หา​ตะวัน​ฉาย​ที่​บ้าน​เขา ซึ่ง​เป็น​ที่​รู้​กัน​ว่า​เขา​เตรียม​ไว้​เป็น​เรือนหอ แต่​มา​ร้าง​เจ้าสาว​เสีย​ก่อน เป็น​เวลา​ที่​ตะวัน​ฉาย​นิมนต์​เณร​มา​ฉันเพล​และ​รับ​ศีล​รับ​พร แต่​พอ​เณร​ให้​ศีล​ให้​พร​เสร็จ​ลืมตา​ขึ้น​ก็​เห็น​รัตติกาลมา​ยืน​ตรง​หลัง​ตะวัน​ฉาย​แล้ว

เธอ​มา​เพื่อ​บังคับ​ให้​เขา​ต้อง​รับผิดชอบ​ที่​แม่​เขา​พา​ฟา​เธอ​ร์​มา​เล่น​งาน​ตน​กับ​พ่อ ว่า​แล้ว​ดึง​หู​ตะวัน​ฉาย​ลาก​ไป ตะวัน​ฉาย​ร้องขอ​ให้​เณร​ช่วย​เอา​น้ำมนต์​ไล่​ผี​ให้​ที เณร​เอา​มือ​ปิด​ตา​บอก​ว่า

“เรื่อง​ผัวๆ เมียๆ เณร​ช่วย​ไม่ได้​จ้ะ​โยม​พี่”

ตะวัน​ฉาย​โต้​ว่าการ​ที่​เธอ​พา​พ่อ​ไป​หลอก​แม่​ตน​เท่ากับ​กำลัง​ทำ​บาป ต่อ​ให้​ตน​ทำบุญ​ให้​มาก​แค่​ไหน สุดท้าย​ก็​คง​ช่วย​อะไร​เธอ​ไม่ได้ รัตติกาล​หา​ว่า​เขา​ไม่​ยอม​ช่วย หัน​ไป​ชวน​พ่อ​กลับ​ไป​หา​คน​อื่น​ให้​ช่วยดี​กว่า

“เดี๋ยว​รติ ลูก​บอก​พ่อ​เอง​ไม่​ใช่​เหรอ ว่า​มี​แต่​ตะวัน​ฉาย​เท่านั้น​ที่​ช่วย​ลูก​จาก​ไอ้​หลวง​บวร​สงคราม​นั่น​ได้” หาญ​กล้า​ทักท้วง รัตติกาล​จึง​นิ่ง​ไป แต่​ตะวัน​ฉาย​เอะใจ นึก​ได้​ถาม​ว่า

“หลวง​บวร​สงคราม...ไอ้​หมอ​นี่​รึ​เปล่า​ที่​เธอ​พยายาม​จะ​บอก​ฉัน”

รัตติกาล​มอง​หน้า​เขา​เป็น​ทำนอง​ยอม​รับ​อย่าง​เสีย​ไม่ได้

ooooooo

แม​รี่​ถูก​เอา​ตัว​ไป​ขัง​ไว้​ใน​ห้อง เธอ​ขวัญ​ผวา​แทบ​จะ​เป็นบ้า จน​เมื่อ​กระทิง​เอา​อาหาร​มา​ให้​กิน เร่ง​ให้​รีบ​กิน​เสีย​คุณ​สงคราม​รอ​คุย​งาน​อยู่ แม​รี่​ไม่​ยอม​กิน​และ​ไม่​ยอม​ไป​หา​คุณ​สงคราม แต่​พอ​ถูก​กระทิง​กับ​กระทง​จ้อง​หน้า เธอ​ก็​ต้อง​ยอม​ไป​แต่​โดย​ดี

เมื่อ​ไป​เจอ​คุณ​สงคราม แม​รี่​อ้อนวอน​ร้องขอ​ชีวิต สัญญา​ว่า​ให้​ตน​ทำ​อะไร​ก็​จะ​ทำให้​ทุก​อย่าง จะ​ตระเวน​ทำบุญ​และ​บวชชี 999 วัด ยก​บุญ​ให้​ทุก​คนใน​นี้​หมด​เลย

“เธอ​ไม่​ต้อง​ทำ​อะไร​ที่​มัน​ฝืน​ตัว​เอง​หรอก​แม​รี่ ความ​ร้ายกาจ​ใน​สันดาน​ของ​เธอ​มัน​ก็​ไม่​ต่าง​จาก​พวก​ผี​เปรต​หรอก ไม่​อย่าง​นั้น​เธอ​คง​ไม่​ฆ่า​พ่อ​รติ​ได้​อย่าง​เลือดเย็น”

แม​รี่​ตกใจ​ที่​คุณ​หลวง​รู้​เรื่อง​ของ​ตน เมื่อ​คุณ​หลวง​บอก​ว่าที่​ให้​มา​พบ​ก็​เพราะ​อยาก​ให้​เธอ​มา​เป็น​พวก​เดียวกัน ไม่​ต้อง​มา​เป็น​แบบ​พวก​ตน​ก็ได้​เพียงแต่​ให้​ทำ​ตาม​ทุก​อย่าง​ที่​สั่ง​ก็​พอ เมื่อ​แม​รี่​รับคำ คุณ​หลวง​บอก​ว่า​ให้​เธอ​ไป​ช่วย​จัดการ​ฆ่า​ตะวัน-​ฉาย​เสีย แล้ว​พา​วิญญาณ​ของ​รัตติกาล​กลับ​มา​ที่​นี่

แม​รี่​มอง​ไป​ที่​รูป​ของ​ท่านหญิง​มาลา​บน​ผนัง​นึก​ใน​ใจ​ว่า​ช่าง​เหมือน​รัตติกาล​ราวกับ​เป็น​คน​เดียวกัน

ooooooo

เพื่อ​ให้​ตะวัน​ฉาย​ช่วย​รัตติกาล หาญ​กล้า​อ่อย​ว่า​ถ้า​เขา​ช่วย​ให้​รัตติกาล​กลับ​มา​มี​ชีวิต​ได้​อีก​ก็​จะ​บอก​เคล็ด​ลับ​ปราบ​พยศ​รัตติกาล​ให้ ทำให้​ตะวัน​ฉาย​สนใจ​ขึ้น​มา

ส่วน​ฟา​เธอ​ร์​ก็​บอก​ความ​ลับ​สำคัญ​แก่​ภัท​รา​ว่า ที่จริง​แล้ว​รัตติกาล​ไม่​ใช่​ผี แต่​เป็น​วิญญาณ​ที่​ถูก​ทำให้​ออก​จาก​ร่าง ร่างกาย​เธอ​ยัง​อยู่​  เมื่อ​เธอ​หา​ร่าง​เจอ​และ​ได้​กลับ​เข้า​ร่าง​อีกก็​จะ​กลับ​มี​ชีวิต​เหมือน​คน​ปกติ

ทั้ง​ภัท​รา​และ​หนู​ดี​ตกใจ หนู​ดี​ถาม​ว่า​แล้ว​ร่าง​ของ​รัตติกาล​อยู่​ไหน ฟา​เธอ​ร์​บอก​ว่า​ตน​ตาบอด​จะ​ไป​รู้​ได้​ไง ภัท​รา​ขอร้อง​ฟา​เธอ​ร์​ช่วย​ลูก​ชาย​​ตน​ด้วย​จะ​เสีย​เท่า​ไรตน​ก็​ยอม​ขอ​อย่า​มี​สะใภ้​เป็น​ผี​ก็​พอ

ภัท​รา​หอบ​เอา​กล่อง​ใส่​เสื้อ​ผ้า​ของใช้​ของ​หาญ​กล้า​สมัย​ยัง​เป็น​กิ๊ก​กัน​อยู่​มา​ให้​ฟา​เธอ​ร์​ถาม​ว่า​ของ​พวก​นี้​พอ​จะ​เล่น​งาน​หาญ​กล้า​ได้​ไหม

“ถ้า​เป็น​ของ​ที่​เจ้าตัว​เคย​ใช้​แล้ว​ก็​ใช้ได้​ลูก พ่อ​จะ​ใช้​ของ​พวก​นี้​เป็นจี​พี​เอสนำทาง​ให้​วิญญาณ​ร้าย​มา​ติด​กับ​เรา หึๆๆๆ ฮ่าๆๆ”

ด้วย​ความรู้สึก​ดีๆ ที่​เณร​เปี๊ยก​คอย​ช่วย​รัตติกาล หาญ​กล้าปรากฏ​ตัวไป​ขอบคุณ ทำเอา​เณร​ตกใจ​ออกตัว​ว่า​ตน​ไม่ได้​ช่วย​อะไร ตน​เป็น​แค่​เณร​ธรรมดา แต่​คุย​กัน​ได้​ไม่​กี่​คำ​ร่าง​หาญ​กล้า​ก็​หาย​ไป

เณร​เปี๊ยก​ตกใจ​รีบ​ไป​บอก​รัตติกาล​กับ​ตะวัน​ฉาย​ว่า

“เมื่อกี้​คุย​กับ​โยม​ผี​พ่อ แต่​อยู่ๆโยม​ผี​พ่อก็​หาย​ไป​ซะ​งั้น​สงสัย​เกิด​เรื่อง​ไม่​ดี​แน่”

ที่แท้​หาญ​กล้า​รีบ​ไป​ที่​บ้าน​ภัท​รา ไป​จัดการ​ฟา​เธอ​ร์​กับ​พวก​ภัท​รา​ที่​กำลัง​ชุมนุม​กัน​เพื่อ​เล่น​งาน​ตน รัตติกาล​ได้​ฟัง​เณร​เปี๊ยก​เล่า​ก็​รีบ​ตาม​ไป ตะวัน​ฉาย​เรียก​ก็​ไม่​ฟัง เลย​ได้​แต่​บ่น​กับ​เณร​ว่า

“นี่​ก็​เพิ่ง​ทำบุญ​ให้ คง​ไป​อาละวาด​ใส่​คน​อื่น​อีก​ตามเคย”

“เฮ้อ...ถ้า​จิตใจ​ของ​โยม​พี่​รติ​ยัง​ยึด​ติด​กับ​กิเลส​ไม่​รู้จัก​คำ​ว่า​ให้อภัย เณร​เป็น​ห่วง​ว่า​ต่อ​ให้​ทำบุญ​ช่วย​มาก​แค่​ไหน ต่อ​ไป​เรา​ก็​อาจจะ​ช่วย​โยม​ผี​พี่​รติ​ไม่ได้”

ตะวัน​ฉาย​ฟัง​แล้ว​หน้า​เครียด​ขึ้น​ทันที

ooooooo

หาญ​กล้า​เป็น​ผี​ที่​เหมือน​หมู​ไม่​กลัวน้ำ​ร้อน ลุย​เข้าไป​ในขณะ​ที่​ฟา​เธอ​ร์​กำลัง​ชุมนุม​ทำ​พิธี​เรียก​ศรัทธา เข้าไป​แย่ง​ขวด​น้ำมนต์​จาก​มือ​ฟา​เธอ​ร์​ปา​ทิ้ง​หก​กระจาย ฟา​เธอ​ร์​ปลอบ​ใจ​พวก​ภัท​รา​ว่า​ไม่​ต้อง​กลัว​เรา​ต้อง​สามัคคี​กัน​ชุมนุม​มอบ​ศรัทธา​ให้​พ่อ​ต่อ​ไป

ฟา​เธอ​ร์​พูด​ไม่ทัน​ขาดคำ หาญ​กล้า​ก็​กระโจนเข้า​บีบ​คอ บอย​ฮ่ะ​เผ่น​ก่อน​เพื่อนตาม​ด้วย​หนู​ดี หาญ​กล้า​บีบ​คอ​ฟา-​เธอ​ร์​จน​หน้า​แดง​แล้ว​ปล่อย หัน​มา​จะ​บีบ​คอ​ภัท​รา ปรากฏ​ว่า​เธอ​โกย​แน่​บ​ไป​แล้ว

สมชาย​กับ​คิตตี้​ยัง​ทำ​หน้าที่​เป็น​สาย​ให้​ภัท​รา​อยู่​ที่​บ้าน​ตะวัน​ฉาย ทั้ง​คู่​แอบ​ย่อง​เข้าไป​สำรวจ​ใน​บ้าน หารู้ไม่​​ว่า​ตะวัน​ฉาย​ยืน​มอง​อยู่​ข้าง​หลัง ได้ยิน​คิตตี้​เตือน​สมชาย​ว่า​อย่า​ให้​ตะวัน​ฉาย​รู้​เด็ดขาด​ว่า​เรา​สอง​คน​ไป​รายงาน​คุณหญิง​มา

“หน้าที่​ของ​เรา​คือ​สายลับ​สอง​หน้า เพราะฉะนั้น​เรา​ต้อง​ปกปิด​ภารกิจ​ของ​เรา​ให้​มิดชิด จะ​ให้​คุณ​ตะวัน​ฉาย​รู้​ไม่ได้​เด็ดขาด”สมชาย​ย้ำ

ทั้ง​สอง​คิด​ว่า​ตะวัน​ฉาย​ไป​ส่ง​เณร​ที่​วัด แต่​พอ​หัน​มา​อีก​ที​เห็น​เขา​ยืน​กอด​อก​ยืน​ดู​อยู่​ก็​แทบ​ช็อก ตะวัน​ฉาย​ถาม​ว่า​เอาเรื่อง​อะไร​ของ​ตน​ไป​รายงาน​แม่ สมชาย​ไม่​ยอม​บอก​กลัว​คุณหญิง​รู้​แล้ว​จะ​ไล่​ออก

“ฉัน​รับปาก​ว่า​ฉัน​จะ​ไม่​ให้​แม่​ไล่​พวก​แก​ออก แต่​ถ้า​แก​ไม่​บอก​ฉัน​จะ​เล่น​งาน​พวก​แก​ให้​หนัก​กว่า​แม่​ฉัน​อีก” ตะวัน​ฉาย​ทำ​ขึงขัง จน​สุดท้าย​สมชาย​ยอม​บอก​ความ​จริง​ว่า

“ก็ได้​ครับ คุณหญิง​ไม่​พอใจ​ที่​ผี​คุณ​รติ​มา​วนเวียน​นัวเนีย​กับ​คุณ​ตะวัน​ฉาย ​เลย​สั่ง​ให้​ฟา​เธอ​ร์​จับ​ผี​คุณ​รติ​กับ​พ่อ​ขัง​ไว้​ไม่​ให้​ออก​มา​หา​คุณ​ตะวัน​ฉายอีก”

พอ​รู้​เช่น​นั้น ตะวัน​ฉาย​รีบ​ไป​ที่​บ้าน​ภัท​รา​ทันที

ooooooo

พัดชา​พา​พิชญ์​ไป​หา​หลักฐาน​การ​วางยา​หาญ​กล้า​ที่​บ้าน​แม​รี่ เจอ​บ้าน​ใส่​กุญแจ​อยู่ พิชญ์​ทำ​เก่ง​จะ​สะเดาะ​กุญแจ​ให้ ทำ​อยู่​นาน​ก็​ไม่ได้​สัก​ที พัดชา​รำคาญ​ปีน​รั้ว​เข้าไป​พิชญ์​เลย​รีบ​ปีน​ตาม

พัดชา​เข้าไป​หา​หลักฐาน​ใน​ห้อง​แม​รี่ บอก​ให้​พิชญ์​ไป​ดู​ต้นทาง​ให้ พิชญ์​เกิด​หมั่นไส้​ขึ้น​มา​ไม่​ยอม​ฟัง​คำสั่ง​แต่​เดิน​ไป​อีก​ห้อง​หนึ่ง​แทน

ที่​หน้า​บ้าน กระทง​กับ​กระทิง​ขับ​รถ​คัน​หรู​มา​ส่ง​แม​รี่​ที่หน้า​บ้าน แม​รี่​ใจคอ​ไม่​อยู่​กับ​เนื้อ​กับ​ตัว ไข​กุญแจ​ประตู​รั้ว

เท่า​ไร​ก็​ไข​ไม่​ออก กระทิง​รำคาญ​เข้า​มา​ใช้​แรง​กระแทก​ปึง​เดียว​โซ่​ก็​ขาด​สะบั้น แม​รี่มอง​เห​วอ​รีบ​ขอบใจ​เพื่อ​กระทง​กับ​กระทิง​จะ​ได้​รีบ​ไป

“คง​ไม่​ลืม​นะ​ว่า​แก​สัญญา​อะไร​ไว้​กับ​คุณ​หลวง” กระทง​เตือน แม​รี่​ถาม​ว่า​คุณ​หลวง​กับ​พวก​น่า​กลัว​ขนาด​นี้​ทำไม​ไม่​จัดการ​ตะวัน​ฉาย​เอง กระทง​บอก​ว่า “ไอ้​ตะวัน​ฉาย​มีด​วงมหาอุจ

ที่​พวก​เรา​ทำ​อะไร​ไม่ได้ คุณ​หลวง​ถึง​ต้อง​พึ่ง​แก”

แม​รี่​ถาม​ว่า​ถ้า​ตะวัน​ฉาย​รู้​ว่า​ตน​เป็น​คน​ฆ่า​หาญ​กล้า​แล้ว​ตน​จะ​ทำให้​เขา​ไว้ใจ​ลวง​ไป​ฆ่า​ได้​อย่างไร กระทง​บอก​ว่า​ไม่​ต้อง​ห่วง​ว่า​จะ​มี​คน​จับ​ได้​หรอก

กระทง​มอง​ขึ้น​ไป​บน​บ้าน​แล้ว​หัน​บอก​กระทิง​ว่า​มี​พวก​สอดรู้สอดเห็น​อยู่​ข้าง​ใน​ให้​ไป​จัดการ​เสีย กระทิง​รับคำ​แล้ว​ผละ​ไป แม​รี่​ตกใจ​ถาม​ว่า​มี​คน​อยู่​ใน​บ้าน​ตน​ด้วย​หรือ กระทง​ไม่​ตอบ​แต่​หัวเราะ​หึๆ

ooooooo

หาญ​กล้า​หัน​มา​เล่น​งาน​ภัท​รา เธอ​ทำ​เป็น​เอาใจ​ใช้​มารยา​หญิง​อ่อย​เขาเหมือน​สมัย​เป็น​กิ๊ก​กัน ทำเอา​หาญ​กล้า​เคลิ้ม โดย​ไม่​รู้​ว่า​ภัท​รา​หลอก​เขา​แล้ว​ให้​ฟา-​เธอ​ร์​เอา​กล่องขัง​วิญญาณมา​ดูด​วิญญาณ​ของ​เขา​ไป​ขัง​ไว้​จน​สำเร็จ

รัตติกาล​จะ​มา​ช่วย​พ่อ ก็​ถูก​ฟา​เธอ​ร์​ใช้​กล่อง​ขัง​วิญญาณ​ดูด​เข้าไป​ขัง​ไว้​ด้วย​กัน ภัท​รา​สะใจ​มาก​ที่​ฟา​เธอ​ร์​ทำ​สำเร็จบอก​ หนู​ดี​ว่า จัดการ​สอง​พ่อ​ลูก​นี้​เสร็จ​จะ​จัด​งาน​แต่งงาน​ให้​เธอ​กับ​ตะวัน​ฉาย​อย่าง​เอิกเกริก​ทีเดียว

เวลา​เดียวกัน​นั้น กระทิง​เดิน​ไป​หา​พัดชา​ที่​กำลังตั้งหน้า ตั้งตา​ค้น​หา​หลักฐาน​ใน​ห้อง​แม​รี่​อยู่​ กระทิง​เข้า​กระชาก​แขน​เธอ​อย่าง​แรง พอ​พัดชา​เห็น​กระทิง​เท่านั้น​ก็​ร้อง​ลั่น​ว่า​ผีหลอก พยายาม​แกะ​มือ​กระทิง​ออก แต่​ไม่​สำเร็จ​เลย​หัน​ไป​คว้า​แจกัน​ฟาดหัว​กระทิง​ดัง​โพละ​แล้ว​วิ่ง​อ้าว​ออก​ไป

วิ่ง​ไป​เจอ​พิชญ์​กำลัง​หา​หลักฐาน​อยู่​อีก​ห้อง​หนึ่ง บอก​ว่า​ตน​หนี​ผี​มา พิชญ์​ไม่​เชื่อ​นึก​ว่า​ถูก​หลอก​ พัดชา​เลย​พา​ไปดู เจอ​ของ​จริง​เข้า​ก็​แทบ​ฉี่​ราด หัน​รี​หัน​ขวาง​เจอ​แจกัน​อีก​อัน​ก็​คว้า​ฟาด​ใส่​หัว​กระทิง​ดัง​โพละ แล้ว​วิ่ง​เตลิด​ตาม​ไป​มุด​อยู่​ใต้​โต๊ะ​เดียว​กับ​พัดชา

แต่​ทั้ง​สอง​ก็​ถูก​กระทิง​ตาม​เจอ​จน​ได้ ดี​ที่​ความ​กลัว​ทำให้​มี​พลัง​วิ่ง​หนี​ได้​เร็ว​อย่าง​ไม่​เคย​เป็น​มา​ก่อน​เลย​รอด​ไป​ได้ แม​รี่​ดีใจ​ที่​กระทง​กับ​กระทิง​ไล่​คน​แปลก​หน้า​ไป​ได้ รีบ​มา​ขอบใจ​ทั้ง​สอง

“ที่​เรา​ช่วย​เพราะ​เป็น​คำสั่ง​ของ​คุณ​หลวง แต่​ถ้า​แก​ทำ​งาน​ให้​คุณ​หลวง​ไม่​สำเร็จ ​แก​นั่นแหละ​จะ​เป็น​อาหาร​ของ​ไอ้​กระทิง” กระทง​ย้ำ​ปราม แม​รี่​ขอ​เวลา​คิด​ก่อน​ว่า​จะ​ใช้​วิธี​ไหน​จัดการ​ตะวัน​ฉาย “เออ...ให้​ไว​ด้วย อย่า​คิด​นาน ไม่​งั้น!”

แม​รี่​รีบ​พยัก​หน้า พอ​กระทง​กับ​กระทิง​ไป​แล้ว​ก็​เข่า​อ่อน​ต้อง​ควาน​หา​ยา​ดม​พัลวัน

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​มา​ถึง​บ้าน​ภัท​รา ถูก​แม่​หลอกล่อ​ให้​ออก​จาก​ห้อง​ไป​คุย​กัน​ข้าง​นอก เพื่อ​เปิด​ทาง​ให้​หนู​ดี​กับ​ฟา​เธอ​ร์​ที่​ซ่อน​ตัว​อยู่​ใน​ห้อง​พร้อม​กล่อง​ขัง​วิญญาณ​ได้​หนี​ออก​ไป

เมื่อ​พา​กันมา​ถึง​รถ​ตู้ ฟา​เธอ​ร์​บอก​หนู​ดี​ที่​ถือ​กล่อง​วิญญาณ​อยู่​ว่า

“วิญญาณ​ของ​พวก​มัน​ถูก​กักขัง​ไว้​ใน​นี้ มัน​จะ​แผลงฤทธิ์​อะไร​ไม่ได้​อีก แต่​ถ้า​อยาก​ให้​มัน​สาป​สูญ​ไป​ตลอดกาล ลูก​ก็​ต้อง​เอา​มัน​ไป​ถ่วง​น้ำ รับรอง​มัน​จะ​ไม่​มา​รังควาน​ลูก​อีก แต่​ลูก​ต้อง​ระวัง อย่า​ให้​มัน​หลุด​ออก​มา​ได้ เพราะ​ถ้า​มัน​ออก​มา​ได้ มัน​จะ​ร้ายกาจ​กว่า​เดิม”

กำชับ​แล้ว​ฟา​เธอ​ร์​บอก​ว่า​หมด​ธุระ​แล้ว​ยัง​มี​ผี​ร้าย​อีก​ทั่ว​โลก​ที่​รอ​ให้​พ่อ​ไป​ปราบ โดย​ศรัทธา​จะ​เป็นจี​พี​เอสนำทาง​ให้​ไป​เจอ​พวก​มัน

เมื่อ​ฟา​เธอ​ร์​ไป​แล้ว หนู​ดี​มอง​กล่อง​วิญญาณ​หัวเราะ​พูด​อย่าง​สะใจ​ว่า

“หึๆๆ ฉัน​จะ​ไม่​ยอม​ให้​ใคร​มา​แย่ง​พี่​ตะวัน​ฉาย​ไป​จาก​ฉัน​เด็ดขาด แม้แต่​ผี​อย่าง​แก​นัง​รติ!”

ฝ่าย​ภัท​รา​ก็​ทำ​เป็น​ตัดพ้อ​ต่อว่า​ตะวัน​ฉาย​ที่​เห็น​ผี​ดี​กว่า​แม่ ขอ​ให้​สัญญา​ว่า​ต่อ​ไป​นี้​จะ​เริ่ม​ต้น​ชีวิต​ใหม่​ถาม​ว่า​ทำให้​แม่​ได้​ไหม ตะวัน​ฉาย​นิ่ง​ไป​อย่าง​หนักใจ

เวลา​เดียวกัน รัตติกาล​กับ​หาญ​กล้า​ถูก​ขัง​อยู่​ใน​กล่อง ขังวิญญาณมีหมอกควันตลบไปหมด เพราะหนูดีเอาไปใส่ไว้ใน ช่องแช่แข็ง ทั้งสองหนาวจนสั่น ต่างคิดถึงตะวันฉายว่าเมื่อไร จะมาช่วยพวกตน แม้จะใจไม่ดีแต่รัตติกาลก็บอกพ่อว่า มั่นใจ ว่าตะวันฉายต้องหาทางมาช่วยพวกเรา

ooooooo

ตะวัน​ฉาย พัดชา และ​พิชญ์​กลับ​มา​ปรึกษา​กัน​ว่า​หมอผี​ขัง​วิญญาณ​รัตติกาล​ไว้​ที่ไหน ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่า​เค้น​พวก​คนใช้​ก็​ไม่​มี​ใคร​รู้ หา​ก็​ไม่​เจอ พิชญ์​เชื่อ​ว่า​ภัท​รา​ต้อง​ให้​ใคร​เอา​ไป​ซ่อน​ที่​อื่น​แน่ๆ

“ถ้า​งั้น​ฉัน​พอ​รู้​แล้ว​ว่า​ฉัน​จะ​ไป​ตาม​ได้ที่​ใคร ว่า​แต่​พวก​แก​เรื่อง​ที่​ไป​สืบ​บ้าน​พี่​แมร์​มา​เป็น​ยัง​ไง”

ทั้ง​สอง​ขนลุก​ซู่​ขึ้น​มา​แต่​พัดชา​ก็​ยัง​มุ่ง​มั่น​ที่​จะ​กลับ​ไป​หา​อีก​ครั้ง​ย้ำ​ว่า​ตะวัน​ฉาย​ก็​ต้องหา​ทาง​ช่วย​เพื่อน​ตน​อย่า​ให้​รัตติกาล​ถูก​ขัง​ลืม

“ผม​รับปาก​รติ​ไว้​แล้ว ถ้า​ขืน​ไม่​ช่วย คง​ต้อง​เป็น​หนี้​บุญคุณ​ไป​ถึง​ชาติ​หน้า​แน่” ตะวัน​ฉาย​ยืนยัน

ฝ่าย​แม​รี่​ย้อน​กลับ​ไป​ที่​คฤหาสน์​จันทรา​อีก​ครั้ง ไป​บอก​หลวง​บวร​สงคราม​ว่า​ตน​คง​หลอก​ตะวัน​ฉาย​ไม่ได้​ง่าย​จึง​อยาก​ปรึกษา​ว่า​ถ้า​คุณ​หลวง​มี​อะไร​สัก​อย่าง​ที่​ใช้​ล่อ​ตะวัน​ฉาย​มา​ติด​กับ​ได้​ก็​จะ​จัดการ​ง่าย​ขึ้น​มาก

หลวง​บวร​สงคราม​จึง​เอา​ปิ่น​ปัก​ผม​ให้ แต่​ห้าม​ถาม​เพียง​แต่​ให้​ทำ​ตาม​ที่​ตน​บอก ​ต้อง​เล่น​ละคร​ตบตา​ตะวัน​ฉาย​ให้​เนียน​ก็​จะ​จัดการ​กับ​เขา​ได้ เมื่อ​มอบ​ปิ่น​ให้​แม​รี่​แล้ว​บอก​เธอ​ว่า

“ไอ้​กระทิง​จะ​บอก​แผนการ​ให้​แก​เข้าใจ ​ไป​ได้​แล้ว” พอ​แม​รี่​ออก​ไป​กับ​กระทิง คุณ​หลวง​ก็​หัน​ไป​บอก​กระทิง​ว่า “ปิ่น​ปลอม​อัน​นั้น​จะ​พา​พวก​มัน​ให้​มา​ที่​นี่ ส่วน​ของ​จริง​ที่​ยัง​หาย​ไป พวก​แก​ต้องหา​มัน​ให้​เจอ อย่า​ให้​ตก​ไป​อยู่​ใน​มือ​รติ​ได้​อีก”

เมื่อ​แม​รี่​กลับ​ถึง​บ้าน พอดี​พัดชา​กับ​พิชญ์​แอบ​เข้าไป​ใน​บ้าน​ก่อน​แล้ว แม​รี่​แกล้ง​ร้อง​กรี๊ดๆ ล่อ​ให้​ทั้ง​สอง​เข้าไป​ดู พัดชา​จำ​เสียง​แม​รี่​ได้​เข้าไป​ดู เธอ​ชู​ปิ่น​ขึ้น​ร้อง​พลาง​ตะเกียกตะกาย​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ

พัดชา​กับ​พิชญ์​มอง​หน้า​กัน​งงๆ ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น เท่า​นี้​แม​รี่​ก็​แอบ​ยิ้ม​อย่าง​สมใจ​แล้ว​ว่า​หลอก​ได้​แน่

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​กับ​ตะวัน​รอน​ร่วมมือ​กัน​ไป​สืบ​หา​ที่​บ้านหนู​ดี โดย​ตะวัน​ฉาย​ไป​หา​หนู​ดี ทำ​ที​ว่า​เพิ่ง​รู้ตัว​ว่าที่​แล้ว​มา​คง​โดน​ผี​รัตติกาล​ทำเสน่ห์​ใส่​ทำให้​หลง​ผิด​มา​ตลอด หลอกล่อ​ให้​เธอ​ตายใจ คุย​ถ่วงเวลา

ระหว่าง​นั้น​ตะวัน​รอน​ก็​เข้าไป​ค้น​หาก​ล่อง​ขัง​วิญญาณ จน​ไป​เจอ​ใน​ช่อง​แช่​แข็ง​ตู้​เย็น เขา​รีบ​โทร.​บอก​ตะวัน​ฉาย​ว่า​เจอ​แล้ว จะ​ไป​รอ​ที่​จุด​นัด​พบ

ตะวัน​ฉาย​โกหก​หนู​ดี​ว่า​แม่​โทร.​มา​ถาม​ว่า​หนู​ดี​เป็น​อย่างไร​บ้าง พอ​คุย​กับ​ตะวัน​รอน​เสร็จ​เขา​แกล้ง​พูด​ดังๆว่า

“ครับ​แม่...หนู​ดี​สบาย​ดี แม่​ไม่​ต้อง​ห่วง”

หนู​ดี​ยิ้ม​หน้าบาน เข้า​มา​แย่ง​โทรศัพท์​จาก​เขา​เอา​ไป​กด​ปิด​ทันที อ้อน​ยั่ว​ว่า

“เลิก​ถ่วงเวลา​ได้​แล้ว​ค่ะ​พี่​ตะวัน​ฉาย...คืน​นี้​จะ​เป็น​คืน​ที่​เรา​จะ​มี​ความ​สุข​ด้วย​กัน”

ตะวัน​อึ้ง เห​วอ คิด​หา​ทาง​เอา​ตัว​รอด​แทบ​ไม่ทัน

สุดท้าย​จำ​ต้อง​สวม​บท​โหด แกล้ง​วิ่ง​เข้าไป​ใน​ห้อง​ครัว หนู​ดี​ดี๊ด๊า​นึก​ว่า​เขา​เล่น​ซ่อนหา​เหมือน​ตอน​เด็กๆ วิ่ง​ตาม​เข้าไป​ระริก​ระ​รี้ ที่ไหนได้ ตะวัน​ฉาย​แอบ​เอา​กระทะ​ฟาด​หลัง​โครม หนู​ดี​ทรุด​ฮวบ​ลง​ทันที เขา​รีบ​ช้อน​ร่าง​เธอ​ขึ้น​เอ่ย​เบาๆ

“พี่​ขอโทษ​นะ​หู​ดี พี่​ไม่​อยาก​ทำ​แบบ​นี้ แต่​พี่​ปล่อย​ให้​เมีย​พี่​ถูก​ขัง​ลืม​ไม่ได้​จริงๆ”

ooooooo

ตอนที่ 8

ถูก​รัตติกาล​บีบ​คอ​จน​ลิ้น​จุก​ปาก รอด​ตาย​กลับ​ถึง​บ้าน บอย​ฮ่ะ​ก็​คลุมโปง​สั่น​เทิ้ม​ไป​จนถึง​รุ่งเช้า ภัท​รา

มา​เห็น​ถาม​ว่า​เป็น​อะไร บอย​ฮ่ะ​ยัง​กลัว​จน​สติ​แตก​คิด​ว่า​ผี​รัตติกาล​ตาม​มา​หลอกหลอน จน​ถูก​ภัท​รา​กระชากผ้าห่ม​ออก พอ​เห็น​เป็น​คุณ​หญิง​จึง​ค่อย​หาย​สั่น ภัท​รา​ถามว่า​ถูก​ผี​รัตติกาล​ทำ​อะไร​มา

“ผี​รติ​มัน​บอก...บอก​ว่า...ถ้า​คุณหญิง​ยัง​ไป​สาระแน​เรื่อง​ของ​มัน​กับ​คุณ​ตะวัน​ฉาย มัน​จะ​ตาม​มา​หักคอ​คุณหญิง​ฮ่ะ”

ภัท​รา​สะดุ้ง​เฮือก แต่​พอ​นึก​ได้​ก็​วางมาด​จิก​หน้า​แค้น​กัดฟัน​พูด

“ถึง​จะ​เป็น​ผี​ลูกสะใภ้ ก็​อย่า​คิด​ว่า​แม่​ผัว​อย่าง​ฉัน​จะ​กลัว​นะ...ฮึ่ม!!”

ooooooo

ภัท​รา​ลิ่ว​ไป​บ้าน​หาญ​กล้า จ่า​ติ๊ก​กัน​ไว้​ไม่​อยาก​ให้​ไป​รบกวน​เจ้านาย​ที่​กำลัง​เสียใจ​เรื่อง​รัตติกาล​อยู่  แต่​ภัท​รา​ก็​ดันทุรัง​เข้าไป​จน​ได้

พอ​เข้าไป​ใน​บ้าน เห็น​คนใช้​กำลัง​ป้อน​ซุป​ให้​หาญ​กล้า​อยู่ เขา​ทำท่า​พะอืดพะอม​คนใช้​ก็​ปลอบ​แกม​ขู่​ว่า​แม​รี่​สั่ง​ให้​ทาน​ซุป​แทน​ข้าว​เลย ภั​ทราม​อง​อึ้ง​ไป​นิดหนึ่ง​แต่​ไม่​วาย​พูด​เย้ย​ว่า ถึง​ขนาด​ต้อง​ป้อน​น้ำ​กัน​เลย​หรือ ดู​สภาพ​ใกล้​จะ​อัมพาต​กิน​แล้ว​หรือ​ไง

หาญ​กล้า​บอก​ว่า​แม​รี่​เป็น​ห่วง​ตน​จึง​หา​ยา​บำรุง​มา​ให้​กิน ไม่​วาย​แขวะ​ภัท​รา​ว่า “ไม่​เหมือน​คุณหญิง​ที่​เป็น​ยา​พิษ ยา​ขม แถม​ยา​หม้อ​ให้​อีก​อัน​ด้วย”

ภัท​รา​ฉุน​กึก​ แต่​ธุระ​ที่​จะ​มา​พูด​สำคัญ​กว่า​เลย​ตัดใจ บอก​ว่า​มี​เรื่อง​สำคัญ​จะ​มา​คุย​ด้วย หาญ​กล้า​จึง​ให้​คนใช้​ออกไป​ได้​แล้ว ตน​จะ​ไล่​แขก​ของ​ตน​เอง ว่า​แล้ว​พยายาม​ลุก​ขึ้น​เพื่อ​ไป​นั่ง​คุย​กับ​ภัท​รา

ภัท​รามา​บอก​ให้​หาญ​กล้า​ไป​พา​ผี​ลูก​สาว​ตัว​เอง​ออก​จาก​บ้าน​ลูก​ชาย​ตน​เสีย

พอ​ภัท​รา​พูด​ถึง​รัตติกาล หาญ​กล้า​ก็​อึ้ง​ไป​ครู​่หนึ่ง ถาม​ว่า​คุณหญิง​เจอ​รัตติกาล​ด้วย​หรือ ไม่ได้​โกหก​ตน​ใช่​ไหม ภั​ทรา

บ​อก​ว่า​เจอ​แบบ​เป็น​ผี​ไม่​ใช่​ตัว​เป็นๆ ลูก​ของ​เขา​มา​หลอก​ตน​จน​แทบ​จับไข้​หัว​โกร๋น แถม​ยัง​ขู่​ว่า​จะ​มา​หักคอ​ตน​อีก

“ผี...รติ​ลูก​สาว​ผม​เป็น​ผี​ไป​หลอก​คุณ​หญิง...รติ...ลูก​พ่อ...” หาญ​กล้า​คร่ำ​คราญ​ได้​ไม่​กี่​คำ​ก็​ทรุด​ลง​บน​โซฟาด้วย​ความ​เสียใจ ภัท​รา​เห็น​ดังนั้น​ความรู้สึก​ลึกๆเก่าๆทำให้เป็น​ห่วง​มาก​ถาม​ว่า​ไหว​ไหม หาญ​กล้า​สะดุ้ง​เฮือก​แล้ว​ชัก​ตาตั้ง

“ว้าย...ตาย​แล้ว พี่​หาญ...ช่วย​ด้วย ไอ้​ติ๊ก เข้า​มา​นี่เร็ว ช่วย​ด้วย” ภัท​รา​ร้อง​เสียงหลง มอง​หาญ​กล้า​ที่​ยัง​ชัก​แห​งกๆอยู่​อย่าง​เป็น​ห่วง พร่ำ​บอก “พี่​หาญ​อย่า​เป็น​อะไร​นะ...พี่​หาญ​ญญญ”

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​ได้​ข่าว​หาญ​กล้า​เข้า​โรงพยาบาล​ก็​รีบ​ไป​เยี่ยม รัตติกาล​ตาม​ไป​ติดๆ เขา​ถาม​แม่​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น ภั​ทราบ​อก​ว่า​ตน​ก็​ไม่​รู้ ไป​หา​เขา​ที่​บ้าน​แล้ว​อยู่ๆก็​น็อก​ไป ตอน​นี้​ยัง​ไม่​รู้สึก​ตัว​เลย

“พ่อ...” รัตติกาล​ตกใจ​มาก​เดิน​ทะลุ​ผ่าน​ประตู​ห้อง​ฉุกเฉิน​เข้าไป​โดย​ไม่​มี​ใคร​เห็น

หลังจาก​ไป​ร้องเรียก​พ่อ​และ​ร้องไห้​อยู่​ข้าง​ร่าง​หาญกล้า​แล้ว รัตติกาล​ออก​มา​ตาม​ตะวัน​ฉาย​เข้าไป​ที่​ห้อง​หมอ จึง​รู้​ว่า​หาญ​กล้า​หัวใจ​ล้มเหลว หมอ​ชี้แจง​ว่า

“คนไข้​ไม่​เคย​มี​ประวัติ​เป็น​โรค​หัวใจ​มา​ก่อน สาเหตุเลย​ น่า​จะ​มา​จาก​การ​ตรวจ​พบ​ว่า ​คนไข้​ได้​รับ​สาร​อะไร​บาง​อย่าง​ใน​ปริมาณ​ที่มา​กก​ว่า​ปกติ”

รัตติกาล​เชื่อ​ว่า​ต้อง​เป็น​ซุป​ที่​แม​รี่​เอา​ให้​พ่อ​กิน​แน่ๆ ส่วน​ภั​ทราบ​อก​ตะวัน​ฉาย​ว่า เห็น​หาญ​กล้า​กิน​ยา​บำรุง​อยู่ สงสัย​จะ​เป็น​พวก​ยา​โด๊ป​ที่​ช่วย​ทำให้​คึกคัก​ปึ๋ง​ปั๋ง พูด​แล้ว​ทำ​เสียง​สมเพช​ว่า​ไม่​เจียมสังขาร​เลย​ไอ้​เฒ่า รัตติกาล​ไม่​พอใจ​พูด​ข้าง​หู​ภัท​รา​ว่า

“อย่า​มา​ว่า​พ่อ​รติ​แบบ​นี้​นะ พ่อ​ไม่ได้​ทำตัว​เอง พี่แมร์​ต่างหาก​ที่​ทำ”

ภัท​รา​ชะงัก​กึก​ถาม​หมอ​ว่า​ใน​ห้อง​นี้​มี​แมง​หวี่​ด้วย​หรือ​ได้ยิน​หึ่งๆ อยู่​ข้าง​หู หมอ​ยืนยัน​ว่า​ไม่​มี แต่​ภัท​รา​ก็​ยืนยัน​ว่า​ตน​ได้ยิน​ไม่ได้​หู​ฝาด​แน่

ตะวัน​ฉาย​เดา​ออก​ทันที​ว่า​รัตติกาล​ต้อง​อยู่​ใน​ห้อง​นี้ ถาม​ลอยๆ ว่า “รติ ฝีมือ​เธอ​ใช่​ไหม” ภัท​รา​ได้ยิน​ถาม​ว่า เมื่อกี้​พูด​อะไร ตะวัน​ฉาย​ปฏิเสธ​ว่า​เปล่า ภัท​รา​เลย​ฝาก​ตะวัน​ฉาย​ให้​ดูแล​หาญ​กล้า​ด้วย ถ้า​มี​อะไร​ให้​ส่งข่าว​ด่วน

“ครับ แม่​เป็น​ห่วง​เขา​รึ​ครับ”

“เปล๊า...​แค่​สงสาร เห็น​ตัว​คน​เดียว ลูก​เมีย​ก็​ไม่​มี แม่​ไม่​พูด​อะไร​แล้ว แม่​ไป​ดี​กว่า” ว่า​แล้ว​ก็​เดิน​ลอยหน้า​ออก​ไป ตะวัน​ฉาย​มอง​ตาม​แม่​ไป​ด้วย​ความ​สงสัย

พอ​ภัท​รา​ออก​ไป​แล้ว ตะวัน​ฉาย​พูด​ลอยๆ อย่าง​รู้​ว่า​รัตติกาล​อยู่​ใน​ห้อง​นี้​ว่า

“ฉัน​รู้​นะ​ว่า​เมื่อกี้​เป็น​ฝีมือ​เธอ ถ้า​เธอ​ยัง​ตาม​ไป​แกล้ง​แม่​ฉัน​อีก​ละ​ก็ ฉัน​จะ​ไม่​ช่วย​พ่อ​เธอ ฉัน​รู้​ว่า​เธอ​ได้ยิน​ฉัน​พูด”

รัตติกาล​ตะโกน​กรอก​หู​เขา​ว่า “ก็ได้” ด่า​แถม​ท้าย​ว่า “ไอ้​บ้า” ตะวัน​ฉาย​พูด​อย่าง​ระอา​ใจ​ว่า แสบ​จริงๆ ก่อน​ตาย​เป็น​ยัง​ไง​ตาย​เป็น​ผี​แสบ​ยิ่ง​กว่า​อีก

ตะวัน​รอน​เข้า​มา​ได้ยิน​ถาม​ว่า​เป็น​อะไร​ถึง​ได้​พูด​อยู่​คน​เดียว ตะวัน​ฉาย​จึง​รู้สึก​ตัว มอง​ไป​รอบ​ตัว​เห็น​สายตา​ของ​ผู้คน​ใน​โรงพยาบาล​มอง​มา​เป็น​ตาเดียว เลย​รีบ​ดึง​ตะวัน​รอน​ออก​ไป​ด้วย​กัน

ตะวัน​รอน​บอก​ว่าที่​ตน​มา​หา​วัน​นี้ เพราะ​เพื่อน​ของ​เขา​โทร.​มา​วาน​ให้​มา​ตาม เพราะ​โทรศัพท์​มา​ก็​ไม่​มี​คน​รับ​สาย สงสัย​จะ​ลืม​ไว้​ที่​บ้าน ตะวัน​ฉาย​คลำ​กระเป๋า​กางเกง​จึง​รู้​ว่า​ลืม​โทรศัพท์ ​ไว้​ที่​บ้าน​จริงๆถาม​ว่า​เรื่อง​อะไร​หรือ ตะวันรอน​บอก​ว่า​เขา​ให้​บอก​ว่า​พอ​มี​ทาง​ติดต่อ​รติ​ได้​แล้ว

หนู​ดี​ที่​แอบ​ตาม​ตะวัน​รอน​มา ได้ยิน​ชัด​สอง​หู ชัก​สีหน้า​อย่าง​ไม่​พอใจ หัน​ไป​มอง​หน้า​กับ​บอย​ฮ่ะ​อย่าง​มี​แผนการ

ooooooo
เพื่อน​ที่​ว่า​นั้น​คือ​พัดชา​นั่นเอง เธอ​พา​พวก​ตะวัน​ฉาย​ไป​ที่​ตำหนัก​เจ้าฟ้า​ใน​ป่า​รก​ครึ้ม​ดู​วังเวง​น่า​กลัว พิชญ์​ทำ​หน้า​สยอง​บอก​ว่า​เหมือน​บ้าน​ผี​สิง พลัน​ก็ได้​ยิน​เสียง​ดนตรี​โบราณ​บรรเลง​เพลง​แบบ​ล้าน​นา​ดัง​แว่ว​มา​จาก​ใน​ตำหนัก...

ตะวัน​ฉาย​ถาม​พัดชา​ว่า นี่​มัน​ที่ไหนและ​ทำไม​ต้อง​ตาม​ตน​มา​ด้วย พัดชา​บอก​ว่า​เป็น​ตำหนัก​เจ้าฟ้า ทันใดนั้น​คน​รับ​ใช้​ออก​มา​บอก​ว่า เจ้าฟ้า​รอ​อยู่​แล้ว ทุก​คน​จึง​พา​กัน​เดิน​เข้าไป มี​พิชญ์​คน​เดียว​ที่​เกาะ​ตะวัน​รอน​แจ​กลัว​ผี​จน​ขี้​ขึ้น​สมอง

เจ้าฟ้า​เป็น​หญิง​วัย​กลางคน​อยู่​ใน​ชุด​ทาง​เหนือ​กำลัง​หลับตา​รำ​เซิ้ง​ล้าน​นา​อยู่​คน​เดียว​ไม่​สนใจ​ใคร ตะวัน​ฉาย​ถาม​พัดชา​ว่า​ นี่​หรือ​เจ้าฟ้า

“ใช่ เป็น​ร่าง​ทรง​ชื่อ​ดัง สามารถ​ติดต่อ​กับ​วิญญาณ​ได้ เลย​จะ​มา​ปรึกษา​เรื่อง​รติ” พัดชา​ตอบ​เบาๆ พิชญ์​กระซิบ​ถาม​ว่า แล้ว​เขา​รำ​ทำไมไม่​รู้​หรือ​ว่า​เรา​นัด​ไว้

“ข้า​กำลัง​รำ​ถวาย​เจ้า ถ้า​เอ็ง​สอดรู้​นัก ข้า​จะ​เตะ​ถวาย​เจ้า​แถม​ด้วย...ไอ้​ฟู”

พิชญ์​สะดุ้ง​แทบ​หงายหลัง จน​เมื่อ​เจ้าฟ้า​รำ​เสร็จ​หัน​มา​ทาง​ทุก​คน​มอง​นิ่ง เคร่งขรึม ถาม​ว่า​มา​กัน​ครบ​แล้ว​ใช่​ไหม พัดชา​ตอบ​ว่า​ครบ​แล้ว

“ดี​มาก...” เจ้าฟ้า​ยิ้ม​พอใจ

ที่แท้​ไม่ได้​มา​กัน​แค่​ครบ แต่​มา​เกิน​ด้วย​คือ​หนู​ดี​กับ​บอย​ฮ่ะ​ที่​แอบ​ตาม​มา​และ​มุด​เข้า​ใต้ถุน​ตำหนัก​แอบ​ดู​แอบ​ฟัง​จาก​ร่อง​พื้น

รัตติกาล​ตาม​กลุ่ม​ตะวัน​ฉาย​มา​ด้วย​เข้าไป​ยืน​ดู​เฉย​อยู่ จน​เจ้าฟ้า​ถาม​อย่าง​ไม่​ชอบใจ​ว่า ​จะ​ยืน​ทำ​สวย​อยู่​ทำไม อยาก​ลองดี​กับ​ตน​ใช่​ไหม ทำเอา​รัตติกาล​ตกใจ​ที่​เจ้าฟ้า​มอง​เห็น​ตน ส่วน​พวก​ตะวันฉาย​พา​กัน​เห​วอ​เมื่อ​รู้​ว่า​รัตติกาล​ตาม​มา​ด้วย

แทนที่จะ​ได้​เริ่ม​งาน​กัน เจ้าฟ้า​กลับ​ไป​รำ​อยู่​หน้า​เครื่อง​หมู่​บูชา​เอาจริงเอาจัง ตะวัน​รอน​ถาม​ตะวัน​ฉาย​ว่า เมื่อ​ไร​เจ้า​จะ​หยุด​รำ​เสียที ตะวัน​ฉาย​ไม่ทัน​ตอบ เจ้า​ก็​พูด​ขึ้น​ก่อน​ว่า

“มี​แขก​ไม่ได้​รับ​เชิญ​เกิน​มา มัน​อยาก​ลองดี ข้า​เลย​ต้อง​รำ​ขอ​ให้​เจ้าที่​เจ้า​ทาง​ช่วย​จัดการ​ให้” รำ​เสร็จ​เจ้า​ก็​นั่ง​ลง​อย่าง​เคร่งขรึม ดุ​พวก​ที่นั่ง​อยู่​ว่า “เงียบๆกัน​หน่อย​ได้​ไหม เดี๋ยว​ก็​เตะ​ถวาย​เจ้า​เรียง​ตัว​เลย”

ทุก​คน​เงียบกริบ แต่​ตะวัน​รอน​เกิด​ปวด​ฉี่​ขอ​อนุญาต​ไป​เข้า​ห้องน้ำ พอ​เจ้า​บอก​ว่า​อยู่​หลัง​ตำหนัก เขา​ก็​วิ่ง​อ้าว​ไป เจ้า​หัน​มอง​รัตติกาล​ถาม​เสียง​ขุ่น​ว่า

“เอ็ง​จะ​ยืน​อยู่​ทำไม นั่ง​ลง​ด้วย​ข้างๆผัว​เอ็ง​นั่นแหละ” รัตติกาล​เถียง​ว่า​เป็น​ผัว​ตน​ที่ไหน แค่​แต่ง​กัน​เฉยๆ ยัง​ไม่ได้​อะไร​กัน​เลย “นัง​นี่...ปาก​ดี​นัก มิน่า​ถึง​ได้​ตาย​ไว”

ไม่​ว่า​เจ้า​จะ​พูด​จะ​ติติง​อะไร รัตติกาล​ก็​เถียง​คอเป็นเอ็น เถียง​คำ​ไม่​ตกฟาก จน​ตะวัน​ฉาย​ต้อง​ขอร้อง​ให้​พอได้​แล้ว เพราะพวก​ตน​กำลัง​หา​ทาง​ช่วย​เธอ แต่​ถ้า​เธอ​ยัง​นิสัย​เสีย​แบบ​นี้​อีก​ก็​ปล่อย​เป็น​ผี​เร่ร่อน​ต่อ​ไป​ก็​แล้วกัน  รัตติกาล​จึง​ชะงัก​ทำ​หน้างอ​ตะบิดตะบอย​เข้า​มา​นั่ง​ข้างๆเขา

“นัง​หน้า​ปลวก​เอ๊ย เอ็ง​น่ะ​โชค​ดี​มาก​นะ​ที่​ได้​ผัว​ทั้ง​หล่อ​ทั้ง​ดี​แบบ​นี้ ถ้า​ยัง​ทำ​พยศ​จองหอง​ใส่​เขา​ไม่​เลิก ระวัง​เถอะ​วัน​นึง​จะ​น้ำตาเช็ดหัวเข่า”

รัตติกาล​ก็​ยัง​สะบัด​หน้า​พรืด​ทำ​ปาก​ยื่น​ปาก​ยาว​ใส่ พัดชา​ขอร้อง​ว่า​เรื่อง​ส่วนตัว​เอา​ไว้​ก่อน เพราะ​ตอน​นี้​อยาก​รู้​เรื่อง​ของ​รัตติกาล

ooooooo

เจ้าฟ้า​อธิบาย​ให้​ทุก​คน​ฟัง​ว่า “นัง​นี่​มัน​เป็น​ผู้หญิง​มี​กรรม​หนัก ชาติ​ที่​แล้ว​มัน​ไป​สัญ​ญิง​สัญญา​กับ​เจ้ากรรม​นาย​เวร​ของ​มัน​ไว้ ชาติ​นี้​มัน​ก็​เลย​ต้อง​ชดใช้​ให้​เขา”

เจ้า​บอก​ว่า​ไม่​มี​ทาง​ช่วย​ได้​เลย เพราะ​นี่​เป็น​เวร​กรรม ส่วน​ที่​พิชญ์​ถาม​ว่า เรา​จะ​ติดต่อ​กับ​รัตติกาล​ได้​ไหม เจ้า​ชี้​ไป​ที่​ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่า “มัน​ก็​ติดต่อ​อยู่​กับ​ผัว​ของ​มัน​อยู่​แล้ว​ไง ยัง​จะ​เอา​อะไร​อีก”

รัตติกาล​บอก​ว่า พ่อ​ตน​กำลัง​ต้องการ​ความ​ช่วยเหลือ ตน​คน​เดียว​จัดการ​กับ​คน​ที่​คิด​ร้าย​กับ​พ่อ​ไม่ได้ เจ้า​บอก​ว่า​ก็​พึ่ง​ผัว​ตัว​เอง​สิ เพราะ​เธอ​กับ​ผัว​มัน​ก็​แยก​กัน​ไม่ได้​อยู่​แล้ว รัตติกาล​เถียง​ว่า​ตะวัน​ฉาย​ไม่​ใช่​ผัว เมื่อ​ไร​เจ้า​จะ​เลิก​พูด​หยาบคาย​กับ​ตน​เสียที

“นัง​หน้า​ปลวก​นี่​เถียง​ตลอด...เดี๋ยว​ก็​ไม่​บอก​วิธี​ช่วย​ให้​ติดต่อ​คน​อื่น​ได้​เลย” เจ้า​เอ็ด

“มี​วิธี​ช่วย​ทำให้​รติ​ติดต่อ​กับ​คน​อื่น​ได้​ด้วย​เหรอ​ครับ... เจ้า​ฮะ” ตะวัน​ฉาย​สนใจ​จี๋

ooooooo

เจ้าที่​เจ้า​ทาง​ที่​เจ้า​ให้​ไป​จัดการ​กับ​แขก​ที่​ไม่ได้​รับ​เชิญ​คือ​ผีเรือน​นั่นเอง บอย​ฮ่ะ​เห็น​ผีเรือน​ก็​ตกใจ​ร้อง​ไม่​เป็น​ภาษา จน​หนู​ดี​ที่​แอบ​ฟัง​อยู่​สั่ง​ไม่​ให้​เอะอะ​ตน​ฟัง​ไม่ได้​ยิน สั่ง​บอย​ฮ่ะ​ให้​ก้ม​ลง​ตน​จะ​เหยียบ​ขึ้น​ไป​ฟัง​ให้​ถนัด​หน่อย

ผีเรือน​ก้ม​ให้​หนู​ดี​เหยียบ​ขึ้น​ไป​เอา​หู​แนบ​พื้น​เรือน​ฟัง หนู​ดี​ฟัง​นาน​จน​ผีเรือน​ทน​ไม่ได้​เริ่ม​ยุ​ก​ยิก ถูก​หนู​ดี​เอ็ด​ให้​นิ่งๆ สุดท้าย​ผีเรือน​ทน​ไม่​ไหว​ลุก​พรวด​ขึ้น หนู​ดี​หล่น​ตุ้บ​ลง​ไป​ก้น​จ้ำเบ้า ขนาด​นั้น​ก็​ยัง​เงื้อ​มือ​จะ​ตบ​นึก​ว่า​เป็น​บอย​ฮ่ะ พอ​เห็น​หน้า​ผีเรือน​จังๆ หนู​ดี​ก็​ร้อง​ไม่​เป็น​ภาษา ลุก​ขึ้น​ได้ก็​วิ่ง​เตลิด​ไป ผีเรือน​วิ่ง​ตาม​ไป​หลอก​อีก

บอย​ฮ่ะหนี​เตลิด​เปิดเปิง​ไป​ก่อน​แล้ว พอ​หนู​ดี​วิ่งตาม​มา​ทัน​ก็​ด่า​ว่า​ทำไม​เห็น​ผี​แล้ว​ไม่​บอก​ตน

“ก็​คุณ​หนู​ดี​บอก​ให้​บอย​หุบปาก​นี่​ฮะ” บอย​ฮ่ะ​ทำ​หน้า​ซื่อ​บื้อ พลัน​ก็​สะดุ้ง​บอก​ว่า ดู​ท่า​ผี​จะ​ตาม​มา​อีก ว่า​แล้ว​ก็​วิ่ง​อ้าว​ไป​คน​ละ​ทาง ตัว​ใคร​ตัว​มัน

ooooooo

รัตติกาล​ตื่นเต้น​ดีใจ​มาก ถาม​เจ้าฟ้า​ว่า​มี​วิธี​ทำให้​ตน​ติดต่อ​คน​อื่น​ได้​ด้วย​หรือ

“หน้า​ระรื่น​เชียว​นะ​นัง​หน้า​ปลวก” เจ้าฟ้า​พูด​อย่าง​หมั่นไส้ “ชา​ตินี้​มัน​เกิด​มา​ไม่​เคย​ทำบุญ​สุน​ทาน บุญ​มัน​ก็​เลย​น้อย​มี​แต่​กรรม​ซะ​เยอะ ถ้า​มัน​หมั่น​ขยัน​ทำบุญ​ลดละ​เลิก​สันดาน​เสีย​ลง​บ้าง เดี๋ยว​ก็ดี​ขึ้น” เจ้าฟ้า​พูด​กับ​ตะวัน​ฉาย​ที่​มอง​ลุ้น

พั​ดชา​ถาม​ว่า​ รัตติกาล​เป็น​ผี​แล้ว​จะ​ทำบุญ​ได้​ยัง​ไง เจ้าฟ้า​ชี้​ไป​ที่​ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่า ก็​ไอ้​ที่นั่ง​หัว​โด่​อยู่​นั่น​ไง ตะวัน-​ฉาย​ชี้ตัว​เอง​ถาม​ว่า “ผม​น่ะ​เหรอ​ครับ เจ้า​ฮะ”

“ก็​เอ็ง​เป็น​ผัว​มัน​รึ​เปล่า​ล่ะ ดวง​เอ็ง​กับ​ดวง​มัน​เป็น​ดวง​เนื้อคู่​กัน เอ็ง​ต้อง​ช่วย​ให้​เมีย​ทำบุญ​เยอะๆ บุญ​จะ​ได้​ผ่าน​เอ็ง​ไป​ที่​มัน”

พิชญ์​ถาม​ว่า​คน​อื่น​ทำบุญ​ให้​ไม่ได้​หรือ เจ้าฟ้า​บอก​ว่า ได้​แต่​ไม่​เท่า​เจ้าตัว​ทำ​เอง ว่า​แล้ว​ตัดบท

“ไม่​ต้อง​ถาม​มาก ได้​เวลา​ข้า​ต้อง​รำ​ถวาย​เจ้า​อีก” พูด​แล้ว​ลุก​ขึ้น​รำ​ป้อ ตะวัน​ฉาย​กับ​พิชญ์​และ​พัดชา​จึง​พา​กัน​ลาก​ลับ เหลือ​แต่​รัตติกาล​ที่​ยืน​มอง​เจ้าฟ้า​อยู่ เจ้า​เลย​ด่า​แถม​ให้​ว่า

“เดี๋ยว​นัง​หน้า​ปลวก จำ​ที่​ข้า​เตือน​เอ็ง​ให้​ดี ถ้า​เอ็ง​ไม่​ลดละ​เลิก​สันดาน​เสีย​ของ​เอ็ง ใคร​ก็​ช่วย​เอ็ง​ไม่ได้ แล้ว​น้ำตา​จะ​เช็ด​หัว​เข่า” พูด​แล้ว​รำ​ต่อ

ฝ่าย​ตะวัน​รอน​ฉี่​แล้ว​เดิน​บ่น​กลับ​มา​ว่า​เจ้า​บอก​ว่า​อยู่​หลัง​ตำหนัก​แต่​ที่แท้​เดิน​ไป​ตั้ง​ไกล ระหว่าง​นั้น​ได้ยิน​เสียง​หนู​ดี​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ เขา​จำ​เสียง​ได้​แต่​พอ​ไป​เจอ​ปรากฏ​ว่า​หนู​ดี​หมด​สติ​ไป​แล้ว​เพราะ​ถูก​ผีเรือน​ตาม​มา​หลอกหลอน

“หนู​ดี...หนู​ดี​ครับ” ตะวัน​รอน​เรียก​แต่​หนู​ดี​ก็​ยัง​ไม่ได้​สติ เขา​บ่น​อย่าง​สงสัย​ว่า​มา​ถึง​นี่​ได้​ไง “หรือ​ว่า...แอบ​สะกด​รอย​ตาม​เรา​มา” เขาลัง​เล​นิดหนึ่ง​จึง​โทรศัพท์​บอก​ตะวัน​ฉาย​ว่า​พอดี​มี​ธุระ​ด่วน​ไม่​ต้อง​รอ​เดี๋ยว​ตน​จะ​กลับ​เอง​ไว้​ค่อย​เจอ​กัน ว่า​แล้ว​ก็​ช้อน​ร่าง​หนู​ดี​อุ้ม​ขึ้น​มา มอง​หน้า​เธอ​แล้ว​ถอน​ใจ​เฮือก...

ooooooo

แม​รี่​ไป​ดู​อาการ​ของ​หาญ​กล้า พอ​หมอบอ​กว่า​เขา​เป็น​อัมพาต​ชนิด​เฉียบพลัน เธอ​แกล้ง​ร้องไห้​โฮ​ทำ​เป็น​คร่ำครวญ​น่า​เวทนา รัตติกาล​กลับ​มา​แล้ว เธอ​มอง​แม​รี่​อย่าง​แค้น​ใจ​ที่​วางยา​พ่อ​คิด​จะ​เรียก​ตำรวจ​มา​จับ

ต่อหน้า​หมอ​แม​รี่​ก็​ร้องไห้​คร่ำครวญ แต่​พอ​หมอ​ออก​ไป​แล้ว เธอ​แสยะ​ยิ้ม​ทั้งที่​น้ำตา​ยัง​เปียก​แก้ม​พูด​อย่าง​สะใจ​ว่า​ใน​ที่สุด​แผนการ​ของ​ตน​ก็ได้​ผล เธอ​เดิน​เข้าหา​หาญ​กล้า​ที่​ทำได้​แค่​นอน​มอง​ตา​ปริบๆ รัตติกาล​เข้าไป​ขวาง​แต่​ทำ​ไม่​สำเร็จ​เลย​ได้​แต่​มอง​อย่าง​แค้น​ใจ​อยู่​ตรง​นั้น

ส่วน​ตะวัน​ฉาย​กลับ​มา​ถึง​วัด​ก็​ไป​ถวาย​สังฆทาน​ทำบุญ​อุทิศ​ส่วน​กุศล​ไป​ให้​รัตติกาล เสร็จ​แล้ว​กรวดน้ำ​เอา​น้ำ​ไป​เท​ที่​โคน​ต้นไม้​ใหญ่​บอกกล่าว​รัตติกาล​ว่า

“ฉัน​พยายาม​ช่วย​เธอ​แล้ว​นะ​รติ ขอ​ให้​เธอ​ได้​รับ​บุญ​กุศล​นี้​ไป​ด้วย”

รัต​ติ​กาล​ที่​เข้าไป​ใน​วัด​ไม่ได้ พอ​ตะวัน​ฉาย​เอา​น้ำ​ที่​กรวด​มาเท​ที่​โคน​ต้นไม้ เธอ​รีบ​เข้าไป​เอา​มือ​แตะ​ที่​มือ​เขา เขา​รู้สึก​มี​ใคร​เอา​มือ​มา​แตะ พอ​หัน​มอง​ก็​เห็น​รัตติกาล​อยู่​ข้าง​ตัว​เอง

ทั้ง​ตะวัน​ฉาย พัดชา และ​พิชญ์​ต่าง​ดีใจ​ที่​เห็น​รัตติกาล เธอ​ขอบใจ​พัดชาที่มา​ช่วย​แต่​ต้อง​รีบ​ไป​เพราะ​มี​เรื่อง​ต้อง​รีบ​ทำ เอา​ไว้​ค่อย​คุย​กัน​ทีหลัง ว่า​แล้ว​ก็​หายตัว​ไป​เลย

“ท่าทาง​ดู​น่า​เป็น​ห่วง หรือ​ว่า​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น” ตะวัน​ฉาย​คาด​เดา​อย่าง​เป็น​ห่วง

ooooooo

แมรี่​เอา​เอกสาร​มา​บังคับ​ให้​หาญ​กล้า​เซ็น​เพื่อ​ตน​จะ​ได้​มี​สิทธิ์​ใน​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ของ​เขา หาญ​กล้า​จำ​ต้อง​เซ็น แม​รี่​พูด​ก่อน​ไป​ว่า ไม่​ต้อง​ห่วง​ตน​สัญญา​ว่า​จะ​ดูแล​พ่อ​เอง​รับรอง​มี​ข้าว​ให้​กิน​ครบ​สาม​มื้อ​แน่

รัตติกาล​กลับ​มา​เห็น​แม​รี่​กำลัง​ออก​จาก​ห้อง​พ่อ​พอดี เธอ​ถลา​เข้าไป​หา​พ่อ หาญ​กล้า​เห็น​รัตติกาล​ก็​พยายาม​เรียก​แต่​ก็​ตะกุกตะกัก​มาก

“พ่อ...พ่อ​เห็น​รติ​แล้ว​เหรอ​คะ แสดง​ว่า​ได้​ผล” รัตติกาล​ดีใจ​มาก​เข้า​กุม​มือ​พ่อ “เป็น​ความ​ผิด​ของ​รติ​เอง​ที่​ช่วย​พ่อ​จาก​พี่​แมร์​ไม่ได้ แต่​ตอน​นี้​รติ​ทำได้​แล้ว พี่​แมร์​จะ​ต้อง​โดน​รติ​สั่งสอน พ่อ​รอ​ก่อน​นะ รติ​สัญญา​ว่า​จะ​รีบ​กลับ​มา” พูด​เสร็จ​ก็​หายตัว​ไป​ทันที

รัตติกาล​วิ่ง​ไป​ดัก​หน้า​แม​รี่​ที่​เดิน​ถือ​เอกสาร​ยิ้มกริ่ม​ออก​มา พอ​แม​รี่​เห็นรัตติกาลเท่านั้น​เธอ​วิ่ง​แน่​บ พอ​ถึง​รถ​ก็​​ขับ​หนี​ไป​สุด​ชีวิต

หา​รู้​ไม่​ว่า​รัตติกาล​ขึ้น​ไป​อยู่​บน​รถ​แล้ว รัตติกาล​ยกมือ​จะ​บีบ​คอ​แม​รี่ แต่​ชะงัก​กึก​เมื่อ​เห็น​หลวง​บวร​สงคราม​มา​ยืน​ขวาง​อยู่​หน้า​รถ เธอ​หาย​วับ​ไป​ทันที

แม​รี่​เบรก​รถ​เอี๊ยด​แฉลบ​ไป​จอด​ข้าง​ทาง ลง​จาก​รถ​มอง​เข้าไป​ดู​ใน​รถ​ก็​ไม่​เห็น​อะไร​แล้ว แต่​พอ​ถอย​ออก​มา ก็​ถูก​กระทง​จับ​ไหล่​บีบ​อย่าง​แรง เธอ​หลับตา​ปี๋​ร้อง​กรี๊ดๆ พอ​ลืมตา​อีก​ที​เห็น​คุณ​หลวง​ยืน​อยู่ เธอ​โผ​เข้า​กอด​ด้วย​ความ​ดีใจ​ร้องไห้​กระซิกๆ ขอ​ให้​ช่วย​ตน​ด้วย​ตนถูก​ผี​รัตติกาล​หลอก

คุณ​หลวง​ให้​กระทง​พา​เธอ​ไป​ที่​รถ ส่วนตัว​คุณ​หลวง​เอง​หัน​มอง​หา​พึมพำ “ท่านหญิง” แล้ว​หายตัว​วับ​ไป​ทันที ตาม​ไป​เจอ​รัตติกาล​หนี​กระเซอะกระเซิง​อยู่ คุณ​หลวง​ไป​ดัก​หน้า​ถาม​อย่าง​ตัดพ้อ​ว่า

“ยัง​คิด​จะ​หนี​กระผม​อยู่​อีก​เหรอ​ขอรับ ท่านหญิง”

คุณ​หลวง​พยายาม​จะ​พา​ตัว​รัตติกาล​กลับ​ไป​ที่​เรือนหอ รัตติกาล​นึก​ขึ้น​ได้​ขู่​ว่าจะ​เอา​ปิ่น​แทง​ถ้า​ยัง​ไม่​เลิก​ยุ่ง​กับ​ตน คุณ​หลวง​ชะงัก แต่​ก็​รำพัน​ว่า

“กระผม​ทรมาน​เพราะ​เฝ้า​รอ​ท่านหญิง​มา​เป็น​ร้อย​ปี ถ้า​จะ​ต้อง​ทรมาน​อีก​แล้ว​พา​ตัว​ท่านหญิง​ไป​กับ​กระผม​ได้ กระผม​ก็​ยอม”

แต่​ที่แท้​คุณ​หลวง​รู้​ว่า​รัตติกาล​ทำ​ปิ่น​หาย​ไป​แล้ว จึง​เดิน​ดุ่ม​เข้า​ประชิด​ตัว​เธอ รัตติกาล​ตกใจ​แทบ​สิ้น​สติ...

ooooooo

เป็น​เวลา​ที่​ตะวัน​ฉาย​ไป​หา​หาญ​กล้า​ที่​โรง-พยาบาล พบ​ว่า​หมอ​กำลัง​ช่วย​ชีวิต​เขา​อย่าง​โกลาหล และ​รีบ​นำ​ตัว​ไป​ที่​ห้อง​ฉุกเฉิน ตะวัน​ฉาย​มอง​หา​รัตติกาล​ไป​รอบ​ห้อง บอกกล่าว​ลอยๆ

“รติ...เธอ​อยู่​ไหน​ของ​เธอ รีบ​มา​หา​พ่อ​เธอ​สิ...รติ...” พูด​แล้ว​เห็น​เงียบ​อยู่​ฉุกคิด​ว่า​หรือ​เธอ​ยัง​ไม่​สามารถ​ปรากฏ​ตัว​ได้ เขา​ตัดสินใจ​ยกมือ​ขึ้น​พนม​อธิษฐาน “ฉัน​ขอ​ให้​บุญ​กุศล​ที่​ฉัน​เคย​ทำ​ก่อ​เกิด​เป็น​แรง​บุญ​คุ้มครอง​เธอ​ด้วย​เถิด...สาธุ”

รัตติกาล​ได้​รับ​บุญ​กุศล​นั้น​ทันที ขณะ​เธอ​กำลัง​ดิ้นรน​สุด​ฤทธิ์​นั่นเอง พริบตา​นั้น​เธอร้อง​กรี๊ด​ออก​มา สิ้น​เสียง​ก็​ปรากฏ ​แสง​เรืองรอง​สว่าง​รอบ​ตัว หลวง​บวรฯ​ถึง​กับ​ผงะ​ร้อน​มือ​จน​ต้อง​ปล่อยตัว​เธอ รัตติกาล​หาย​วับ​ไป​ต่อหน้า​ต่อตา​ทันที หลวง​บวรฯ​ร้อง​เรียก​อย่าง​เจ็บปวด​สาหัส​กับ​การ​สูญเสีย

“ท่านหญิง...”

รัตติกาล​หนี​กลับ​มา​ถึง​โรงพยาบาล เจอ​กับ​วิญญาณ​ของ​หาญ​กล้า​ที่​เพิ่ง​ตาย หาญ​กล้า​กอด​ลูก​ไว้​ด้วย​ความ​ดีใจ แต่​ รัตติกาล​กลับ​ร้องไห้​โฮ​ที่​ช่วย​พ่อ​ไม่ทัน

ภัท​รา​ใจหาย​เมื่อ​หาญ​กล้า​ตาย ขอ​อโหสิกรรม​ให้​ทุก​อย่าง แต่​ไม่​วาย​ด่า​เรื่อง​ปาก​เสียและ​ความ​เจ้าชู้​ประตู​ดิน​ของ​เขา ก่อน​จาก​ไป​ยัง​แอบ​จูบ​ลา​เป็น​ครั้ง​สุดท้าย ทำให้​วิญญาณ​ของ​หาญ​กล้า​รู้สึก​ดี​กับ​เธอ​ขึ้น​เล็กน้อย

รัตติกาล​โทษ​ว่าที่​พ่อ​ตาย​เพราะ​ตะวัน​ฉาย​ไม่​ช่วย​พ่อ​จริงจัง ตะวัน​ฉาย​บอก​เธอ​ว่า​ตั้งแต่​เธอ​ตาย​เขา​ก็​ช่วย​เต็มที่​ไม่​เคย​ทิ้ง​เลย ขอ​ให้​คิด​เสีย​ว่า​เป็น​กรรม​ที่​ทุก​คน​จะ​ต้อง​เจอ​ก็​แล้วกัน รัตติกาล​บอก​ว่า​พ่อ​โดน​แม​รี่​ทำร้าย คน​ที่​ควร​ได้​รับ​กรรม​คือ​แม​รี่​ต่างหาก ตะวัน​ฉาย​รับปาก​ว่า​จะ​หา​ทาง​เปิดโปง​แม​รี่​ให้ แต่​พอ​หัน​มา​มอง​อีก​ที​รัตติกาล​ก็​หาย​ไป​แล้ว เขา​บ่น​อุบ​ว่า​สงสัย​บุญ​ที่​ทำให้​จะ​หมด​อีก​แล้ว ใช้​เปลือง​จริงๆ

ooooooo

หาญ​กล้า​แค้น​ใจ​แม​รี่ บอก​รัตติกาล​ว่า​จะ​ไป​หลอกหลอน​ให้​เป็นบ้า​ไป​เลย รัตติกาล​เตือน​พ่อ​ว่า​ตอน​นี้​แม​รี่​อยู่​กับ​พวก​ที่​เรา​ควร​จะ​อยู่​ห่าง​จาก​พวก​มัน​ให้​มาก​ที่สุด แล้ว​เธอ​ก็​เล่า​ทุก​อย่าง​ให้​พ่อ​ฟัง​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​ตน​บ้าง

ฟัง​รัตติกาล​เล่า​แล้ว​ หาญ​กล้า​ถาม​ว่า​เป็น​เรื่อง​จริง​หรือ กลาย​เป็น​แค้น​หลวง​บวร​สงคราม​ที่​จะ​มา​เอา​รัตติกาล​ไป​อยู่​ด้วย​ขึ้น​มา   บอก​ว่า​ไม่​ยอม​ปล่อย​ให้​ทำ​จน​ลูก​ต้อง​กลาย​เป็น​วิญญาณ​เร่ร่อน​แบบ​นี้​ต่อ​ไป

“รติ​คิด​ว่า​คน​ที่​ช่วย​ได้​คือ​ตะวัน​ฉาย เขา​เป็น​คน​เดียว​ที่​ช่วย​รติ​มา​ตลอด ถ้า​ไม่ได้​เขา​ป่านนี้​รติ​ก็​คง​ต้อง​ติด​อยู่​ที่​นั่น​ไม่ได้​ออก​มา”

ฟัง​แล้ว​หาญ​กล้า​รู้สึก​ตัว​เอง​ผิด​ที่​ตั้งแง่​กับ​ตะวัน​ฉายมา​ตลอด ยอม​รับ​ว่า​เป็น​โชค​ดี​ที่​ได้​คน​อย่าง​เขา​มา​เป็น​เขย ผิด​กับ​นัง​คุณหญิง​ที่​ขนาด​ลูก​ตาย​แล้ว​ก็​ยัง​ตาม​ราวี​ไม่​เลิก

ขณะ​นั้น​เอง​มี​บุรุษไปรษณีย์​เอา​พัสดุ​มา​ส่ง หาญ​กล้า​ถาม​ว่า​จาก​ใคร บุรุษไปรษณีย์​บอก​ว่า​จาก​คุณหญิง​ภัท​รา ทำให้​รัตติกาล​นึก​ได้​บอก​พ่อ​ว่า

“อ๋อ...ที่​เมื่อ​วัน​ก่อน​คุณหญิง​ภัท​รา​เผา​เสื้อ​ผ้า​ของ​ลูก​ไง​คะ​พ่อ”

ooooooo

บอย​ฮ่ะกลับ​ถึง​บ้าน​คุณหญิง​ภัท​รา พอ​คุณหญิง​รู้​ว่า​หนู​ดี​หาย​ไป​ก็​คาด​โทษ​บอย​ฮ่ะ​ว่า​ถ้า​หนู​ดี​เป็น​อะไร​ไป​จะ​ฆ่า​บอย​ฮ่ะ​เป็น​คน​แรก​เลย

ตะวัน​รอน​พา​หนู​ดี​กลับ​ไป​ที่​คอน​โดฯ​ของ​ตน จัดแจง​เปลี่ยน​เสื้อ​ผ้า​ให้ พา​ไป​นอน​บน​เตียง​เฝ้า​ดู​อยู่​จน​หนู​ดี​ได้สติ​ขึ้น​มา ใน​สายตา​ที่​พร่า​มัว​และ​สติ​ที่​ยัง​ไม่​กลับ​มา​ดี เธอ​มอง​ตะวัน​รอน​เป็น​ตะวัน​ฉาย โผ​เข้า​กอด​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ ตะวัน​รอน​สวม​บท​พระเอก​กอด​ปลอบ​อย่าง​อบอุ่น

หนู​ดี​หลับ​หู​หลับตา​กอดตะวัน​รอ​นพ​รํ่า​เรียก​ว่า​ตะวัน-​​ฉาย​บอก​รัก​และ​โน้ม​ตัว​เขา​นอน​ลง​บน​เตียง ขณะ​กำลัง​เล้าโลม​อารมณ์​กำลัง​เข้า​ไคล​นั่น​เอง หนู​ดี​ลืมตา​เต็มที่​มอง​หน้า​ตะวัน-​​รอน​ที่​อยู่​ใกล้​แค่​ฝ่า​มือ​กั้น พอ​เห็น​เต็มตา​รู้​ว่า​เป็น​ตะวัน​รอน ​เท่านั้น เธอ​ลุก​ขึ้น​ยัน​โครม​เดียว​ตก​เตียง ด่า​ลั่น ไล่​ทุบตี​จน​ตะวัน​รอน​หนี​หัวซุกหัวซุน

ตก​ดึก​ ตะวัน​ฉาย​มา​หา​ตะวัน​รอน​ที่​ห้อง พอ​เห็น​สภาพ​สะบักสะบอม​ของ​ตะวัน​รอน​เขา​ถาม​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น ตะวัน​รอน​บอก​ว่า​เป็น​ฝีมือ​หนู​ดี ตะวัน​ฉาย​ถาม​ว่า​ไป​ทำ​อะไร​เธอ​ถึง​โดน​ยำ​เละ​ขนาด​นี้

“ผม...ผม​พยายาม​ช่วย​พี่ ไม่​ให้​คุณ​หนู​ดี​มา​ยุ่ง​กับ​พี่​อีก​ไง...คะ...ครับ...” พูด​จบ​ก็​ชัก​กระแด่วๆไป​เลย

ส่วน​หนู​ดี​พอก​ลับ​ถึง​บ้าน​ก็​เอาแต่​ร้องไห้ ภัท​รา​โทร.​ไป​เจอ​ประ​ไพ​คน​รับ​ใช้​รับ​สาย หนู​ดี​บอก​ประ​ไพ​ให้​บอก​คุณหญิง​ไป​ว่า​ตน​เข้า​นอน​แล้ว ไม่​ยอม​รับ​สาย

ooooooo

หลวง​บวร​สงคราม​กลับ​ถึง​คฤหาสน์​จันทรา​อย่าง​ผิดหวัง แม้​ว่า​รัตติกาล​จะ​ทำ​ปิ่น​หาย​ไป​แล้วแต่​เป็น​เพราะ​ตะวัน​ฉาย​มีด​วง​มหาอุจ​มา​ช่วย​ไว้​เลย​รอดตัว​ไป กระทิง​เสนอ​ว่า​ถ้า​อย่าง​นั้น​เรา​ต้อง​จัดการ​กับ​ตะวัน​ฉาย​เสีย​ก่อน​ถึง​จะ​พา​รัตติกาล​กลับ​มา​ที่​นี่​ได้

“แม​รี่​อยู่​ที่​นี่​แล้ว​ใช่​ไหม”  หลวง​บวรฯ​ถาม กระทง​บอก​ว่า​ให้​นั่ง​รอ​อยู่​ที่​ห้อง​พัก “ดี​มาก...ต้อง​ใช้​นัง​นี่​ให้​จัดการ​แทน”

แม​รี่​นั่ง​ฝันเฟื่อง​ว่า​เดี๋ยว​จะ​ได้​ดิน​เนอร์​กับ​คุณ​สงคราม​สุด​หล่อ​และ​จะ​ได้​ค้างคืน​ที่​นี่​ด้วย แต่​ระหว่าง​รอ​เธอ​เดิน​สำรวจ​ไป​ทั่ว​ห้อง​เห็น​ล้วน​แต่​​ของ​มี​ค่า เลย​แอบ​จิ๊ก​บาง​ชิ้น แต่​ไม่​รอด​สายตา​ของ​ไอ้​ริ​ด​กับ​อี​สี​ดวง พอ​ถูก​จับ​ได้​ก็​บอก​ว่า​แค่​หยิบ​มา​ดู​เท่านั้น

พอดี​กระทง​เข้า​มา​ตาม​ให้​ไป​ดิน​เนอร์​กับ​คุณ​สงคราม แม​รี่​ดี๊ด๊า​ออก​ไป

หลวง​บวรฯ​ใน​คราบ​ของ​คุณ​สงคราม​มหา​เศรษฐี​หนุ่ม​หล่อ​จาก​เมืองนอก  ต้อนรับ​แม​รี่​อย่าง​แสน​จะ​เป็น​สุภาพบุรุษ เธอ​ขอบคุณ​ที่​เขา​พา​มา​อยู่​ใน​ที่​ปลอดภัย​และ​น่า​อยู่ แต่​ยัง​ทำท่า​หวาด​ผวา​กับ​ที่​ถูก​ผี​รัตติกาล​หลอกหลอน  หลวง​บวรฯ​ได้​จังหวะ​เอ่ย​ว่า

“การ​ที่​วิญญาณ​ของ​คุณ​รติ​มา​ปรากฏ​ตัว​ให้​คุณ​แมร์​เห็น บางที​คุณ​อาจจะ​ไป​ทำ​อะไร​เธอ​ไว้​เธอ​ถึง​พยายาม​ตาม​คุณ” แม​รี่​รีบ​บอก​ว่า​ตน​กับ​รัตติกาล​รัก​กัน​มาก “ครับ ผม​เชื่อ และ​คิด​ไม่​ผิด​ที่​ชวน​คน​ที่​รู้จัก​รติ​ดี​ที่สุด​มา​ร่วม​งาน​ด้วย เชิญ​ทาน​อาหาร​เถอะ​ครับ เดี๋ยว​จะ​ชืด​เสีย​ก่อน”

แม​รี่​ลงมือ​กิน​อาหาร​อย่าง​เอร็ดอร่อย ท่ามกลาง​สายตา​ของ​บริวาร​หลวง​บวรฯ​ที่​มอง​อย่าง​สมเพช เพราะ​ที่แท้​ทุก​อย่าง​ที่​อยู่​ตรง​หน้า​เธอ​เป็น​ภาพลวงตา​ทั้ง​สิ้น

คฤหาสน์​ที่​เธอ​ชม​ว่า​สวย​งาม​น่า​อยู่​ที่แท้​ก็​เป็น​โกดัง​ร้าง​ที่​สกปรก​รก​รุงรัง​มืด​อับ อาหาร​บน​โต๊ะ​ที่​ดู​น่า​กิน​ก็​เป็น​ของ​เน่า​เสีย​มี​หนอน​ไต่​ยั้วเยี้ย​ไป​หมด

ปล่อย​ให้​แม​รี่​กิน​จน​เรอ​ออก​มา​แล้ว หลวง​บวรฯ​จึง​เริ่ม​เรื่อง​งาน ขอ​ให้​เธอ​ช่วย​ติดต่อ​ตะวัน​ฉาย​สามี​รัตติกาล​มา​ร่วม​งาน​สร้าง​หนัง​ด้วย แม​รี่​พยายาม​บ่ายเบี่ยง​จะ​ให้​จ้าง​ผู้​กำกับ​ระดับ​แนวหน้า

“แต่​ผม​อยาก​ให้​คุณ​ตะวัน​ฉาย​มา​ร่วม​งาน​กับ​ผม เพราะ​คง​ไม่​มี​ใคร​ที่​รู้​เรื่อง​ของ​รติ​ดี​เท่ากับ​เจ้าบ่าว​ของ​เธอ”

“เอ่อ...ก็ได้​ค่ะ แมร์​จะ​ลอง​ติดต่อ​ให้​เขา​มา​พบ​กับ​คุณ​สงคราม” แม​รี่​จำ​ต้อง​รับปาก

ooooooo

เจ้าฟ้า​อยู่​ที่​ตำหนัก รู้ทัน​ที​ว่า​กำลัง​จะ​เกิด​เรื่อง​ร้าย​กับ​รัตติกาล​และ​ตะวัน​ฉาย  เรียก​คน​รับ​ใช้​ให้​เอา​โทรศัพท์​มา​แล้ว​โทร​.เรียก​ตะวัน​ฉาย​ให้​มา​ที่​ตำหนัก​เดี๋ยวนี้

ตะวัน​ฉาย​ยัง​อยู่​กับ​ตะวัน​รอน ถาม​เจ้า​ว่า​มี​อะไร​หรือ​เพราะ​นี่​ก็​ดึก​แล้ว เจ้า​ดุ​ว่า​ไม่​ต้อง​เซ้าซี้​บอก​ให้​มา​ก็​มา​ไม่​อย่าง​นั้น​ชีวิต​จะ​ตก​อยู่​ใน​อันตราย​ให้​รีบ​มา  เพราะมี​แต่​ตน​เท่านั้น​ที่​จะ​ช่วย​ได้

ไว​เท่า​กัน หลวง​บวร​สงคราม​ล่วงรู้​ถึง​การ​นัดแนะ​ของ​เจ้าฟ้า​ให้​ตะวัน​ฉาย​ไป​พบ คำราม​อย่าง​แค้น​ใจ​ว่า “ไอ้​พวก​อวดดี​สอดรู้สอดเห็น มัน​รู้​ว่า​ข้า​คิด​จะทำ​อะไร​กับ​ไอ้​ตะวัน​ฉาย” ครั้น​กระทิง​ถาม​ว่า​เป็น​ใคร​ตน​จะ​ไป​จัดการ​ให้ หลวง​บวรฯ​พูด​อย่าง​ดุดัน​ว่า “มัน​ไม่​ธรรมดา พวก​เอ็ง​รับมือ​มัน​ไม่ได้​หรอก”

เจ้าฟ้า​รอ​การ​มา​ของ​ตะวัน​ฉาย​อย่าง​ร้อน​ใจ บอก​คน​รับ​ใช้​ว่า​ต้อ​ง​เตือน​ตะวัน​ฉาย มิ​ฉะนั้น ทั้ง​ตะวัน​ฉาย​และ​รัตติกาล​ต้อง​ถึง​ตาย​แน่ๆ

“แต่​เขา​มีด​วง​มหาอุจ​ไม่​ใช่​เหรอ​เจ้า​คะ” คน​รับ​ใช้​ถาม

“ถึง​มัน​จะ​มีด​วง​มหาอุจ​แต่​มัน​ก็​ต้อง​มี​ช่วง​ดวง​ตก ถึง​เวลา​นั้น​เมื่อ​ไหร่ ถ้า​มัน​ไม่​หา​ทาง​ป้องกัน​ไว้​ก่อน มัน​กับ​เมีย​มี​หวัง​โดน​แน่”

ทันใดนั้น​มีเสียง​เหมือน​คน​เดิน​เข้า​มา เจ้าฟ้า​คิด​ว่า​ตะวัน​ฉาย​มา​แล้ว​บอก​ให้​รีบ​ไป​รับ​เข้า​มา​เร็วๆ แต่​พอ​คน​รับ​ใช้​เปิด​ประตู​ออก​ไป​ก็​เจอ​กระทง​กับ​กระทิง​ยืน​ยิ้ม​เหี้ยม​อยู่ ไม่ทัน​พูด​อะไร​กัน​กระทิง​ก็​กระชาก​คน​รับ​ใช้​เข้าไป​ฝัง​เขี้ยว​จน​มิด คน​รับ​ใช้​ดิ้น​พราดๆ

“ไอ้​พวก​สมุน​สวะ คิด​ว่า​ข้า​จะ​กลัว​พวก​เอ็ง​เหรอ” เจ้าฟ้า​พึม​พำ​แล้ว​ตั้งท่า​รำ​ฟ้อน​เรียก​ผีเรือน​ออก​มา​สู้​กับ​กระทิง​และ​กระทง พวก​ผีเรือน​ออก​มา​ขวาง​เพื่อ​ให้​เจ้าฟ้า​หลบ​ไป

ส่วน​กระทง​กับ​กระทิง เมื่อ​กำจัด​คน​รับ​ใช้​แล้ว​ก็​เดิน​ขึ้น​บันได​มา​ช้าๆด้วย​ลีลา​ปิศาจ​ร้าย

ooooooo

ตอนที่ 7

เมื่อ​ทดสอบ​แล้ว​ว่า​ตัว​เอง​สามารถ​ทำ​อะไร​ได้​อย่าง​ที่​คิด รัตติกาล​ไป​หลอก​สมชาย​จน​วิ่ง​หนี​ตับ​แลบ ทำให้​เธอ​มั่นใจ​ว่า เมื่อ​หลอก​สมชาย​ให้​กลัว​ได้​ขนาด​นี้​ก็​ต้อง​แก้เผ็ด​ภัท​รา​ได้​แน่

คิด​ดังนั้น จึง​ไป​ที่​บ้าน​ภัท​รา เป็น​เวลา​ที่​ทั้ง​ภัท​รา​และ​หนู​ดี    กำลัง​สำราญ​บาน​ใจ​ที่​กำจัด​รั​ตติ​กาล​ไม่​ให้​เหลือ​ให้​

ตะวัน​ฉายได้​เห็น​เป็น​อนุสรณ์ หนู​ดี​ถึง​กับ​กราบ​ขอบคุณ​ภัท​รา​ว่า

“หนู​ดี​ต้อง​กราบ​ขอบพระคุณ​คุณ​ป้า​อย่าง​งาม​ด้วย ถ้า​หนู​ดี​ได้​แต่งงาน​กับ​พี่​ตะวัน​ฉาย​เมื่อ​ไหร่​ หนู​ดี​จะ​บอก​ให้​คุณ​พ่อ ยกเลิก​หนี้​ทั้งหมด​ที่​คุณ​ป้า​ยืม​มา”

ภัท​รา​ตา​โต​เท่า​ไข่​ห่าน​หัน​ไป​ยิ้ม​กว้าง​กับ​บอย​ฮ่ะ ก่อน​บอก​หนู​ดี​ว่า

“ป้า​รับรอง​จ้ะ ป้า​ให้​คน​ของ​ป้า​ไป​คอย​เฝ้า​ตะวัน​ฉาย เอา​ไว้​แล้ว ไม่​นาน​เกิน​รอ ตะวัน​ฉาย​จะ​ต้อง​ลืม​ยัย​รติ แล้ว​หัน​มา​แต่งงาน​กับ​หนู​ดี​แน่ มา​มะ..ดื่ม​ฉลอง​กัน​หน่อย​นะ​จ๊ะ ลูกสะใภ้​ของ​แม่”


ภัท​รา​พยัก​หน้า​ให้​บอย​ฮ่ะเอา​ไวน์​มา​ริน​ใส่​แก้ว​สอง​ใบ รัตติกาล​จ้อง​มอง​อย่าง​แค้น​ใจ พอ​บอย​ฮ่ะ​ยกขวดไวน์​ริน​ก็​แกล้ง กระแทก​ศอก​จน​ไวน์​หก​รด​ภัท​รา พอ​ถูก​ด่า​บอย​ฮ่ะ​ทำ​หน้า​เหลอ บอก​ว่า​ตน​ไม่ได้​ทำ แต่​รู้สึก​เหมือนกับ​ว่า​มี​คน​มา​จับ​มือ​ให้​ทำ

บอย​ฮ่ะ​พูด​ไม่ทัน​ขาดคำ รัตติกาล​ก็​จับ​มือ​บอย​ฮ่ะ​ที่​ถือขวด​ไวน์​อยู่​ยก​ขึ้น​เท​ใส่​หัว​หนู​ดี​ราด​จน​ชุ่ม​ หนู​ดี​ร้อง​โวยวาย​ด่า​บอย​ฮ่ะ บอย​ฮ่ะ​บอก​ว่า​มี​คน​มา​จับ​มือ​ตน​ให้​ทำ​อีก​แล้ว

“ใคร​ที่ไหน​มา​ทำ​แก ฉัน​ก็​เห็น​นั่ง​กัน​อยู่ 3 คน”

“3 คน​ที่ไหน 4 ต่างหาก..ลืม​ฉัน​ไป​อีก​คน​แล้ว​เหรอ” รัตติกาล​พูด​แทรก​ขึ้น ทุก​คน​ตกใจ​หัน​มอง​เห็น​รัตติกาล​นั่ง​สยาย​ผมปรก​หน้า แสยะ​ยิ้ม​บอก​ว่า “อย่า​เพิ่ง​ลืม​ลูกสะใภ้​คน​นี้

สิ​คะคุณแม่​ผัว​ขา หึๆๆ”

วง​แตก​ทันที ทั้ง​ภัท​รา บอย​ฮ่ะ ​และ​หนู​ดี วิ่งกระเจิง ไป​คน​ละ​ทิศ​ละ​ทาง

รัตติกาล​ตาม​บอย​ฮ่ะ​ที่​วิ่ง​ไป​หยุด​หอบ​อยู่​ริม​สระว่ายน้ำ ถาม​ว่า​เหนื่อย​ไหม ​บอย​ฮ่ะ​บอก​ว่า​เหนื่อย

“เหนื่อย​ก็​ต้อง​กิน​น้ำ​สิ” รัตติกาล​บอก พอ​บอย​ฮ่ะ​หัน​ไปเห็น​เท่านั้น​ถึง​กับ​ร้อง​จ๊าก แต่​พริบตา​นั้น​เอง​ก็​ถูก​รัตติกาล​ผลักลง​สระ​น้ำ พูด​อย่าง​สะใจ “สมน้ำหน้า ไอ้​พวก​นาย​ว่า​ขี้ข้า​พลอย” พูด​แล้ว​หาย​วับ​ไป​ปล่อย​ให้​บอย​ฮ่ะ​ตี​น้ำ​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือเสียง​แหบ​เสียง​แห้ง

ooooooo

เล่น​งา​นบ​อย​ฮ่ะ​แล้ว รัตติกาล​ไป​หา​ภัท​รา​กับ​หนู​ดี​ที่กำลัง​ถาม​กัน​ว่า​เห็น​อย่าง​ที่​ตัว​เอง​เห็น​ไหม หนู​ดี​บอก​ว่า​เห็นรัตติกาล​มา​นั่ง​อยู่​ข้าง​ตน แต่​ตน​ไม่​กลัว​ เดี๋ยว​จะ​กลับ​ไป​ดู​ให้​แน่ใจอีก​ที ถ้า​เจอ​จะ​จับ​ผี​มา​ให้​ดู

รัตติกาล​โผล่​แทรก​กลาง​ระหว่าง​ภัท​รา​กับ​หนู​ดี ถาม​หนู​ดี​ว่า​แน่ใจ​หรือ​ว่า​ไม่​กลัว ภัท​รา​ปาก​คอ​สั่น​บอก​ว่า​ตน​กลัว แต่​หนู​ดี​บอก​ว่า​ตน​ไม่​เชื่อ​ว่า​ผี​มี​จริง คน​อย่าง​ตน​ไม่​เคย​กลัว​ใคร พลาง​เงื้อ​มือ​สุด​แขน​ตบ​หน้า​รัตติกาล ปราก​ฏ​ว่า​วืด มือ​ตบ​ทะลุร่าง​รัตติกาล​ไป​จน​ตัว​เอง​หน้า​เห​วอ

“ทีนี้​เชื่อหรือ​ยัง นัง​พวก​ชอบ​แย่ง​สามี​ชาว​บ้าน”  รัตติกาล​เยาะเย้ย หนู​ดี​ไม่​ตอบไม่​โต้​แต่​วิ่ง​หน้า​ตั้ง​ไป​เลย ไป​ถึง​สระ​น้ำ

ที่​บอย​ฮ่ะ​กำลัง​ตะกาย​ขึ้น​มา​ก็​ชน​โครม​เข้า​ให้  เลย​ตก​น้ำ​ไป​ทั้ง​คู่

จัดการ​สอง​คน​นี้​แล้ว รัตติกาล​ตาม​หา​ภัท​รา เจอ​กำลัง​จะ​ออก​จาก​ห้อง​พระ​พอดี ภัท​รา​ชะงัก​ตา​ค้าง รัตติกาล​บอกว่า​อย่า​หวัง​เข้าไป​พึ่ง​พระ​ใน​ห้อง​เลย พระ​ช่วย​อะไร​ไม่ได้​หรอก ภัท​รา​หัน​จะ​วิ่ง​หนี​ถูก​รัตติกาล​ไป​โผล่​ดัก​ทาง​ไว้

“คิด​จะ​หนี​รติ​เหรอ ไม่​ง่าย​หรอก​ค่ะ​คุณ​แม่​ขา” เธอ​ลาก​เสียง​ยาว​เป็น​ผี​น่า​กลัว ภัท​รา​พนม​มือ​ปาก​คอ​สั่น ขอ​อย่า​มา​หลอกหลอน​กัน​อีก​เลย​ตน​กลัว​แล้ว “อย่า​เพิ่ง​กลัว​สิ​คะ​คุณ​แม่​ขา รติ​ตั้งใจ​มา​หา​คุณ​แม่​เพราะ​คุณ​แม่​เผา​ของใช้​ของ​รติ​ไป​ให้​ไม่​ใช่​เหรอ”

ไม่​ว่า​รัตติกาล​พูด​อะไร ภัท​รา​ก็​ยอม​รับ​ยอม​จะ​ทำให้​ทุก​อย่าง​อ้าง​ว่าที่​ทำ​ไป​เพราะ​สงสาร​เธอ

“คุณ​แม่​อย่า​มา​หลอก​รติ​เลย คืน​นี้​คุณ​แม่​ควร​จะ​สงสาร​ตัว​เอง​มาก​กว่า” พูด​แล้ว​ปั้น​หน้า​โหด​ก้าว​เข้าไป​ประชิด​จนหน้า​เกือบ​ชน​หน้า​พูด​ลอด​ไรฟัน “คิด​จะ​เล่น​งาน​ลูกสะใภ้​อย่าง​รติ คุณ​แม่​ต้อง​เจอ​แต่​เรื่อง​สยอง!” พูด​แล้ว​หาย​วับ​ไป ภัท​รา​วิ่งอ้าว​ร้อง​เรียก​บอย​ฮ่ะ​ลั่น​บ้าน

ไป​เจ​อบ​อย​ฮ่ะ​กับ​หนู​ดี​ยัง​แช่​อยู่​ใน​สระว่ายน้ำ​ถาม​ว่า​ลง​ไป​ทำ​อะไร​กัน​ใน​นั้น ทั้ง​สอง​บอก​ว่า​หนี​ผี พูด​ไม่ทัน​ขาดคำ รัตติกาล​ก็​โผล่​มา​อีก ภัท​รา​ตกใจ​กระโจน​ลง​น้ำ​ไป​อีก​คน ทั้ง​สาม​กอด​กัน​สั่น​จน​น้ำ​กระเพื่อม​อยู่​ใน​สระ รัตติกาล​หัวเราะ​สะใจ​แล้ว​เดิน​หาย​ไป

“สะใจ​ชะมัด จะ​ว่า​ไป​เป็น​ผี​ก็ดี​เหมือน​กัน” รัตติกาล​พูด​อย่าง​ติดใจ​ขณะ​กลับ​ไป​ที่​บ้าน​ตะวัน​ฉาย แต่​ทันใด​ก็​ร้อน​วูบวาบ​ไป​ทั้ง​ตัว เรี่ยวแรง​ก็​หดหาย​กลาย​เป็น​เปลี้ย​ไป​หมด​จน​เซ​จะ​ล้ม เธอ​มอง​ตัว​เอง​อย่าง​แปลก​ใจ

ooooooo

รัตติกาล​ไป​ปรากฏ​ตัว​ให้​ตะวัน​ฉาย​เห็น​ที่​ห้อง​รับแขก สมชาย คิด​ตี้​กับ​จอห์น​วู​ไม่​เห็น แต่​พอ​ตะวันฉาย​บอก​ว่า​รัตติกาล​นั่ง​อยู่​ที่​โซฟา​เท่านั้น ทั้ง​สาม​ก็​เปิดแน่บ เหลือ​แต่​ตะวัน​ฉาย​อยู่​กับ​รัตติกาล เขา​เข้าไป​เรียก​เธอ ที่นั่ง​หมด​แรง​อยู่​ที่​โซฟา ได้ยิน​เธอ​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​ด้วย​เสียง​แผ่ว​เบา แต่​พอ​เขา​เอื้อม​มือ​จะ​แตะ ร่าง​เธอ​ก็​ค่อยๆเลือน​หาย​ไป​ต่อหน้า​ต่อตา

“รัตติกาล...” ตะวัน​ฉาย​ร้อง​เรียก​อย่าง​ตกใจ

วัน​ต่อ​มา เมื่อ​ตะวัน​ฉาย​ไป​ที่​บ้าน​ภัท​รา​ปรากฏ​ว่า​ทั้ง ภัท​รา หนู​ดี​ และ​บอย​ฮ่ะ​ต่าง​เป็น​หวัด​แข่ง​กัน​จาม​น้ำ​ลายกระเด็น เมื่อ​เห็น​ตะวัน​ฉาย ภั​ทราบ​อก​ว่า​ให้​จัดการ​กับ​รัตติกาล​อย่าให้​มา​หลอก​ตน​อีก หนู​ดี​ก็​ฟ้อง​ว่า​รัตติกาล​พยายาม​จะ​ฆ่า​ตน

“รติ​คง​ไม่ได้​คิด​จะ​ฆ่า​ใคร​หรอก​ครับ เธอ​ก็​แค่​แสดงความ​ไม่​พอใจ​ที่​แม่​ไป​เผา​ทำลาย​ข้าวของ​ของ​เธอ” ตะวัน​ฉาย​ชี้แจง ภัท​รา​อ้าง​ว่า​ตน​ทำ​ด้วย​ความ​หวัง​ดี​เพื่อ​รัตติกาล​จะ​ได้​มี​ใช้ ตะวัน​ฉาย​แย้ง​อย่าง​รู้ทัน​ว่า “แม่​ครับ ตอน​รติ​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ รติ​เขา​ก็​รู้​ว่า​แม่​ไม่​ชอบ​เขา พอ​เขา​ตาย​แม่​คิด​ว่า​เขา​จะ​ไม่​รู้​ไม่​เห็น​อะไร​เหรอ​ครับ”

หนู​ดี​รับ​ไม่ได้​ถาม​ว่า​ผี​เฮี้ยน​ขนาด​นี้ เขา​ยัง​ติดใจ​ลืม​ไม่ได้​อีก​หรือ

“ไม่​ใช่​ว่า​พี่​ลืม​รติ​ไม่ได้ แต่​พี่​รับปาก​เธอ​ไว้​ตั้งแต่​ก่อน​เธอ​ตาย​ว่า​พี่​จะ​ช่วยเหลือ​เธอ หน้าที่​ของ​พี่​ยัง​ไม่​จบ” พูด​แล้ว​ตะวัน​ฉาย​ลุก​ไป​อย่าง​เบื่อ​ที่​จะ​โต้เถียง​กัน​อีก

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​บ่ายหน้า​ไป​ที่​วัด เจอ​พิชญ์​กับ​พัดชา​อยู่​ที่​นั่น พอ​พิชญ์​รู้​ว่า​เมื่อ​คืน​รัตติกาล​ไป​อาละวาดที่​บ้าน​ภัท​รา เขา​ทำท่า​สยอง​บอก​ว่า “แบบ​นี้​เขา​เรียกว่า

...เฮี้ยน” แล้ว​ทำ​โมเม​เอน​ไป​กระแซะ​พัดชา พอ​ถูกรู้ทัน​ก็​อ้าง​ว่า​ตน​กลัว​ผี

“ไม่​ต้อง​กลัว​กัน​ไป​หรอก ฉัน​ว่า​รติ​คง​จะ​มา​หลอกใคร​ไม่ได้​อีก​แล้ว” ตะวัน​ฉาย​บอก พิชญ์​ถาม​หน้าตา​ตื่น​ว่าทำไม “ฉัน​ก็​สงสัย​เหมือน​กัน​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น” ตะวัน​ฉาย​พึมพำ

เหตุ​นี้​เอง​ทั้ง​สาม​จึง​พา​กัน​ไป​หา​เณร​เปี๊ยก ตะวัน​ฉาย​ถาม​ว่า​ทำไม​อยู่ๆรติ​ก็​มา​ให้​ตน​เห็น​ตัว​ มา​หลอก​ให้​ทุก​คน​กลัว​แล้ว​ก็​หายตัว​ไป

เณร​เปี๊ยก​เล่นตัว​อยู่​นาน จน​ถูก​พัดชา​ขู่​ว่า​ถ้า​ไม่​บอก​จะ​ฟ้อง​พระพี่เลี้ยง​ว่า​เณร​เอา​การ์ตูน​ซ่อน​ไว้​ใน​ปลอก​หมอน เณร​เลย​รีบ​บอก​ว่า

“เณร​พอ​จะ​จำ​ได้​ว่า​เคย​มี​ญาติ​โยม​มา​คุย​เรื่อง​แบบ​นี้​กับ​หลวง​ตา การ​ที่​คน​ตาย​ปรากฏ​ตัว​ให้​เห็น​มา​พูด​คุย​ด้วย​หลังจาก​ที่​เพิ่ง​ตาย เป็น​เพราะ​ผล​ของ​กรรม​ดี​ที่​ผู้​ตาย​เคย​ทำ​ไว้จ้ะ”

“แล้ว​ทำไม​อยู่ๆ รติ​ถึง​หาย​ไป​ล่ะ​ครับ” ตะวัน​ฉายถาม

“โลก​ของ​คน​กับ​วิญญาณ​มัน​คน​ละ​โลก​กัน​จ้า โยม​พี่​รติ​คง​ไม่​รู้ตัว​ว่า​ได้​ใช้กรรม​ดี​ที่​สร้าง​เอา​ไว้​ตอน​มี​ชีวิต​อยู่​หมด​ไป​กับ​การ​ติดต่อ​คนใน​โลก​นี้”

พิชญ์​ถาม​ว่า​รัตติกาล​ใช้กรรม​ดี​เพียง​คืน​เดียว​ก็​หมด​เลย​หรือ เณร​ทำท่า​คิดๆแล้ว​เฉลย​ว่า​คง​เป็น​เพราะ​ตอน​เป็นคน​รัตติกาล​ไม่ค่อย​ชอบ​ทำบุญ กรรม​ดี​ก็​เลย​มี​นิดเดียว

“ถ้า​รติ​ใช้​บุญ​ที่​สะสม​มา​หมด ทำให้​ติดต่อ​คน​อื่นไม่ได้​อีก แล้ว​ทำไม​ผม​ถึง​เป็น​คน​เดียว​ที่​ยัง​เห็น​รติ​อยู่​ล่ะ​ครับเณร” ตะวัน​ฉาย​ถาม​ต่อ

“ก็​เพราะ​ดวง​ของ​โยม​พี่​ตะวัน​ฉาย​เป็น​ดวง​ที่​เกิด​มา​เพื่อ​ปกป้อง​โยม​พี่​รติ​นะ​สิ​จ๊ะ”

ฟัง​แล้ว​ตะวัน​ฉาย​นิ่ง​ไป​อย่าง​ครุ่นคิด

ooooooo

แม​รี่​ยัง​รุก​หาญ​กล้า​อย่าง​ต่อ​เนื่อง ทั้ง​เกาะ​แจ ยั่วยวน โดยเฉพาะ​พยายาม​หา​ยา​บำรุง​มา​ให้​กิน บังคับ​ให้​กิน​จน​อ้วก​ออก​มา หมาย​จะ​ปลุก​ให้​คึก​เป็น​เฒ่าตัณหา​กลับ เพื่อ​ตน​จะได้​เอี่ยว​ใน​สมบัติ​ที่​มี​อยู่

รัตติกาล​เฝ้า​ดู​การ​กระทำ​ของ​แม​รี่​อย่าง​ไม่​พอใจ พยายาม​ขัดขวาง แต่​เธอ​ก็​ไม่​อาจ​ทำได้​เหมือน​ที่​ทำ​กับ​ภัท​รา​กับพวก​แล้ว ได้​แต่​เคียดแค้น กลัดกลุ้ม

แต่​เรื่อง​นี้​ตะวัน​ฉาย​ก็​ไม่ได้​นิ่ง​นอนใจ เมื่อ​รู้​ว่า​กรรม​ดี​ที่​เธอ​ทำ​มา​ใช้​หมด​แล้ว แต่​เธอ​ยัง​วนเวียน​อยู่​ใกล้​พวก​เรา ตน​จะ​ต้องหา​ทาง​ติดต่อ​กับ​เธอ​ให้​ได้​จะ​ได้​รู้​ว่า​เธอ​ต้องการ​อะไร

เมื่อ​กลับ​มา​ถึง​บ้าน เขา​มอง​ไป​รอบๆเรียก​หา​อย่าง​คาดหวัง​จะ​ได้​เจอ

“รติ...เธอ​อยู่​ที่​นี่​หรือ​เปล่า รติ ถ้า​ได้ยิน​ฉัน​ก็​ออกมา​เถอะ ฉัน​อยาก​เจอ​เธอ...รติ...”

คิดตี้​กับ​สมชาย​ได้ยิน​ตะวัน​ฉาย​เรียก​หา​รัตติกาล​ก็​ขน​หัว​ลุก​กลัว​จะ​มา​จริงๆ ยิ่ง​ได้ยิน​เสียง​หมา​หอน​ก็​ถึง​กับ​โผ​เข้า​กอด​กัน​กลม อึดใจ​เดียว​ต่าง​ก็​วิ่ง​อ้าว​ออก​ไป

รัตติกาล​มอง​รอบ​ตัวอย่าง​กลัดกลุ้ม สุดท้าย​บอก​ตัว​เอง​ว่า

“สงสัย​คง​มี​แต่​นาย​คน​เดียว​แล้ว​มั้ง​ที่​ช่วย​ฉัน​ได้ นาย​อาร์ต​ตัว​พ่อ...”

ooooooo

พิชญ์​แนะ​วิธี​ที่​จะ​ติดต่อ​กับ​รัตติกาล​ให้​ตะวัน​ฉาย บอก​เพื่อน​ว่า​ทำ​แล้ว​ได้​ผล​ยัง​ไง​โทร.​บอก​ด้วย

ตะวัน​ฉาย​ตั้งใจ​เต็มที่​ที่​จะ​ต้อง​เร่ง​ทำ​เพื่อ​ช่วย​รัตติกาล แต่​หา​รู้​ไม่​ว่า รัตติกาล​ก็​ต้องการ​ติดต่อ​เขา​เพื่อ​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ แต่พูด​ไป​เขา​ก็​ไม่ได้​ยิน ไม่​รับ​รู้

ขณะ​ที่​รัตติกาล​กำลัง​ว้าวุ่น​ใจ​อยู่​นั่นเอง ตะวัน​ฉาย​ก็​ตัดสินใจ​ทำ​ตาม​วิธี​ที่​พิชญ์​แนะนำ เขาก้งโค้ง​มอง​ลอด​หว่าง​ขา รัตติกาล​เห็น​แล้ว​สงสัย​ว่า เขา​ทำ​อะไร​ดู​น่า​ทุเรศ​ทน​ดู​ไม่ได้​จน​ต้อง​เอา​มือ​ปิด​ตา

ครู่​หนึ่ง​ตะวัน​ฉาย​เงย​หน้า​ขึ้น​เพราะ​ไม่​เห็น​อะไร​เลย แต่​ยัง​ไม่​แล้ว​ใจ​เลย​ลอง​อีก​ที พอ​รัตติกาล​รู้​ว่า​เขา​พยายาม​ติดต่อ​ตน​ก็ดี​ใจ​รีบ​ไป​ยืน​ข้าง​หลัง​เขา เพื่อ​เวลา​เขา​ก้ม​มอง​ลอด​หว่าง​ขา​จะ​ได้​เห็น

พริบตา​นั้น สมชาย​มา​จาก​ไหน​ไม่​รู้​พอก​หน้า​ขาว​วอก​ออก​มาก้งโค้ง​มอง​ลอด​หว่าง​ขา​เหมือน​กัน ทั้ง​สอง​เลย​จ๊ะเอ๋กัน​อย่าง​จัง ตะวัน​ฉาย​เงย​พรวด​ขึ้น​มา​สมชาย​เงย​หน้า​ขึ้น​มา​เหมือนกัน ก้น​กับ​ก้น​เลย​ชน​กัน​โครม

รัตติกาล​โมโห​มาก​ที่​สมชาย​มา​ทำ​เสีย​เรื่อง​แต่​ก็​ทำ​อะไร​ไม่ได้ ส่วน​ตะวัน​ฉาย​คิด​ว่า​ตน​เห็น​ผี​จริง​ตาม​ที่​พิชญ์​บอก แต่​ก็​สงสัย​ว่า​หรือ​ตาฝาด​เพราะ​เลือด​ตก​หัว พอ​ลอง​อีก​ที​ก็​จ๊ะเอ๋​ กับ​สมชาย​อีก คราว​นี้​เลย​จับ​ได้​ว่า​เป็น​สมชาย ด่า​อย่าง​ฉุน​ขาด

“ผี​กะเทย...ไอ้​สมชาย!!” ด่า​แล้ว​ถีบ​สมชาย​กระเด็น​เข้าบ้านไป​ด่า​ว่า​เล่น​อะไร​ไม่​เข้า​ท่า สมชาย​แก้ตัว​ว่า​เห็น​เขา​ก้มๆเงยๆอยู่​เลย​นึก​ว่า​จะ​เล่น​จ๊ะเอ๋​กับ​ตน “ฉัน​ไม่ได้​เล่น​จ๊ะเอ๋​กับ​แก ฉัน​กำลัง​หาร​ติ”

พอ​รู้​ว่า​ตะวัน​ฉาย​กำลัง​เรียก​ผี สมชาย​ก็​ปอด​แหก​เผ่น​อ้าว​ไป​แล้ว ตะวัน​ฉาย​นิ่ง​คิด​สงสัย​ว่า​วิธี​แรก​นี้​คง​ไม่ได้​ผล ระหว่าง​นั้น รัตติกาล​พยายาม​ลุ้น​อ้อนวอน​ว่า

“อย่า​เพิ่ง​ถอด​ใจ​เลิก​ตอน​นี้​นะ ฉัน​ไม่​รู้​จะ​พึ่ง​ใคร​แล้ว​จริงๆ นาย​ตะวัน​ฉาย​ได้​โปรด​เถอะ”  รัตติกาล​เดิน​ไป​ยกมือ​ไหว้​ตะวัน​ฉาย​ตรง​หน้า​แต่​เขา​ไม่​เห็น เฝ้า​ครุ่นคิด​ว่า​จะ​ทำ​อย่างไร​ต่อ​ไป

ooooooo

เมื่อ​วิธี​แรก​ไม่ได้​ผล ตะวัน​ฉาย​เปลี่ยน​วิธี​ใหม่​ด้วย​การ​จุด​เทียน​แล้ว​หลับตา​อธิษฐาน​ให้​เห็น​วิญญาณ​ที่​อยาก​เห็น ครั้ง​แรก​เขา​ไม่​เห็น​อะไร แต่​พอ​ทำ​ครั้ง​ที่​สอง​ก็​เห็น​เงา​ของ​รัตติกาล​แว้​บๆ เขา​ดีใจ​มาก แต่​พอ​เพ่ง​มอง​อีก​ที​ก็​ไม่​เห็น​แล้ว

พิชญ์​กับ​พัดชา​มา​ดู​ผล​การทดลอง​ของ​ตะวัน​ฉาย พอ​รู้​ว่า​วิธี​ที่​สอง​เห็น​รัตติกาล​แว้​บๆ ทำให้​พอ​รู้​ว่า​เธอ​อยู่​ที่​นี่​กับ​พวก​เรา​แน่ ท่าทาง​เหมือน​อยาก​จะ​ให้​ช่วย​อะไร​ด้วย

“งั้น​เรา​ต้อง​รู้​ให้​ได้​ว่า​รติ​ต้องการ​ให้​ช่วย​อะไร คง​ต้อง​ใช้​วิธี​นั้น​แล้ว​ล่ะ” พัดชา​สรุป

ฝ่าย​สมชาย​กับ​คิตตี้​หนี​กลับ​ไป​แล้ว​ก็​ยิ่ง​กลัว พา​กัน​มุด​คลุมโปง​ตัว​สั่น พลัน​ก็​มีเสียง​โทรศัพท์​มือ​ถือ​ดัง​ขึ้น สมชาย​เอื้อม​มือ​ไป​หยิบ​โทรศัพท์​ที่​โต๊ะ​เครื่อง​แป้ง​มา​ดู บอก​คิตตี้​หน้าตา​ตื่น​ว่า “คุณหญิง...”

ภัท​รา​โทร.​มา​ถาม​เรื่อง​ตะวัน​ฉาย พอ​​รู้​จาก​สมชาย​ว่า​เขา​ยัง​ไม่​เลิก​ที่​จะ​ติดต่อ​กับ​รัตติกาล บังคับ​สมชาย​ว่า​ต้อง​ห้าม​ตะวัน​ฉาย​เลิก​บ้า​บอ​ข้องแวะ​กับ​ผี​อีก สมชาย​ตกใจ​ถาม​ว่า​ทำไม​คุณหญิง​เป็น​แม่​ไม่​ห้าม​เอง แต่​พอ​ถูก​คุณหญิง​ขู่​ว่า​ถ้า​ขัด​คำสั่ง​จะ​ไล่​ออก แต่​ก็​ปลอบ​ใจ​ด้วย​การ​ส่ง​บอย​ฮ่ะ​มา​ช่วย​อีก​คน

“บอย​เหรอ​ฮะ ไม่​เอา​แล้ว บอ​ยก​ลัว​ผี” บอย​ฮ่ะ​ปฏิเสธ​เสียงสั่น

“ผี​นัง​รติ​กับ​ฉัน แก​กลัว​ใคร​มาก​กว่า​กัน!!”

เจอ​ไม้​นี้​เข้า​บอย​ฮ่ะ​ก็​จ๋อย​สนิท

ooooooo

พัด​ชา​ให้​เปลี่ยน​วิธี​ใหม่​โดย​ให้​เล่น​ผีถ้วยแก้ว​เชื่อ​ว่า​วิธี​นี้​จะ​ทำให้​รัตติกาล​บอก​ถึง​ความต้องการ​ของ​เธอ​ได้ ทั้ง​สาม​ลงมือ​กัน​ทันที ตะวัน​ฉาย​บอกกล่าว​แก่​รัตติกาล​ว่า

“รติ...ถ้า​เธอ​อยู่​ที่​นี่ ก็​บอก​เรา​มา​ว่า​เธอ​อยาก​ให้​ช่วย​อะไร”

“ขอบใจ​มาก​นะ เวลา​นาย​ซีเรียส​จริงจัง​ขึ้น​มา นาย​ก็​เท่​เหมือน​กัน” รัตติกาล​ปลื้ม​จน​ชม​ออก​มา แล้ว​เธอ​ก็​ตกใจ​เมื่อ​เห็น​ตะวัน​ฉาย​ชะงัก เธอ​พึมพำ “นาย​ได้ยิน​ที่​ฉัน​ชม​นาย​ด้วย​เหรอ”

พิชญ์​เห็น​ตะวัน​ฉาย​ชะงัก ถาม​ว่า​เป็น​อะไร ตะวัน​ฉายบอก​ว่า​เหมือน​แว่วๆได้ยิน​เสียง​ใคร​มา​ซุบซิบ​ที่​ข้าง​หู พิชญ์​สะดุ้ง​โหยง​คิด​ว่า​เป็น​ผี​รัตติกาล​แน่ๆ เร่ง​ให้​พัดชา​รีบ​ลงมือ​เลย​ตน​ขนลุก​ไป​หมด​แล้ว

พัดชา​เอา​แก้ว​เปล่า​คว่ำ​ลง​บน​กระดาษ​ที่​มี​ตัว​อักษร ทุก​คน​เพ่ง​ที่​แก้ว​อย่าง​จริงจัง​ใจ​ระทึก

ฝ่าย​สมชาย คิตตี้ และ​บอย​ฮ่ะ ถูก​ภัท​รา​ประกาศิต​ให้​ไป​ทำให้​ตะวัน​ฉาย​เลิก​วุ่นวาย​กับ​การ​เรียก​ผี บอย​ฮ่ะ​เสนอ​แผน​ของ​ตัว​เอง โดย​ให้​แต่งตัว​เป็น​ผี 3 สัญชาติ คือ​สมชาย​แต่ง​เป็น​แด​ร็กคิวลา คิตตี้​แต่ง​เป็น​นาง​ตานี และ​บอย​ฮ่ะ​แต่ง​เป็น​ผี​จีน

“แก​จะ​บ้า​เหรอ​ไอ้​บอย แผน​แบบ​นี้​เนี่ย​นะ​จะ​ได้​ผล” สมชาย​ค้อน​สะบัดสะบิ้ง

“ได้​สิ ตาม​ทฤษฎี​แล้ว ที่​ผี​มา​หลอก​เรา​เพราะ​เห็น​ว่า​เรา​เป็น​คน ผี​ถึง​มา​หลอก แต่​ถ้า​เรา​ชิง​หลอก​ผี​ก่อน​ว่า​เรา​ไม่​ใช่​คน แต่​เป็น​ผี ผี​ก็​จะ​ได้​ไม่​หลอก​เรา”

เมื่อ​ตกลง​กัน​ได้​แล้ว​ก็​แยกย้าย​กัน​ไป​ทำ​งาน

ooooooo

เมื่อ​เริ่ม​เล่น​ผีถ้วยแก้ว ตะวัน​ฉาย​ก็​ยัง​บอกกล่าว​กับ​รัต​ติ​กาล​ว่า​ถ้า​เธอ​อยู่​ใน​นี้​กับ​พวก​เรา​ก็​บอก​ให้​รู้​ด้วย ที​แรก​ถ้วยแก้ว​ไม่​ขยับ แต่​พอ​รัตติกาล​ยื่นมือ​ไป​แตะ ​ถ้วยแก้ว​ก็​เริ่ม​ขยับ​หมุน​ไป​รอบ​กระดาษ ทำให้​ทั้ง​สาม​รู้​ว่ารัตติกาล​อยู่​ที่​นี่​จริงๆเตรียม​จะ​ถาม แต่​พิชญ์​ท้วงติง​ขึ้น​ว่า

“เดี๋ยว​อย่า​เพิ่ง​มั่นใจ ผม​เคย​ได้ยิน​ว่า​อาจ​มี​วิญญาณ​อื่น​ที่​เข้า​มา​หลอก​เรา​ว่า​เป็นวิญญาณ​ที่​เรา​เรียก”

ตะวัน​ฉาย​เสนอ​ว่า​เรา​ต้อง​ถาม​เรื่อง​ส่วนตัว​ของ​เธอ พัดชา​จึง​ถาม​ว่า​เวลา​เกิด​ของ​เธอ​คือ​เวลา​อะไร ถ้วยแก้ว​เคลื่อน​ไป​ที่​เลข 24 ทุก​คน​พา​กัน​ดีใจ เพราะ​รัตติกาล​เกิด​ตอน​เที่ยง​คืน​พอดี ถาม​ต่อ​ไป​อีก​ว่า​เธอ​ต้องการ​ให้​เรา​ช่วย​อะไร ถ้วยแก้ว​เคลื่อน​ไป​ตาม​อักษร​ว่า “พ่อ​ฉัน​ไง”

ขณะ​กำลัง​ถาม​กัน​อย่าง​ใจจดจ่อ​นั่นเอง จู่ๆคิตตี้​ที่

แต่ง​เป็น​ผี​นาง​ตานี​ก็​โผล่​หน้า​มา​หลอกพิชญ์​เห็น​เข้า​จังๆ ถึง​กับ​ร้อง​ลั่น ชี้​ให้​เพื่อนๆดู แต่​พอ​ตะวันฉาย​กับ​พัดชา​มอง​ไป​ก็​ไม่​เห็น​อะไร​แล้ว

“ฉัน​เห็น​จริงๆ เมื่อกี้​นี้​ยืน​อยู่​ตรง​โน้น สงสัย​ไม่ได้​มี​แต่​วิญญาณ​คุณ​รติ​คน​เดียว​แล้ว ผีถ้วยแก้ว​คง​เรียก​ผี​ตัว​อื่น​ให้​มา​อีก​แน่” พิชญ์​ตาเหลือก​ด้วย​ความ​กลัว มอง​ไป​รอบๆแล้วผวา​เฮือก​เมื่อ​เห็น​บอย​ฮ่ะ​แต่ง​เป็น​ผี​จีน​โผล่​มา​หลอก​อีก “เย้ย​ยยย...​นั่น​ไง โผล่​มา​อีก​ตัว​แล้ว”

แต่​พอ​ทุก​คน​มอง​ไป​ก็​ไม่​เห็น​อะไร พิชญ์​มอง​หา​แต่​ กลับ​เห็น​สมชาย​แต่ง​เป็นแดร็กคิวลา​ยืน​เขี้ยว​โง้ง​แสยะ​ยิ้มให้อยู่ คราว​นี้​พิชญ์​อยู่​ไม่ได้​แล้ว ลุก​วิ่ง​หนี​ไป​ทันที ตะวัน​ฉาย​พยายาม​เรียก​ก็​ไม่ได้​ผล พัดชา​จึง​อาสา​ไป​ตาม​ให้ ตรง​นั้น​จึง​เหลือ​แต่ ตะวัน​ฉาย​กับ​วิญญาณ​ของ​รัตติกาล  เธอ​บ่น​กับ​เขา​อย่าง​กลุ้มใจ​ว่า

“เพื่อน​นาย​นี่​แย่​ที่สุด ขี้ขลาด​ตาขาว ฝีมือ​ของ​แม่นาย​ทั้งนั้น แล้ว​ทีนี้​ฉัน​จะ​ทำ​ยัง​ไง​เนี่ย”

พัดชา​ตาม​ไป​เรียก​พิชญ์ เรียก​ไป​ด่า​ไป​ขี้ขลาด​ตาขาว ไม่ได้​เรื่อง​เลย

ทันใดนั้น มี​มือ​มา​สะกิด​ไหล่ เธอ​เอ็ด​ไป​ว่า “ไม่ต้อง​มา​ตลก​เลย เดี๋ยว​โดน​แน่” แต่​พอ​หัน​ไป​เห็น​คิตตี้​ผี​นาง​ตานี​ใช้​ไฟฉาย​ส่อง​ใต้​คาง​ดู​น่า​กลัว เธอ​ตกใจ​ผงะ ร้อง​ไม่​เป็น​ภาษา​ก่อน​เผ่นแน่บ​ไป

“ผะๆๆๆ...ผี...”

ooooooo

หลวง​บวร​สงคราม​เจ็บปวด เจ็บใจ​และ​แค้น​ใจ​มาก​ที่​ไม่​สามารถ​เอา​เจ้าหญิง​มาลา​มา​เป็น​ของ​ตน​ได้​ทั้งที่​ตน​ต้อง​ทุกข์​ทรมาน​ไม่ได้​ผุด​ได้​เกิด​มา​เป็น​ร้อย​ปี​เพื่อ​ท่านหญิง​แต่​เพียง​ผู้​เดียว

คุณ​หลวง​เข้าไป​ลูบไล้​และ​จุมพิต​หน้าผาก​ที่​ร่าง​ของ​รัตติกาล​อย่าง​แสน​รัก พลัน​ก็​ชะงัก​เมื่อ​กระทง​กับ​กระทิง​เข้าไป​ใน​ห้อง คุณ​หลวง​ถาม​อย่าง​ไม่​พอใจ​ว่า​ใคร​สั่ง​ให้​เข้า​มา ออก​ไป​เดี๋ยวนี้

“ขอโทษ​เจ้า​ค่ะ แต่​ดิฉัน​เป็น​ห่วง​คุณ​หลวง” กระทง​เสียงอ่อย

“พวก​เอ็ง​ไม่​ต้อง​มา​ห่วง​ข้า เพราะ​มัน​ยิ่ง​ทำให้​ข้า​ดู​น่า​สมเพช ทั้งๆที่​ข้า​คือ​หลวง​บวร​สงคราม ​นาย​ทหาร​ที่​ได้ชื่อ​ว่า​เป็น​มือหนึ่ง​ของ​กองทัพ แต่​กลับ​ต้อง​เสีย​เจ้าสาว​ให้​ไอ้​กระจอก​อย่าง​ตะวัน​ฉาย”

“ตอน​นี้​เรา​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี​เจ้า​คะ ใน​เมื่อ​ไอ้​ตะวัน​ฉาย​มัน​มีด​วง​มหา​อุ​ด ส่วน​หม่อมเจ้า​มาลา​ก็​มี​ปิ่น​ของ​ท่านหญิง​ไว้​ป้องกัน​ตัว​จาก​คุณ​หลวง ขืน​ปล่อย​วิญญาณ​หม่อมเจ้า​มาลา​อยู่​ที่​นั่น​นานๆ เกิด​ไป​รู้​วิธี​ที่​วิญญาณ​จะ​ติดต่อ​กับ​คน​เป็นได้​ขึ้น​มา เธอ​อาจจะ​บอก​เรื่อง​ของ​เรา​ให้​ตะวัน​ฉาย​รู้  “กระทง​กังวล

“ข้า​รู้​เรื่อง​นั้น​ดี...ไอ้​ตะวัน​ฉาย มัน​ต้อง​เจอ​ข้า​แน่” คุณ​หลวง​จ้อง​จิก​ไป​ข้าง​หน้า​อย่าง​ร้ายกาจ

แล้ว​คืน​นี้​เอง หลวง​บวร​สงครามก็​พา​กระทง กระทิง ไอ้​ริ​ด ​และ​อี​สี​ดวง​ไป​เที่ยว​ผับ อี​สี​ดวง​ดีใจ​จน​ลืมตัว​เต้น​ติ๊ดชึ่ง อ​ย่าง​เมามัน​จน​โดน​กระทง​ตบ​กะโหลก​เตือน​ให้​สำรวม​หน่อย

“ที่​นี่​มี​เหยื่อ​มากมาย​ที่​พร้อม​จะ​ให้​พวก​เอ็ง​ล่า จัดการ​กัน​ตาม​สบาย ข้า​มี​ธุระ​ต้อง​ไป​ทำ” คุณ​หลวง​บอก​แก่​บรรดา​สมุน​แล้ว​เดิน​ไป กระทง​รีบ​เดิน​ตาม

ส่วน​กระทิง​กระหยิ่ม​ยิ้มย่อง มอง​ไป​รอบๆเลีย​ปาก​แผล็บ​พึมพำ “คืน​นี้​ได้​อิ่ม​แปล้​แน่ๆหึๆๆ”

ooooooo

หลวง​บวร​สงคราม​ปลีกตัว​ไป​นั่ง​ดื่ม​อยู่ที่เคาน์เตอร์ มี​หญิง​สาว​แต่งตัว​ดี​เข้า​มา​อ่อย​แบบ​พวก​ชั้น​สูง​เข้าไป​เสนอ​ตัว​เป็น​เพื่อน​คุย​ชม​ว่า “หล่อ​ขั้น​เทพแบบ​นี้คิด​ให้ครึ่ง​ราคา”

สาว​สวย​ยื่นมือ​ไป​ลูบ​แขน​คุณ​หลวง กระทง​คว้า​มือ​หมับ​บีบ​ปราม​ว่า​อย่า​มา​ยุ่ง​กับ​เจ้านาย​ตน จน​คุณ​หลวง​ต้อง​ปราม​ด้วย​สายตา​ให้​ปล่อย ​กระทง​จึง​ปล่อย​มือ แล้ว​คุณ​หลวง​ก็​เอ่ย​อย่าง​สุภาพบุรุษ​ว่า

“ผม​ต้อง​ขอโทษ​ด้วย คน​ของ​ผม​ต้อง​ทำ​ตาม​หน้าที่ ผม​เพิ่ง​เดินทาง​มายัง​ไม่ค่อย​มี​เพื่อน​คุย​เท่าไร ​ผู้หญิง​สวยๆอย่าง​คุณ​ผม​ก็​สนใจ​อยาก​จะ​ผูก​มิตร​ด้วย แต่​ว่า​ตอน​นี้​ผม​มี​ธุระ​สำคัญ​ต้อง​ทำ ถ้า​คุณ​รอ​ได้ ผม​จะ​ให้​คน​ของ​ผม​พา​ไป​รอ​ผม​ที่​รถ”

หญิง​สาว​รับคำ​ทันที คุณ​หลวง​จึง​จับ​มือ​หญิง​สาว​ส่ง​ต่อ​ให้​อี​สี​ดวง อี​สี​ดวง​รับมือ​หญิง​สาว​พา​เดิน​เชิด​ไป​แต่​ใน​ใจ​กระหยิ่ม​กับ​เหยื่อ​อัน​โอชะ​ราย​นี้

ครู่​เดียว​ก็​มีเสียง​หญิง​สาว​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​ลาน​จอด​รถ​พลาง​วิ่ง​เตลิด​ออก​มา แต่​ถูก​กระทิง​ปราด​เข้า​ขวาง หญิง​สาว​ร้อง​กรี๊ด​ดดด แล้ว​เงียบ​ไป เพราะ​ถูก​ไอ้​ริดกับอีสีดวง​พุ่ง​เข้ารุม​ดูด​เลือด​จน​หมดตัว เสร็จ​แล้ว​อี​สี​ดวง​พูด​อย่าง​สะใจ เย้ย​หยัน​ว่า

“เชอะ! ผู้หญิง​สมัย​นี้​มัน​ร่าน​จริงๆ อย่าง​แก​ไม่ได้​แอ้ม​คุณ​หลวง​หรอก...หึๆๆ”

ooooooo

เมื่อ​ไม่​มี​พัดชา​เจ้าของ​ความ​คิด​ผีถ้วยแก้ว​อยู่ ตะวัน​ฉาย​ก็​ทำ​อะไร​ไม่ได้ รอ​อยู่​จน​เที่ยง​คืน ง่วง​เลย​ขึ้น​ไป​นอน รัตติกาล​พยายาม​หน่วง​รั้ง​ไว้​แต่​ไม่​สำเร็จ

บอย​ฮ่ะ​ที่มา​ซุ่ม​ดู​ตะวัน​ฉาย​อยู่​เห็น​เขา​ขึ้น​ไป​นอน​ก็

ดี​ใจ​รีบ​โทรศัพท์​บอก​ภัท​รา​ว่า​ลูก​ชาย​คุณหญิง​ถอด​ใจ​เรื่อง​ผี​รัตติกาล​แล้ว พลาง​รีบ​เดิน​ออก​ไป

รัตติกาล​โกรธ​บอย​ฮ่ะ ขัดใจ​ตะวัน​ฉาย เลย​เหวี่ยง​ไป​ตาม​อารมณ์ ปรากฏ​ว่า​มือ​ไป​ถูก​แจกัน​ตก เธอ​แปลก​ใจ​ที่​ตัว​เอง​ทำได้​อีก​แล้ว เหลือบ​ดู​นาฬิกา​เป็น​เวลา 24.00 น. อันเป็น​เวลา​เกิด​ของ​เธอ​พอดี

รัตติกาล​ตาม​บอย​ฮ่ะ​ออก​ไป ได้ยิน​สมชาย​กับ​คิตตี้​กำลัง​นินทา​ความ​เค็ม​ของ​ภัท​รา​อยู่ บอย​ฮ่ะ​ปราม​ว่า​นินทา​คุณหญิง​หาเรื่อง​ปาก​แตก​ใช่​ไหม พริบตา​นั้น​บอย​ฮ่ะ​ก็​ตกใจ​ตาเหลือก​เมื่อ​เห็น​รัตติกาล​ยืน​ทำ​หน้า​ยักษ์​ใส่​อยู่

“พวก​แก​นั่นแหละ​ที่​จะ​ต้อง​เจอ​ดี” รัตติกาล​คำราม​ใส่​แล้ว​ดึง​บอย​ฮ่ะ​ไป​บีบ​คอ​จน​ลิ้น​จุก​ปาก ขู่​ก่อน​ปล่อย​มือ​ว่า “แก​ไป​บอก​แม่​ผัวฉัน​ว่า​อย่า​มา​ยุ่ง​กับ​ฉัน​กับ​ตะวัน​ฉาย​อีก ไม่​งั้น​ฉัน​จะ​ตาม​ไป​หักคอ​ถึง​บ้าน เข้าใจ​ไหม”

ปล่อย​บอย​ฮ่ะ​ไป​แล้ว รัตติกาล​ขึ้น​ไป​ที่​ห้อง​ตะวัน​ฉาย ปรากฏ​ตัว​ให้​เห็น​ใน​กระจก ตะวัน​ฉาย​ทั้ง​ตกใจ​ทั้ง​ดีใจ ไม่ทัน​ตั้งตัว​ก็​ถูก​เธอ​ดึง​เข้าไป​จูบ​จ๊วบๆๆ ทำเอา​ตะวัน​ฉาย​อึ้ง​ตา​ค้าง ครู่​เดียว​ก็​เคลิ้ม​มือ​ไม้​อ่อน แต่​แล้ว​ก็​ถูก​รัตติกาล​ผลัก​ออก ด่า​ว่า​ขนาด​ตน​เป็น​ผี​แล้ว​ยัง​มา​ล่วงเกิน​กัน​อีก

“เฮ้ย!! หยุด​นะ​ยั​ยส​ว​ยส​ยอง ผม​ลวนลาม​คุณ​ที่ไหน คุณ​ไม่​ใช่​เหรอ​ที่​กระชาก​ผม​ไป​จูบ”

“เปล่า​นะ ฉัน​แค่​จะ​ทำให้​นาย​เห็น​ว่า​ฉัน​มี​ตัว​ตน​อยู่​ตรง​นี้​จริงๆ”

ทั้ง​คู่​โต้เถียง​กัน​รุนแรง รัตติกาล​ขู่​ว่า​จะ​มา​หลอกหลอน​ให้​ขี้​ขึ้น​สมอง​เลย ตะวัน​ฉาย​ท้า​ว่า​ขนาด​เธอ​เป็น​คน​ตน​ยัง​ไม่​กลัว​นับประสา​อะไร​กับ​เป็น​ผี​แล้ว​ตน​จะ​กลัว เถียง​สู้​ไม่ได้ รัตติกาล ​ก็​เงื้อ​มือ​จะ​ตบ​ถูก​เขา​จับ​หมับ​แล้ว​ตะวัน​ฉาย​ก็​สงสัย ถาม​ว่า

“เดี๋ยว...ทั้ง​คืน​ผม​พยายาม​ติดต่อ​คุณ แต่​ทำไม​ไม่ได้​สัก​ที แล้ว​นี่​มัน​เกิด​อะไร​ขึ้น ทำไม​คุณ​ถึง​มา​ปรากฏ​ตัว​ให้​ผม​เห็น แล้ว​ยัง​สัมผัส​ผม​เหมือน​คุณ​ได้​กลับ​มา​เป็น​คน​ได้​อีก”

“ฉัน​ก็​ไม่​รู้​ว่า​ทำได้​ยัง​ไง รู้​แต่​ว่า พอ​เที่ยง​คืน​ปุ๊บ​ก็​เป็น​อย่าง​นี้”

ตะวัน​ฉาย​มอง​อย่าง​สงสัย ยัง​พูด​ถึง​เรื่อง​จูบ​เมื่อ​ครู่​นี้​ว่า​มี​รส​ชาติเหมือน​ตอน​ที่​เธอ​ยัง​เป็น​คน​อยู่​เลย ทำให้​รัตติกาล​ทั้ง​เขิน​ทั้ง​โกรธ​ด่า​เขา​ว่า​ตน​มี​เรื่อง​เดือดร้อน​จะ​มา​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​กลับ​มา​พูด​แต่​เรื่อง​นี้​ ว่า​แล้ว​ก็​หายตัว​ไป

ขณะ​ตะวัน​ฉาย​กำลัง​งงๆอยู่​นั่นเอง รัตติกาล​ก็​เข้า​ทาง​ข้าง​หลัง​บีบ​คอ​เขา​ทันที​จน​เขา​ร้อง​ให้​ปล่อย​หายใจ​ไม่​ออก​แล้วขู่​ว่า “ถ้า​ผม​ตาย​ขึ้น​มา​ใคร​จะ​ช่วย​คุณ”

“ฉัน​เป็น​ห่วง​พ่อ นาย​ต้อง​ช่วย​พ่อ​ฉันนะ” รัตติกาล​พูด​จบ​ร่าง​เธอ​ก็​ค่อยๆจาง​หาย​ไป ตะวัน​ฉาย​ตกใจ​ถาม​ว่า​ทำไม​ตัว​เธอ​ถึง​เป็น​แบบ​นี้ รัตติกาล​เอง​ก็​ตกใจ​ยื่น​มือ​สอง​ข้าง​ออก​ไป​ให้​เขา​จับ​ไว้

“เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​พ่อ​เธอ บอก​ฉัน​สิ​รติ” ตะวัน​ฉาย​พยายาม​ถาม

“ฉัน​ไม่​รู้​ว่า​พี่​แมร์​กำลัง​วาง​แผน​อะไร​อยู่ นาย​ต้อง​ไป​เตือน​พ่อ​ บอก​เขา​ว่า​พี่​แมร์​ไว้ใจ​ไม่ได้”

พูด​จบ​ร่าง​รัตติกาล​ก็​จาง​หาย​ไป มือ​ที่​ตะวัน​ฉาย​กุม​มือ​เธอ​อยู่​เหลือ​แต่​ความ​ว่าง​เปล่า

“รติ...รติ...รัตติกาล...” ตะวัน​ฉาย​ร้อง​เรียก​อย่าง​ห่วงใย โหย​หา...

ooooooo

ธุระ​สำคัญ​ของหลวง​บวร​สงคราม​ใน​คืน​นี้​คือ ไป​ดัก​พบ​แม​รี่​ที่​ชอบ​มา​เที่ยว​ผับ​แจก​เงิน​อ่อย​พวก​เด็ก​หนุ่ม​ให้​มา​ห้อมล้อม​เต้น​ยั่ว​เด็ก​อย่าง​เมามัน พอ​เต้น​เสร็จ​ก็​ทำท่า​จะ​เป็น​ลม​หมาย​ให้​เด็ก​หนุ่ม​อ้า​แขน​รับ แต่​ที่ไหนได้ พอได้​เงิน​เด็ก​หนุ่ม​พวก​นั้น​ก็ต่าง​คน​ต่าง​ไป ตัว​เอง​เลย​ล้ม​ก้น​จ้ำเบ้า​อยู่​ตรง​นั้น​อย่าง​เจ็บใจ

พอ​ลุก​ได้​เดิน​ไป​หยิบ​เครื่อง​ดื่ม พลัน​ก็​ชะงัก​ตะลึง​อึ้ง เมื่อ​เห็น​หนุ่ม​หล่อ​มาด​เท่​ยืน​มองอ​ยู่ ซ้ำ​ยัง​ทัก​เสียง​หล่อ​ชวน​สยิว

“สวัสดี​ครับ”

“สวัสดี​ค่ะ เอ๊ะ...เรา​เคย​รู้จัก​กัน​เหรอ​คะ” แม​รี่​ยิ้ม​สวย​สุด​ฤทธิ์

“เรา​ยัง​ไม่​เคย​มี​โอกาส​เจอ​กัน แต่​ผม​รู้​จัก​คุณ​และ​มา​นั่ง​รอ​คุณ​​นาน​แล้ว​ครับ คุณ​แม​รี่”

แม​รี่​ดีใจ​จน​เนื้อ​เต้น​ที่​หนุ่ม​หล่อ​มาด​เท่​รู้จัก​ชื่อ​ตน​ด้วย ยิ่ง​ทำ​จริต​ยิ้ม​หวาน​ให้ ไม่ทัน​ไร​กระทง​ก็​เข้า​มา​บอก​ว่า​ตรง​นี้​คง​จะ​คุย​ธุรกิจ​กัน​ไม่​สะดวก​เชิญ​ที่​ห้อง​วี​ไอ​พีดี​กว่า แม​รี่​มอง​ขวางๆถาม​ว่า​เป็น​ใคร

“เลขาฯ​ส่วนตัว​ของ​ผม​เอง​ครับ เชิญ​ครับ​คุณ​แม​รี่” หลวง​บวรสงคราม​ผาย​มือ​อย่าง​เท่

เมื่อ​เข้าไป​ใน​ห้อง​วี​ไอ​พี คุณ​หลวง​บอก​ว่า​ตน​อยาก

สร้าง​หนัง​เพื่อ​ระลึก​ถึง​การ​จาก​ไป​ของ​รัตติกาล แม​รี่​ทำ​เป็น​ตื่นเต้น​ว่า​ไม่​นึก​เลย​ว่า​รัตติกาล​จะ​มี​แฟน​คลับ​ที่​เป็น​มหา​เศรษฐี​จาก​เมืองนอก​ด้วย

“คุณ​แม​รี่​เป็น​ผู้จัดการ​ส่วนตัว​ที่​สนิท​กับ​คุณ​รติมากที่สุด ผม​ถึง​มา​รอ​พบ​เพื่อ​ยื่น​ข้อ​เสนอ​ให้​พิจารณา”

แม​รี่​บอก​ว่า​ก็​น่า​สนใจ​อยู่​แต่​เรื่อง​แบ​บนี้​ตน​ตัดสินใจ​เอง​ไม่ได้ หลวง​บวรฯ​จึง​พยัก​หน้า​ให้​กระทง​เอา​กระ​เป๋า​เงิน​มา​วาง​บน​โต๊ะ​เปิด​ให้​ดู ใน​นั้น​มี​เงิน​เต็ม​กระเป๋า​อัด​เรียง​ไว้​เป็น​ฟ่อนๆ

“นี่​เป็นแค่​ค่า​ใช้​จ่าย​ส่วน​แรก​ที่​ผม​ยินดี​มอบ​ให้​คุณ​แม​รี่​นำ​ไป​พิจารณา ถ้า​ยัง​มี​เรื่อง​ติดขัด​อะไร​อีก ผม​ก็​ยินดี​จ่าย​ให้​อีก​ตาม​ที่​คุณ​เรียก​ร้อง”

“หวัง​ว่า​เรา​จะ​ได้​ร่วม​งาน เพื่อ​เป็น​การ​ระลึก​ถึง​คุณ​รติ” กระทง​เสริม​มอง​หน้า​แม​รี่​หยั่ง​ใจ

แม​รี่​แทบ​ไม่​ต้อง​ตอบ เธอ​หยิบ​เงิน​ปึก​หนึ่ง​ขึ้น​มาก​รีด ตา​เป็น​ประกาย​วาววาม...

ooooooo

ตอนที่ 6

ภัท​รา​คือ​ผู้​บงการ​ให้​หนู​ดี​ทำ​เรื่อง​นี้ เมื่อ​ไป​แอบ​พบกัน ภัท​รา​พูด​อย่าง​สะใจ​ว่า ถ้า​หนู​ดี​ทำ​ตาม​ที่​ตน​บอก รับรอง​รัตติกาล​มา​เป็น​สะใภ้​ตน​ได้​ไม่เกิน​สาม​วัน​แน่

ส่วน​หาญ​กล้า​มา​เจอ​รัตติกาล​นั่ง​หน้า​ไม่สบาย​ใจ​อยู่​ตามลำพัง​ถาม​ว่า​เป็น​อะไร  ​ถ้า​ไม่​อยาก​แต่ง​ก็​ไม่​ต้อง​แต่ง​  พ่อ​ยอม​ให้​พวก​นั้น​หยาม​ดี​กว่า​เห็น​ลูก​เสียใจ

“เดี๋ยว​ค่ะ​พ่อ รติ​จะ​เดิน​หน้า​ต่อ​ไป​ไม่​ว่า​จะ​เกิดอะไร​ขึ้น รติ​จะไม่​ยอม​แพ้”

หาญ​กล้า​บอก​ว่า​ลูก​คือ​หัวใจ​ของ​พ่อ​​  ไม่​ว่า​จะ​เกิด​อะไรขึ้น​กับ​ลูก​พ่อ​จะ​ปกป้อง​ให้​ถึงที่​สุด  ​ชีวิต​พ่อ​ก็​ยอม​แลก​ให้​ได้ รัตติกาล​โผ​เข้า​กอด​พ่อ​ไว้ ต่าง​กอด​กัน​อย่าง​รัก​ใคร่​อบอุ่น​เหมือน​ไม่ยอม​พราก​จาก​กัน

ตะวัน​ฉาย​ยัง​ไม่​วางใจ บอก​ให้​พิชญ์​ไป​คอย​สังเกต​รอบ​บริเวณ​งาน​ให้​ดี มี​อะไร​ผิดสังเกต​ให้​รีบ​บอก พอ​พิชญ์​เดิน​ขา​สั่น​ออก​ไป ภัท​รา​กับ​หนู​ดี​ก็​เดิน​เข้า​มา ตะวัน​ฉาย​ต่อว่า​แกม​ตำหนิ​ว่า

“รติ​มา​บอก​ผม​แล้ว​เรื่อง​ที่​​เอา​พวงหรีด​ไป​ให้เธอ ทำไม​ต้อง​ทำ​อย่าง​นั้น​ด้วย”

ภัท​รา​สวน​ไป​ทันที​ว่า​คน​ที่​จะ​มา​เป็น​ลูกสะใภ้​แม่​มีแต่​หนู​ดีคน​เดียว​เท่านั้น รัตติกาล​ออก​มา​พอดี​ พูด​แทรก​ขึ้น​ว่า​ถ้า​อย่าง​นั้น​คง​ต้อง​เข้าคิว​รอ​อีก​นาน พูด​ยั่ว​ให้​ทั้ง​สอง​ประสาท​เสียว่า

“ผู้ชาย​ดีๆอย่าง​ตะวัน​ฉาย รติ​ไม่​คิด​จะ​ปล่อย​ไป​ง่ายๆ หรอก​ค่ะ ถ้า​ใคร​อยาก​รอ​ก็​คง​ต้อง​รอ​นาน​หน่อย เผลอๆอาจจะ​แก่​ห​งำ​เห​งือ​กตาย​เสีย​ก่อน”

หนู​ดี​ทน​ฟัง​ไม่ได้​ขอตัว​ไป​เข้า​ห้องน้ำ ปล่อย​ให้​ภัทรา​ตี​ฝี​ปาก​กับ​หาญ​กล้า​ที่​เข้า​มา​ช่วย​ลูก​สาว  ​จน​ตะวัน​ฉาย​ขอร้อง​ให้​พอได้​แล้ว เพราะ​วัน​นี้​เป็น​วัน​แต่งงาน​ของ​ตน เป็น​วันมงคล​คู่กรณี​เลย​แยก​กัน​ไป

ooooooo

ที่​ห้องน้ำ​ใน​โรงแรม หลวง​บวร​สงคราม​กับกระทง​และ​กระทิง​มา​สุมหัว​วาง​แผน​กัน​อยู่​ที่​นั่น  ​พอ​หนู​ดี​เข้ามา กระทง​ก็​เข้า​สิง จาก​นั้น​หนู​ดี​เดิน​กลับ​เข้าไป​ใน​งาน เป็นเวลา​ที่​รัตติกาล​กับ​ตะวัน​ฉาย​กำลัง​เดิน​ไป​ทาง​เวที อยู่ๆหนูดี​ก็​ลุก​ขึ้น​จน​ภัท​รา​แปลก​ใจ​ถาม​ว่า​จะ​ทำ​อะไร

“หนู​ดี​อยาก​แสดง​ความ​ยินดี ดื่ม​ฉลอง​ให้​คุณ​รัตติกาล”

พูด​แล้ว​ก็​เดิน​ตาขวาง​ไป​หา​ตะวัน​ฉาย​กับ​รัตติกาล​ที่​กำลัง​ขึ้น​เวที เอ่ย​เชิญ​ชวน​รัตติกาล​ดื่ม​อวย​พร​ใน​วัน​มงคล รัตติกาล​หยิบ​แก้ว​ไวน์​ที่​หนู​ดี​หยิบ​ส่ง​ให้​ตาม​มารยาท

“หนู​ดี​ขอ​ให้คืน​นี้​เป็น​คืน​แห่ง​ความ​สุข​ของ​คุณ​รัตติกาล เป็น​คืน​ที่​จะ​ต้อง​จดจำ​ไป​ชั่ว​ชีวิต”พูด​แล้ว​หนู​ดี​ยก​ไวน์​ดื่ม รัตติกาล​ยก​ขึ้น​พอ​ลิ้น​แตะ​ไวน์​ก็​รู้สึก​รส​แปลกๆถาม​ว่า​ไวน์​อะไร​รส​แปลก​จัง หนู​ดี​ถาม​อย่าง​ท้าทาย​ว่า“คุณ​รัตติกาล​กลัว​อะไร​เหรอ​คะ”ทำให้​รัตติกาล​ตัดสินใจ​ดื่ม​ไวน์​จน​หมด​แก้ว หนู​ดี​ยิ้ม​อย่าง​สะใจ​ก่อน​เดิน​กลับ​ไป ตะวัน​ฉาย​จับตา​ดู​อยู่​  เขา​มอง​ตาม​หนู​ดี​ไป​งงๆ

พอ​หนู​ดี​ทำ​งาน​เสร็จ กระทง​ก็​ออก​จาก​ร่าง  ​หนู​ดี​ชัก​กระตุก​ตัว​เกร็ง พอ​หาย​ก็​ถาม​ภัท​รา​ว่า​ตัว​เอง​เป็น​อะไร​ทำอะไร​ไป​บ้าง

ส่วน​รัตติกาล​ดื่ม​ไวน์​ที่​ผสม​ยา​พิษ​เข้าไป​อึดใจ​เดียว​ก็​เริ่ม​มึน​หายใจ​ไม่​ออก​ซวนเซ​จะ​ล้ม ตะวัน​ฉาย​รีบ​ประคอง​ไว้​ถาม​ว่า​เป็น​อะไร รัตติกาล​พยายาม​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​เสียง​ขาด​หาย​เหมือน​จะ​สิ้นใจ ตะวัน​ฉาย​เห็น​ท่า​ไม่​ดี​รีบ​พา​ไป​ส่ง​โรงพยาบาล

หลวง​บวร​สงคราม​ติดตาม​ผล​งาน​ของ​กระทง​ตา​ไม่​กะพริบ กระทง​กับ​กระทิง​คอย​ประกบ​ไม่​ห่าง

“ยา​พิษ​ที่​ใส่​ให้​รัตติกาล​ดื่ม จะ​ทำให้​ร่างกาย​หยุด​หายใจ​ไม่​ต่าง​อะไร​กับ​คน​ตาย​เจ้า​ค่ะ” กระทง​รายงาน  หลวง​บวรฯยิ้ม​สมใจ ชม​กระทง​ว่า

“เอ็ง​ทำ​ดี​มาก ที่​เหลือ​ก็​แค่​นำ​วิญญาณ​ของ​รัตติกาล​กลับคืน​สู่​คฤหาสน์​จันทรา​กับ​ข้า หึๆๆ”

แม้​ว่า​ตะวัน​ฉาย​จะ​รีบ​พา​รัตติกาล​ส่ง​โรงพยาบาล แต่​หมอ​ก็​ช่วย​อะไร​ไม่ได้ ช่วย​ไม่ทัน ใน​ที่สุด​เธอ​ก็​จาก​ไป ท่ามกลาง​ความ​โศก​เศร้า​เสียใจ​จน​แทบ​จะ​ตาย​ตาม​ของ​หาญ​กล้า​ผู้​เป็น​พ่อ

ตะวัน​ฉาย​เอง​ก็​เสียใจ​อย่าง​ที่สุด​ที่​ช่วย​รัตติกาล​ไว้​ไม่ได้ กลับ​ไป​นั่ง​เสียใจ​ที่​เรือนหอ ครู่​หนึ่ง พิชญ์​กลับ​มา​พร้อม​รูป​รัตติกาล​ใน​ชุด​เจ้าสาว บอก​เพื่อน​ว่า

“ฉัน​ไป​เก็บ​รูป​ถ่าย​ของ​คุณ​รติกับ​แก​ใน​งาน​แต่ง​มา​ให้​แล้ว​นะ...อย่า​คิดมาก​เลย​เพื่อน นาย​ทำ​ดี​ที่สุด​แล้ว”  พิชญ์​ปลอบ​และ​มอง​เพื่อน​รัก​อย่าง​เห็นใจ

ooooooo

หนู​ดี​เห็น​รูป​รัตติกาล​กับ​ตะวัน​ฉาย​ใน​ชุด​แต่งงาน​กำลัง​จูบ​กัน ก็​ไม่​พอใจ​บอก​ให้​เอา​ไป​ทิ้ง​เสีย​เพราะ​คน​ตาย​ไป​แล้ว ภัท​รา​เห็นดี​ด้วย แต่​ตะวัน​ฉาย​ไม่​ยอม​เพราะ​รัตติกาล​คือ​ภรรยา​ของ​ตน โต้เถียง​กัน​จน​สุดท้าย​ภั​ทราบ​อก​หนู​ดี​ว่า

“ไม่​ต้อง​ห่วง​หรอก คน​มัน​ตาย​ไป​แล้ว ยัง​ไง​ก็​ไม่​ใช่​ปัญหา​ของ​เรา​อีก​ต่อ​ไป”

กลาย​เป็น​ข่าว​ครึกโครม​สยดสยอง​ลึกลับ​กับ​การ​ตาย​ของ​รัตติกาล​ใน​คืน​แต่งงาน นักข่าว​ถาม​แม​รี่ เธอ​ตอบ​อย่าง​ขอไปที​ว่า​รัตติกาล​เป็น​ลม​ตาย แต่​พอ​ถูก​ซัก​หนัก​เข้า​ตอบ​ไม่ได้​ก็​หาเหตุ​อ้าง​ว่า​ ต้อง​ไป​รับ​ศพ​แล้ว​หลบ​ไป​เลย

ตะวัน​ฉาย​จะ​ไป​รับ​ศพ​รัตติกาล​ใน​ฐานะ​สามี ถูก​หาญ​กล้า​อ้าง​สิทธิ์​ความ​เป็น​พ่อ​ชิงเซ็น​ชื่อ​รับ​ศพ​ แต่​หา​รู้​ไม่​ว่า ใน​ห้อง​เก็บ​ศพ กระทิง​กับ​กระทง​กำลัง​วาง​แผน​ขโมย​ศพ​รัตติกาล​กัน​อยู่

กระทง​ให้​กระทิง​ไป​หลอก​วิญญาณ​ของ​รัตติกาล​ให้​ออก​ห่าง​จาก​ร่าง​ของ​เธอ เพราะ​ความ​จริง​แล้ว​รัตติกาล​ยัง​ไม่​ตาย​จริง จึง​ดูเหมือน​คน​หลับ​ไป​เท่านั้น กระทิง​ถาม​ว่า​วิญญาณ​ออก​จาก​ร่าง​แล้ว​จะ​ว่า​ยัง​ไม่​ตาย​ได้​ยัง​ไง กระทง​อธิบาย​อย่าง​ผู้​รู้​ว่า

“เพราะ​รติ​แต่งงาน​กับ​ตะวัน​ฉาย​แล้ว ทำให้​ดวง​ของ​ตะวัน​ฉาย​ปกป้อง​เธอ​เอา​ไว้ เรา​ถึง​ฆ่า​เธอ​ไม่ได้ แต่​เพราะ​ฤทธิ์​ยา​ที่​ผสม​กับ​เลือด​ของ​คุณ​หลวง​ที่​ข้า​ให้​ท่านหญิงกิน มัน​ช่วย​ทำให้​วิญญาณ​เธอ​ออก​จาก​ร่าง​เหมือนว่า​เธอ​ได้​ตาย​จริงๆ”

“อ๋อ...งั้น​ร่าง​นี้​ก็​ยัง​เป็น​ร่าง​ของ​เธอ​ที่​ยัง​ไม่​ตาย ไม่​เน่า​สลาย​เหมือน​ศพ​อื่นๆ”

“ใช่ คุณ​หลวง​ถึง​มี​คำสั่ง​ให้​ข้า​นำ​ร่าง​นี้​ไป​ซ่อน​ไว้​ใน ที่​ปลอดภัย เพื่อ​ป้องกัน​ไม่​ให้​รัตติกาล​หา​ทาง​กลับ​เข้า​ร่างนี้

ได้​อีก​ครั้ง นี่​ถ้า​ไม่​ใช่​คุณ​หลวง​ข้า​ไม่​มี​วัน​ทำ​หรอก” กระทง​พูด​อย่าง​ทำใจ​ไม่ได้

ใน​ที่สุด ร่าง​ของ​รัตติกาล​ก็​ถูก​กระทง​กับ​กระทิง​ปลอม​ตัว ​เป็น​พยาบาล​ขโมย​ไป​ใน​วัน​นั้น​เอง

ooooooo

ที่​คฤหาสน์​จันทรา กระทง​เข้าไป​รายงาน​หลวง​บวรฯ​ที่​คอย​ฟัง​ข่าว​อยู่​ว่า

“คุณ​หลวง​เจ้า​คะ ตอน​นี้​หม่อมเจ้า​มาลา​พักผ่อน​อยู่​ใน​ห้อง​หอ ดิฉัน​ได้​จ้าง​บริษัท​แม่บ้าน​มา​ทำ​ความ​สะอาด​ให้​สวย​งาม​เรียบร้อย​แล้ว​เจ้า​ค่ะ”

“แก​ทำ​งาน​ได้​ดี​มาก​นั​งก​ระทง” หลวง​บวรฯ​เข้าไป​ดู​ร่าง​รัตติกาล​ใน​โลง​แก้ว​เอ่ย​อย่าง​พอใจ

“เจ้า​ค่ะ ด้วย​ฤทธิ์​ยา​ที่​กิน​เข้าไปจะ​ทำให้​วิญญาณ​ถูกแยก​ ออก​จาก​ร่าง ตอน​นี้​เธอ​ก็​เหมือน​คน​ที่​หลับใหล​โดย​ไม่​รู้ตัว”

“และ​ต่อ​ไป​นี้ เธอ​ก็​จะ​กลับ​มา​เป็น​ท่านหญิง​ของ​ข้า​ตลอด​ไป” หลวง​บวรฯ​เอ่ย​อย่าง​มี​ความ​สุข

เมื่อ​วิญญาณ​ของ​รัตติกาล​วิ่ง​เข้าไป​ที่​ห้อง​โถง​ของ​คฤหาสน์​จันทรา เจอ​หลวง​บวร​สงคราม​ใน​ชุด​สูท​แบบ​ผู้ดี​โบราณ​มี​ไม้เท้า​อยู่​ใน​มือ หลวง​บวรฯ​ยิ้ม​ให้​เธอ​อย่าง​ดี​ใจ ร้อง​ทัก​อย่าง​ตื่นเต้น​ว่า

“คฤหาสน์​จันทรา​ยินดี​ต้อนรับ​ครับ...คุณ​รัตติกาล” ขณะ​รัตติกาล​กำลัง​งงๆนั้น หลวง​บวรฯ​พูด​อย่าง​ผู้ใหญ่​ใจดี​ว่า “ทำตัว​ตาม​สบาย​นะ​ครับ ผม​ขอ​อนุญาต​เรียก​คุณ​ว่า​ท่านหญิง​มาลา​นะ​ขอรับ”

รัตติกาล​เข้าใจ​ว่า​ตน​กำลัง​ถ่าย​ละคร​อยู่ ถาม​ว่า​ตน​กำลัง​เล่น​เรื่อง​อะไร ใคร​เป็น​พระเอก​แล้ว “คุณ​เล่น​เป็น​ตัวประกอบ​ใช่​ไหม”

รัตติกาล​ยัง​จำ​ได้​ว่า  ครั้ง​สุดท้าย​ตน​อยู่​ใน​งาน​แต่งงาน มอง​หลวง​บวรฯ​อย่าง​จับผิด​ว่า​เป็น​คน​ลักพา​ตน​มา​ใช่​ไหม พลัน​ก็​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ หลวง​บวรฯ​บอก​ว่า​ร้อง​ไป​ก็​ไม่​มี​ใคร​ได้ยิน​หรอก ​เพราะ​เธอ​ตาย​ไป​แล้ว ทำให้​รัตติกาล​ยิ่ง​ตกใจ​ถาม​ว่า​ ถ้า​อย่าง​นั้น​เขา​ก็​เป็น​ผี​ใช่​ไหม

“ครับ ผม​ตาย​มา​ได้​ร้อย​กว่า​ปี​แล้ว” พูด​แล้ว​บอก​ให้​รัตติกาล​หัน​ไป​มอง​ที่​เตียง “นี่​คือ​ร่าง​ของ​คุณ​ที่​ตาย​ไป​แล้ว”

ยิ่ง​ฟัง​หลวง​บวรฯ​รัตติกาล​ก็​ยิ่ง​สับสน วิ่ง​ลง​ไป​ด้าน​ล่าง​เห็น​แม่บ้าน​สอง​คน​กำลัง​ทำ​ความ​สะอาด​ก็​ปราด​เข้าไป​ถาม​ว่า ที่​นี่​ที่ไหน แม่บ้าน​นิ่งเฉย​เหมือน​ไม่ได้​ยิน เธอ​ถาม​ใหม่​ก็​ไม่​ตอบ​อีก ครั้น​เอื้อม​มือ​ไป​แตะ​ก็​พบ​แต่​ความ​ว่าง​เปล่า รัตติกาล​ผงะ​ถอย เจอ​หลวง​บวรฯ​มา​ยืน​ดู​อยู่​บอก​ว่า

“สอง​คน​นั้น​เขา​ไม่ได้​ยิน​คุณ​หรอก ผม​บอก​แล้ว​ไงว่า​คุณ​ตาย​ไป​แล้ว ผม​ชื่อ​หลวง​บวร​สงครามคู่หมั้น​ของ​หม่อม เจ้าหญิง​มาลา ชาติ​ก่อน​ของ​คุณ​คือ​หม่อมเจ้าหญิง​มาลา และ​คฤหาสน์​จันทรา​แห่ง​นี้​ก็​คือ​เรือนหอ​ของ​เรา​สอง​คน คุณ​จำ​ได้​ไหม”

ยิ่ง​ฟัง​รัตติกาล​ก็​ยิ่ง​สับสน​งุนงง ปฏิเสธ​ว่า​ตน​ไม่​ใช่​หม่อมเจ้าหญิง​มาลา หลวง​บวรฯ​จึง​ชี้​ให้​ดู​รูป​วาด​ของ​เธอ​ใน​อดีต​ที่​ติด​อยู่​บน​ผนัง กระนั้น​เธอ​ก็​ยัง​ปฏิเสธ​เสียงหลง​ว่า ​ตน​ไม่​ใช่​หม่อมเจ้าหญิง​มาลา แผด​เสียง​กรี๊ด​ออก​มา​แล้ว​หมด​สติ​ไป หลวง​บวรฯ​มอง​ดู​ด้วย​ความ​รัก​ที่​ล้น​เปี่ยม

ooooooo

ที่​โรงพยาบาล​กำลัง​โกลาหล ​เมื่อ​ศพ​ของ​รัตติ-กาล​หาย​ไป​อย่าง​ไร้​ร่องรอย หาญ​กล้า​โทษ​ว่า​ตะวันฉาย ​เป็นคน​ขโมย​ศพ​ไป ตรง​เข้า​ชก​หน้าตะวัน​ฉาย​ไม่หลบ หาญ​กล้า​ถาม​งงๆว่า​ ทำไม​ไม่​หลบ

“คุณ​พ่อ​เป็น​ชาย​ชาติ​ทหาร ถ้า​ผม​จะ​พิสูจน์​ความ​จริงใจ​อย่าง​ลูกผู้ชาย​ผม​ก็​ต้อง​ใช้​วิธี​นี้”

คำ​พูด​ของ​ตะวัน​ฉาย​โดน​ใจ​หาญ​กล้า​อย่าง​จัง ร้องไห้​ครํ่า​ครวญ​ว่า​ชีวิต​ตน​ไม่​เหลือ​อะไร​แล้ว พัดชา​เสนอ​ให้​แจ้ง​ตำรวจ​ช่วย​หา แม​รี่​ขัด​ขึ้น​ทันที​ว่า​ไม่ได้ เรื่อง​นี้​เรา​จะ​ให้​เป็น​ข่าว​ไม่ได้​เด็ดขาด ทำให้​ทุก​คน​มอง​แม​รี่​อย่าง​สงสัย

เมื่อ​กลับ​มา​ที่​บ้าน พัดชา​กับ​ตะวัน​ฉาย​เห็น​ด้วย​กับ​แม​รี่​ว่า​ไม่​ควร​ทำให้​ข่าว​นี้​แพร่​ออก​ไป เพราะ​มี​แต่​จะ​ทำให้​ขุดคุ้ย​กัน ทำให้​รัตติกาล​ยิ่ง​เสียหาย ไหนๆเธอ​ก็​ตาย​ไปแล้ว​ ก็​ขอ​ให้​เธอ​ไป​อย่าง​สงบ

“เดี๋ยว แล้ว​แก​แน่ใจ​ได้​ไง​วะ ว่าที่​คุณ​รติ​ตาย​ไป​จะ​เป็น​การ​จาก​ไป​อย่าง​สงบ บางที​การ​ตาย​ของ​คุณ​รติ​อาจจะ​เป็น​แค่​จุด​เริ่ม​ต้น​ก็ได้” พิชญ์​ติง พัดชา​ถาม​ว่า​เริ่ม​ต้นเรื่อง​อะไร เขา​ชี้แจง​ว่า “จำ​ที่​หมอดู​ทัก​ไม่ได้​เหรอ ที่​คุณ​รติ​ต้อง​ตาย​เพราะ​มี​เจ้ากรรม​นายเวร​อยาก​ให้​ตาย แล้ว​อย่าง​นี้​วิญญาณ​ของ​รติ​จะ​สงบ​ได้​ยัง​ไง”

“อยาก​รู้​ก็​ต้อง​ถาม​คน​ที่​พอ​จะ​รู้” ตะวัน​ฉาย​หน้า​เครียด​ขึ้น​ทันที

ไม่ทัน​ที่​ทั้ง​สาม​จะ​ทำ​อะไร หนู​ดี​ก็​มา​ประ​จ๋อ​ประแจ๋​บอก​ว่า เห็น​ตะวัน​ฉาย​เหงา​เลย​จะ​มา​อยู่​เป็น​เพื่อน ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่า​ตน​ไม่​เหงา​ เพราะ​มี​เพื่อน​อยู่​ด้วย และ​ตอน​นี้​ก็มีธุระ​ต้อง​รีบ​ไป​ทำ ว่า​แล้ว​ชวน​พิชญ์​กับ​พัดชา​ขึ้น​รถ​ออก​ไป​เลย

หนู​ดี​มอง​ตามอย่าง​แค้น​ใจ จึง​ไป​หา​ตะวัน​รอน​ขู่เข็ญ​ให้​บอก​มา​ว่า​รู้​อะไร​เกี่ยว​กับ​ตะวัน​ฉาย​บ้าง ตะวัน​รอน​บอก​ว่า​ ตน​ไม่​รู้​อะไร​เลย หนู​ดี​เค้น​ไม่ได้​อะไร​ก็​ขู่​ว่า​ปากแข็ง​ดี​นัก​ระวัง​จะ​โดน​ตัด​ทั้ง​พวง​เอา​ไป​เลี้ยง​เป็ด

ooooooo

“คน​ที่​พอ​จะ​รู้” ที่​ตะวัน​ฉาย​พูด​ถึง​คือ​เณร​เปี๊ยก​นั่นเอง ทั้ง​สาม​ไป​ถึง​วัด​เจอ​เณร​อยู่​กับ​พระพี่เลี้ยง พัดชา​จึง​ทำ​อุบาย​ให้​พระพี่เลี้ยง​ช่วย​ดู​ฤกษ์​แต่งงาน​ให้ ท่าน​จึง​ให้​ตาม​ไป​ที่​วิหาร พอ​พระพี่เลี้ยง​กับ​พัดชา​ออก​ไป ​พิชญ์​ก็​รีบ​เข้าไป​หา​เณร​บอก​ว่า​มี​เรื่อง​ด่วนขอ ​เวลา​แป๊บ​เดียว

ตะวัน​ฉาย​รอ​เณร​อยู่​ที่​อีก​มุม​หนึ่ง​ของ​วัด ขอโทษ​เณร​ที่​ต้อง​พา​ออก​มา​แบบ​นี้ แล้ว​เล่า​ถึง​ความ​ทุกข์​ใจ​ที่​ศพ​ของ​รัตติกาล​ถูก​ขโมย​ไป ไม่​มี​ศพ​ไป​ทำ​พิธี ขอ​ให้​เณร​ช่วย

“ผม​ขอร้อง​นะ​ครับ​เณร พวก​ผม​เชื่อ​ว่า​วิญญาณ​ของ​รติ​กำลัง​ไม่​สงบ​สุข อย่าง​น้อย​ถ้า​ได้​ทำ​อะไร​ให้​เธอ​ได้​บ้าง เธอ​จะ​ได้​จาก​ไป​อย่าง​ไม่​ต้อง​กังวล” ตะวัน​ฉาย​อ้อนวอน เณร​คิด​อยู่​ครู่​หนึ่ง​จึง​ตกลง

“ได้​จ้ะ เณร​จะ​ลอง​ค้น​ดู​จาก​ตำรา เผื่อ​มี​ทาง​ช่วย”

ooooooo

รัตติกาล​นอน​หลับ​อยู่​บน​เตียง​ได้ยิน​สี​ดวง​ที่​ถือ​ถาด​ใส่​ชุด​หม่อมเจ้า​มาลา​เดิน​เข้า​มา​พูด​กับ​กระทง​ว่า​เรียบร้อย​แล้ว กระทง​กำชับ​อี​สี​ดวง​ว่า ​จำ​ไว้​ให้ดีอย่าให้​ หม่อมเจ้ามาลา​รู้​ที่​ซ่อน​ร่าง​ของ​เธอ​ได้ รัตติกาลตื่นพอดี​เงี่ยหู​ฟัง​อย่าง​ใจ​จดจ่อ ได้ยิน​อี​สี​ดวง​ถาม​ว่า​ทำไม​หรือ กระทง​ชี้แจง​ว่า

“ถ้า​หาก​หม่อมเจ้า​มาลา​เจอ​ร่าง​ของ​ตัว​เอง​เมื่อ​ไหร่ เธอ​ก็​มี​โอกาส​ที่​จะ​กลับ​เข้า​ร่าง​กลาย​เป็น​มนุษย์​ดัง​เดิม ถึง​ตอน​นั้น​ทั้ง​เอ็ง​ทั้ง​ข้า​ก็​จะ​ถูก​คุณ​หลวง​เล่น​งาน จำ​ไว้”

กระทง​สั่ง​อี​สี​ดวง​ว่า ​ถ้า​หม่อมเจ้า​มาลา​ตื่น​ก็​ให้​เปลี่ยน​เสื้อ​ผ้า​ตาม​ที่​คุณ​หลวง​สั่ง พูด​แล้ว​เดิน​ออก​ไป รัตติกาลแกล้ง​ทำ​เป็น​เพิ่ง​ตื่น อี​สี​ดวง​ขยับ​จะ​เข้าไป​เปลี่ยน​ชุด​ให้ รัตติกาล​ร้อง​เสียงหลง​ไม่​ให้​เข้า​มา ​เพราะ​ตน​เป็น​คน​แต่​อี​สี​ดวง​เป็น​ผี อี​สี​ดวง​บอก​ว่า​ท่านหญิง​เอง​ก็​เป็น​ผี​เหมือน​กัน มา​เปลี่ยน

เสื้อ​ผ้า​ดี​กว่า

รัตติกาล​ปฏิเสธ ยืนยัน​ว่า​ตน​คือ​รัตติกาล​เป็น​ดารา พลาง​เดิน​หนี​ออก​จาก​ห้อง อี​สี​ดวง​เข้า​ขวาง​ขู่​ว่า “ท่านหญิง​หนี​ออก​จาก​คฤหาสน์​ไม่ได้​เพราะ​นี่​คือ​เรือนหอ​ของ​ท่านหญิง”

รัตติกาล​บอก​ว่า​ตน​มีเรือน​หอ​ของ​ตัว​เอง​อยู่​แล้ว​พลาง​เดิน​ออก​ไป แต่​แล้ว​ก็​ต้อง​ชะงัก​เมื่อ​ได้ยิน​เสียง​อี​สี​ดวง​คุย​กับ​ไอ้​ริ​ด​ว่า คุณ​หลวง​บอก​ว่า​หาก​วิญญาณ​ของ​ท่านหญิงเจอ​ร่าง​จะ​กลับ​เข้า​ร่าง​ได้ แล้ว​มี​ชีวิต​อีก​ครั้ง ฉะนั้น​ต้อง​เฝ้า​ไว้​อย่า​ให้​คลาด​สายตา

ได้ยิน​ดังนั้น​ก็​ยิ่ง​ตกใจ รัตติกาล​ตัดสินใจ​วิ่ง​หนี ไอ้​ริ​ด​เห็น​เข้า อี​สี​ดวง​บอก​ว่า​เธอ​หนี​ลง​ไป​ที่​ห้อง​ข้าง​ล่าง​ให้​รีบ​ตาม​ไป​เร็วๆ

อี​สี​ดวง​กับ​กระทง​วิ่ง​ตาม​หา​รัตติกาล​ไป​ทาง​หนึ่ง ไอ้​ริ​ด​กับ​กระทิง​วิ่ง​ตาม​หา​ไป​อีก​ทาง​หนึ่ง ​ทั้ง​สี่​หา​รู้​ไม่​ว่าที่​แท้​รัตติกาล​แอบ​อยู่​แถว​นั้น​เอง พอ​พวก​นั้น​ไป​เธอ​ก็​โผล่​ออก​มา วิ่ง​หนี​ไป​อีก​ทาง​หนึ่ง

ooooooo

รัตติกาล​วิ่ง​ไป​จนถึง​ห้อง​มืด​ทึบ​ห้อง​หนึ่ง แว่ว​ได้ยิน​เสียง​ร้อง​บอก​ว่า “รัตติกาล ฉัน​อยู่​นี่...อยู่​ทาง​นี้” รัตติกาล​ตกใจ​แต่​พยายาม​ตั้ง​สติ​แล้ว​เดิน​ตาม​เสียง​ไป เจอ​หีบ​ใส่​ของ​ใบ​หนึ่ง ลอง​เปิด​ดู​เห็น​ปิ่น​ปัก​ผม​อยู่​ใน​นั้น เธอ​หยิบ​ขึ้น​ถือ​ไว้ คุณ​หลวง​เข้า​มา​พอดี ตัดพ้อ​ว่า

“ท่านหญิง​อย่า​พยายาม​หนี​ผม​อีก​เลย ผม​ขอร้อง” พลาง​เดิน​เข้าหา​อย่าง​แสน​รัก รัตติกาล​ปฏิเสธ​ว่า​ตน​ไม่ใช่ท่านหญิง​ แต่​คือ​รั​ตติ​กาล พลาง​ถอย​มือ​ที่​ถือ​ปิ่น​ปัด​ป่าย​อย่าง​ป้องกัน​ตัว “ได้​ โปรด​ทิ้ง​มัน​ไป  ผม​ไม่ได้​มา​ทำร้าย​ท่านหญิง ทิ้งมันไป​เสีย” คุณ​หลวง​ไม่​กล้า​ตาม​ไป​เพราะ​กลัว​ปิ่น​ปัก​ผม

รัตติกาล​จับ​จุดอ่อน​ของ​คุณ​หลวง​ได้ เธอ​กำ​ปิ่น​ไว้​แน่น ​ครู่​เดียว​ร่าง​เธอ​ก็​หาย​วับ​ไป​จาก​ตรง​นั้น

“ท่านหญิง” คุณ​หลวง​อุทาน พริบตาเดียว​พวก​ผี​ก็​ปราก​ฏตัว​ขึ้น คุณ​หลวง​สั่ง “พวก​เจ้า​รีบ​ตาม​ท่านหญิง​ไป​เดี๋ยวนี้”

รัตติกาล​วิ่ง​อ้าว​ไป เห็น​ไอ้​ริ​ด​กับ​อี​สี​ดวง​วิ่ง​ตาม​มา​จึง​หา​ที่​หลบ บังเอิญ​ไปชน​แจกัน​เกือบ​ตก​ดี​แต่​คว้า​ไว้​ทัน​แต่​ก็​มีเสียง​ทำให้​ไอ้​ริ​ด​กับ​อี​สี​ดวง​พรวด​เข้า​มา​ดู แต่​ไม่​เห็น​รัตติกาล​แล้ว

แม้​จะ​วิ่ง​หนี​ออก​จาก​คฤหาสน์​จันทรา​ได้​แต่​เมื่อ​มา​เจอ​ป่า​จันทรา​ที่​กว้างใหญ่ เธอ​ก็​มึน​มอง​ไป​ทาง​ไหน​ก็​เหมือน​กัน​หมด จำ​ต้อง​ตัดสินใจ เลือก​ไป​ทาง​ใด​ทาง​หนึ่ง​ทั้งที่​ไม่​รู้​ว่า​จะ​ไป​เจอ​อะไร ไป​ออก​ที่ไหน

เมื่อ​คุณ​หลวง​รู้​จาก​ไอ้​ริ​ด​ว่า​รัตติกาล​หนี​ออก​จาก​คฤหาสน์​ได้​แล้ว ก็​สั่ง​เหี้ยม​ให้​ไป​ตาม​กลับ​มา​ให้​ได้​และ​ที่​สำคัญ​ต้อง​แย่งเอา​ปิ่น​คืน​มา​ด้วย เมื่อ​พวก​ผี​พา​กัน​วิ่ง​ไป​แล้ว คุณ​หลวง​คร่ำครวญ...

“ท่านหญิง...ทำไม...ทำไม​ท่าน​ถึง​คิด​แต่​จะ​หนี​ไป​จาก​ชีวิต​ผม”

ooooooo

ขณะ​ที่​รัตติกาล​มึนงง​อยู่​กลาง​ป่า​ไม่​รู้​จะ​ไป​ทาง​ไหน​อีก​นั่นเอง ได้ยิน​เสียง​สมุน​ของ​คุณ​หลวง​ไล่​ตาม​มา​จึงต้อง​หา​ที่​หลบ​ ได้ยิน​กระทง​สั่ง​ไอ้​ริ​ด​กับ​อี​สี​ดวง​

ให้​ไป​ทาง​หนึ่ง​ ตน​กับ​กระทิง​จะ​ไป​อีก​ทาง​หนึ่ง

กระทิง​บอก​กระทง​ว่า​ไม่​ต้อง​กังวล​ยัง​ไง​รัตติกาล​ก็​หนี​ไป​จาก​ป่า​จันทรา​ไม่ได้ กระทง​แย้ง​ว่า​อย่า​ชะล่าใจ​ไป​เพราะ​รัตติกาล​มี​ปิ่น​ติดตัว​ไป​ด้วย นอกจาก​มัน​จะ​ทำให้​คุณ​หลวง​เข้า​ใกล้​ไม่ได้​แล้ว​ยัง​มี​เรื่อง​สำคัญ​คือ “ปิ่น​นั่น​มัน​สามารถ​ช่วย​ทำให้​คุณรติกลับ​เข้า​ร่าง​ตัว​เอง​ได้​อีก​ครั้ง”

รัตติกาล​มอง​ปิ่น​ใน​มือ​อึ้ง เผลอ​ถอย​ไป​เหยียบ​กิ่ง​ไม้หัก​ ดัง​เป๊าะ กระทง​กับ​กระทิง​หัน​ขวับ เธอ​ตัดสินใจ​วิ่ง​หนี​สุด​ชีวิต กระทง​กับ​กระทิง​วิ่ง​ไล่​ตาม​สุด​ชีวิต​เช่น​กัน

ความ​ตกใจ เหนื่อย​อ่อน ทำให้​รัตติกาล​วิ่ง​มา​ถึง​ริม​ลำธาร​ ทำ​ปิ่น​ตกลง​ใน​ลำธาร เธอ​ตกใจ ​เสียใจ ​แต่​หา​เท่า​ไร​ก็​ไม่​เจอ เมื่อ​เห็น​กระทง​กับ​กระทิง​ไล่​ตาม​มา​จึง​หนี​เอา​ตัว​รอด​ไป​ก่อน

ooooooo

เณร​พา​ตะวัน​ฉาย​กับ​พิชญ์​เข้าไป​ใน​กุฏิ​ แอบ​เอา​ตำรา​ที่​ซ่อน​อยู่​ใน​ปลอก​หมอน​ออก​มา สองหนุ่ม​ มอง​อย่าง​มี​ความ​หวัง แต่​พอดู​จริงๆกลาย​เป็น​การ์ตูน​โค​นัน​ยอด​นักสืบ​จิ๋ว ทั้ง​สอง​เซ็ง​จน​บอก​ไม่​ถูก พิชญ์​ตัดสินใจ​ลาก​เณร​ให้​ไป​ด้วย​กัน พา​ไป​ที่​หน้า​พระประธาน พิชญ์​พูด​ขึงขัง

“ผม​ว่า​ถึง​เวลา​ที่​เณร​จะ​ต้อง​ช่วย​พวก​ผม​จริงๆซะ​ที” เณร​ถาม​ว่า​ช่วย​ยัง​ไง “ก็​ญาณ​วิเศษ​ของ​เณร​ไง​ครับ”

เณร​เกี่ยง​ว่า​ตน​ไม่​ใช่พระ​เก​จิ​อย่าง​หลวง​ตา ตะวัน​ฉาย​ ยืนยัน​ว่าที่​เณร​บอก​พิชญ์​ให้​เตือน​รัตติกาล​ใน​วัน​แต่งงาน​ว่าจะ​ต้อง​ตาย​มัน​ก็​เป็น​ความ​จริง เณร​ทำ​หน้า​แปลก​ใจ​บอก​ว่า​คง​เป็น ​เรื่อง​บังเอิญ​มาก​กว่า

เมื่อ​หว่านล้อม​แล้ว ​เณร​ก็​พูด​เป็น​นํ้า​กลิ้ง​บน​ใบบอน​ไป​เรื่อย​เช่น​นี้ พิชญ์​ตัดสินใจ​ขอ​ให้​เณร​ลอง​ดู บอก​ให้​นั่ง​ทำ​สมาธิ เพ่ง​กระแสจิต เณร​ทำ​ตา​ปริบๆ ยอม​ลอง​ทำ​ดู เลย​นั่ง​สมาธิ​หลับตา​ปี๋

ขณะ​เณร​กำลัง​นั่ง​สมาธิ​นั่นเอง ใบหน้า​ถมึงทึง​ของหลวง​บวร​สงคราม​ก็​โผล่​ขึ้น​มา​ตรง​หน้า เณร​กระโดด​แผล็ว​ขี่​หลัง​พิชญ์​ ร้อง​โวยวาย​ว่า​เห็น​ผี ตะวัน​ฉาย​ถาม​ว่า​ผี​หน้าตา​เป็น​อย่างไร

“ไม่​เห็น​หน้า​หรอก​จ้ะ เห็น​แต่​เขี้ยว​ยาวๆ ตา​แดงๆ แค่​นี้​เณร​ก็​สยอง​ขนลุก​แล้ว​จ้า”

พิชญ์​เอะใจ​ว่า​อาจ​เป็น​พวก​ผี​เจ้ากรรม​นายเวร​ที่มาขู่​ ไม่​ให้​เรา​เข้าไป​ยุ่ง​เรื่อง​นี้ ตะวัน​ฉาย​หน้า​เครียด​ทันที ถามว่า​เรา​ไม่​มี​ทาง​ช่วย​รัตติกาล​ได้​เลย​หรือ ถ้า​เรา​ไม่​มี​ศพ​รัตติกาล​ไป​ทำ​พิธี วิญญาณ​ของ​เธอ​จะ​เป็น​อย่างไร

“เท่า​ที่​เณร​รู้​มา ก็​คง​ต้อง​เป็น​วิญญาณ​เร่ร่อน​ไป​เรื่อยๆ จนกว่า​จะ​หา​ศพ​เจอ​จ้า”

ตะวัน​ฉาย​กับ​พิชญ์​ฟัง​แล้ว​ยิ่ง​สงสาร​รัตติกาล​จับใจ ครู่​หนึ่ง​ตะวัน​ฉาย​เข้าไป​คุกเข่า​กราบ​พระประธาน ​พนมมือไหว้​ อธิษฐาน​ด้วย​จิต​ตั้ง​มั่น

ooooooo

รัตติกาล​วิ่ง​หนี​กระทง​กับ​กระทิง​ไป​จนถึง​นํ้าตก หลวง​บวร​สงคราม​ตาม​มา​ทัน​พยัก​หน้า​ให้​กระทง​กับ​กระทิง​เข้าไป​หา​รัตติกาล​เพราะ​ตัว​เอง​ยัง​กลัว​ปิ่น​อยู่ ร้อง​บอก​รัตติกาล​ว่า

“กระผม​สัญญา​ครับ​ท่านหญิง กระผม​จะ​ไม่​ทำให้​ท่านหญิง​ต้อง​กลัว​อีก”

“ไม่...ฉัน​ไม่​ไป​ไหน​ทั้งนั้น อย่า​มา​ยุ่ง​กับ​ฉัน​อีก” รัตติกาล​พูด​พลาง​ถอย​พลาง​จน​ไม่​มี​ทาง​หนี​อีก ระหว่าง​นั้น​คุณ​หลวง​กับ​กระทง​และ​กระทิง​ก้าว​ตาม​เข้า​มา​อย่าง​คุกคาม รัตติกาล​ตกใจ​สุดขีด​ ร้อง​ตะโกน “พ่อ...ช่วย​รติ​ด้วย”

เป็น​เวลา​เดียว​กับ​ที่​ตะวัน​ฉาย​นั่ง​อธิษฐาน​อยู่​หน้า​องค์​พระประธาน​พอดี พริบตา​นั้น​ที่​ตัว​รัตติกาล​เกิด​แสงสว่าง​วาบ​ขึ้น​ แล้วเธอ​ก็​หาย​วับ​ไป​ต่อหน้า​คุณ​หลวง​ที่​มอง​อย่าง​เจ็บปวด เสียใจ​อย่าง​ที่สุด

ooooooo

ที่​บ้าน​หาญ​กล้า ขณะ​เจ้าตัว​กำลัง​เอา​ภาพ​จาก กล้อง​วีดิโอ​ที่​ถ่าย​ใน​งาน​ฉลอง​วัน​เกิด​ของ​รัตติกาล​มา​เปิด​ดู​อยู่​นั้น จู่ๆทีวี​ก็​เกิด​ติดๆดับๆขึ้น​มา

พริบตา​นั้น รัตติกาล​ลืมตา​ขึ้น พบ​ว่า​ตัว​เอง​มา​อยู่​ที่​บ้าน​แล้ว เห็น​พ่อ​ใน​สภาพ​ทรุดโทรม​นั่ง​ดู​ทีวี​อยู่ รัตติกาล​ร้อง​เรียก​พ่อ หาญ​กล้า​ก็​พึมพำ “รติ​ลูก​พ่อ...พ่อ​คิดถึง​ลูก​เหลือเกิน” พลาง​จ้อง​รัตติกาล​ใน​จอ​ทีวี แล้ว​ลุก​ขึ้น​โผ​เข้า​กอด​ลูก แต่​ผ่าน​วิญญาณ​รัตติกาล​ไป​กอด​ทีวี​ ครํ่า​ครวญ

“รติ​ลูก​พ่อ พ่อ​คิดถึง​ลูก​เหลือเกิน ทำไม​ลูก​ต้อง​ทิ้ง​พ่อ​ไป พ่อ​อยู่​คน​เดียว​ไม่ได้​ถ้า​ไม่​มี​ลูก​อยู่​ด้วย โฮๆๆๆ”

รัตติกาล​บอก​พ่อ​ว่า​ตน​อยู่​ตรง​นี้​แต่​หาญ​กล้า​ไม่​รับ​รู้ ขณะ​นั้น​เอง​แม​รี่​เดิน​เข้า​มา​ร้อง​อย่าง​ตกใจ เมื่อ​เห็น​หาญ​กล้าถือ ​แก้ว​เหล้า​อยู่ เธอ​เข้าไป​เอา​ออก​จาก​มือ เมื่อ​หาญ​กล้า​ครํ่าครวญคิดถึง​ลูก เธอ​ปลอบ​ใจ​ว่า

“พวก​เรา​ทุก​คน​ก็​คิดถึง​น้อง​รติ​กัน​ทั้งนั้น แต่​คุณ​พ่อ ต้อง​ทำใจ​ว่า​น้อง​รติ​ไป​ที่​ชอบ​ที่​ชอบ​แล้ว เลิก​ดื่ม​เถอะ​ค่ะ​คุณ​พ่อ กลิ่น​เหล้า​หึ่ง​เต็มตัว​แบบ​นี้ แมร์​ว่า แมร์​พา​คุณ​พ่อ​ไป​พัก​ดี​กว่า”

รัตติกาล​ซาบซึ้ง​ใจ​ที่​เห็น​แม​รี่​ดูแล​พ่อ​อย่าง​ดี ยิ่งเมื่อ​ เห็น​แม​รี่​พา​หาญ​กล้า​เข้าไป​ใน​ห้อง​นอน​แล้ว​เอา​ซุป​อุ่นๆ ป้อน​บอก​ว่า​เดี๋ยว​จะ​จัด​โชว์​ชุด​พิเศษ​ให้​ดู​ด้วย รัตติกาล​โล่ง​อกสบายใจ​ที่​แม​รี่​ดูแล​พ่อ​อย่าง​ดี

แม​รี่​ป้อน​ซุป​บำรุง​กำลัง​แล้ว​หัน​ไป​ห่ม​ผ้า​ให้ เรียกเบาๆ แล้ว​ค่อย​ดัง​ขึ้น...ดัง​ขึ้น จน​แน่ใจ​ว่า​หาญ​กล้า​หลับ​สนิท​แล้ว เธอ​มอง​อย่าง​สมเพช​ขณะ​พูด​ว่า

“ไอ้​แก่...นี่​ฉัน​ทน​ป้อน​ข้าว​ป้อน​นํ้า​ให้​แก ไม่ได้​พิศวาส​แก​หรอก​นะ ฉัน​พิศวาส​สมบัติ​แก​มาก​กว่า”

“พี่​แมร์​พูด​อะไร​ออก​มา​น่ะ” รัตติกาล​ตกใจ เมื่อ​รู้​ถึง​จุด​มุ่งหมาย​แท้จริง​ของ​แม​รี่ เธอ​เป็น​ห่วง​พ่อ​มาก นึกถึง​ตะวัน-ฉาย​ขึ้น​มา​ทันที

ooooooo

เพียง​รัตติกาล​นึก​เท่านั้น เธอ​ก็​ไป​ถึง​บ้าน​ของ​ตะวัน​ฉาย​ในพ​ริบ​ตา ไป​เจอ​จอห์น​วู​คน​เฝ้า​บ้าน​กำลัง​ดู​ทีวี​อยู่ เธอ​เข้าไป​ทัก จอห์น​วู​ได้ยิน​เสียง​ตกใจ​รีบ​ปิด​ทีวี​หัน​มอง​มา​ทาง​รัตติกาล เธอ​ดีใจ​ถาม​ว่า​เห็น​ตนหรือ แต่​พอ​จอห์น​วู​ยกมือ​ไหว้​กลับ​ทัก​ว่า

“สวัสดี​ครับ​คุณหญิง”

รัตติกาล​หัน​ไป​มอง​เห็น​ภัท​รา​เดิน​เข้า​มา​กับ​หนู​ดี​มี​สมชาย​กับ​คิตตี้​เดิน​ตาม​มา​หน้าตา​เอาเรื่อง

ภัท​รา​สั่ง​ให้​สมชาย​ไป​เอา​รูป​ของ​รัตติกาล​มา​เผา​ให้​หมด เพราะ​บ้าน​นี้​เป็น​บ้าน​ของ​คน​เป็น​อยู่ ขู่​จน​สมชาย​รีบ​ทำ​ตาม รัตติกาล​พยายาม​ร้อง​ห้าม​แต่​ไม่​มี​ใคร​ได้ยิน

“เสร็จ​จาก​รูป​นี้​แล้ว​ก็​จัดการ​รูป​นั้น​แล้ว​ก็​รูป​โน้น​ด้วย เอา​ไป​กอง​ไว้​ที่​สนาม ฉัน​อยาก​จะ​เห็น​มัน​เป็นกอง​ขี้เถ้า” ภัทรา ​สั่ง​เข้ม

ส่วน​หนู​ดี​ก็​เข้าไป​วางอำนาจ​ทำ​ก​ร่าง​สั่ง​จอห์น​วู​ให้เปิด​ ห้อง​ตะวัน​ฉาย คิตตี้​เข้าไป​เอา​เสื้อ​ผ้ารัตติกาล​จะ​เอา​ไปเผา รัตติกาล​เข้า​มา​ร้อง​ห้าม​อีก แต่​ก็​ไม่​มี​ใคร​ได้ยิน ได้​แต่​มองดู​ การ​กระทำ​ของ​หนู​ดี​อย่าง​แค้น​ใจ ครั้น​จะ​ทำ​ผีหลอก​ให้​หัวโกร๋น​ ก็​ทำ​ไม่ได้​อีก เลย​ได้​แต่​มอง​อย่าง​เจ็บใจ

ภัท​รา​เอา​ไม้ขีดไฟ​มา​จุด รัตติกาล​เข้าไป​เป่า​ไฟ​ก็​ไม่ดับ ขอ​ให้​เกิด​พายุ​ฝน​ฟ้าผ่า​ก็​ไม่​สัมฤทธิผล

ตะวัน​ฉาย​กลับ​มา​เห็น​รถ​ภัท​รา​จอด​อยู่ ถาม​จอห์นวู​ ว่า​แม่​มา​หรือ จอห์น​วู​รายงาน​ว่า​กำลัง​จะ​เผา​ข้าวของ​ของรัตติกาล ​อยู่​หลัง​บ้าน เขา​ตกใจ​มาก​วิ่ง​พรวด​ไป​ทันที

“หยุด​เดี๋ยวนี้​นะ​ครับ​แม่” ร้อง​ห้าม​แม่​แล้ว​สั่งสม​ชาย​กับ​คิตตี้​ให้​เอา​ของ​รัตติกาล​ไป​คืน​ที่​ให้​หมด

ภัท​รา​สั่ง​ไม่​ต้อง​ยุ่ง​ใคร​ขัด​คำสั่ง​ตน​จะ​ไล่​ออก​ให้​หมด ตะวัน​ฉาย​ถาม​แม่​ว่า​นี่​เป็น​ของ​รัตติกาล​แม่​จะ​เอา​ของ​ของ​คน​อื่น​ไม่ได้ ภัท​รา​ตวาด​ว่า​คน​ตาย​ไป​แล้ว​จะ​เอา​ไว้​รอ​ให้​ผี​มัน​มา​หลอก​หรือ​ไง

“ผม​ก็​รอ​ให้​รติ​เขา​กลับ​มา​เหมือน​กัน​ครับ”

“นี่​นาย​พูด​จริง​เหรอ นาย​รอ​ให้​ฉัน​กลับ​มา​หา​นาย​จริงๆเหรอ​ตะวัน​ฉาย” รัตติกาล​ดีใจ​มาก

หนู​ดี​ไม่​พอใจ​ที่​ตะวัน​ฉาย​ยัง​จะ​รอ​ให้​รัตติกาล​กลับ​มา ภั​ทราบ​อก​ว่า​ไม่​ต้อง​ห่วง พอ​เรา​เผา​ข้าวของ​พวก​นี้​หมด​ตะวัน-ฉาย​ก็​จะ​ไม่​เหลือ​อะไร​ให้​จดจำ​ถึง​ผู้หญิง​คน​นั้น​อีก พูด​แล้ว​จุด​ไม้ขีดไฟ​อีก

“นัง​นั่น​มัน​ตาย​ไป​แล้ว แก​ต้อง​ลืม​มัน​ให้​ได้ เพราะ​แก​ควร​อยู่​กับ​คน​เป็น​ไม่​ใช่​คน​ตาย”

“อย่า​นะ​ครับ​แม่...”

ไม่ทัน​สิ้น​เสียง​ตะวัน​ฉาย ภัท​รา​ก็​โยน​ไม้ขีดไฟ​ลง​ไป ไฟ​ลุก​พรึ่บ​เพราะ​ราด​น้ำมัน​ไว้​แล้ว

รัตติกาล​หัน​ไป​มอง​ภัท​รา​ด้วย​สีหน้า​โกรธ​แค้น​มาก

ooooooo

รัตติกาล​วิ่ง​เข้าไป​ใน​ห้อง​ตะวัน​ฉาย​เห็น​เขา​เปิด​เพลง​ฟัง​อย่าง​สบายใจ​ก็​โกรธ​ที่​ไม่​ช่วย​ตน  ​เข้าไป​ต่อว่า​มากมาย แต่​ตะวัน​ฉาย​ไม่ได้​ยิน​เขา​เปลี่ยน​ชุด​เตรียม​ไป​อาบ​น้ำ รัตติกาล​เห็น​เขา​โป๊​ก็​ทน​ดู​ไม่ได้ ปิด​ตา​วิ่ง​ออก​ไป เจอ​จอห์น​วู​กับ​คิตตี้​ที่​กำลัง​ปิ๊ง​กัน​นั่ง​ดู​ทีวี​อยู่

พอ​รัตติกาล​วิ่ง​เข้า​มา​ทีวี​ก็​เปิดๆดับๆ จอห์น​วู​บ่น​ว่า​ไม่​รู้​เป็น​อะไร​มัน​เป็น​แบบ​นี้​ตั้งแต่​ตอน​กลางวัน​แล้ว รัตติกาล​เอะใจ​เลย​ลอง​เดิน​เข้าๆออกๆ อยู่​หน้า​จอ​ทีวี ภาพ​บน​จอ​ดับๆ ติดๆ จน​เธอ​เริ่ม​สงสัย​ตัว​เอง

พลัน​ก็ได้​ยิน​คิตตี้​บอก​จอห์น​วู​ว่า​รู้สึก​แปลกๆ อาการ​แบบ​นี้​สงสัย​ว่า​มี​ผี​อยู่​แถว​นี้ จอห์น​วู​ถาม​ว่า​ผี​ที่​ไหน คิต​ตี้​บอก​ว่า “ก็...ก็ผี​คุณ​รติ​ไง” พูด​แล้ว​เบียด​กระแซะ​จอห์น​วู​แน่น

ส่วน​รัตติกาล​ก็​ยิ่ง​สงสัย​ตัว​เอง​มาก​ขึ้น จนกระทั่ง​เข้าไป​ใน​ห้อง​ตะวัน​ฉาย​อีก​ครั้ง เสียง​เพลง​ก็​ยัง​เปิด​อยู่​เลย​ลอง​เพ่ง​ที่​เครื่อง​เสียง​อึดใจ​เดียว​เครื่อง​เสียง​เงียบ​ไป เธอ​ร้อง​อย่าง​ดีใจ​ว่า

“ได้​ผล​จริงๆด้วย ฉัน​ทำได้​แล้ว ไชโย...รติ​เก่ง​ที่สุด ทีนี้​ล่ะ​นาย​อาร์ต​ตัว​พ่อ ​นาย​ได้​เจอ​สวย​สยอง​ของ​จริง​แน่” พูด​แล้ว​จ้อง​เครื่อง​เสียง​อีก​ที เครื่อง​เสียง​ก็​เกิด​ดัง​ขึ้น​มา​อีก เลย​ลอง​เพ่ง​เร่งวอล​ลุ่ม​ก็​ทำได้​สำเร็จ​อีก คราว​นี้​เลย​เร่ง​ดัง​ขึ้น​เรื่อยๆ จน​ลั่น​ไป​หมด

ตะวัน​ฉาย​สงสัย​ว่า​มี​ใคร​อยู่​ข้าง​นอก ออก​มา​ดู​ก็​ไม่​เห็น​ใคร แต่​ถูก​รัตติกาล​แกล้ง​ทำ​กรอบ​รูป​ตกลง​มา เขา​เอะใจ​ถาม​ว่า

“รติ...นั่น​เธอ​ใช่​ไหม หยุด​เดี๋ยวนี้​นะ​ฉัน​บอก​ให้​หยุด​ไง หยุด​นะ​รติ!!”

อาราม​โกรธ ตกใจ ทำให้​ผ้า​ขนหนู​ที่​ห่อตัว​หลุด รัตติกาล​เห็น​เข้า​เต็มตา​ร้อง​กรี๊ดๆ พอ​ตะวัน​ฉาย​คว้า​ผ้า​ขนหนู​ขึ้น​นุ่ง​เงย​หน้า​มอง ก็​เห็น​รัตติกาล​ยืน​เอา​มือ​ปิด​ตา​ร้อง​กรี๊ดๆอยู่

“รติ...” ตะวัน​ฉาย​อุทาน

แต่​พอ​เขา​เข้าไป​หา ร่าง​รัตติกาล​ก็​หาย​วับ​ไป​ทันที

ooooooo

ตอนที่ 5

พาลูกกลับบ้านแล้ว หาญกล้านั่งน้ำตาซึม พยา-ยามกลั้นสะอื้นสุดฤทธิ์ พอรัตติกาลกับแมรี่เข้ามา หาญกล้าก็รีบเช็ดน้ำตา ทำสีหน้าเป็นปกติ รัตติกาลเข้ามา ขอโทษที่ทำให้พ่อต้องร้องไห้

“อย่ามาขอโทษพ่อ ชายชาติทหารไม่มีวันเสียน้ำตา เพราะถูกคนเลวมันทำร้ายหรอกลูก แต่พ่อสงสารลูกต่างหาก พ่อเชื่อว่าลูกไม่ได้เป็นอย่างที่นังคุณนายนั่นมันกล่าวหา”

รัตติกาลบอกว่าตนไม่ได้ชอบไอ้หมอนั่น แมรี่ถาม ทันทีว่าแล้วทำไมถึงยอมไปอยู่กันสองต่อสองในบ้านของเขา รัตติกาลชี้แจงว่า เพราะตนกลัวเรื่องที่เคยเล่าให้พ่อฟัง ตะวันฉายช่วยชีวิตตนไว้ จึงไว้ใจแต่ไม่คิดว่าสุดท้ายต้องมาเสียท่า

“งั้นเราก็ทำอะไรไม่ได้แล้วค่ะคุณพ่อ” แมรี่สรุป “เพราะถ้าเป็นเรื่องขึ้นมา คลิปนั่นได้ทำลายชื่อเสียงของ น้องรติป่นปี้ไม่มีโอกาสกลับมาลันล้าดี๊ด๊าในวงการได้อีกแน่ค่ะ”

หาญกล้าปล่อยโฮๆ อย่างทนไม่ไหวอีกแล้ว รัตติกาล โผเข้ากอดพ่อที่สะอื้นจนตัวโยน เธอสงสารพ่อและเริ่มโกรธ ตะวันฉายที่เป็นตัวการก่อเรื่องนี้ขึ้นมา

ooooooo

หมายจะเอาชนะตะวันฉายให้ได้ ภัทราใช้ทั้งเล่ห์ กล มนตร์  คาถา และมารยา วันนี้เมื่อตะวันฉายกลับมา ที่บ้านแล้ว ภัทราก็บีบน้ำตาร้องไห้สะอึกสะอื้น พัก หนึ่งหันมาถามสมชายว่า ตะวันฉายอยู่ตรงนี้รึเปล่า พอสมชายบอกว่าอยู่ ดูท่าทางเครียดมาก ภัทราชะเง้อ มองไปเห็นตะวันฉายเดินไปเดินมาอย่างคิดหนัก

“นี่มันแค่สเตปแรกขั้นต่อไปต้องขยี้ๆๆๆให้ตะวันรู้สึกผิดที่ทำให้แม่ต้องเสียใจ เอาน้ำมาคิตตี้”

พอคิตตี้เอาน้ำมาให้ ภัทราก็ดื่มอั้กๆๆจนหมดแล้ว กระแอมทดลองเสียงเห็นว่าหายแหบแห้งดีแล้ว ก็แสดงสุดฤทธิ์ แผดเสียงลั่น ร้องไห้โฮๆๆ ฮือๆๆ ฮูๆๆ ปากก็ด่าตัวเองเป็นนัง มารร้าย ไม่สมควรเป็นแม่ สมควรอยู่คนเดียวตายให้แร้งกาทิึ้ง ฮือๆๆโฮๆๆฮูๆๆ

สมชายกับคิตตี้มองกันตาค้างกับลีลาของภัทรา ครู่หนึ่ง ตะวันฉายเดินเข้ามาเห็นอาการของแม่แล้วถอนใจหันหลังเดิน

ออก ไป ภัทราหรี่ตาแอบดูแล้วพูดอย่างสมใจนึก“สำเร็จ...ฮ่าๆๆ”

ตะวันฉายเดินออกมาหาบอยฮ่ะ  พอเจอที่สระน้ำ​  บอยฮ่ะ ดีใจนึกว่าเขายอมแพ้แม่แล้วจัดแจงเอาโทรศัพท์จะโทร.เรียก

หนูดีมา ตะวันฉายบอกว่าไม่ต้องตนจะโทร.เองเพื่อจะได้ขอโทษ หนูดีด้วย

บอยฮ่ะเสียรู้ส่งโทรศัพท์ให้ตะวันฉายรับไปกดเมนูใน เครื่องถามว่าคลิปที่แม่ถ่ายตนกับรัตติกาลอยู่ในนี้หมดใช่ไหม บอยฮ่ะพาซื่อบอกว่าใช่ เขาถามอีกว่าแล้วได้ก๊อบปี้ไว้หรือเปล่า

“คุณหญิงสั่งไว้เหมือนกันฮ่ะ แต่บอยยังไม่ได้เอา ไปก๊อบปี้”

“ดี...ทีนี้จะได้ไม่มีหลักฐานไปทำร้ายรัตติกาลได้อีก” ว่าแล้วเขาจัดการลบไฟล์ในโทรศัพท์ทิ้งจนหมดจากนั้นโยนเครื่องลงสระน้ำอย่างสบายใจ บอยฮ่ะตกใจถามว่าทำไมทำอย่างนี้

“แกไปบอกแม่ฉันด้วย ว่าฉันไม่ใช่ผู้สมรู้ร่วมคิดของแม่” พูดแล้วเดินไปอย่างสบายใจ

บอย​ฮ่ะ อ้า​ปาก​หวอ​อยู่​อึดใจ พอ​นึก​ได้​ก็​ร้อง​โวยวาย​วิ่ง​ไป​หา​ภัท​รา

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​นัด​รัตติกาล​ไป​พบ​กัน​ที่​ริม​สระ​นํ้า​ร่มรื่น​แสน​สวย พอ​ไป​ถึง​เธอ​พรวด​เข้า​ตบ​หน้า​เขาฉาด ​ใหญ่ พอ​ตะวัน​ฉาย​หัน​กลับ​มอง​อย่าง​แปลก​ใจ เลยโดน​ เข้า​อีก​ฉาด​จน​หน้า​หัน เท่านั้น​ไม่​พอ​เมื่อ​เขา​หัน​กลับมา ​ฉุนๆ กลับ​โดน​สอง​มือ​ตบ​ประกบ​เข้า​บ้องหู​มึน​จนตาเหล่

รัตติกาล​หยุด​ตบ จ้อง​หน้า​เขา​นํ้า​ตา​คลอ​พูด​ใส่​หน้า​ว่า​ต่อ​ไป​นี้​ตน​ไม่​กลัวอะไร​อีก​แล้ว​ ถ้า​ต้อง​โดน​เจ้ากรรม​นายเวร​มา​เอาชีวิต​ก็​อยาก​ตายๆเสีย​ให้​พ้น พ่อ​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​มา​อับอาย​ขายหน้า​ใคร

ตะวัน​ฉาย​พยายาม​ใจเย็น เอ่ย​ขอโทษ บอก​ว่าที่จริง ​เมื่อ​คืน​เรา​ไม่ได้​มี​อะไร​กัน ตน​ตกเป็น​เหยื่อ​ของ​แม่​กับ​เธอนั่นแหละ

แม่​พยายาม​จัด​ฉาก​เพราะ​คิด​ว่า​ตน​หลง​เธอ​จน​โงหัว​ไม่​ขึ้น รัตติกาล​มอง​อย่าง​ไม่​เชื่อ ตะวัน​ฉาย​จึง​เล่า​เพื่อ​ชี้แจง​ว่า

“ปัญหา​ทุก​อย่าง​มัน​เกิด​ขึ้น​เพราะ​ผม​พยายาม​หา​ทาง​เลี่ยง​ไม่​ต้อง​แต่งงาน​กับ​คน​ที่​แม่​เลือก​ให้ ผม​ลบ​คลิป​ที่​แม่​ผม​ถ่าย​เอา​ไว้​หมด​แล้ว แม่​ผม​คง​ทำ​อะไร​คุณ​ไม่ได้​อีก”

“งั้น​ที่​ผ่าน​มา​นาย​ก็​เอาเรื่อง​ที่​ฉัน​ต้อง​แต่งงาน​กับ​นาย​มา​เป็น​ข้ออ้าง​ใช่​ไหม”

“ไม่​ใช่...ผม​ไม่​เคย​คิด​ทำ​อะไร​เอาเปรียบ​ผู้หญิง​แบบ​นั้น ผม​แค่​เห็น​ว่า​มัน​เป็น​ทางออก​ของ​คุณ​แล้ว​ก็​ผม​ด้วย แต่ถ้า ​มัน​ทำให้​คุณ​ต้อง​เสียหาย ผม​ก็​ต้อง​ขอโทษ​ที่​ดึง​คุณ​มา​เกี่ยว...

ดูแล​ตัว​เอง​แล้ว​ก็​คอย​ระวัง​ตัว​ด้วย​ล่ะ ผม​คง​อยู่​ช่วย​คุณ​ไม่ได้​แล้ว” พูด​แล้ว​ตะวัน​ฉาย​เดิน​จาก​ไป

รัตติกาล​มอง​ตามอย่าง​ครุ่นคิด สุดท้าย​เธอ​เดิน​ตาม​เขาไป เปิด​ประตู​รถ​ขึ้น​นั่ง​สั่ง​ให้​เขา​ขับ​ออก​ไป ไป​จบ​ปัญหา​ทั้งหมด​เสียที แม้​ตะวัน​ฉาย​จะ​งงๆ แต่​ก็​ทำ​ตาม​ความต้องการ​ของเธอ

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​ขับ​รถ​กลับ​ไป​ที่​บ้าน​ตัว​เอง แล้ว​โทร.​บอก​ภัท​รา​ให้​ไป​หา​ตน​ที่​บ้าน พอ​ภัท​รา​ไป​ถึง​ก็​เจอ​ทั้ง​หาญ​กล้า​และ​แม​รี่​อยู่​ที่​นั่น​ก่อน​แล้ว เธอ​พุ่ง​เข้าใส่​ทันที​หา​ว่า​หาญ​กล้า​จะ​มา​เล่น​งาน​ลูก​ชาย​ตน จน​หาญ​กล้า​บอก​ให้​หุบปาก​เสียที​น่า​รำคาญ แม​รี่​ผสมโรง​เข้าอีก​คน กลาย​เป็น​ด่า​ว่า​กัน​เสียง​ขรม​สอง​รุม​หนึ่ง

“พอกัน​ได้​แล้ว​ครับ​แม่” ตะวัน​ฉาย​หย่า​ศึก ภัท​ราถาม ​ว่า​เรียก​มา​ทำไม รัตติกาล​บอก​ว่า​ตน​เป็น​คน​บอก​ให้​ตาม​คุณหญิง ​มา​เอง หาญ​กล้า​เลย​โวยวาย​ขึ้น​ว่า​รัตติกาล​หาย​ไป​กับ​ตะวัน-​ฉาย​อีก​หรือ จะ​เข้าไป​เอาเรื่อง​กับ​ตะวัน​ฉาย​ให้​ได้

“หยุด​มี​เรื่อง​กัน​ก่อน​ได้​ไหม​คะ​พ่อ ที่​รติ​ให้​ตาม​ทุกคน​ มา​ที่​นี่​เพราะ​ต้องการ​จบ​ปัญหา” รัตติกาล​บอก​ทั้ง​พ่อ​ตัว​และ​แม่​ตะวัน​ฉาย พอ​ทุก​คน​หยุด เธอ​จึง​บอก​วิธี​จบ​ปัญหา​ให้​ฟัง

พอ​รัตติกาล​พูด​จบ​เท่านั้น หาญ​กล้า​กับ​ภัท​รา​อุทาน​พร้อม​กัน “แต่งงาน!!” พอ​รัตติกาล​ยืนยัน​ก็ได้​รับ​เสียง​ค้าน​พร้อม​กัน​ว่า “เรา​ไม่​ยอม! เรา​ไม่​เห็น​ด้วย!”

สุดท้าย​หาญ​กล้า​กับ​ภัท​รา​พูด​เป็น​เสียง​เดียวกัน​ไม่​ยอม​ทำ​ตาม​ข้อ​เสนอ​นั้น​เด็ดขาด ต่าง​เข้าไป​ดึง​ลูก​ตัว​เอง​ไป​จัดการ​กัน​ตาม​ประสา​พ่อ​ลูก และ​แม่​ลูก

ooooooo

การ​เจรจา​ระหว่าง​แม่​ลูก​ไม่​สำเร็จ เมื่อ​ภัทรา ​ยืนกราน​ไม่​ยอม​ให้​ตะวัน​ฉาย​แต่งงาน​กับ​รัตติกาล ถ้า​จะ​แต่ง​ก็​ต้อง​ข้าม​ศพ​ตน​ไปก่อน ตะวัน​ฉาย​วิ่ง​หนี​พลาง​บอก​แม่​ว่า​ถ้า​อย่าง​นั้น​แม่​ก็​ต้อง​หมด​หวัง​อุ้ม​หลาน เพราะ ​กว่า​ตน​จะ​ได้​แต่ง​เมีย​ก็​คง​แก่​ห​งำ​เหงือก​ไป​ก่อน เพราะ​หมอดู​บอก​ว่า​แม่​อายุยืน​อย่าง​ตํ่า​ก็​ร้อย​ปี เพราะฉะนั้น​ตน​ต้อง​ตัดสินใจ​เลือก​เมีย​เอง

ภัท​รา​ยืนกราน​ต้อง​เป็น​หนู​ดี ตะวัน​ฉาย​ก็​ยืนยัน​ว่าตน ​ไม่ได้​รัก​หนู​ดี​ขืน​แต่ง​ไป​ก็​ไม่​มี​ความ​สุข​แล้ว​คน​ที่​ต้อง​เสียใจ​มาก​ที่สุด​คือ​ตัว​แม่​เอง ภัท​รา​เย้ย​ว่า​ทำไม​ต้อง​เสียใจ​ใน​เมื่อ​ตน​เลือก​สิ่ง​ที่​ดี​ที่สุด​ให้​ลูก

“แม่​แน่ใจ​นะ​ครับ​ว่า​ตลอด​เวลา​ที่​แม่​อยู่​กับ​พ่อ แม่ไม่​ เคย​คิดถึง​คน​ที่​แม่​รัก​จริงๆ คน​ที่​แม่​รัก​เขา​มาก​กว่า​พ่อ” ตะวัน-ฉาย​พูด​แทงใจดำ​เสีย​จน​ภัท​รา​ใบ้​กิน​ได้​แต่​อํ้า​อึ้ง

ส่วน​รัตติกาล​ก็​หว่านล้อม​พ่อ​ว่า​นี่​เป็น​ทางออก​ที่​ดีที่สุด ​แล้ว หาญ​กล้า​ยัง​เป็น​ห่วง​ลูก แม​รี่​จึง​บอก​ว่า​ไหนๆเรา​ก็เป็น

ฝ่าย​เสียเปรียบ​อยู่​แล้ว บางที​นี่​อาจ​เป็น​โอกาส​แก้แค้น​ของ​คุณ​พ่อ​ก็ได้

“รติ​ก็​ไม่​พอใจ​ที่​เขา​ทำ​กับ​รติ เพราะฉะนั้น​นี่​คือ​ทางออก​ของ​รติ ตา​ต่อตา​ฟัน​ต่อ​ฟัน” รัตติกาล​ทำ​หน้าเหี้ยม จน​หาญ​กล้า​เริ่ม​มี​ท่าที​อ่อน​ลง สุดท้าย​ก็​ยอม​เพื่อ​หา​โอกาส​แก้แค้น พา​กัน​บ่ายหน้า​ไป​ที่​บ้าน​ตะวัน​ฉาย

ตะวัน​ฉาย​เห็น​แม่​อึ้ง​ไป​กับ​คำ​พูด​แทงใจดำ​ก็​รุก​หนัก​พูด​ตรงๆ ว่า​ตน​เห็น​ว่า​แม่​ยัง​ไม่​ลืม​คน​รัก​เก่า ตั้งแต่​พ่อ​ตาย​เห็น​แม่​คิดถึง​ใคร​บาง​คน​อยู่​ตลอด​เวลา ขอร้อง​ว่า​ตน​ไม่​อยาก​ให้​เรื่อง​แบบ​นี้​เกิด​ขึ้น​กับ​หนู​ดี ฉะนั้น​อย่า​ให้​ตน​ต้อง​ไป​ทรมาน​ชีวิต​น้อง​เขา​เลย

ขณะ​ภัท​รา​กำลัง​ลังเล​นั่นเอง หาญ​กล้า​กับ​รัตติกาล​ก็​มา​ถึง ถาม​ว่า​คุณหญิง​ตกลง​กับ​ลูก​ชาย​ได้​รึ​ยัง ตะวัน​ฉาย​ชิง​ตอบ​ว่า​ได้​แล้ว​โดย​ไม่​สนใจ​ตา​เขียว​ปั้ด​ของ​ผู้​เป็น​แม่

“ก็ดี” หาญ​กล้า​ทำท่า​สบาย​อก​สบายใจ “ทาง​ผม​ก็​ตกลง​กัน​ได้​แล้ว​เหมือน​กัน ใน​เมื่อ​ลูก​สาว​ผม​เป็น​ฝ่าย​เสียหาย​ผู้ชาย​ก็​ควร​จะ​ต้อง​รับผิดชอบ ผม​จะ​ยอม​ให้​ลูก​สาว​ผม​แต่งงาน​กับ​ลูก​ชาย​คุณหญิง”

ภัท​รา​ชะงัก​คิด​ใน​ใจ​ดังๆว่า ไอ้​เฒ่า​มัน​ต้อง​คิด​อะไร​อยู่​แน่ๆ ถึง​ได้​ยอม​ง่ายๆ ส่วน​หาญ​กล้า​ก็​ซ่อน​ความ​คิด​ร้ายกาจ​ดังๆเหมือน​กัน​ว่า ​นี่​คือ​วิธี​แก้แค้น คุณหญิง​จะ​ต้อง​อกแตก​ตาย​เพราะ​ฤทธิ์​เดช​ของ​ลูก​สาว​ผม

ต่าง​คน​ต่าง​คิด​จะ​ใช้​ลูก​แก้แค้น​กัน จน​หาญ​กล้า​ถาม ​ภัท​รา​ว่า “ว่า​ยัง​ไง​ครับ​คุณหญิง”

“ก็ได้...ฉัน​ตกลง รีบๆแต่ง​กัน​ให้​เร็ว​ที่สุด​เลย จะ​ได้​จบๆ กัน​ไป​เสียที”

หาญ​กล้า​กับ​ภัท​รา​ต่าง​จ้อง​หน้า​หยั่ง​เชิง​กัน​สุด​ฤทธิ์

ส่วน​ตะวัน​ฉาย​กับ​รัตติกาล​ก็​ไป​คุย​ตกลง​กัน​นี่​จะ​เป็น​การ​แต่งงาน​หลอกๆ เมื่อ​ไร​ที่​รัตติกาล​พ้น​เคราะห์​ไม่​ถูก​เจ้ากรรม​นายเวร​เอาชีวิต​แล้ว เรา​ต้อง​หย่า​กัน​ทันที รัตติกาล​ขอ​ให้​ตะวัน​ฉาย​สัญญา พร้อม​กับ​ยื่น​นิ้ว​ก้อย​ออก​ไป ตะวันฉาย ​ยื่น​นิ้ว​ก้อย​ไป​เกี่ยว​ตอบ​รับ​หนักแน่น “ได้...ผม​สัญญา”

กลาย​เป็น​ภาพ​สวย​งาม​ที่​หนุ่ม​สาว​เกี่ยวก้อย​กัน​อยู่​ริม​นํ้า​ที่​ร่มรื่น

ooooooo

ที่​คฤหาสน์​จันทรา กำลัง​เกิด​วิกฤติ​ พายุ​โหม​กระ​หนํ่า​จน​คฤหาสน์​สะเทือน​ไหว เพราะ​หลวง​บวรฯ​กำลัง​โกรธ​เกรี้ยว​เมื่อ​รู้​ว่า​รัตติกาล​กับ​ตะวัน​ฉาย​จะ​แต่งงาน​กัน หลวง​บวรฯ​คำราม​ด้วย​ความ​แค้น​ใน​สภาพ ​เขี้ยว​งอก​ยาว​ว่า

“ข้า​ต้อง​ยอม​อยู่​อย่าง​ทรมาน ขาย​วิญญาณ​ให้​ผี​ป่า​เพื่อ​ท่านหญิง​ของ​ข้า แต่​มัน​กลับ​แย่ง​คน​รัก​ของ​ข้า​ไป​โดยที่​ทำ​อะไร​มัน​ไม่ได้ ทำไม...ทำไม! ถ้า​รัตติกาล​ได้​แต่งงาน​กับ​มัน ข้า​จะ​เสีย​ท่านหญิง​ของ​ข้า​ไป​ตลอดกาล ข้า​เกลียด​ชัง​มนุษย์ เกลียด​พวก​มัน​ทุก​คน พวก​มัน​จะ​ต้อง​อยู่​อย่าง​ทรมาน​ไม่​น้อย​ไป​กว่า​ข้า!”

“มัน​ต้อง​มี​วิธี​แก้ไข​เจ้า​ค่ะ​คุณ​หลวง” กระทง​ที่​หลง​รัก​คุณ​หลวง​อย่าง​มอบ​กาย​ถวาย​ชีวิต​เอ่ย​ขึ้น

คืน​นี้​เอง เกิด​เหตุ​อาเพศ ลม​พายุ​พัด​กระ​หนํ่า​จน​ผู้คน​แตกตื่น​พา​กัน​วิ่ง​หนี​และ​ปิด​ประตู​บ้าน​กัน​หมด ท่ามกลาง​เสียง​พายุ​อื้ออึง มีเสียง​คน​ร้อง​โหยหวน​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ แต่​ไม่​มี​ใคร​ได้ยิน

เณร​เปี๊ยก​เอง​ก็​ฝัน​ร้าย​ว่า​ถูก​ผีหลอก ตกใจ​กลัว​จน​หนี​มา​ขอ​นอน​กับ​พิชญ์​ซึ่ง​กลัว​ผี​ยิ่ง​กว่า​เณร

จนกระทั่ง​วัน​รุ่ง​ขึ้น พิชญ์​เปิด​ทีวีทิ้ง​ไว้​แต่​เจ้าตัว​ไม่​อยู่ เณร​เข้า​มา​ร้อง​เรียก พอดี​ได้ยิน​ข่าว​ว่า

“ข่าว​ต่อ​ไป​เป็น​ข่าว​แปลก​ที่​เกิด​ขึ้น​เมื่อ​คืน มี​ชาว​บ้าน​ใน​เขต​ตำบล​จันทรา​เสีย​ชีวิต​อย่าง​เป็น​ปริศนา​ถึง 9 ราย​ใน​คืน​เดียว ทุก​ศพ​พบ​ว่า​ตาย​เพราะ​เสีย​เลือด​อย่าง​รุนแรง ชาว​บ้าน​ใน​พื้นที่​ต่าง​รํ่า​ลือ​กัน​ว่า​เป็น​เพราะ​ภูติ​ผี​ปิศาจ​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​ป่า​จันทรา​ออก​ล่า​เหยื่อ”

เณร​เปี๊ยก​ขนลุก​ซู่ ตาม​หา​จน​เจอ​พิชญ์​ให้​รีบ​มา​ดู​ข่าว​ผี​อาละวาด แต่​พอ​พิชญ์​มา​ถึง​กลาย​เป็น​ข่าว​เรื่อง​การ​ประกาศ​แต่งงาน​ระหว่าง​รัตติกาล​กับ​ตะวัน​ฉาย​ที่​กำลัง​เป็น​ที่​กล่าว​ขาน​กัน​ทั้ง​เมือง

พิชญ์​เลย​คิด​ว่า​ถูก​เณร​หลอก แต่​ร้อน​ใจ​เรื่อง​ตะวันฉาย ​จะ​แต่งงาน คว้า​กระเป๋า​ได้​ก็​ออก​จาก​ห้อง​ไป เณร​เปี๊ยก​ยกมือ​คลํา​หัว​ป้อ​ยๆ บ่น​ว่า​ทำไม​ไม่​ฟัง​กัน​บ้าง​เล้ย ขนลุก​ซู่​อย่าง​สังหรณ์​ใจ​พิกล

ooooooo

เมื่อ​เป็น​ข่าว​ครึกโครม​เช่น​นี้ ตะวัน​ฉาย​รีบ​โทร.​บอก​ตะวัน​รอน​ให้​ไป​เคลียร์​กับ​หนู​ดี​ก่อน​ที่​รัตติกาล​จะ​แถลงข่าว​วัน​นี้ บอก​ให้​หนู​ดี​รู้​เสีย​ว่า​ตะวัน​รอน​เป็น​ใคร เกรง​หนู​ดี​รู้​กะทันหัน​แล้ว​จะ​ฆ่า​ทิ้ง​เสีย​เพราะ​แค้น​ใจ

“ไม่​หรอก​ครับ​พี่​ฉาย ไม่​ว่า​ผม​จะ​ชื่อ​ตะวัน​รอน​หรือ​ชื่อ​ตะวัน​ฉาย คุณ​หนู​ดี​ก็​รัก​ผม​มาก”

“ถ้า​แก​มั่นใจ​แบบ​นั้น ฉัน​ก็​ขอ​เอาใจช่วย แต่​แก​ต้อง​รีบ​หน่อย​นะ แม่​ฉัน​คง​ต้อง​ไป​ที่​นั่น​เพื่อ​หา​ทาง​เคลียร์​กับ​หนูดี​ ก่อน​มี​การ​แถลงข่าว​แน่” ตะวัน​ฉาย​ยํ้า ตะวัน​รอน​รับคำ​แล้ว​ปลุกใจ​ตัว​เอง​ให้​สู้ๆ

พอ​ตะวัน​รอน​ไป​ถึง​บ้านหนู​ดี เธอ​เซอร์ไพรส์​เขา​ด้วย​การ​แต่ง​ชุด​เจ้าสาว​สี​ขาว​สวย​เซ็กซี่​ปน​น่า​รัก​แล้ว​ชวน​ตะวันรอน ​ไป​หา​คุณหญิง​แม่​กัน เพราะ​อยาก​เป็น​เจ้าสาว​จน​ทน​ไม่​ไหว​แล้ว ตะวัน​รอน​ขอ​เคลียร์​อะไร​กัน​นิดหน่อย​ก่อนชวน​ไปเคลียร์​กัน​ข้าง​นอก ​เพราะ​ที่​นี่​บรรยากาศ​ไม่​เป็นใจ​เท่าไร ว่า​แล้ว​ฉุด​หนู​ดี​ออก​ไป​ทันที

แต่​พอ​ไป​ถึงร้าน​กาแฟ​ที่บรรยากาศ​ดีๆ หนู​ดี​เกิด​ปวด​ชิ้ง​ฉ่อง​ขึ้น​มา​เลย​ต้อง​ไป​จัดการ​ก่อน

ooooooo

ภัท​รา​ไป​บ้านหนู​ดี​จริงๆ ลำ​ใย​สาว​ใช้​ที่​เฝ้าบ้าน ​อยู่บอก​ว่า​หนู​ดี​ไม่​อยู่​ไป​ไหน​ไม่​ทราบ​กลับ​เมื่อ​ไหร่​

ก็​ไม่​รู้ ภัท​รา​หงุดหงิด​ที่​ถาม​อะไร​ก็​ไม่ได้​ความ​สัก​อย่าง บอย​ฮ่ะ​สะกิด​ถาม​ว่า​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี​เพราะ​ใกล้​เวลา​แถลงข่าว​แล้วด้วย

“รู้​ก่อน​รู้​หลัง​ยัง​ไง​ก็​ต้อง​รู้ ไว้​ฉัน​จะ​อธิบาย​ให้​หนู​ดี​ฟัง​เอง​ว่า การ​แต่งงาน​ของ​ตะวัน​ฉาย​ครั้ง​นี้​ไม่ได้​มี​ความ​หมาย​อะไร ยัง​ไง​หนู​ดี​ก็​ต้อง​เป็น​เบอร์​หนึ่ง​ของ​ตะวัน​ฉาย​คน​เดียว​เท่านั้น” ภัท​รา​ปลอบ​ใจ​ตัว​เอง

ที่​บ้าน​รัตติกาล พอได้​เวลา​แถลงข่าว บรรดา​นักข่าว​ก็​รุม​กัน​ถาม​เสียง​แซด​ไป​หมด

บ้าง​ถาม​ว่า​จะ​มี​การ​แต่งงาน​กัน​จริงๆหรือ บ้าง​ถาม​ว่า ​เบน​โล​หรือ​เปล่า​ถึง​ได้​รีบ​แต่ง บ้าง​ถาม​ว่า​เกี่ยว​กับ​ข่าว​การ​ตาย​อย่าง​กะทันหัน​ของ​อิง​ค์รึ​เปล่า ถาม​กัน​หลาย​ประเด็น​จน​หาญ​กล้า​ต้อง​ออก​มา​ขอ​ให้​ใจเย็นๆ ยัง​ไง​วัน​นี้​ก็​ทราบ​ข้อเท็จจริง​แน่นอน

“รติ​ขอ​ให้​พี่ๆทุก​คน​ฟัง​จาก​รติ​คน​เดียว รติ​จะ​พูด​ความ​จริง​ทุก​อย่าง​ให้​พี่ๆฟัง​เอง​ค่ะ รติ​กำลัง​จะ​แต่งงาน​จริงๆค่ะ รติ​อยาก​จะ​แนะนำ​ว่าที่​เจ้าบ่าว​ของ​รติ​ให้​ทุก​คน​รู้จัก เขา​ชื่อ​ตะวัน– ​ฉาย​ค่ะ”

ตะวัน​ฉาย​เดิน​เข้า​มา​พร้อม​คุณหญิง​ภัท​รา นักข่าว​ฮือ​กัน​เข้า​ถ่ายรูป รัตติกาล​กับ​ตะวัน​ฉาย​ทำ​เป็น​รัก​กัน​หวาน​ซึ้ง ส่วน​ภัท​รา​กับ​หาญ​กล้า​ก็​ฉีก​ยิ้ม​ให้​กัน​แต่​กัดฟัน​จน​กราม​นูน

ระหว่าง​นั้น หลวง​บวร​สงคราม​มา​ยืน​ดู​อยู่​อย่าง​เจ็บปวด​เคียดแค้น เกิด​พายุ​พัด​กระ​หนํ่า​อย่าง​ไม่​มี​ปี่​มี​ขลุ่ย ข้าวของ​กระทั่ง​กระถาง​ต้นไม้​ปลิว​ตก​แตก มี​กระถาง​ใบ​หนึ่ง​หล่น​มา​ทาง​รัตติกาล ตะวัน​ฉาย​พุ่ง​เข้าไป​กอด​เธอ​เบี่ยง​พ้น​กระถาง​ใบ​นั้น​ได้​อย่าง​หวุดหวิด

รัตติกาล​อยู่​ใน​อ้อม​กอด​ของ​ตะวัน​ฉาย​อย่าง​ปลอดภัย หลวง​บวรฯ​เห็น​ภาพ​นั้น​ยิ่ง​เคียดแค้น​จน​ทน​ไม่ได้​หาย​วับ​ไป​จาก​ตรง​นั้น เมื่อ​หลวง​บวรฯ​หาย​ไป​แล้ว ทุก​อย่าง​ก็​กลับ​มาส​งบ​เหมือน​เดิม รัตติกาล​สบตา​ตะวัน​ฉาย​ด้วย​ความรู้สึก​อบอุ่น ปลอดภัย​เหมือน​ทุก​ครั้ง​ที่​อยู่​ใน​อ้อม​กอด​เขา

ooooooo

หนู​ดี​ออก​จาก​ห้อง​นํ้า​เห็น​ทีวีกำลัง​รายงาน​การ​แถลงข่าว​เรื่อง​การ​แต่งงาน​ของ​ตะวัน​ฉาย​กับ​รัตติกาล​โดย​มี​คุณหญิง​ภัท​รา​นั่ง​ยิ้ม​ไป​มา​อยู่​ด้วย

หนู​ดี​ตกใจ กลาย​เป็น​โกรธ แล้ว​เปลี่ยน​เป็น​แค้น ถาม​ตัว​เอง​ว่า​แล้ว​ไอ้​คน​ที่​รอ​อยู่​ที่​โต๊ะ​เป็น​ใคร​เห็น​คนใน​ร้าน​กำลัง​หั่น​ของ​อยู่​ที่​เคาน์เตอร์​ก็​ปรี่​เข้าไป​แย่ง​มีด วิ่ง​อ้าว​ไป​หา​ตะวัน–​รอน​ตะโกน​ถาม

“แก​เป็น​ใคร! ฉัน​รู้​ว่า​แก​ไม่​ใช่​พี่​ตะวัน​ฉาย บอก​มา​เดี๋ยวนี้​ว่า​แก​เป็น​ใคร!!”

ตะวัน​รอน​เลย​ต้อง​รับ​สารภาพ​ว่า ​ตน​คือ​ตะวัน​รอน จำ​ได้​ไหม​ก่อน​ที่​หนู​ดี​จะ​ไป​เรียน​เมืองนอก​ตน​ยัง​เอา​ดอกไม้​ช่อ​เบ้อเริ่ม​ไป​ให้​ที่​บ้าน

“อ๋อ...ลูกพี่ลูกน้อง​ของ​พี่​ตะวัน​ฉาย   ที่​หน้าเป็น​สิว​เขรอะ​ใส่​เหล็ก​ดัด​ฟัน​ตัว​ดำ​ปี๋ ทำไม​จะ​จำ​ไม่ได้ จำ​ฝังใจ​ด้วย  เพราะ​ไอ้​ดอกไม้​ที่​แก​เอา​มา​ให้​นี่แหละ ที่​ทำให้​ฉัน​ต้อง​ไป​ทำ​ศัลยกรรม​เกือบ​ทั้ง​หน้า   เพราะ​ฉัน​แพ้​เกสร​ดอกไม้   หน้า​บวม​ฉึ่ง​อยู่​หก​เดือน ไอ้​บ้า...ใน​ที่สุด​ก็​เจอ​ตัว แก...ตาย!!!”

พูด​ขาดคำ​หนู​ดี​ก็​วิ่ง​ไล่​แทง​ตะวัน​รอน​ไป​ทั่ว​ร้าน

ooooooo

พิชญ์​รีบ​ไป​หา​ตะวัน​ฉาย​ที่​บ้าน​รัตติกาล​เตือน​ว่า​ให้​ระวัง​ไว้ ลอง​เกิด​อิทธิฤทธิ์​ปาฏิหาริย์​ได้​ขนาด​นี้​ อย่า​เอาชีวิต​มา​เสี่ยง​เลย รัตติกาล​เห็น​ตะวัน​ฉาย​นิ่ง​ไป​เธอ​บอก​ว่า​ถ้า​กลัว​จะ​เปลี่ยนใจ​ก็ได้

“ถ้า​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​ผม มัน​ก็​คง​เกิด​ไป​แล้ว  อีกอย่าง... ประกาศ​ข่าว​ออก​ไป​แบบ​นี้​มัน​ก็​มี​แต่​ต้อง​เดิน​หน้า จนกว่า​คุณ​กับ​ผม​จะ​แก้​ปัญหา​ตัว​เอง​จบ”

คำ​พูด​ที่​แสดง​ความ​รับผิดชอบ​ของ​ตะวัน​ฉาย  ทำให้​รัตติกาล​รู้สึก​ดี​ที่​เขา​ไม่​ทิ้ง​ตน​ไป

ภัท​รา​ตกใจ​กับ​เหตุการณ์​ที่​เกิด​ขึ้น​จน​เป็น​ลม​เข้าไป​นอน​พัก​ที่​โซฟา หาญ​กล้า​เข้าไป​เจอ​เผลอ​ใจมอง​ดู​ด้วย​สายตา​อ่อนโยน เผลอ​ตัว​เอา​มือ​เกลี่ย​ผม​ที่​ปรก​หน้า​ก้ม​จุ๊บ​หน้าผาก​อย่าง​ปลอบขวัญ

ภัท​รา​รู้สึก​ตัว​พอ​เห็น​หาญ​กล้า​ใน​สภาพ​นั้น​เท่านั้น​มือไว​กว่า​ความ​คิด ตบ​หน้า​ผัวะ​เข้า​ให้​ด่า​ลั่น

“ไอ้​เฒ่า ไอ้​ลามก ไอ้​ตัณหา​กลับ นี่​แก​คิด​จะ​ลวนลาม​ฉัน​เหรอ”

พอ​โดน​ด่า​หาญ​กล้า​ก็ได้​สติ ด่า​คืน​อย่าง​เผ็ดร้อน ทะเลาะ​กัน​อยู่​ครู่​หนึ่ง ​ภัท​รา​ก็ได้​รับ​โทรศัพท์​จาก​บอย​ฮ่ะ​ว่า​ตะวัน​ฉาย​กลับ​ถึง​บ้าน​แล้ว เลย​ลุก​พรวด​รีบ​กลับ​ไป​ทันที

ooooooo

กลับ​ไป​เจอ​หนู​ดี​กำลัง​อาละวาด​เล่น​งาน​ตะวัน-​ฉาย​หา​ว่า​หลอกลวง​ตน เอา​ตะวัน​รอน​มา​รับ​สม​อ้าง​หลอก​ตน ทวง​สัญญา​ใน​วัย​เด็ก​ที่​ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่า​โต​ขึ้น​เรา​จะ​แต่งงาน​กัน ตะวัน​ฉาย​ชี้แจง​ว่า​ตน​เห็น​เธอ​เป็น​แค่​น้อง แต่​หนู​ดี​ไม่​ยอม​เป็น​น้อง​ ต้องการ​เป็น​เมีย ขู่​ว่า​ถ้า​ไม่​แต่งงาน​ด้วย​จะ​ไป​ฟ้อง​พ่อ

ภัท​ราก​ลับ​มา​ได้ยิน​เข้า​ตกใจ​แทบ​เป็น​ลม เพราะ​ตัว​เอง​ไป​กู้​เงิน​พ่อ​ของ​หนู​ดี​มา​ก้อน​โต อ้อนวอน​หนู​ดี​อย่า​ฟ้อง​พ่อ​เลย​เพราะ​เรื่อง​นี้​ตน​อธิบาย​ได้ เมื่อ​หนู​ดี​ไม่​ยอม​ฟัง​เสียง ภัท​รา​หัน​มา​สั่ง​ตะวัน​ฉาย​ว่า​ต้อง​ไป​ง้อ​หนู​ดี​เดี๋ยวนี้

“ไม่ได้​หรอก​ครับ​แม่ ยัง​ไง​ผม​ก็​ต้อง​แต่งงาน​กับ​รติ” ตะวัน​ฉาย​ยืน​กระต่าย​ขา​เดียว ภัท​รา​ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไร เลย​ต้อง​รีบ​ไป​อ้อนวอน​หนู​ดี​เอง​ว่า​อย่า​เอาเรื่อง​นี้​ไป​ฟ้อง​พ่อ​เลย​นะ

“หนู​ดี​จะ​ฟ้อง พี่​ตะวัน​ฉาย​กับ​คุณ​ป้า​ทำให้​หนู​ดี​เสื่อมเสีย คุณ​พ่อ​จะ​ต้อง​โกรธ​มาก เรื่อง​เงิน​ที่​คุณ​ป้า​ไป​กู้​คุณ​พ่อ​มา คุณ​ป้า​ก็​ไป​เจรจา​กับ​คุณ​พ่อ​เอา​เอง​แล้วกัน”

“โธ่...หนู​ดี​จ๋า ไม่​เอา​นะ ฟัง​ป้า​อธิบาย​สัก​นิด​แล้ว​หนู​ดี​ จะ​เข้าใจ ที่จริง​แล้ว​ตะวัน​ฉาย​ถูก​นัง​รติ​มัน​วาง​ยา​ถ่ายรูปแบล็ก​เมล์​ ว่า​มี​อะไร​กัน​หวัง​จะ​จับ​ลูก​ชาย​ป้า ป้า​ไม่​มี​ทาง​เลือก​ก็​เลย​ต้อง​ยอมๆมัน​ไป​ก่อน”

ภัท​รา​บีบน้ำตา​เป็น​เผา​เต่า พอ​เห็น​หนู​ดี​ชะงัก​จึง​รีบ​บอก​ว่า​ถ้า​อยาก​รู้​ว่า​ทำไม​ตน​ต้อง​ยอม​เดี๋ยว​จะ​เล่า​ให้​ฟัง หนู​ดี​มอง​หน้า​ภัท​รา​เหมือน​จะ​เร่ง​ให้​รีบ​เล่า​เพราะ​ตัว​เอง​ก็​อยาก​รู้​เหมือน​กัน

ooooooo

ที่​คฤหาสน์​จันทรา คืน​นี้​ทั่ว​ทั้ง​บริเวณ​อยู่​ใน​ความ​วังเวง​ท่ามกลาง​เสียง​หมาป่า​หอน​รับ​กัน​เป็น​ทอดๆ หลวง​บวรฯนั่ง​อยู่​อย่าง​เดียวดาย​มอง​ภาพ​ของ​หม่อมเจ้า​มาลา​บน​ผนัง​นิ่ง​เหมือน​หุ่น

อี​สี​ดวง​ถือ​ถาด​แก้ว​ที่​มี​เลือด​สดๆเข้า​มา​อย่าง​หวาด​กลัว​ แก้ว​ใน​มือ​สั่น​ระริก​จน​ไอ้​ริ​ด​เตือน​ว่า​ระวัง​หน่อย​เดี๋ยว​คุณ​หลวง​ก็​ทำโทษ​เอา​หรอก อี​สี​ดวง​ขอ​ให้​ไอ้​ริ​ด​เอา​เข้าไป ไอ้​ริ​ด​ไม่​เล่น​ด้วย​บ่น​เบาๆ

“ไม่​เอา ข้า​ก็​กลัว ขนาด​แค่​รู้​ว่า​หม่อมเจ้า​มาลา​จะ​แต่งงาน​ยัง​อาละวาด​กระจาย​ขนาด​นี้ นี่​ถ้า​เข้า​ห้อง​หอ​กับ​ไอ้​ตะวัน​ฉาย ป่า​ไม่​แตก​เหรอ​วะ​เนี่ย”

อี​สี​ดวง​ตี​แขน​ไอ้​ริ​ด​เพราะ​กลัว​คุณ​หลวง​ได้ยิน พอดี​กระทง​เข้า​มา​รับ​อาสา​อย่าง​เร่าร้อน​ว่า

“ถ้า​พวก​เอ็ง​กลัว​นัก​ก็​ออก​ไป​ให้​หมด ข้า​จะ​รับ​ใช้​คุณ​หลวง​เอง...ไป​สิ”

ไอ้​ริ​ด​กับ​อี​สี​ดวง​ดีใจ​รีบ​พา​กัน​ออก​ไป กระทง​หยิบ​แก้ว​เลือด​ขึ้น มอง​เข้าไป​ที่​คุณ​หลวง เอา​แก้ว​เลือด​ไป​ให้ ถูก​คุณ​หลวง​ปฏิเสธ​บอก​ว่า​ให้​ออก​ไป​ก่อน ต้องการ​แล้ว​จะ​เรียก​เอง

กระทง​ตื๊อ​หมาย​อ่อย​ให้​คุณ​หลวง​สนใจ​ตน แกล้ง​ทำ​เลือด​หยด​ที่​เนิน​อก​ขณะ​เอา​แก้ว​เลือด​ไป​ออดอ้อน​ให้​คุณ​หลวง​ดื่ม

“นี่​เป็น​เลือด​หญิง​สาว​ที่​คุณ​หลวง​โปรด สัก​หน่อย​ก็​ยัง​ดี​นะ​เจ้า​คะ” พลาง​พยายาม​ก้ม​ให้​คุณ​หลวง​เห็น​เนิน​อก คุณ​หลวง​รับ​แก้ว​เลือด​ไป​ดื่ม​จน​หมด​จึง​เห็น​แต่​แทนที่จะ​กระ​สัน

คุณ​หลวง​กลับ​โกรธ​เกรี้ยว​จน​เขี้ยว​งอก​ยาว​ออก​มา ตะปบ​กระทง​บีบ​อย่าง​แรง​ตะคอก​ถาม​ว่า “แก​คิด​จะ​ทำ​อะไร!!”

“ดิฉัน​เป็น​ห่วง​คุณ​หลวง​ไม่​อยาก​ให้​คุณ​หลวง​เสียใจ ถ้า​จะ​ทำให้​คุณ​หลวง​รู้สึก​ดี​ขึ้น ดิฉัน​ก็​พร้อม​บำเรอ​ความ​สุข​ให้​ทุก​อย่าง​ตาม​ที่​คุณ​หลวง​ต้องการ”

“แต่​ข้า​ไม่​ต้องการ...” คุณ​หลวง​จับ​กระทง​เหวี่ยง​ไป​กระแทก​ผนัง “ข้า​ทน​ทรมาน​มา​นับ​เป็น​ร้อย​ปี​เพื่อ​ท่านหญิง​ของ​ข้า​แต่​ผู้​เดียว แต่​ถ้า​ข้า​พา​ท่านหญิง​กลับ​มา​ไม่ได้​ก่อน​ที่​ท่านหญิง​จะ​ตกเป็น​ของ​ไอ้​ตะวัน​ฉาย ทั้ง​ข้า ​พวก​เจ้า ​และ​คฤหาสน์​หลัง​นี้​จะ​สูญ​สลาย​ไป​ตลอดกาล”

กระทง​ตกใจ​หน้า​เผือด ส่วน​คุณ​หลวง​หัน​มอง​ที่​รูป​ของ​หม่อมเจ้า​มาลา​อย่าง​เสียใจ

พอ​กระทง​ไป​เล่า​ให้​ไอ้​ริ​ด​กับ​อี​สี​ดวง​รวม​ทั้ง​กระทิง​ฟัง ไอ้​ริ​ด​ถาม​ว่า​ทำไม​ถึง​เป็น​แบบ​นั้น

“ตอน​ที่​คุณ​หลวง​ตาย คุณ​หลวง​ได้​ทำ​สัญญา​ขาย​วิญญาณ​ให้​กับ​ภูติ​แห่ง​ป่า​จันทรา​เพื่อ​รอ​การก​ลับ​มา​ของ​ท่านหญิง แต่​เมื่อ​ไม่​เป็น​ดั่ง​สัญญา  คุณ​หลวง  และ​พวก​เราก็​ต้อง​ตาย​กัน​จริงๆ”

กระทิง​ถาม​หน้า​ซื่อ​บื้อ​ว่า “พวก​เอ็ง​อยาก​จัด​งาน​แบบ​ไหน​เดี๋ยว​ข้า​จะ​จัด​ให้”

“ไอ้​กระทิง ไอ้​โง่ นี่​ไม่​ใช่​เรื่อง​ล้อ​เล่น ยัง​ไง​ข้า​ก็​ต้อง​ช่วย​คุณ​หลวง​ให้​ได้” กระทง​ด่า

“คุณ​กระทง​จะ​ทำ​ยัง​ไง​คะ มี​ไอ้​ตะวัน​ฉาย​อยู่​ใกล้​หม่อมเจ้า​มาลา​แบบ​นั้น​เรา​จะ​เข้า​ใกล้​ได้​ยัง​ไง” อี​สี​ดวง​ถาม แม้​ยัง​ไม่​มี​คำ​ตอบ แต่​สีหน้า​กระทง​มุ่ง​มั่น แวว​ตา​ร้าย​น่า​กลัว

ooooooo

ตะวัน​รอน​ใน​สภาพ​หัว​ร้าง​ข้าง​แตก​มือ​แขน​ใส่​เฝือก​ไป​หา​ตะวัน​ฉาย​ที่​บ้าน ตะวัน​ฉาย​ถาม​อย่าง​ไม่​อยาก​เชื่อ​สายตา​ว่า​นี่​เป็น​ฝีมือ​ของ​หนู​ดี​คน​เดียว​หรือ ตำหนิ​ตัว​เอง​อย่าง​เสียใจ​ว่า​ไม่​น่า​ส่ง​เขา​ไป​ให้​ถูก​เชือด​เลย แต่​ตะวัน​รอน​ก็​ยัง​พร่ำเพ้อ​ว่า​ถึง​ตน​ต้อง​ตาย​เพราะ​คน​ที่​ตัว​เอง​รัก​ก็​ยอม แต่​คิด​ว่า​ตะวัน​ฉาย​คง​ไม่​แต่ง​กับ​ผู้หญิง​โหด​แบบ​นี้

“แก​ก็​รู้​ว่า​ฉัน​แต่ง​กับ​คุณ​รติ​มัน​มี​เงื่อนไข​เว้ย จบ​ปัญหา​ของ​ฉัน​เมื่อ​ไหร่ ฉัน​หย่า​แน่ๆ เรื่อง​อะไร​ต้อง​เอาชีวิต​ไป​อยู่​กับ​ผู้หญิง​สยอง​อย่าง​ยัย​นั่น”

“เหรอ​ครับ” ตะวัน​รอน​ยิ้ม​เหมือน​รู้ทัน “แต่​เท่า​ที่​ผม​รู้จัก​พี่​มา ผม​ว่า ผู้หญิง​แบบ​คุณ​รติ​นี่แหละ​ที่​เหมาะ​กับ​พี่​ที่สุด แต่​พี่​ปากแข็ง​ไป​งั้น​เอง ดีไม่ดี​ที่​โบราณ​เขา​ว่า​แต่ง​กัน​ไป​ก็​รัก​กันเอง​อาจจะ​เป็น​จริง​ก็ได้”

ตะวัน​ฉาย​ทำ​เป็น​ปราม​ตะวัน​รอน ​แต่​ใน​ใจ​ลึกๆแล้วก็​รู้สึก​พึงใจ​ใน​บาง​แง่​มุม​ของ​รัตติกาล

ooooooo

ก่อน​จะ​ถึง​วัน​เข้า​พิธี​แต่งงาน รัตติกาล​กับ​ตะวัน-​ฉาย​ไป​ออก​รายการ “เปิดอก​คุย​กับ​ยุทธ​จักร” ทั้ง​คู่​ต้อง​แสดง​ความ​รัก​ต่อ​กัน​และ​เล่า​ถึง​การ​พบ​กัน​ครั้ง​แรก เริ่ม​รัก​กัน​และ​จนถึง​ตกลง​ปลงใจ​แต่งงาน​กัน

ปรากฏ​ว่า​ตอบ​ไม่​เหมือน​กัน แม้แต่​สถาน​ที่​ที่​พบ​กัน​ก็​ไม่​ตรง​กัน แต่​ด้วย​มืออาชีพ​ของ​รัตติกาล​ที่​คร่ำหวอด​ใน​วงการ​มา​นาน เธอ​แก้​สถานการณ์​ได้​แนบเนียน​และ​แย่ง​ตอบ​เองเสีย​เกือบ​ทุก​คำ​ถาม​แอบ​กระซิบ​กับ​ตะวัน​ฉาย​ว่า

“นี่​มัน​งาน​ฉัน...นาย​ไม่​ต้อง​พูด​อะไร​แล้ว ให้​ฉัน​เป็น​คน​ตอบ​คำ​ถาม​เอง”

การ​ตอบ​คำ​ถาม​ของ​เธอ​เลิศ​เลอ​แนบเนียน​เสีย​จน

ยุทธ​จักร​ชม​ว่า ช่าง​เป็น​การ​พบ​กัน​ที่​โรแมนติก​มากๆจาก​นั้น​ชวน​กัน​ไป​ถ่าย​เอ็ม​วี​ที่​สวน​สวย

ตะวัน​ฉาย​เล่น​ได้​ไม่​เนียน​เพราะ​ต้อง​ฝืน​ใจ​ตัว​เอง จน​รัตติกาล​บ่น​ว่า​ไม่​เป็น​มืออาชีพ​เลย แล้ว​เธอ​ก็​แสดง​ความ​เป็น​มืออาชีพ​เป็น​ฝ่าย​รุก​ทั้ง​ด้วยคำ​พูด น้ำเสียง​ที่​กระเส่า​กระ​สัน​และ​การ​สัมผัส​ที่​ชวน​สยิว​ทำเอา​ตะวัน​ฉาย​เกือบ​เคลิ้ม

รัตติกาล​หงุดหงิด​มาก​ด่า​เขา​ว่า​ไม่​เป็น​มืออาชีพ​เลย ตะวัน​ฉาย​ฮึด​ขึ้น​มา​ถาม​ว่า​อยาก​เห็น​มืออาชีพ​ใช่​ไหม ได้...จัด​ให้ ว่า​แล้ว​ก็​เป็น​ฝ่าย​ดึง​รัตติกาล​เข้าไป​จูบ​อย่าง​ดูดดื่ม ทำเอา​เธอ​เผลอ​ใจ​ปล่อย​ให้​เขา​จูบ​อย่าง​ระทวย​ด้วย​ลีลา​ที่​สวย​งาม

ภาพ​สวย​งาม​เหล่า​นั้น​ถูก​ขยาย​วาง​เรียงราย​ตาม​ทาง​เข้า​บริเวณ​จัด​งาน​อย่าง​สวย​เก๋

ooooooo

ก่อน​เริ่ม​งาน​แต่ง เณร​เปี๊ยก​กำลัง​ฝึก​ทำ​สมาธิ​อยู่​ ใน​โบสถ์ จู่ๆก็​โวยวาย​ขึ้น​ว่า​ตน​ฝัน​ร้าย​มี​คน​ตาย​ด้วย พระพี่เลี้ยง​จับ​ได้​ว่าเณร​แอบ​หลับ​ลงโทษ​ด้วย​การ​ขัง​ไว้​ใน​โบสถ์ แล้ว​พระพี่เลี้ยง​ก็​ไป​เฝ้า​หลวง​ตา​ที่​อาพาธ​อยู่

พิชญ์​แอบ​เกาะ​หน้าต่าง​โบสถ์​ถาม​เณร​ว่า​ทำ​ผิด​อะไร​มาก​หรือ​ถึง​ได้​ถูก​ขัง​ใน​โบสถ์ เณร​รีบ​บอก​ว่า

“เห็น​โยม​พี่​รัตติกาล​ตาย​ใน​วัน​แต่งงาน​จ้ะ เณร​เห็น​จริงๆนะ​จ๊ะ ไม่ได้​ฝัน​ไป​แน่นอน”

พิชญ์​ตกใจ ​เพราะ​คืน​นี้​เป็น​คืน​พิธี​แต่งงาน​ของ​รัตติกาล เณร​เร่ง​ให้​รีบ​ไป​เตือน​พวก​เขา​เดี๋ยว​ไม่ทัน​กาล พิชญ์​รีบ​ออก​ไป​ยัง​รีสอร์ต​ที่​จัด​งาน​ทันที เจอ​พัด​ชา​นักข่าว​สาว​ที่​เจอ​กัน​ที​ไร​มี​เรื่อง​จิก​กัด​กัน​ทุกที​เข้า​พอดี พิชญ์​ถาม​พัดชา​ว่า

“เพื่อน​คุณ​อยู่​ไหน เรา​ต้อง​เตือน​ให้​เธอ​รู้​ว่า วัน​นี้​จะ​ไม่​ใช่​วัน​แต่งงาน​อย่าง​เดียว แต่​มัน​จะ​เป็น​วัน​ตาย​ของ​เธอ​ด้วย”

พัดชา​ฟัง​แล้ว​ตกใจ​ขนลุก​ไป​ทั้ง​ตัว จาก​นั้น​พิชญ์​รีบ​ไป​บอก​ตะวัน​ฉาย แม้​ตะวัน​ฉาย​จะ​ตกใจ แต่​ก็​เชื่อ​ว่า

“มี​ฉัน​อยู่​ใกล้​เธอ จะ​เกิด​เรื่อง​แบบนั้น​ขึ้น​ได้​ยัง​ไง แล้ว​แก​ได้​ไป​เตือน​คุณ​รติ​รึ​ยัง”

พิชญ์​บอก​ว่า​เล่า​ให้​พัดชา​ฟัง​แล้ว ป่านนี้​คง​เตือน​กัน​แล้ว​กระมัง ตะวัน​ฉาย​พึมพำ​อย่าง​ครุ่นคิด​ว่า

“เตือน​แล้ว​ก็​ต้อง​ระวัง...ยัง​ไง​ก็​ต้อง​ให้​พ้น​คืน​นี้​ไป​ให้​ได้”

ooooooo

ขณะ​รัตติกาล​อยู่​ใน​ห้อง​แต่งตัว​นั้น หนู​ดี​ปรากฏ​ตัว​ขึ้น​บอก​ว่า​ตน​เป็น​คู่หมั้น​ของ​ตะวัน​ฉาย ด่า​รัตติกาล​ว่า​แย่ง​คู่หมั้น​ไป​จาก​ตน ด่า​จน​หนำใจ​แล้ว​เรียก​บอย​ฮ่ะ​เข้า​มา​พร้อม​พวง​หรีด​มอบ​เป็น​ของขวัญ​วันแต่งงาน​ให้​รัตติกาล พูด​ใส่​หน้า​ว่า

“นี่​เป็น​ของขวัญ​วัน​แต่งงาน​ของ​เธอ วัน​นี้​เธอ​อาจจะ​แย่ง​พี่​ตะวัน​ฉาย​ไป​จาก​ฉัน​ได้ แต่​หลังจาก​นี้​ไป เธอ​เตรียม​รับมือ​ฉัน​กับ​คุณหญิง​ได้​เลย เชอะ!” พูด​แล้ว​สะบัด​ออก​ไป​พร้อม​กับ​บอย​ฮ่ะ

ทันใดนั้น​พัดชา​กระหืดกระหอบ​เข้า​มา เห็น​พวงหรีด​ใน​มือ​รัตติกาลถึง​กับ​ผงะ​ถาม​ว่า​ใคร​เล่นพิเรนทร์เอา​พวงหรีด​มา​ให้ รัตติกาล​โยน​พวงหรีด​ทิ้ง​แล้ว​เดิน​หน้า​ตึง​ออก​ไป​อย่าง​เร็ว

รัตติกาล​เดิน​ออกไป​เจอ​ตะวัน​ฉาย​พอดี เธอ​ด่า​เขา​ว่า คู่หมั้น​ของ​เขา​เอา​พวงหรีด​มา​ให้ บอก​ว่า​ตน​จะ​ไม่​ยอม​แต่งงาน​กับ​คน​หลอกลวง​อย่าง​เขา ตน​ไม่​ชอบ​ให้​ใคร​มา​ด่า​ว่า​ไป​แย่ง​ผู้ชาย​คน​อื่น

พัดชา​ตาม​มา​ทัน​เตือนสติ​เพื่อน​ว่า​อย่า​เพิ่ง​ใจร้อน พิชญ์​ที่​ตาม​มา​ด้วย​เตือน​ว่า

“มี​คำ​เตือน​มา​ว่า​คุณ​จะ​ต้อง​ตาย​ใน​วัน​นี้​นะ​ครับ เพื่อน​ผม​มัน​ตั้งใจ​จะช่วย​คุณ​จริงๆ ไม่​เคย​คิด​โกหก​คุณ สาบาน​ให้​ ผม​ตาย​เลย​ก็ได้” พิชญ์​เอาชีวิต​ตัว​เอง​เป็น​เดิมพัน พัดชา​ก็​บอก​เพื่อน​ว่า​ให้​รักษา​ชีวิต​ไว้​ก่อน​ดี​กว่า  เสร็จ​งาน​แล้ว​ค่อย​ว่า​กัน

“อย่า​คิดมาก​นะ​คุณ ใกล้​ได้ฤกษ์​แล้ว เลือก​เอา​ว่า​จะ​อยู่​หรือ​จะ​ไป” ตะวัน​ฉาย​พูด​ให้​คิด​แล้ว​เดิน​ไป​เลย

ooooooo

ตอนที่ 4

ระหว่าง​ที่​ภัท​รา​พา​หนู​ดี​ไป​ทาน​อาหาร​กลางวัน พูด​ปลอบ​ใจ​ให้​รอ​อีก​สัก​พัก​ตะวัน​ฉาย​กลับ​มา​เธอ​ก็​จะ​ไม่​เหงา​อีก​แล้ว​นั้น บอย​ฮ่ะ​ที่​ภัท​รา​ใช้​ให้​ไป​สืบ​เรื่อง​ตะวัน​ฉาย​ก็​โทร.เข้า​มา​รายงาน​ว่า

“ผม​สะกด​รอย​ตาม​นาย​พิชญ์​หัว​ฟู​ตาม​ที่​คุณหญิง​สั่ง เลย​โป๊ะ​เ​ชะ​เจอ​ฮ่ะ”

คุณหญิง​ภัท​รา​ตา​ลุก บอก​หนู​ดี​ว่า​มี​ธุระ​ด่วน​ต้อง​ไป​จัดการ หนู​ดี​อยาก​ได้​อะไร​เรียก​ใช้​บอย​ฮ่ะ​ได้​ตาม​สบาย พูด​แล้ว​ขอตัว​ลุก​ไป แต่​พอ​ออก​ไป​ถึง​หน้า​ร้าน​ก็​เจอ​หาญ​กล้า​เข้า​อย่าง​จัง หาญ​กล้า​เจ็บใจ​ที่​ถูก​เอา​ปืน​ฉีด​น้ำ​มา​หยามน้ำหน้า​เลย​ตาม​มา​จะ​เอาเรื่อง ภัท​รา​สวน​ไป​ทันที​ว่า​ลูก​สาว​เขา​มา​ล่อลวง​ลูก​ชาย​ตน ทำ​แค่​นั้น​ยัง​น้อย​ไป​ด้วย​ซ้ำ

ทั้ง​คู่​โต้เถียง​กัน​อีก​ตามเคย ภัท​รา​โกรธ​จัด​ยกมือ​จะ​ตบ หาญ​กล้า​จับ​ไว้​ยื่น​หน้า​เข้า​มา​ถาม

“อย่า​นะ​คุณหญิง จำ​ไม่ได้​เหรอ ตอน​สาวๆเอ๊าะๆคุณหญิง​ตบ​ผม​ที​ไร​เป็น​ต้อง​โดน​ผม​จูบ​ทุกที”

ภัท​รา​ชะงัก​ไป​กับ​หน้า​เหี้ยมๆของ​หาญ​กล้า ​ถาม​เสียง​อ่อย​ว่า​แล้ว​จะ​เอา​ยัง​ไง​กับ​ตน

ooooooo

ที่​กอง​ถ่าย พริ้ง​ที่​เล่น​เป็น​นาง​ร้าย​ใน​ละคร​ที่​รัตติกาล​เล่น​เป็น​นางเอก เห่อเหิม​ทะเยอทะยาน​เล่น​แง่​กับ​ทีม​งาน​ไม่​ยอม​ใส่​ชุด​ที่​จัด​มา​ให้​เพราะ​สวย​สู้​รัตติกาล​ไม่ได้ แม​รี่​หมั่นไส้​พูด​เบาๆแต่​จงใจ​ให้​พริ้ง​ได้ยิน​ว่า “เพิ่ง​จะ​ดัง​ไม่​เท่า​ไหร่ ทำ​เป็น​ลั่น​ล้า​ดี๊ด๊า​อยาก​เทียบ​รัศมี​รติ”

พริ้ง​ได้ยิน​หัน​เอาเรื่อง​ทันที​เถียง​กัน​ไม่​กี่​คำ​พริ้ง​ก็​เล่น​บท​นาง​ร้าย​นอก​จอ​ตบ​จน​แม​รี่​หน้า​สะบัด​ถลา​ไป​ชน​เ​จิ​น​คู่หู​ของ​พริ้ง ถูก​เ​จิ​น​ผลัก​ไป​หา​พริ้ง​อีก เลย​ถูก​พริ้ง​ตบ​อีก​ฉาด​จน​หน้า​ชา​สมอง​มึน​ยืน​งง พริ้ง​เลย​ตบ​ทั้ง​สอง​ข้าง​พร้อม​กัน คราว​นี้​แม​รี่​หมุนคว้างไป​ทั้ง​ตัว จาก​นั้น​พริ้ง​ประกาศ

“ถ้า​วัน​นี้​พริ้ง​ไม่​สวย​กว่า​รติ พริ้ง​ไม่​ถ่าย” พูด​แล้ว​เดิน​เชิด​ออก​ไป​กับ​เ​จิ​น

พอ​แม​รี่​ได้สติ​ก็​แจ้น​ไป​ฟ้อง​รัตติกาล รัตติกาล​กำลัง​ปวด​หัวเรื่อง​ของ​ตัว​เอง​ไม่​ไป​เอาเรื่อง​กับ​พริ้ง​ตาม​คำ​ยุยง​ของ​แม​รี่ บอก​ว่า​ช่วง​นี้​ไม่​อยาก​สร้าง​ศัตรู ว่า​แล้ว​ขอ​ไป​เข้า​ฉาก แม​รี่​วิ่ง​ทะเล่อทะล่า​ตาม​ไป​ชน​ตัวประกอบ​สอง​คน​ที่​ยืน​รอ​อยู่ กลับ​ด่า​เขา​ว่า​มา​ยืน​เกะกะ เลย​ถูก​มอง​ตาขวาง

“ด่า​แล้ว​ยัง​มา​จ้อง​หน้า​อีก เดี๋ยว​แม่​ก็​บอก​ผู้​ช่วย​ให้​ไล่​ออก​จาก​กอง​ซะ​นี่ พวก​ตัวประกอบ” แม​รี่​ด่า​แล้ว​เดิน​เชิด​ตาม​รัตติกาล​ไป

ที่แท้​ตัวประกอบ​ทั้ง​สอง​คือ​อี​สี​ดวง​กับ​กระทง​นั่นเอง อี​สี​ดวง​บอก​ว่า​เดี๋ยว​จัดการ​รัตติกาล​เสร็จ​ค่อย​จัดการ​นัง​ดำ​นี่ พอดี​ทีม​งาน​มา​เรียก​ไป​แต่งหน้า ทั้ง​สอง​จึง​รีบ​ไป

พริ้ง​นั่ง​ให้​ช่าง​แต่งหน้า​อยู่​ก่อน​แล้ว​บอก​ช่าง​ว่า​วัน​นี้​ตน​ต้อง​สวย​กว่า​รัตติกาล ช่าง​รับคำ​อย่าง​เอาใจ

ระหว่าง​เข้าไป​ให้​ช่าง​แต่งหน้า​นั้น ทีม​งาน​คน​หนึ่ง​เอา​เครื่องประดับ​เข้า​มา พริ้ง​เห็น​ปิ่น​ปัก​ผม​หยิบ​ขึ้น​มา​ดู​ชม​ว่า​สวย​จัง ถาม​ว่า​ของ​เก่า​หรือ​ของ​ทำ​ใหม่ ทีม​งาน​บอก​ว่า​เป็น​ของ​เก่า​แท้ๆ เพิ่ง​ยืม​มา​จาก​ร้าน​ขาย​ของ​โบราณ

กระทง​หูผึ่ง​เหล่​มอง​ปิ่น​ปัก​ผม​แล้ว​ตะลึง​อึ้ง จำ​ได้​ว่า​เป็น​ปิ่น​ปัก​ผม​ของ​หม่อมเจ้า​มาลา เมื่อ​ทีม​งาน​เอา​ปิ่น​ปัก​ผม​เดิน​ผ่าน​กระทง​กับ​อี​สี​ดวง​ไป ทั้ง​สอง​ต่าง​ขนลุก​ซู่​ด้วย​ความ​หวาด​กลัว​ปิ่น​โบราณ​นั้น...

ooooooo

เพราะ​กลัว​ถูก​แม่​จับ​ได้​ว่า​กลับ​เมือง​ไทย​แล้ว ตะวัน​ฉาย​ตัดสินใจ​เท​กระเป๋า​ซื้อ​บ้าน​ต่อ​จาก​รุ่น​พี่​ที่​ไป​ตั้ง​หลัก​ปัก​ฐาน​ที่​เมืองนอก พา​พิชญ์​ไป​ดู พิชญ์แซว​ว่า​เตรียม​ไว้​เป็น​เรือนหอ​แหงๆ เพราะ​หมอดู​ยืนยัน​ว่า​เขา​กับ​รัตติกาล​เป็น​เนื้อคู่​กัน

สิ้น​เสียง​พิชญ์ ประตู​ก็​ปิด​กระแทก​เข้า​มา​อย่าง​แรง พิชญ์​กระโดด​ขี่​หลัง​ตะวัน​ฉาย​ถาม​เสียง​สั่น​ว่า​ทำไม​จู่ๆประตู​ถึง​ปิด​เอง​ได้ ก่อน​ซื้อ​ถาม​เจ้าของ​บ้าน​รึ​เปล่า​ว่า​บ้าน​หลัง​นี้​มี​ประวัติ​อะไร​ไหม

“ไม่​มี​เว้ย ไอ้​ตาขาว ไป​ได้​แล้ว ฉัน​ต้อง​รีบ​ไป​ทำ​งาน” ตะวัน​ฉาย​บอก​ให้​พิชญ์​ลง​จาก​หลัง​แล้ว​เดิน​ไป พิชญ์​เดิน​เหลียว​ซ้าย​แล​ขวา​หวาดๆแล้ว​เดิน​ตาม​ตะวัน​ฉาย​ไป

ที่​กระจกเงา​ใน​บ้าน กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​ยืน​แสยะ​ยิ้ม​มอง​ตาม​สอง​หนุ่ม​ไป​อย่าง​สะใจ

เมื่อ​ตะวัน​ฉาย​ขับ​รถ​กลับ​ก็​ถูก​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​นั่ง​รถ​ไป​ด้วย ทำให้​รถ​หนัก​จน​เร่ง​อย่างไร​ก็​ไม่​ขึ้น​ ซ้ำ​ยัง​โผล่​หน้า​ไป​หลอก​ตะวัน​ฉาย​จน​ตกใจ​หัก​พวงมาลัย​ออก​ข้าง​ทาง หัว​กระแทก​พวงมาลัย​แต่​ดี​ที่​แค่​มึนๆ

ลง​จาก​รถ​มา​ดู​ก็​ตกใจ​ที่​รถ​เกือบ​ชน​เสา​ไฟฟ้า แต่​พอ​จะ​กลับ​ขึ้น​รถ​ก็​ตกใจ​ยิ่ง​กว่า​เมื่อ​เห็น​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​ใน​ชุด​ทหาร​โบราณ​ยืน​จ้อง​หน้า​เหี้ยม​อยู่ แต่​ทั้ง​สอง​เข้า​ใกล้​ตะวัน​ฉาย​ไม่ได้​เพราะ​พอ​ตะวัน​ฉาย​ยกมือ​ขึ้น​ปัด​ป้อง ตัว​เขา​ก็​เปล่ง​ประกาย​เรืองรอง​จน​มัน​ทั้ง​สอง​ปวดแสบปวดร้อน​ผงะ​ถอย​แล้ว​หาย​วับ​ไป

พอ​ลด​มือ​ลง ตะวัน​ฉาย​ก็​ไม่​เห็น​อะไร​อยู่​ตรง​นั้น​แล้ว งง​ไป​พัก​หนึ่ง​เลย​คิด​ว่า​ตัว​เอง​ตาฝาด

ooooooo

ส่วน​ที่​กอง​ถ่าย รัตติกาล​มอง​ปิ่น​ปัก​ผม​ตัว​เอง​ใน​กระจก​แล้ว​ก็​รู้สึก​แปลกๆกับ​ปิ่น​อัน​นี้ กระทง​กับ​อี​สี​ดวง​จับตา​มอง​อยู่​ปรารภ​กัน​ว่า​ตอน​ที่​คุณ​หลวง​ทิ้ง​ปิ่น​ลง​น้ำ​คง​มี​ใคร​พบ​แล้ว​นำ​ออก​จาก​ป่า​จันทรา แต่​มัน​ไม่​ควร​ถูก​พบ​อีก​ครั้ง กระทง​เร่ง​อี​สี​ดวง​ให้​รีบ​จัดการ​กับ​รัตติกาล​ตาม​คำสั่ง​คุณ​หลวง​ดี​กว่า

“เดี๋ยว​เจ้า​ค่ะ​คุณ​กระทง ดู​คุณ​รัตติกาล​สิ​เจ้า​คะ เอาแต่​มอง​ปิ่น​อัน​นั้น​ตลอด​เวลา ดิฉัน​ว่า​บางที​ปิ่น​นั่น​อาจจะ​ทำให้​คุณ​รัตติกาล​ระลึก​ชาติ​ได้”

แต่​ไม่ทัน​ไร​แม​รี่​ก็เ​ข้า​มา​ถาม​รัตติกาล​ว่า​เรียบร้อย​หรือ​ยัง

“พี่​แมร์​ ช่วย​รติ​นึก​หน่อย​สิ ใส่​ชุด​นี้​แล้ว​รติ​คุ้นๆยัง​ไง​ไม่​รู้ ทรง​ผม​แบบ​นี้ แต่งหน้า​แบบ​นี้​ ชุด​แบบ​นี้ รติ​ต้อง​เคย​แต่งตัว​แบบ​นี้​มา​แล้ว​แน่ๆ”

“โธ่​เอ๊ย...น้อง​รติ​ขา ก็​ปี​ที่​แล้ว​งาน​โชว์​ตัว​สงกรานต์​ถนน​ข้าวสาร​ไง​คะ” แม​รี่​พูด​อย่าง​มั่นใจ​ รัตติกาล​จำ​ได้ แม​รี่​เลย​เร่ง​ให้​รีบ​ไป​กัน

กระทง​หัน​ขวับ​มอง​อี​สี​ดวง​อย่าง​ไม่​พอใจ​ที่​ทำให้​เสีย เวลา​พลาด​โอกาส อี​สี​ดวง​หน้าจ๋อย​แก้ตัว​ว่า

“ก็...ดิฉัน​นึก​ว่า​คุณ​รัตติกาล​จะ​ระลึก​ชาติ​ได้​เจ้า​ค่ะ”

ooooooo

กระทง​กับ​อี​สี​ดวง​เปลี่ยน​แผน​ใหม่ โดย​อี​สี​ดวง​เข้า​สิง​เ​จิ​น และ​กระทง​เข้า​สิง​พริ้ง เมื่อ​เริ่ม​ถ่าย​พริ้ง​ที่​ถู​กกระทง​เข้า​สิง​ถาม​เ​จิ​น​ที่​ถูก​อี​สี​ดวง​เข้า​สิง​ว่า​ตอน​นี้​เล่น​เรื่อง​อะไร​อยู่ อี​สี​ดวง​เอา​บท​มา​ดู​บอก​ว่า​เล่น​เรื่อง​สาป​ภูษา เป็น​ฉาก​เด็ด​ด้วย​ตน​ดู​มา​หลาย​รอบ​จำได้​ขึ้นใจ​เลย

“ดี...ข้า​รู้​แล้ว​ว่า​จะ​จัดการ​ด้วย​วิธี​ไหน   ฉาก​นี้​แหละ ที่​รัตติกาล​จะ​ต้อง​พบ​กับ​ความ​ตาย” พริ้ง​หัน​มอง​หน้า​เ​จิ​น​ยิ้ม​เหี้ยม​ให้​กัน

ตะวัน​ฉาย​เพิ่ง​มา​ถึง สวัสดิการ​บอก​ว่า​เขา​จะ​ถ่าย​กันแล้ว​และ​เมื่อ​ครู่​นี้​รัตติกาล​ก็​ถาม​หา​เขา​ด้วย ​ตะวัน​ฉาย​ถาม​ว่า​ถามหา​ทำไม สวัสดิการ​ส่าย​หน้า​บอก​ว่า​ไม่​รู้​แล้ว​เดิน​ออก​ไป ตะวัน​ฉาย​นิ่ง​คิด​สงสัย

การ​ถ่ายทำ​เริ่ม​แล้ว พี่​ปิ๊ด​บอก​รัตติกาล​ว่า​ขอ​ฉาก​นี้​เท​ก​เดียว​เลย มี​พลัง​เท่าไร​ปล่อย​มา​ให้​หมด​ แล้ว​หัน​ไป​เรียก​พริ้ง​แต่​ไม่ทัน​พูด​อะไร พริ้ง​ก็​ตอบ​มา​พร้อม​สายตาน่ากลัว​ว่า“ข้ารู้ ไม่​ต้อง​สั่ง​ข้า...” ทำเอา​พี่​ปิ๊ด​สะดุ้ง​รีบ​บอก​โอ​เค แล้วสั่งแอ็กชั่น

ปรากฏ​ว่า​กระทง​ที่​สิง​พริ้ง​อยู่ และ​อี​สี​ดวง​ที่​สิง​เ​จิ​นอยู่ ต่าง​เล่น​นอก​บท​กัน​อย่าง​รุนแรง พริ้ง​พยายาม​จะ​ฆ่า​รัตติกาล​

ให้​ได้ จน​ทุก​คนใน​กอง​ถ่าย​ตกใจ​มอง​กัน​เห​วอ แต่​พี่​ปิ๊ด​กลับชอบใจ​สั่ง​ให้​เล่น​ต่อ​บอก​ว่า​มัน​ดี

กระทง​ใน​ร่าง​พริ้ง​บีบ​คอ​รัตติกาล​จน​หน้า​เขียว พี่​ปิ๊ด​ก็​ยัง​หัวเราะ​พอใจ จน​กระ​ทั่ง​ตะวัน​ฉายวิ่ง​เข้า​มา รัตติกาล​พยายาม​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ ตะวัน​ฉาย​วิ่ง​เข้าไป​ใน​ฉาก​ทันที

พริบตา​นั้น​ทั้ง​กระทง​และ​อีสี​ดวง​ใน​ร่าง​พริ้ง​กับ​เ​จิ​น​ต่าง​ร้อง​กัน​โหยหวน​เพราะ​แสง​ที่​เปล่ง​จาก​ตะวัน​ฉาย ทั้ง​กระทง​และ​อีสี​ดวง​ออก​จาก​ร่าง​พริ้ง​กับ​เ​จิ​น​ทันที   สอง​สาว​ล้มพับ​สลบเหมือด​กับ​ที่

ตะวัน​ฉาย​เข้าไป​ประคอง​รัตติกาล​ที่​ตกใจ​กลัว​จน​ตัวสั่น​กอด​เขา​ไว้​แน่น ตะวัน​ฉาย​เอง​ก็​กอด​เธอ​ไว้​อย่าง​เป็น​ห่วง

ooooooo

คุณหญิง​ภัท​รา​กับ​หาญ​กล้า​พา​กัน​ลุย​ไป​ที่​บ้าน​ของ​ตะวัน​ฉาย ​ร้อง​เรียก​ค้น​หา​ทั่ว​บ้าน​ก็​ไม่​เจอ​ตัว แต่​ไป​ทะเลาะ​ล้ม​ทับ​กัน​ที่​ห้อง​นอน​ของ​ตะวัน​ฉาย​ปากต่อปาก​จุ๊บ​กัน​ทำเอา​ถ่าน​ไฟ​เก่า​เกือบ​คุ พอ​รู้ตัว​ต่าง​ก็​ผละ​จาก​กัน หาญ​กล้า​ลูบ​รอย​ลิปสติก​ที่​ปาก​ตัว​เอง​ไป​ดมๆแล้ว​บ่น​อุบอิบ​ว่า

“ยัย​ขี้​เหนียว​เอ้​ย ยี่สิบ​กว่า​ปี​ไม่​เปลี่ยน​ลิปสติก​เลย กลิ่น​เดิม​รส​เดิม​เป๊ะ”

ทั้ง​ภัท​รา​และ​หาญ​กล้า​ต่าง​โทษ​ว่า​ลูก​ของ​อีก​ฝ่าย​มาจับ​ลูก​ของ​ตน เป็น​ตาย​อย่างไร​ก็​ไม่​ยอม​ให้​สอง​คน​นี้​คบ​กัน​เด็ดขาด ตาม​ลุย​ไป​ถึง​กอง​ถ่าย​หมาย​จะ​ดึง​ลูก​ของ​ตน​ออก​จาก​ลูก​ของ​อีก​ฝ่าย

ที่​กอง​ถ่าย​กำลัง​วุ่นกันกับ​เหตุการณ์​ที่​ไม่​มี​ใคร​รู้​ว่า​เกิด​จาก​อะไร รัตติกาล​ถูก​พริ้ง​บีบ​คอ​เกือบ​ตาย​ทั้งที่​ใน​บท​ไม่มี แล้ว​จู่ๆพริ้ง​กับ​เ​จิ​น​ก็​ล้ม​หงาย​ผลึ่ง​เมื่อ​ตะวัน​ฉาย​เข้า​มา​ช่วย​รัตติกาล

แต่พอ​รู้สึก​ตัว​ขึ้น​มา พริ้ง​กับ​เ​จิ​น​ก็​เล่า​ขน​หัว​ลุก​ว่า​เมื่อกี้​ตน​เห็น​ผี แล้ว​ทั้ง​สอง​ก็​ร้องไห้​ฟูมฟาย​พร่ำ​ร้อง​แต่​ว่า“กลัวแล้ว...

กลัว​แล้ว​อย่า​เข้า​มา”ปาก​ร้อง​ตะโกน​ตัว​สั่น​เทิ้ม ทั้ง​ยัง​ไม่​ยอม​ให้​ใคร​เข้า​​ใกล้​ด้วย

ครั้น​พริ้ง​หัน​มา​เห็น​รัตติกาล​ก็​ปรี่​เข้า​มา​ขอโทษ ยืนยันว่า​ตน​ไม่ได้​ทำร้าย​เธอ​แต่ผี​มัน​สิง​มัน​สั่ง​ให้​ทำ มันสั่ง​ให้​ฆ่า​เธอ พูด​แล้ว​พริ้งก็​ตาเหลือก​เมื่อ​เห็น​กระทง​กับ​อี​สี​ดวง​ยืน​จ้อง​อยู่​ข้างหลัง​รัตติกาล ทั้ง​พริ้ง​และ​เ​จิ​น​ร้อง​เหมือน​คน​บ้า ท่ามกลาง​ความ​แปลก​ใจ​ของ​ทุก​คน​เพราะ​ไม่​มี​ใคร​เห็น​อย่าง​สอง​คน​นี้​เห็น

กระทง​กับ​อี​สี​ดวง​ตวัด​สายตา​มอง​รัตติกาล​กับ​ตะวันฉาย​อย่าง​ดุร้าย​อีก​ที​ก่อน​หาย​วับ​ไป

ooooooo

กระทง​กับ​อี​สี​ดวง​กลับ​ถึง​คฤหาสน์​จันทรา เจอ​หลวง​บวร​สงคราม​กำลัง​เกรี้ยวกราด​ใส่​บริวาร​อยู่​โดยเฉพาะ​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​ที่​ไป​ทำ​งาน​ไม่​สำเร็จ​กลับมา

“กระผม​กับ​ไอ้​ริ​ด​พยายาม​จะ​จัดการ​กับ​มัน​แล้ว​ขอรับ​แต่​ดวง​มหา​อุ​ดของ​มัน​มี​อานุภาพ​จริงๆ”กระทิง​ชี้แจง​ปาก​คอสั่น

หลวง​บวร​สงคราม​กระชาก​ทั้ง​กระทิง​และ​ไอ้​ริ​ด​ไป​บีบคอ​อย่าง​โกรธ​จัด​จน​ทั้ง​สอง​ดิ้น​พราดๆ

“คุณ​หลวง ปล่อย​มัน​สอง​ตัว​เถอะ​เจ้า​ค่ะ ดิฉัน​มี​ของ​สำคัญ​นำ​กลับ​มา​ด้วย” กระทง​รายงาน​แล้ว​เอา​ปิ่น​ปัก​ผม​ของ​ท่านหญิง​มาลา​ชู​ให้​ดู แทนที่จะ​ดีใจ คุณ​หลวง​กลับ​ตกใจ​ถามว่า​ไป​เอา​มา​จาก​ไหน กระทง​บอก​ว่าที่​กอง​ถ่าย​ของ​ท่านหญิง​มาลา คง​มี​คน​เจอ​แล้ว​นำ​ออก​​จาก​ป่า​จันทรา​ตกทอด​หลาย​มือ​จน​มา​อยู่​ที่​ร้าน​ขาย​ของ​โบราณ

“ท่านหญิง​ทำลาย​ความ​รัก​ที่​ข้า​มี​ต่อ​ท่านหญิง​ด้วย​ปิ่น

อัน​นี้ ​เพราะฉะนั้น​มัน​คือ​ตัวแทน​ความ​จงเกลียดจงชัง​ที่​ท่านหญิง​มี​ต่อ​ข้า เอา​มัน​ไป​ให้​ไกลๆข้า”คุณ​หลวง​หวาด​กลัวลนลาน

สุดท้าย​กระทง​เสนอ​ให้​เอา​ไป​เก็บ​ใน​ที่​ปลอดภัย​เพื่อ​ไม่ให้​นำ​ภัย​มา​สู่​คุณ​หลวง​อีก

ooooooo

ที่​กอง​ถ่าย​ยัง​โกลาหล​กัน​ไม่​หยุด รัตติกาลใจคอ​ไม่​ดี​ยิ่ง​เมื่อ​คิดถึง​พริ้ง​ตอน​ที่​ถูก​กระทง​สิง​เงื้อ​ปิ่น​คำราม“ถึง​เวลา​ตาย​ของ​เธอ​แล้ว​รัตติกาล”ก็​ทำเอา​เธอ​ขวัญ​ผวา

พัดชา​ที่​ไป​ทำ​ข่าว​และ​เจอ​ศพ​ของ​อิง​ค์​ใน​โรงแรม​ที่​ถูก​ฆาตกรรม โทร.​มา​บอก​รัตติกาล​ว่า​อิง​ค์​ตาย​แล้ว ตาย​อย่าง​สยอง​มาก​ตา​ถลน​มือ​เกร็ง​หน้าซีด ไม่​มี​เลือด​เลย​สงสัย​ก่อนตาย​คง​เจอ​เรื่อง​สยอง​สุดๆ

“พอได้​แล้ว ไม่​ต้อง​สาธยาย” รัตติกาล​ร้อง​ห้าม​อย่าง​ทน​ฟัง​ไม่ได้

“รติ...ที่​หมอดู​ตา​ทิพย์​ว่า​แก​กำลัง​โดน​เจ้ากรรม​นายเวร​ตาม​เอาชีวิต​อยู่ ฉัน​ว่า​ของ​อย่าง​นี้​ไม่​เชื่อ​อย่า​ลบ​หลู่​แล้ว​ล่ะแก” พัดชา​เตือน​เพื่อน​เสียง​สั่น​มา​ตาม​สาย

ฟัง​พัดชา​แล้ว​รัตติกาล​หน้าซีด​เครียด​จัด​ขนลุก​ซู่​แต่ยัง​ปฏิเสธ​เสียง​สั่น​ว่า​ไม่​จริง เป็น​ไป​ไม่ได้​จน​ตะวัน​ฉาย​ต้อง​เข้าไป​ปลอบ​เธอ​จึง​ดี​ขึ้น บอก​เขา​ว่า​อิง​ค์​ตาย​แล้ว ตาย​เพราะ​ตน ใคร​อยู่​ใกล้​ตน​ต้อง​ตาย​พูด​แล้ว​ร้องไห้​ฮือๆ

ตะวัน​ฉาย​สงสาร​ดึง​เธอ​เข้าไป​กอด​ไว้​แน่น ปลอบ​ใจ​อย่าง​อ่อนโยน อบอุ่น​ว่า

“คุณ​ไม่​ต้อง​กลัว​อะไร​ทั้งนั้น อยู่​กับ​ผม​ไว้ รับรอง​ไม่​มี​ใคร​ทำ​อะไร​คุณ​ได้​หรอก”

รัตติกาล​สบตา​เขา​นิ่ง รู้สึก​อบอุ่น​และ​ปลอดภัย​อย่าง​ประหลาด​เมื่อ​อยู่​ใน​อ้อม​กอด​ของ​เขา

ooooooo

ภัท​รา​กับ​หาญ​กล้า​มา​ถึง​กอง​ถ่าย​เจอ​แม​รี่​ถามว่า​รัตติกาล​อยู่​ไหน  แม​รี่​พา​เดิน​ไป​หา​รัตติกาล​  ระหว่างทาง​ทั้ง​คู่​ก็​ยัง​จิก​กัด​กัน​ไม่​ยอม​หยุด จน​เมื่อ​มา​ถึง​ลาน​จอดรถ​เห็น​ตะวัน​ฉาย​เปิด​ประตู​รถ​ให้​รัตติกาล​ขึ้น​นั่ง​แล้ว​ขับออกไป​อย่าง​เร็ว หาญ​กล้า​บอก​ภัท​รา​ให้​โทร.​เรียก​ตะวัน​ฉาย​กลับ​มา​ไม่​อย่าง​นั้น​ตน​จะ​แจ้ง​ตำรวจ

“เสียใจ...ฉัน​ไม่​มี​เบอร์​ลูก​ฉัน แล้ว​ก็​อย่า​คิด​ว่า​ฉัน​จะ​ยอม​ให้​แก​เอา​ตำรวจ​เข้า​มา​ยุ่ง​ด้วย เพราะ​เห็นๆอยู่​ว่า​ลูกสาว​แก​ลัน​ล้า​ดี๊ด๊า​ตาม​ลูก​ชาย​ฉัน​ไป​เอง เชอะ!”ภัท​รา​สะบัด​หน้าใส่​หาญ​กล้า​แล้ว​เดิน​เชิด​ไป หาญ​กล้า​เถียง​ไม่​ออก​ยืน​มอง​ตามไป​อย่าง​เจ็บใจ

เมื่อ​ภัท​ราก​ลับ​ถึง​บ้าน​เจ​อบ​อย​ฮ่ะ ภั​ทราบ​อก​ว่า​เจ็บใจ​ที่​ตะวัน​ฉาย​ถูก​รัตติกาล​ปั่นหัว​เสีย​จน​บ้านช่อง​ไม่​ยอม​กลับ บอย​ฮ่ะ​อาสา​จะ​สาด​น้ำกรด​รัตติกาล​ให้​เอา​ไหม​เพราะ​ขืนปล่อย​ไว้​หนู​ดี​ระ​แคะระ​คาย​เข้า​คุณหญิง​จะ​แย่

“ฉัน​ไม่​มี​วัน​รับ​ลูก​สาว​ของ​ไอ้​เฒ่า​ปาก​เสีย​มา​เป็น​ลูกสะใภ้​ฉัน​แน่ แต่​ฉัน​จะ​ปล่อย​ให้​ลูก​ชาย​ฉันเริงร่า​ไป​กับ​นัง​นั่น​ก่อน ยัง​ไง​ฝ่าย​ฉัน​ก็​ผู้ชาย​ ไม่​มีเสียหาย​อะไร​อยู่​แล้ว แต่​ลูก​สาว​มัน​สิ​จะ​ต้อง​เสียหาย​มาก​กว่า ​หึๆๆๆ” ภัท​รา​ยิ้ม​ร้ายกาจ จน​บอย​ฮ่ะ​ยอม​รับ​ว่า​คุณหญิง​นี่​ร้าย​ตัว​แม่​จริงๆ

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​พา​รัตติกาล​มา​หา​พิชญ์​ขอ​ให้​เณร​เปี๊ยก​ให้​ช่วย​รัตติกาล​หน่อย​เพราะ​เธอ​ไม่ค่อย​สบายใจ พิชญ์​จึง​พา​ตะวัน​ฉาย​เข้าไป​ใน​โบสถ์​หา​เณร​เปี๊ยก​ที่​กำลัง​สวด​มนต์​อยู่ ส่วน​รัตติกาลรอ​อยู่​ข้าง​นอก​กับ​พัดชา​ที่มา​อยู่​เป็น​เพื่อน

ระหว่าง​นั้น  ​รัตติกาล​เล่า​ถึง​ความ​น่า​กลัว​ใน​สิ่ง​ที่​ตน​เห็น​ให้​พัดชา​ฟัง พัดชา​ถาม​ว่า​แล้ว​ตะวัน​ฉาย​จะ​ช่วย​เธอ​ได้​จริง​หรือ รัตติกาล​บอก​ความรู้สึก​ว่า ทุก​ครั้ง​ที่​อยู่​ใกล้​เขา​ตน​รู้สึก​อบอุ่น​และ​ปลอดภัย

พอดี​ตะวัน​ฉาย​กับ​พิชญ์​ออก​มา​พา​สอง​สาว​เข้าไป​ใน​โบสถ์ เห็น​เณร​เปี๊ยก​กำลัง​จุด​ธูป​บูชา​พระ​พนม​มือ​สวด​มนต์​ดู​ขรึม ​ขลัง พัดชา​ถาม​พิชญ์​ว่า​เณร​ตัว​กะ​เปี๊ยก​นี่​จะ​ช่วย​ได้​จริง​หรือ พิชญ์​รับรอง​ว่า​เณร​เป็น​ศิษย์​ก้นกุฏิ​เบอร์​หนึ่ง​ของหลวง​ตา เรียน​วิชา​จาก​หลวง​ตา​มา​หลาย​ปี

ตะวัน​ฉาย​ตัดบท​ว่า​ให้​เณร​บอก​เรื่อง​ที่​ไป​ปรึกษา​หลวง​ตา​มา​ดี​กว่า เณร​เลย​เล่า​เป็น​ฉากๆว่า

“ก็​อย่าง​ที่​โยม​พี่​คน​สวย​กลัว​และ​กังวล​นั่นแหละ​จ้ะ เณร​เอา​ดวง​ชะตา​ของ​โยม​พี่​ให้​หลวง​ตา​ดู​ หลวง​ตา​บอก​ว่า​โยม​พี่​คน​สวย​จะ​ต้อง​แต่งงาน​กับ​โยม​พี่​ตะวัน​ฉาย เคราะห์​หาม​ยาม​ร้าย​ก็​จะ​พอ​บรรเทา​จาก​เจ้ากรรม​นายเวร​ได้​จ้ะ”

รัตติกาล​ขัด​ขึ้น​ทันที​ว่า​เณร​อย่า​ล้อ​เล่น เณร​ยืนยัน​ว่าที่​พูด​นี่​พูด​ตาม​หลวง​ตา​ทุก​คำ​เลย​นะ รัตติกาล​ไม่​เชื่อ​จะ​ไป​ถาม​หลวง​ตา​เอง ตะวัน​ฉาย​ถาม​ว่า​เป็น​ผู้หญิง​จะ​ไป​หา​หลวง​ตา​ถึง​เตียง​ได้​ยัง​ไง ยืนยัน​ว่า

“หลวง​ตา​พูด​มา​แบบ​นั้น​จริงๆ หมอดู​ตา​ทิพย์​ก็​ยืนยัน แล้ว​ที่​คุณ​ตาม​ผม​มา​ก็​เพราะ​คุณ​เอง​ก็​เจอ​มา​กับ​ตัว​ไม่​ใช่​หรือ”

รัตติกาล​เถียง​ไม่​ออก​ถาม​ว่า​ไม่​มี​ทาง​อื่น​เลย​หรือ​ จะ​ให้​สร้าง​โบสถ์ สร้าง​ห้อง​นํ้า สร้าง​ศาลา​ถวาย ตน​ยอม​ทำให้​หมด แต่​ถ้า​ให้​แต่งงาน​กับ​ตะวัน​ฉาย​นี่...ขอ​ผ่าน

“สร้าง​บุญ​สร้าง​กุศล​เป็น​เรื่อง​ดี​จ้ะ ถวาย​จักรยาน​ให้​เณร​ด้วย​กุศล​ยิ่ง​แรง แต่​กรรม​ที่​โยม​พี่​กำลัง​เจอ​เป็น​กรรม​เก่า​ที่​ต้อง​ชดใช้ ยัง​ไง​โยม​ก็​หนี​ไม่​พ้น​จ้ะ”

เมื่อ​ออก​จาก​โบสถ์​ตะวัน​ฉาย​บอก​พิชญ์​ว่า​ตน​ไม่​อยาก​ลงเอย​กับ​ผู้หญิง​ที่​อยู่​ใกล้​แล้ว​มี​แต่​เรื่อง​สยอง​แบบ​นี้ แต่​พิชญ์ ยํ้า​ว่า​ชั่วโมง​นี้​มี​แต่​รัตติกาล​เท่านั้น​ที่​เป็น​ทางออก​ทาง​เดียว​ของ​เรา

รัตติกาล​บอก​พัดชา​ว่า​ตน​ไม่​เอา​ด้วย​หรอก พัดชา​ก็​บ่น​ว่า​แบบ​นี้​มัดมือชก​กัน​ชัดๆ ดังนั้น เมื่อ​ตะวัน​ฉาย​เดิน​เข้า​มา​ถาม​ว่า​ตกลง​จะ​เอา​ยัง​ไง พัดชา​ตอบ​ไป​ทันที​ว่า

“ฉัน​กับ​เพื่อน​ตกลง​กัน​แล้ว​ว่า​จะ​หา​ทาง​จัดการ​ปัญหา​นี้​เอง”

ooooooo

เณร​เปี๊ยก​เจอ​ดี​จน​ได้ เมื่อ​ออก​ไป​เห็น​กระทง​ยืน​อยู่​ข้าง​รถ​ของ​รัตติกาล ขณะ​สอง​สาว​เดิน​ไป​ที่​รถ กระทง​ขู่​เณร​ว่า​เป็น​เด็ก​เป็น​เล็ก​อย่า​ยุ่ง​เรื่อง​ชาว​บ้าน เณร​กลืน​นํ้า​ลาย​เอื๊อก​รีบ​บอก​ว่า​ไม่​ยุ่ง​แล้ว​พลาง​ก็​

หัน​หลัง​วิ่ง​จีวร​ปลิว​กลับ​มา​หา​พิชญ์​กับ​ตะวัน​ฉาย​ที่​ยัง​คุย​กัน​อยู่ บอก​ว่า​ตน​ถูก​ผีหลอก ตอน​นี้​ผี​ตาม​รัตติกาล​ไป​แล้ว

ตะวัน​ฉาย​เป็น​ห่วง​รัตติกาล​ขึ้น​มา รีบ​ไป​โรงแรม​ที่​รัตติกาล​เป็น​พิธีกร​งาน​ปาร์ตี้​ทันที

หาญ​กล้า​กำลัง​หว่านล้อม​ลูก​สาว​ไม่​ให้​ยุ่ง​กับ​ตะวัน–

ฉาย เธอ​จึง​เล่า​ให้​ฟัง​ว่า อิง​ค์​ตาย​ไป​แล้ว​และ​หมอดู​ก็​ทำนาย​ว่า​ทุก​คน​ที่​เกี่ยวข้อง​กับ​ตน​ไม่​มี​ใคร​รอด​สัก​ราย ​แต่​หาญ​กล้า​ไม่​เชื่อ

“รติ​ก็​ไม่​อยาก​เชื่อ​เหมือน​กัน​ค่ะ​พ่อ แต่​รติ​เห็น​จริงๆ

ผู้หญิง​คน​นั้น​ต้องการ​ให้​รติ​ตาย”

แม​รี่​ติง​ว่า​ไป​กัน​ใหญ่​แล้ว​โทษ​ว่า​พริ้ง​ร่วมมือ​กับ​ตะวันฉาย​แต่ง​เรื่อง​หลอก​ให้​เธอ​หลง​เชื่อ​มาก​กว่า หาญ​กล้า​ผสมโรง​ด่า​ตะวัน​ฉาย​ว่า​เจ้าเล่ห์​นิสัย​ถอด​แบบ​แม่​มา​ไม่​มี​ผิด ยืนยัน​ว่า​โลก​นี้​ไม่​มี​ผี แม​รี่​ดู​นาฬิกา​แล้ว​เร่ง​ให้​รัตติกาล​รีบ​แต่งตัว​เพราะ​จวน​ได้​เวลา​เปิด​งาน​แล้ว รัตติกาล​จึง​ขอ​ให้​พ่อ​กับ​แม​รี่​ลง​ไป​ก่อน​ตน​ขอตัว​ทำ​งาน

หาญ​กล้า​ออก​จาก​ห้อง​พัก​เดิน​ไป​ที่​หน้า​ลิฟต์​เจอ​ตะวันฉาย​ออก​จาก​ลิฟต์​พอดี ปรี่​จะ​เข้า​เล่น​งาน​เดิน​ดุ่ยๆเข้าหา​ไม่​ฟังตะวัน​ฉาย​ที่​พยายาม​จะ​ชี้แจง ทาง​เดียว​ที่​จะ​รอดตัว​คือ​หนี ตะวัน​ฉาย​วิ่ง​อ้าว​ไป หาญ​กล้า​วิ่ง​ตุ้บๆตั้บๆตาม​ไป แต่​ไม่ทัน ตะวัน​ฉาย​หาย​ไป​แล้ว

อึดใจ​เดียว​ก็​มี​พนักงาน​ของ​โรงแรม​เข็น​รถ​ผ่าน​มา หาญ​กล้า​เรียก​ไว้​ถาม​ว่า​เห็น​ผู้ชาย​สูงๆวิ่ง​ผ่าน​ทาง​นี้​บ้าง​รึ​เปล่า ชาย​คน​นั้น​ตอบ​ว่า​ไม่​เห็น หาญ​กล้า​ไม่​ติดใจ ขอบ​ใจ​แล้ว​ไล่​ให้​ไป​ได้​แล้ว

ที่แท้​เขา​คือ​ตะวัน​ฉาย พอ​พ้น​จาก​หาญ​กล้า​มา​ก็​แอบ​ถอน​ใจ​โล่ง​อก​ที่​มุม​ตึก อึดใจ​ก็​รีบ​วิ่ง​ไป​ที่​ห้อง​รัตติกาล

ooooooo

แม​รี่​เดิน​ร้องเพลง​หงิงๆ ออก​จาก​ห้อง​รัตติกาล จน​เกือบ​ถึง​ลิฟต์​ก็​เจอ​กระทง​ใน​ชุด​โบราณ​ยืน​หน้าซีด​จน​เขียว​อยู่ แม​รี่​ถูก​กระทง​แยกเขี้ยว​ใส่​ตกใจ​จน​หมด​สติ​อยู่​หน้า​ลิฟต์ ครู่​หนึ่ง​ก้อง​ที่​เป็น​ออร์​กะไนซ์​จะ​มา​ตาม​รัตติกาล เจอ​แม​รี่​นอน​หมด​สติ​อยู่​หน้า​ลิฟต์​ก็​ตกใจ พริบตาเดียว​ก้อง​ก็​ถูก​กระทง​แยกเขี้ยว​ใส่​จน​สลบ​ไป​อีก​คน กระทง​มอง​เหยื่อ​ทั้ง​สอง​ที่นอน​ก่าย​กัน​ที่​พื้น​อย่าง​สะใจ

ส่วน​รัตติกาล​อยู่​ใน​ห้อ​งกำ​ลัง​แต่งหน้า​อยู่ พอ​ลุก​จะ​เดิน​ออก​จาก​ห้อง​ก็​ตกใจ​ผงะ​เมื่อ​เห็น​หลวง​บวรฯ​ใน​ชุด​ทหาร​โบราณ​ยืน​จ้อง​อยู่ พอ​ถาม​ว่า​เป็น​ใคร เข้า​มา​ใน​ห้อง​นี้​ได้​ยัง​ไง ก็ได้​รับคำ​ตอบ​ที่​ชวน​ขน​หัว​ลุก​ว่า

“ท่านหญิง กระผม​จะ​มา​รับ​ตัว​ท่านหญิง”

รัตติกาล​ตกใจ​สุดขีด​ไล่​ให้​ออก​จาก​ห้อง​กลับ​ถูก​เดิน​เข้าหา เธอ​ถอย​ไป​จน​หยุด​ที่​กระ​จก​บาน​ใหญ่ พอ​เหลือบ​มอง​จึง​เห็น​ว่า​ไม่​มี​เงา​ของหลวง​บวรฯ​ใน​กระจกเงา เธอ​ยิ่ง​ตกใจ​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ หู​แว่ว​เสียง​หลวง​บวรฯ​บอก​ก่อน​เธอ​จะ​หมด​สติ​ไป​ว่า

“ได้​เวลา​ที่​ท่านหญิง​จะ​ต้อง​กลับ​ไป​เรือนหอ​ของ​เรา​แล้ว​ขอรับ”

หลวง​บวรฯ​ประคอง​เธอ​ไป​วาง​ไว้​บน​เตียง เอ่ย​ขออภัย​ที่​ทำให้​ตกใจ พร่ำ​บอก​ว่า

“แต่​กระผม​จำเป็น​ต้อง​ทำ  ​เพราะ​ท่านหญิง​คือ​รัก​เดียว​ที่​กระผม​เฝ้า​รอ​มา​นาน​แสน​นาน และ​นี่​ถึง​เวลา​แล้ว​ที่​กระผม​จะ​ได้​ยุติ​ความ​ทรมาน​เสียที” พูด​พลาง​ยื่น​ข้อ​มือ​ที่​มี​เลือด​ของ​ตัว​เอง​ไป​จ่อ​ที่​ปาก​รัตติกาล​ให้​เธอ​ดื่ม เฝ้า​มอง​รัตติกาล​อย่าง​แสน​เสียดาย

เวลา​เดียวกัน​ตะวัน​ฉาย​วิ่ง​มา​ถึง​หน้า​ลิฟต์​เจอ​แม​รี่​หมด​สติ​นอน​ก่าย​อยู่​กับ​ก้อง​ก็​ตกใจ​แต่​เป็น​ห่วงรัตติกาล​จึง​รีบ​วิ่ง​ขึ้น​ไป​ที่​ห้อง เจอ​เธอ​นอน​หมด​สติ​อยู่​บน​เตียง พอได้​สติ​เห็น​ตะวัน​ฉาย​เธอ​โผ​เข้า​กอด​อ้อนวอน

“ตะวัน​ฉาย...ช่วย​ฉัน​ด้วย...ฮือๆ” ตะวัน​ฉาย​กอด​เธอ​ไว้​บอก​ว่า​ไม่​ต้อง​กลัว​ตน​มา​ช่วย​แล้ว “อยู่​กับ​ฉันนะ อย่า​ให้​ฉัน​อยู่​คน​เดียว” รัตติกาล​ก​อด​เขา​ไว้​แน่น

ตะวัน​ฉาย​กอด​เธอ​ไว้​แน่น​บอก​ว่า “ผม​สัญญา” ต่าง​มอง​หน้า​กัน​ใน​อ้อม​กอด​ของ​กันและกัน​แล้ว​ตะวัน​ฉาย​ก็​ประคอง​เธอ​ออก​จาก​ห้อง พา​ไป​อยู่​ที่​บ้าน​ของ​เขา

แม้​รัตติกาล​จะ​ตะขิดตะขวง​ใจ​แต่​ความ​สุภาพ​ของ​ตะวัน​ฉาย​ทำให้​เธอ​คลาย​กังวล เขา​บอก​ให้​เธอ​ไป​อาบ​น้ำ​ก่อน ระหว่าง​นั้น​ภัท​รา​กับ​บอย​ฮ่ะ​มา​ซุ่ม​ดู เห็น​รัตติกาล​ใน​ชุด​เตรียม​ไป​อาบ​น้ำ​ก็​เชื่อ​ว่า ​สอง​คน​ต้อง​มี​อะไร​กัน​แน่ๆ ภัท​รา​คำราม​อย่าง​เจ็บใจ​ว่า

“นัง​รัตติกาล ฝัน​ไป​เถอะ​ว่า​แก​จะ​อ่อย​ลูก​ชาย​ฉัน​ได้ แม้แต่​ขาอ่อน​ลูก​ชาย​ฉัน​แก​ก็ไม่ได้​เห็น” แล้ว​สั่ง​บอย​ฮ่ะให้​ไป​บอก​สมชาย​กับ​นังคิตตี้​ให้​เตรียม​แผน​ปฏิบัติการ​จัด​ฉาก​ให้​พร้อม พอ​บอย​ฮ่ะ​ผละ​ไป ภัท​รา​พึมพำ​อย่าง​สะใจ​ว่า “ไอ้​แก่...คราว​นี้

ลูก​สาว​แก​เสร็จ​ฉัน​แน่!”

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​รอจะ​อาบ​น้ำ​ต่อ​จาก​รัตติกาล แต่​เธอ​ก็​ไม่​ออก​มา​สัก​ที​ครั้น​ไป​ตะโกน​ถาม​ที่​หน้า​ห้องน้ำ​ก็​ไม่​มีเสียง​ตอบ   ​เพราะ​รัตติกาล​เปิด​ฝักบัว​เสียง​ดัง​นอน​แช่​ ใน​อ่าง​หลับตา​อย่าง​ผ่อนคลาย

บอย​ฮ่ะ​ไป​ตาม​สมชาย​กับ​คิตตี้​มา บอย​ฮ่ะ​สั่ง​การ​วาง​แผน​ให้​ทั้ง​สอง​ทำ​งาน​ตาม​คำสั่ง​ของ​ภัท​รา​ให้​คิตตี้​คอย​ดู​ต้นทาง สมชาย​เอา​ยา​นอน​หลับ​ให้​บอย​ฮ่ะ พอ​รับ​ยาบ​อย​ฮ่ะ​ก็​เท​ใส่​เหยือก​น้ำ​คนๆๆให้​ละลาย คิตตี้วิ่​งมาบ​อก​ว่า​ตะวัน​ฉาย​ลง​มา​แล้ว​ ทั้ง​สาม​รีบ​วิ่ง​หา​ที่​ซ่อน​ตัว

“ป่านนี้​ยัง​ไม่​เสร็จ​อีก หลับ​คา​ห้องน้ำ​เหรอ​ไง​เนี่ย” ตะวัน​ฉาย​บ่น​พลาง​เท​น้ำ​จาก​เหยือก​ใส่​แก้ว​ดื่ม​รวดเดียว​หมด จาก​นั้น​เดิน​กลับ​ขึ้น​ไป​  บอย​ฮ่ะ​โผล่​มา​ยิ้ม​อย่าง​สมใจ​ที่​แผน​สำเร็จ​ง้าย...​ง่าย

ตะวัน​ฉาย​ขึ้น​ไป​เร่ง​รัตติกาล​อีก เห็น​เงียบ​ผิด​ปกติ​เลย​ผลัก​ประตู​เข้าไป พอดี​รัตติกาล​กำลัง​จะ​ถอด​ชุด​คลุม​ออก เธอ​ร้อง​กรี๊ดๆๆแล้ว​พุ่ง​เข้า​เอา​สารพัด​อย่าง​ที่​ใกล้​มือ​ขว้าง​ปา​ใส่ ตะวัน​ฉาย​วิ่ง​หนี เธอ​ก็​ไล่​ตี​จนถึง​ห้อง​นอน

รัตติกาล​จับ​ตะวัน​ฉาย​ขึงพืด​บน​เตียง​ดึง​จมูก​ฉีก​ปาก​เขา​วุ่น​ไป​หมดจน​ตะวัน​ฉาย​ร้อง​ลั่น เสียง​คำราม​และ​เสียง​ร้อง​อย่าง​เจ็บปวด​ของ​ทั้ง​สองดัง​ไป​ถึง​หู​ภัท​รา สมชาย คิตตี้​ และ​บอย​ฮ่ะ ทุก​คน​ทำ​หน้า​สยอง​ ภัท​รา​ตา​ลุก​หา​ว่า​รัตติกาล​กำลัง​ปล้ำ​ลูก​ชาย​ตน

ครู่​หนึ่ง​เสียง​ก็​เงียบ​ไป สมชาย​ทำ​หน้า​เคลิ้ม​บอก​ว่า​รัตติกาล​คง​จะ​หมด​แรง​ไป​แล้ว

แต่​หา​รู้​ไม่​ว่า​ทั้ง​คู่​ยัง​โรมรัน​พันตู​กัน​อยู่ ครู่​หนึ่ง​ตะวัน–​ฉาย​ก็​หลับ​ผล็อย​ไป​ไม่​ไหวติง รัตติกาล​ขู่​ว่า ​ถ้า​ตน​นับ​หนึ่ง​ถึง​สาม​ไม่​ลุก​ขึ้น​มา​จะ​ตี​ซ้ำ​ให้​ตาย​เลย

หา​รู้​ไม่​ว่า​ ข้าง​หลัง​รัตติกาล​นั้น​บอย​ฮ่ะ​แอบ​ย่อง​เข้า​มา​ใน​มือ​ถือ​ผ้า​ชุบ​ยา​นอน​หลับ พอ​เธอ​นับ​ได้​แค่​สอง ก็​โดน​โปะ​ยาสลบ​ร่วง​ผล็อย​ไป​อีก​คน

จาก​นั้น การ​จัด​ฉาก​ดำเนิน​ไป​อย่าง​รวดเร็ว จับ​ตะวัน–​ฉาย​นอน​อยู่​กับ​รัตติกาล​บน​เตียง​มี​ผ้า​คลุม​เผย​ให้​เห็น​ไหล่​เปลือย​ทั้ง​คู่ ภัท​รา​จัด​ท่า​ให้​สอง​คน​นอน​กอด​กัน​แล้ว​ถ่ายรูป​เก็บ​ไว้​อย่าง​สะใจ

ooooooo

รุ่ง​ขึ้น ภัท​รา​พา​พวก​ของ​ตน​ไป​ที่​บ้าน​ตะวันฉาย พอ​เจอ​หาญ​กล้า​กับ​แม​รี่ ก็​ปรี่​เข้าไป​เอา​รูป​ยื่น​พรวด​ไป​ตรง​หน้า​ให้​ดู หาญ​กล้า​เถียง​ทันที​ว่า​ไม่​จริง​ต้องเป็น​รูป​ตัด​ต่อ​แน่ๆ ทั้ง​ยัง​ตะคอก​ภัท​รา อย่า​มา​ว่า​ลูก​สาวตน​เสียๆหายๆ ลูก​สาว​ตน​ไม่​มี​วัน​ทำ​เรื่อง​เสียหาย​แบบนี้​แน่นอน

“โ​ฮะๆๆสงสัย​แก​จะ​ไม่​รู้จัก​ลูก​สาว​ของ​ตัว​เอง​เสีย​แล้ว​ไอ้​เฒ่า เขา​เรียก​ว่า​กรรม​ตามทัน  ​ตอน​หนุ่มๆแก​อยาก​ทำร้าย​จิตใจ​ผู้หญิง​ดี​นัก ตอน​นี้​แก​เลย​ต้อง​มา​อกแตก​เพราะ​ลูก​สาวบ้าง” ภัท​รา​เยาะเย้ย​แต่​หาญ​กล้า​ก็​ยัง​ไม่​เชื่อ​อยู่ดี ภัท​รา​เลย​ท้า “ถ้า​เห็น​จาก​รูป​แล้ว​ยัง​ไม่​เชื่อ ก็​คง​ต้อง​ให้​ไป​ดู​ของจริง”

รัตติกาล​กับ​ตะวัน​ฉาย​ยัง​นอน​ก่าย​กอด​กัน​อยู่​บน​เตียง ทั้ง​สอง​ต่าง​ฝัน รัตติกาล​ฝัน​เรื่อง​เครื่องบิน​ตก ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ จน​ตัว​เอง​สะดุ้ง​ตื่น ส่วน​ตะวัน​ฉาย​ละเมอ​จะ​จับ รัตติกาล​ไป​แก้เผ็ด​ที่​แกล้ง​ตน รัตติกาล​ตกใจ คว้า​หมอน​ฟาด​ใส่​ไม่​ยั้ง จน​ตะวัน​ฉาย​ตื่น ยกมือ​ปัด​ป้อง​ร้อง​ว่า นี่​มัน​เรื่อง​อะไร​กัน

แต่​พอ​ก้ม​ดู​ตัว​เอง​ที่​ใต้​ผ้า​ห่ม​เห็น​ล่อนจ้อน​ก็​ยิ่ง​ตกใจ แต่​กลับ​หา​ว่า​รัตติกาล​ปล้ำ​ตน

“ไอ้...ไอ้​เลว” รัตติกาล​ด่า​ลุก​พรวด​ขึ้น​จะ​ทำร้าย​ตะวัน​ฉาย แต่​ตัว​เอง​กลับ​สะดุด​ผ้า​ห่ม​ล้ม​ทับ​เขา​เต็มตัว ต่าง​มอง​กัน​ตะลึง​อึ้ง

วินาที​นั้น​เอง หาญ​กล้า ภัท​รา และ​พวก​ก็​โผล่​พรวด​เข้า​มา​เห็น​เต็มตา พอ​รัตติกาล​เห็น​พ่อ​ก็​โผ​เข้า​กอด​พ่อ​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ แต่​พอ​หาญ​กล้า​จะ​เล่น​งาน​ตะวัน​ฉาย ภัท​รา​ก็​สะอึก​ออก​มา​ขวาง

“ถ้า​แก​แตะต้อง​ลูก​ชาย​ฉัน​แม้แต่​ปลาย​เล็บ​ละ​ก้​อ...แก​กับ​ฉัน​ได้​เห็นดี​กัน​แน่​ไอ้​เฒ่า”

หาญ​กล้า​ยัง​ฮึ่มๆจะ​เอาเรื่อง ตะวัน​ฉาย​ชี้แจง​ว่า​ทุก​คน​เข้าใจ​ผิด ภัท​รา​กลัว​เสีย​แผน​รีบ​ตวาด​ลูก​ชาย​ให้​หุบปาก​เสีย​แล้ว​หัน​ไป​รุกฆาต​หาญ​กล้า

“ถ้า​แก​กล้า​ทำให้​ลูก​ฉัน​เจ็บ แก​จะ​ต้อง​เจ็บปวด​กว่า​เป็น​ร้อย​เท่า รูป​ที่​ฉัน​มี​จะ​ถูก​ส่ง​ไป​ให้​นักข่าว  แล้ว​คน​ที่​เสียหาย​ที่สุด​คือ​ลูก​สาว​แก ไม่​ใช่​ลูก​ชาย​ฉัน”

หาญ​กล้า​เห็น​ทาง​หายนะ​อยู่​ตรง​หน้า​ก็​นิ่ง​งัน จ้อง​ภัท​รา​ราวกับ​จะ​กิน​เลือด​กิน​เนื้อ จน​รัตติกาล​บอก​พ่อ​ว่า​อยาก​กลับ​บ้าน หาญ​กล้า​ยัง​ชี้​หน้า​ภัท​รา​พูด​อาฆาต​ว่า จะ​ไม่​ยอม​ให้​เรื่อง​นี้​จบ​ลง​ง่ายๆแน่ ​แล้ว​โอบ​รัตติกาล​พา​ออก​ไป กระนั้น​รัตติกาล​ก็​ยัง​หัน​มอง​ตะวัน​ฉาย​ด้วย​แวว​ตา​เศร้า​จน​เขา​สงสาร

“ไป​ใส่​เสื้อ​ผ้า” ภัท​รา​ดึง​หู​ตะวัน​ฉาย​ลาก​ขึ้น​มา “แก​กับ​แม่​มี​เรื่อง​ต้อง​เคลียร์!”

ooooooo

พอก​ลับ​ถึง​บ้าน ตะวัน​ฉาย​ตัดพ้อ​แม่​ว่า นึก​ไม่​ถึง​ว่า​แม่​จะ​ทำ​เรื่อง​ขนาด​นี้​ได้ เพราะ​รัตติกาล​เป็น​ผู้หญิง​ไม่​สงสาร​เธอ​บ้าง​หรือ ภัท​รา​สวน​ไป​ทันที​อย่าง​เสียใจ เจ็บใจ​ว่า

“ไม่!! ฉัน​สงสาร​ตัว​เอง​มาก​กว่า ลูก​ชาย​คน​เดียว​ที่​ฉัน​ทะนุถนอม​เลี้ยง​มา ต้อง​มาก​ลาย​เป็น​ลูก​อกตัญญู​เพราะ​ผู้หญิง​คน​เดียว”

ตะวัน​ฉาย​เถียง​ว่า​ตน​ไม่​เคย​คิด​อกตัญญู​กับ​แม่ โดน​เอ็ด​กลับ​มา​ว่า​แล้ว​โกหก​แม่​หนี​กลับ​มา​ทำไม

ตะวัน​ฉาย​ชี้แจง​ว่า ตน​ไม่​อยาก​ถูก​แม่​บังคับ​ให้​แต่งงาน​กับ​หนู​ดี​และ​ไม่​อยาก​ทำ​งาน​ที่​ตน​ไม่​ชอบ

“ที่​แม่​ต้อง​บังคับ​เพราะ​แม่​รัก​แก...” ภัท​รา​เริ่ม​ร้องไห้​สะอื้น “แต่​แก​กลับ​มอง​ไม่​เห็น หัน​ไป​สนุกสนาน​ร่าเริง​ทำร้าย​เหยียบย่ำ​หัวใจ​แม่​ด้วย​การ​ไป​คบ​ลูก​สาว​ไอ้​คน​ที่​มัน​ชั่ว​มัน​เลว นี่แหละ​แก​กำลัง​อกตัญญู”

พูด​แล้ว​ก็​ร้องไห้​โฮๆ ตะวัน​ฉาย​มอง​แม่​อย่าง​หนักใจ พยายาม​เรียก​เพื่อ​จะ​ชี้แจง

“ไม่​ต้อง​มา​ยุ่ง​กับ​แม่...ใช่​สิ แก​ก็​ฟัง​แต่​พ่อ​แก​คน​เดียว หา​ว่า​แม่​เป็น​พวก​ชอบ​เผด็จการ บังคับ​พ่อ​แก​จน​ชิง​ตาย​ไป​ก่อน ฉัน​มัน​นัง​มาร​ร้าย ไม่​อยาก​รัก​ฉัน​ก็​ไม่​ต้อง​มา​รัก​ฉัน​อีก”

ภัท​รา​ร้องไห้​สะอึกสะอื้น​เหมือน​เด็ก​ถูก​ขัดใจ​แล้ว​วิ่ง​ออก​ไป ตะวัน​ฉาย​ได้​แต่​มอง​อย่าง​หนักใจ

ooooooo

ตอนที่ 3

หาญ​กล้า​ได้​ข่าว​มี​เรื่อง​ยุ่งๆใน​กอง​ถ่าย​จาก​แม​รี่​ ก็​รีบ​มา​ที่​กอง​ถ่าย​ถาม​ว่า​ใคร​ทำ​อะไร​ลูก​ตน​ มัน​อยู่่ไหน รัตติกาล​พยายาม​จะ​ห้าม​พ่อ​ก็​พอดี​ผู้​กำกับ​เรียก​ให้​ไป​ซ้อม​บล็อก​กิ้ง​เธอ​เลย​ต้อง​รีบ​ไป

ส่วน​หาญ​กล้า​เดิน​ก​ร่าง​เข้า​มา​ถาม​หา​คน​ที่​มี​เรื่อง​กับ​ลูก​สาว​ตน พอ​เจอ​ตะวัน​ฉาย​ถาม​ว่า​พี่​เรียก​มา​มี​อะไร​หรือ พอ​ถูก​เรียก​พี่​เท่านั้น​หาญ​กล้า​ก็​ยิ้ม​หน้าบาน   แต่​พอ​นึก​ขึ้น​ได้​ก็​ผลัก​อก​ตะวัน​ฉาย​ที่​หาเรื่อง​ลูก​สาว​ตน

“อ้าว...ลุง​เป็น​พ่อ​ยั​ยส​ว​ยส​ยอง​นั่น​เหรอ” ตะวัน​ฉาย​เปลี่ยนจาก​พี่​เป็น​ลุง เลย​ได้​เรื่อง หาญ​กล้า​ง้าง​หมัด​จะ​ชก ก็​ชะงัก​กึก​ยืน​ตัว​สั่น​เทิ้ม​ไป​หมด ตะวัน​ฉาย​ตกใจ​ถาม​ว่า​เป็น​อะไร​หรือ

“เปล่า​เว้ย​โทรศัพท์​เข้า” พลาง​ก็​ควัก​กระเป๋า​เอาโทรศัพท์​ขึ้น​มา​รับ​สาย

เป็น​สาย​จาก​ภัท​รา​ที่​อ่าน​นิตยสาร​เจอ​ข่าว​หาญ​กล้า​ได้​รับ​โล่​พ่อ​ที่​แสน​ดี​ ทน​ไม่ได้​โทร.​มา​ด่า ถาม​ว่า​ไม่​อาย​ปากบ้าง​หรือ​ที่​เที่ยว​โม้​กับ​ใคร​ต่อ​ใคร​จน​ได้​เป็น​พ่อ​ที่​แสน​ดี หาญ​กล้า​ปราม​ว่า​ยุ่ง​กับ​เรื่อง​ของ​ตน​มาก​ไป​แล้ว ภัท​รา​สวน​ไป​ทันทีก่อน​ที่​จะ​วาง​สาย​อย่าง​สะใจ​ว่า

“ฉัน​ไม่ได้​อยาก​ยุ่ง​หรอก แค่​จะ​โทร.​มา​ให้​แก​สำนึก​เอา​ไว้​ว่า ฉัน​รู้ไส้​รู้​พุง​แก​ทุก​อย่าง ไอ้​ผู้ชาย​ใจ​โลเล​เห็น​ผู้หญิงเป็น​แค่​ของเล่น​อย่าง​แก ชาติ​นี้​ไม่​มี​วัน​ได้ชื่อ​ว่า​เป็น​พ่อ​ผู้​แสน​ดี​หรอก”

พอ​วาง​สาย​แล้ว​ยัง​ยิ้มกริ่ม​พึมพำ “สะใจ​ฉัน​จริง​จริ๊ง!”

ส่วน​หาญ​กล้า​ถูก​ด่า​จน​หู​ชา มึน​ไป​อึดใจ พอ​เห็นตะวัน​ฉาย​จะ​เลี่ยง​ไป​ก็​เรียก​ไว้​ไม่​ยอม​ให้​ไป   ตะวัน​ฉาย​สัญญา​ว่า ต่อ​ไป​ตน​จะ​อยู่​ห่างๆลูก​สาว​ของ​ลุง   แต่​ลุง​เอง​ก็​ต้อง​ไป​บอก​ลูก​สาว​ให้​ทำตัว​ดีๆด้วย

รัตติกาล​ย้อน​กลับ​มา​เห็น​พ่อ​ฮึ่ม​ฮั่ม​จะ​เอาเรื่อง​ตะวันฉาย​ให้​ได้​ก็​เข้า​มา​ขอร้อง​ให้​พอ   เพราะ​ตน​ไม่​อยาก​เป็น​ข่าว​เสียหาย​อีก รับปาก​กับ​พ่อ​ว่า

“รติ​จะ​หา​ทาง​สั่งสอน​ไอ้​คน​อวด​เก่ง​อย่าง​หมอ​นั่นเอง ไม่​ต้อง​ห่วง​ค่ะ เลือด​พ่อ​ใน​ตัว​รติ​มัน​เข้ม​อยู่​แล้ว​ค่ะ” ปากพูด​กับ​พ่อ​แต่​ตา​จ้อง​จิก​ตะวัน​ฉาย​เอาเป็นเอาตาย

ooooooo

อิงค์​ขับ​รถ​กลับ​เปิด​เพลง​ฟัง​ใน​รถ​และ​ร้องตาม

อย่าง​สบาย​อารมณ์ แต่​แล้ว​จู่ๆก็​กลาย​เป็น​เพลง​ไทย​เดิม เขา​คิด​ว่า​คง​เป็น​เพราะ​คลื่น​แทรก เลย​กด​ปุ่ม​เปลี่ยนคลื่น​และ​แผด​เสียง​ร้อง​ตาม ร้อง​เพี้ยน​จน​ผี​อย่าง​กระทิง​ก็ยัง​ทน​ฟัง​ไม่ได้​ต้อง​เอา​มือ​อุด​หู​แน่น

กระทิง​โผล่​หน้า​ผีๆไป​ที่​กระจก​หลัง​ร้อง “แฮ่...” ทำเอา​อิงค์​ผงะ​ร้อง​แทบ​ไม่​เป็น​ภาษา กระทิง​ทำท่า​จะ​บีบ​คอ​อิงค์​แต่​ต้อง​หด​มือ​แล้ว​หาย​วับ​ไป​ทันที เมื่อ​เจอ​พระ​ที่​ห้อย​คอ​อิงค์​อยู่

เมื่อ​กระทิง​กลับ​ไป​บอก​กระทง​ว่า​ตน​ไม่​กล้า​ทำ​อะไร​อิงค์ เพราะ​มี​พระ กระทง​ด่า​ว่า​มัว​แต่​ทำ​เซ่อๆซ่าๆอยู่​ได้ แล้ว​ตัดสินใจ​จะ​ลงมือ​จัดการ​เอง เพื่อ​เจ้านาย​อันเป็น​ที่รัก

ooooooo

เพราะ​อยาก​โชว์​ฝีมือ​การ​แสดง หลังจาก​ถ่ายฉาก​ที่​รัตติกาล​กรี๊ด​ใส่​กล้อง​จน​คอ​แทบ​แตก​แล้ว เธอ​ขอ​ผู้​กำกับ​เล่น​อีก​เท​ก พูด​กระแทก​ใส่​ตะวัน​ฉาย​ที่​ยืน​ดู​อยู่ว่า

“พวก​ปาก​เสีย​จะ​ได้​รู้​ว่า​รติ​ได้​รางวัล​นัก​แสดง​ขวัญใจ​มหาชน​มายัง​ไง”

พี่​ปิ๊ด​อนุญาต รัตติกาล​เล่น​ใหม่​ด้วย​ลีลา​ที่​เ​วอ​ร์​เสีย​จน​ทุก​คนใน​กอง​ถ่าย​มอง​หน้า​กัน​เห​วอ แต่​พี่​ปิ๊​ดก​ลับ​ชม รัตติกาล​ยิ้ม​หน้าบาน​เป็น​กระด้ง​เชิด​อ​วด​ตะวัน​ฉาย​ที่​ดู​อยู่​อย่าง​สนใจ เขา​ทำ​ปาก​ขมุบ​ขมิบ​ว่า

“ทุเรศ”

นี่เอง เมื่อ​เขา​เข้าไป​ล้าง​คราบ​สกปรก​ที่​ถูก​อาหาร​หก​ใส่​ใน​ห้องน้ำ เขา​ถอด​เสื้อ​กอง​ไว้​แล้ว​เอา​น้ำ​ล้าง​ตัว รัตติกาล​กรีดกราย​เข้า​มา พอ​เจอ​หน้า​กัน​ก็​ปั้น​หน้า​ยักษ์​ใส่​กัน​ทันที พูด​ประชดประชัน​โต้เถียง​กัน รัตติกาล​สู้​ไม่ได้​ก็​คว้า​ไม้​ดูด​ส้วม​ครอบ​ปาก​ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่า​จะ​ดูด​ของ​เสีย​ออก​จาก​ปาก​เขา

ยัน​กัน​ไป​มา​สุดท้าย​รัตติกาล​ก้าวพลาด​ล้ม​ทับ​ตะวัน–​ฉาย ปากต่อปาก​จุ๊บ​กัน​พอดี ต่าง​นิ่ง​ไป​เหมือน​ถูก​ไฟช็อต พอดี​มีเสียงทีม​งาน​ชาย​สอง​สาม​คน​เดิน​มา​เข้า​ห้องน้ำ ตะวัน​ฉาย ​รีบ​ลุก​ขึ้น​ลาก​เธอ​เข้าไป​ใน​ห้อง​ส้วม​เอา​มือ​อุด​ปาก​เธอ​ไว้

ยืน​เบียด​กัน​อยู่​ใน​ห้อง​ส้วม​เล็กๆ รอ​จน​ทีม​งาน​มา​ทำ​ธุระ​เสร็จ​ออก​ไป จึง​พา​กัน​ออก​มา

“ไอ้​บ้า...นี่​นาย​คิด​จะ​ล่วงเกิน​ฉัน​เหรอ” รัตติกาล​เปิดฉากด่า​ทันที

“น้อย​หน่อย​คุณ ผม​ปกป้อง​ศักดิ์ศรี​ผม​ต่างหาก ถ้า​มี​คน​มา​เห็น​คุณ​กับ​ผม​ใน​สภาพ​กึ่ง​เปลือย​แบบ​นี้ ทุก​คน​ต้อง​คิด​ว่า​นางเอก​สาว​เซ็กซี่​ตัว​แม่ แอบ​หนี​งาน​มา​พลอดรัก​กับ​ทีม​งาน​หนุ่ม​หล่อแน่ๆ” พูด​จน​รัตติกาล​อึ้ง ตะวัน​ฉาย​ตบ​ท้าย​ว่า “ผม​ไม่​อยาก​ตกเป็น​ข่าว​กับ​คุณ เข้าใจ​ไหม” พูด​จบเขา​ก็​ถูก​ตบ​เข้าฉาด​ใหญ่

“ฉัน​ต่างหาก​ที่​ไม่​อยาก​ตกเป็น​ข่าว​กับ​นาย ไอ้​โรคจิต”

รัตติกาล​เดิน​เชิด​ไป​แล้ว ตะวัน​ฉาย​ยกมือคลำ​หน้า​ป้อ​ยๆ ทั้ง​เจ็บ​เพราะ​ถูก​ตบ​และ​ถูก​เอา​ไม้​ดูด​ส้วม​ครอบ

ooooooo

หลังจาก​ดิน​เนอร์​กับ​หนู​ดีแล้ว ตะวัน​รอน​พา​เธอ​มา​ส่ง​บ้าน หนู​ดี​ดี๊ด๊าเ​ว่า​อีสาน​จ้อยๆ แต่​พอ​จะ​แยก​กัน​ก็​จุ๊บ​ตะวัน​รอน ปาก​จุ๊บแต่​​มือ​ตะปบ​ก้น ทำเอา​ตะวัน​รอน​จั๊กเดียม​สะดุ้ง​โหยง

หนู​ดี​ทวง​สัญญา​ของ​ตะวัน​ฉาย​ที่​บอก​ว่า​จะ​แต่งงาน​กับตน​เมื่อ​ตอน​เด็ก ตะวัน​รอน​จำ​ต้อง​เออออ​ห่อหมก​เอา​ตัว​รอด แต่​พอ​มา​เจอ​กัน​ที่​วัด​ถาม​ตะวัน​ฉาย​ว่า​สัญญา​จะ​แต่งงาน​กับ​หนู​ดี​ไว้​หรือ

ตะวัน​ฉาย​นิ่ง​คิด จำ​ได้​ว่า​ตอน​เด็กๆหนู​ดี​ขี้​แย​เลย​หลอก​ว่า​อย่า​ร้องไห้​โต​ขึ้น​เรา​จะ​แต่งงาน​กัน หนู​ดี​หยุด​ร้องไห้​ทันที ตะวัน​ฉาย​ทำ​หน้า​สยอง​บ่น​ว่า​หลอก​กัน​ตอน​เด็ก​ดั๊น​มา​จำ​ได้​เอา​ตอน​โต แล้ว​จะ​ทำ​ยัง​ไง ทาง​เดียว​คือ​ให้​ตะวัน​รอน​รับ​สมอ้าง​ไป​เสีย เพราะ​ตะวัน​รอน​เอง​ก็​แอบ​ชอบ​หนู​ดี​มา​นาน จะ​ได้​สมใจ​นึก​

เสียที แต่​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง​น้อง ตะวัน​ฉาย​เตือนสติ​ว่า ที่​ชม​ว่า​รัตติกาล​สวย​เซ็กซี่​น่ะ ไม่​ใช่​อย่าง​ที่​เขา​คิด​เลย เพราะ

“ไอ้​ความ​สวย​ที่​แก​เห็น​อยู่​นั่น มัน​แค่​เปลือก ตัว​จริง​ของ​ยัย​นั่น​สวย​สยอง​เว้ย”

แล้ว​ตะวัน​รอน​ก็ได้​รู้​ซึ้ง​ถึง​ความ​จริง​ข้อ​นี้ เมื่อ​รัตติกาล​เสนอ​ผู้​กำกับ​ให้​ตะวัน​ฉาย​แสดง​แทนพระเอก​เพื่อ​ถ่าย​ฉาก​ของ​ตน​ก่อน โดย​พระเอก​ต้อง​นอน​ใน​โลง​และ​นางเอก​จุด​เทียน​มา​เกาะ​ขอบ​โลง​ร้องไห้​ฮือๆ เธอ​บีบ​นํ้าตา​เป็น​เผา​เต่า แต่​ขณะ​เดียวกัน​ก็​เท​น้ำตาเทียน​ร้อนๆลง​ที่​เป้า​กางเกง​ตะวัน​ฉาย เขา​นอน​สะดุ้ง​

เฮือกๆ พอ​จะ​ร้อง​ก็​ถูก​ขู่​ว่า​มืออาชีพ​ห้าม​ร้อง​เด็ดขาด

พอก​ลับ​​ถึง​วัด​เล่า​ให้​ตะวัน​รอน​ฟัง พลาง​เอา​มือลูบ​เป้า​สงสาร​น้อง​ชาย​ที่​ถูก​น้ำตาเทียน​ลวก พูด​อย่าง​เจ็บใจ​ว่า “ฝากไว้ก่อน​เถอะ ฉัน​เอา​คืน​แน่”

ooooooo

คืน​นี้ พัดชา​เลย​ต้อง​เป็น​ธุระ​พา​พิชญ์​ใน​สภาพ​หมด​สติ​มา​ส่ง​วัด เจอ​เณร​เปี๊ยก​กำลัง​แอบ​ฉัน​บะหมี่​รอบ​ดึก​อยู่​พอดี​ เลย​ขอ​ให้​มา​ช่วย​เอา​พิชญ์​ลง​จาก​รถ

ครู่​หนึ่ง​ตะวัน​ฉาย​กลับ​มา เข้าไป​เขย่า​ร่าง​พิชญ์​จน​เขา​รู้สึก​ตัว พอ​ลืมตา​ก็​โวยวาย​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​เพราะ​ไป​เห็น​ศพ​มา​ ทั้ง​สยอง หลอน​จน​ตน​หมด​สติ ตะวัน​ฉาย​เลย​ให้​ เณร​เปี๊ยก​ช่วย​พ่น​นํ้า​มนต์​ให้​หน่อย เณร​บอก​ว่าหลวง​พ่อ​ไม่​เคย​สอน แต่​ก็​ยอม​ทำ​เมื่อ​ตะวัน​ฉาย​ขอ​ให้​ลอง​ดู

เณร​อม​นํ้า​มนต์​ทำท่า​จะ​พ่น​ใส่​พิชญ์ ตะวัน​รอน​ถาม​ว่า​ไม่​สวด​ด้วย​แล้ว​จะ​ช่วย​ได้​หรือ เณร​เลย​กลืน​นํ้า​มนต์​แล้ว​ลอง​ใหม่ อม​นํ้า​มนต์​เต็มปาก​สวด​อู้อี้​ใน​คอ​แล้ว​พ่น​พรวดๆเข้า​เต็ม​หน้า​พิชญ์

“พอได้​แล้ว​ครับ​เณร ผม​หาย​กลัว​แล้ว​ครับ แฉะ​ไป​ทั้ง​หน้า​แบบ​นี้ ผม​เป็น​หวัด​ตาย​พอดี” พิชญ์​ยกมือ​ป้อง​หน้า ตะวัน​ฉาย​กับ​ตะวัน​รอน​กลั้น​ไม่​อยู่​ขำ​พรืด​ออก​มา แล้ว​ตะวัน​ฉาย​ก็​ให้​พิชญ์​เล่า​เรื่อง​ที่​เกิด​กับ​เขา​จน​ต้อง​ให้​หญิง​สาว​สวย​มา​ส่ง​ถึง​วัด

ส่วน​พัดชา​กลับ​ไป​เล่า​ให้​รัตติกาล​ฟัง​เรื่อง​พิชญ์​หนุ่ม​หล่อ​งาน​ดี​แต่​ขี้ขลาด​ตาขาว​แค่​เห็น​ศพ​ก็​ชัก​กระแด่วๆ เล่า​แล้ว​สอง​สาว​ก็​พา​กัน​หัวเราะ​ขำ รัตติกาล​ดักคอ​เพื่อน​ว่า​เล่า​ได้​ออกรส​ขนาด​นี้​ต้อง​ปิ๊ง​หนุ่ม​นั่นแน่​เลย พัดชา​บอก​ว่า​สู้​ของ​รัตติกาล​ไม่ได้​หรอก เท่​ซะ​ไม่​มี แล้ว​ถาม​ว่า

“ไหน​หมอดู​ตา​ทิพย์​บอก​ว่า​แก​จะ​ดวง​ซวย ​แล้ว​นี่​อะไร พี่​อิง​ค์​สุภาพบุรุษ​สุด​หล่อ​มา​บอก​รัก​แก​เนี่ย​นะ”

“ก็​บอก​แล้ว​ไง หมอดู​คู่​กับ​หมอ​เดา ชีวิต​ฉัน ฉัน​ลิขิต​ด้วย​ตัว​เอง​ ไม่​มี​ใคร​มา​ขีด​เส้น​ให้​หรอก”

สิ้น​เสียง​รัตติกาล​ แก้ว​นํ้า​ที่​วาง​อยู่ดีๆก็​แตก​เพล้ง สอง​สาว​ตกใจ​รีบ​ชวน​กัน​เข้า​บ้าน

ที่แท้​หลวง​บวร​สงคราม​มา​ยืน​ดู​ยืน​ฟัง​สอง​สาว​คุย​กัน​ด้วย​ความ​เจ็บปวด​เมื่อ​รู้​ว่า​ท่านหญิง​ของ​ตน​มี​ชาย​หนุ่ม​เวียน​มา​จีบ​ไม่​ขาด​ระยะ หลวง​บวรฯ​เฝ้า​อยู่​จน​ดึก มอง​รัตติกาล​ที่นอน​หลับตา​พริ้ม​อย่าง​หวงแหน ​พึมพำ

“ท่านหญิง...ท่านหญิง​จะ​รัก​ผู้​อื่น​มิได้ ท่านหญิง​รัก​ได้​แต่​กระผม​เพียง​ผู้​เดียว...”

ooooooo

หลวง​บวรฯ​คิดถึง​เมื่อ​หนึ่ง​ร้อย​ปี​ก่อน​ ที่​ตัว​เอง​ถูก​ท่านหญิง​ยิง​บาดเจ็บ​และ​วิ่ง​ตาม​ท่านหญิง​ออก​ไป​ถูก​ทหาร​ฝ่าย​รัฐบาล​ยิง​สกัด กระทง​ขอร้อง​ให้​รีบ​หนี เวลา​นั้น​หลวง​บวรฯ​บอก​ทั้งที่​บาดเจ็บ​สาหัส​ว่า

“ถ้า​ปราศจาก​ท่านหญิง​ของ​ข้า ข้า​จะ​ไม่​หนี​ไป​ไหน ขอบใจ...พวก​เอ็ง​คือ​ข้า​ที่​จงรักภักดี ข้า​สัญญา​ว่า​ข้า​จะ​ไม่​ทอดทิ้ง​พวก​เอ็ง แต่​ตอน​นี้​ข้า​จะ​ต้อง​พา​ท่านหญิง​ของ​ข้า​

กลับ​มา” แล้ว​หลวง​บวรฯ​ก็​วิ่ง​ตาม​ไป​อีก

จน​ไป​ทันกัน​ที่​นํ้า​ตก หลวง​บวรฯ​อ้อนวอน​ท่านหญิง​ให้​กลับ​ไป​ที่​เรือนหอ​ของ​เรา​กัน​เถิด ท่านหญิง​ไม่​ยอม​กลับ เพราะ​เห็น​ว่า​หลวง​บวรฯ​ทำ​ผิด​ก็​ต้อง​ชดใช้​ความ​ผิด​ก่อน หลวงบวรฯ​ อ้าง​ว่า​ตน​ทำ​เพื่อ​เรา​ต่างหาก

“คุณ​หลวง​อย่า​เอา​ฉัน​มา​อ้าง ความ​รัก​ที่​คุณ​หลวง​มี​ให้​ฉัน​มัน​น้อย​กว่า​ความ​โลภ​ที่​คุณ​หลวง​อยาก​ครอบครอง​ทุก​อย่าง​เสีย​อีก” คุณ​หลวง​ถาม​ว่า​ท่านหญิง​ไม่​รัก​ตน​แล้ว​หรือ “เพราะว่า​ฉัน​รัก​คุณ​หลวง​มาก​ต่างหาก อย่าง​น้อย​ความ​ตาย​ของ​ฉัน​จะ​ได้​ช่วย​ไถ่บาป​ให้​กับ​คน​ที่​ฉัน​รัก​บ้าง”

“อย่า​นะ​ขอรับ​ท่านหญิง” หลวง​บวรฯ​ปรี่​เข้าไป​จับ​ตัว​ท่านหญิง​มาลา​เอา​ไว้

“คุณ​หลวง...ชาติ​นี้​เรา​คง​สิ้นบุญ​ที่​ทำ​มา​ด้วย​กัน​แล้ว แต่​ฉัน​สัญญา​เมื่อ​ชาติ​หน้า​มา​ถึง ฉัน​จะ​กลับ​มา​เป็น​เจ้าสาว​ของ​คุณ​หลวง​อีก​ครั้ง” พูด​จบ​ท่านหญิง​ก็​แทง​ปิ่น​ปัก​ผม​ลง​กลาง​อก​เลือด​ทะลัก​ท่วม​ร่าง

หลวง​บวรฯ​ดึง​ปิ่น​ทิ้ง​นํ้า ปิ่น​ลอย​ไป​กับ​นํ้า คุณ​หลวง ​กอด​ร่าง​ท่านหญิง​มาลา​ร้องไห้​ครํ่า​ครวญ มิ​ไย​ว่า​จะ​ถูก​ทหาร​ระดม​ยิง​ใส่​สัก​ปาน​ใด จน​ต้อง​กระสุน​ล้ม​ตึง​ลง หลวง​บวรฯ​ก็​ยัง​กอด​ร่าง​ท่านหญิง​มาลา พูด​อย่าง​เคียดแค้น​ทั้งที่​หายใจ​รวยริน

“ความ​รัก​ที่​ยิ่ง​ใหญ่​ของ​ข้า​จะ​ไม่​มี​วัน​ตาย ผี​ห่า​ซาตาน ณ ป่า​จันทรา​แห่ง​นี้ จง​เป็น​พยาน​ให้​ข้า ​ไม่​ว่า​กี่​ภพ​กี่​ชาติ​ขอ​ให้​ ท่านหญิง​มาลา​กลับ​มา​เป็น​ดวงใจ​ของ​ข้า​ตลอดกาล วิญญาณ​ของ​ข้า​เป็น​ของพวก​​เจ้า​แล้ว”

เมื่อ​กระทง​วิ่ง​ตาม​มา​เจอ​หลวง​บวรฯ​นอน​ตาย​เคียง​คู่​กับ​ท่านหญิง​มาลา​ก็​เสียใจ​จ่อ​ยิง​ตัว​เอง​ตาย​ตาม​เพื่อ​จะ​ได้​ไป​รับ​ใช้​คุณ​หลวง​ใน​ภพ​หน้า

คิดถึง​อดีต​เมื่อ​ร้อย​ปี​ก่อน​แล้ว หลวง​บวร​สง​ครา​มใน​วัน​นี้​มอง​ร่าง​รัตติกาล​ที่นอน​หลับตา​พริ้ม​อยู่​อย่าง​แสน​รัก รำพัน​ด้วย​ความ​คะนึง​หา...

“ถึง​กระผม​จะ​ต้อง​เจ็บปวด​ทรมาน​เพราะ​คำ​สัญญา...แต่​เพื่อ​ท่านหญิง กระผม​ทน​ได้ แม้​ชาติ​นี้​ท่านหญิง​จะ​แอบ​มี​ใจ​ให้​ผู้​อื่น​บ้าง แต่​นั่น​ก็​เพราะ​ท่านหญิง​ยัง​จำ​เรื่องราว​ของ​เรา​ไม่ได้ พวก​มัน​ต่างหาก​ที่​บังอาจ​เข้า​ใกล้​ท่านหญิง​ของ​กระผม”

ooooooo

ความ​ลับ​ของ​ตะวัน​ฉาย​แตก​ดัง​โพละ เมื่อ​ภัท​รา​เห็น​รูป​ถ่าย​ตะวัน​ฉาย​ที่​ชก​ต่อย​กับ​อิง​ค์​ต่อหน้า​รัตติกาล​ลง​หนังสือพิมพ์​หรา ภัท​รา​เรียก​สมชาย​คนสวน​ที่​บ้าน​ที่​กาย​เป็น​ชาย​แต่​ใจ​เป็น​แต๋ว​ให้​ไป​บ้าน​หาญ​กล้า​ด้วย​กัน ถูก​จ่า​ติ๊ก​กันท่า​ไม่​ให้​เข้า​บ้าน ภัท​รา​ให้​สมชาย​หลอกล่อ​ยั่วยวน​จ่า​ติ๊ก​จับ​มัด​กับ​เก้าอี้​แล้ว​ตัว​เอง​ก็​ลุย​เข้าไป

เป็น​เวลา​ที่​หาญ​กล้า​กำลัง​ให้​แม​รี่​นวด​เค้น​อย่าง​ใกล้​ชิด แต่​หาญ​กล้า​ก็​ไม่​มี​นํ้า​ยา​จะ​ทำ​อะไร​ได้ แต่​ขณะ​กำลัง​นวด​กัน​เพลินๆนั้น​เอง ภัท​รา​โผล่​พรวด​เข้า​มา หาญ​กล้า​ตกใจ​แต่​ยัง​ทำ​ปาก​ดี​ถาม​ว่า

“คุณหญิง​ยัง​อาลัยอาวรณ์​ผม​อยู่​ใช่​ไหม” เลย​ถูก​ภัท​รา​เอา​รูป​ใน​หนังสือพิมพ์​ให้​ดู หาญ​กล้า​ยิ่ง​โมโห หา​ว่า​ภัท​รามา​ด่า​ลูก​สาว​ตน​ถึง​บ้าน​แบบ​นี้​จะ​ให้​คน​มา​ลาก​ไป​ทิ้ง​ถัง​ขยะ​เดี๋ยวนี้

“คน​ของ​แก​เสร็จ​คน​ของ​ฉัน​ไป​แล้ว ส่วน​แก​ก็​ต้อง​เสร็จ​ฉัน​เหมือน​กัน” พูด​จบ​ภัท​รา​ชัก​ปืน​ออก​มา​จ่อ

หาญ​กล้า​ขอร้อง​อย่า​เอา​ปืน​มา​เล่น​กัน​แบบ​นี้ ทั้ง​ยัง​บอก​ว่า​ลำพัง​เรื่อง​ลูก​สาว​ตน​คง​ไม่​ทำให้​เธอ​โมโห​ได้​ขนาด​นี้  ินี่​คง​เป็น​เพราะ​หึง​ตน​ที่​กำลัง​มี​กิ๊ก​ใหม่​ใช่​ไหม

“หา​ว่า​ฉัน​หึง​แก​กับ​ไอ้​ข้าว​นอก​นา​เนี่ย​นะ จะ​บอก​ให้​นะ​หาญ​กล้า ฉัน​เลิก​รัก​แก​ไป​ตั้งแต่​แก​ทิ้ง​ฉัน​ไป​แต่งงาน​กับ​นัง​หน้า​หนอน​ชา​เขียว​นั่น​แล้ว ที่​ฉัน​มา​นี่ เพื่อ​ปกป้อง​ลูก​ชาย ​ฉัน​จาก​ลูก​สาว​แก เพราะฉะนั้น​แก​ต้อง​สั่ง​ห้าม​ลูก​สาว​แก​เข้า​ใกล้​ลูก​ชาย​ฉัน ไม่​อย่าง​นั้น​ฉัน​ยิง​จริงๆด้วย”

หาญ​กล้า​รีบ​รับปาก แต่​ภัท​รา​ก็​ยัง​สอด​นิ้ว​เหนี่ยว​ไก หาญ​กล้า​หลับตา​ปี๋ แต่​สิ่ง​ที่​ออก​จาก​กระบอก​ปืน​กลับกลาย​เป็น​นํ้า​พุ่ง​เข้าใส่​หน้า​เต็มๆ ที่แท้​มัน​คือ​ปืน​ฉีด​นํ้า​นั่นเอง

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​ยัง​คง​ทำ​งาน​ที่​กอง​ถ่าย เขา​แสดง​ฝีมือ​จน​พี่​ปิ๊ด​ยอม​รับ โดยเฉพาะ​การ​ถ่าย​ภาพนิ่ง​ของ​รัตติกาล​ออก​มา​สวย​เซ็กซี่​จน​พี่​ปิ๊ด​ชม​ว่า แม้​จะ​ปาก​เสีย​ไป​หน่อย​แต่​ฝีมือ​มัน​ดี​ว่ะ

มี​ปัญหา​วุ่นๆอีก​จน​ได้ เมื่อ​หมอดู​ตา​ทิพย์​ได้​รับ​เชิญ​ ให้​เล่น​หนัง​ที่​กำลัง​ถ่าย​ทำ​อยู่ รัตติกาล​ขัดใจ​มาก​เพราะ​ถูก​หมอดู​ทำนาย​ว่า​ชะตา​ถึงฆาต หา​ว่า​หมอดู​กำลัง​หา​ผล​ประโยชน์​จาก​ความ​ดัง​ของ​ตน จะ​เข้าไป​ขอ​ถอน​ตัว​ไม่​เล่น​หนัง​เรื่องนี้ ตะวัน​ฉาย​เตือนสติ​ว่า งาน​แบบ​นี้​มัน​ไม่ได้​ดัง​เพราะ​เธอ​คน​เดียว​หรอก​นะ จะ​

ทำ​อะไร​ให้​เห็นแก่​ทุก​คนใน​กอง​ถ่าย​บ้าง เพราะ​พวก​เขา​เอาใจ​เธอ​ทุก​อย่าง​เพื่อ​จะ​ได้​ทำ​งาน​ได้​สบายๆ

หมอดู​ตา​ทิพย์​รู้​ว่า​รัตติกาล​ไม่​พอใจ​ที่​ตน​มา​ร่วม​งาน​ด้วย เรียก​ไป​คุย​กัน​ส่วนตัว​และ​ให้​ตะวัน​ฉาย​เข้าไป​ร่วม​คุย​ด้วย

แม้​รัตติกาล​จะ​ฮึ่ม​ฮั่ม​ใส่​ตะวัน​ฉาย แต่​แล้ว​ก็​ต้อง​นิ่ง​ฟัง​เมื่อ​หมอดู​ตา​ทิพย์​พูด​ถึง​ดวง​ชะตา​ของ​รัตติกาล ​ทั้ง​เรื่อง​อุบัติเหตุ​บน​เครื่องบิน​และ​ผู้ชาย​ที่​เข้า​มา​เกี่ยวข้อง​กับ​เธอ​ทุก​คน​ที่​ตาย​ไป​อย่าง​น่า​สงสัย

รัตติกาล​โกรธ​ขู่​จะ​ฟ้อง​หมอ​ตา​ทิพย์ ตะวัน​ฉาย​เตือนสติ​ให้​ฟัง​ไว้​ก็ดี ดี​กว่า​จะ​ปล่อย​ให้​เสียหาย เมื่อ​รัตติกาล​สงบ​ลง หมอดู​ยืนยัน​ว่า​ตน​เห็น​กับ​ตา​และ​ยัง​เห็น​ทาง​ช่วย​ผ่อน​หนัก​ให้​เป็น​เบา​ได้​ด้วย สุดท้าย​ฟัน​ธง​ว่า

ดวง​ดี​ของ​ตะวัน​ฉาย​และ​ดวง​ซวย​ของ​รัตติกาล​เป็น​ดวง​เนื้อคู่​กัน​โดย​แท้ ดี​กับ​ซวย​มา​เจอ​กัน​มัน​คือ​รสชาติ​ที่​กลมกล่อม​ขาด​กันและกัน​ไม่ได้ ทั้ง​ยัง​ฟัน​ธง​ว่า​ดวง​เนื้อคู่​ของ​ทั้ง​สอง​คน​ถึง​ขั้น​ต้อง​แต่งงาน​กัน รัตติกาล​ถึง​จะ​พ้น​เคราะห์

คำ​ทำนาย​ของ​หมอดู​ตา​ทิพย์​ถูก​ทั้ง​สอง​ปฏิเสธ ทั้ง​ยัง​บ่น​ว่า​เป็น​เรื่อง​บ้า​ที่สุด​เท่า​ที่​เคย​ได้ยิน​มา

“ผม​พูด​ความ​จริง คุณ​จะ​ประมาท​คำ​เตือน​ของ​ผม​ไม่ได้ ผม​พูด​อะไร​มาก​ไป​กว่า​นี้​ไม่ได้​แล้ว เพราะ​ผม​ก็​ไม่​รู้​ว่า​จะ​มี​โอกาส​ได้​ดูด​วง​ให้​คุณ​อีก​รึ​เปล่า” หมอดู​พูด​เป็น​ปริศนา​ก่อน​เดิน​ออก​ไป

ไม่ทัน​ข้าม​วัน ก็​มี​ข่าว​ร้าย​ว่า​หมอดู​ตา​ทิพย์​ตาย​แล้ว ตำรวจ​ไป​เก็บ​หลักฐาน​ไม่​พบ​สิ่ง​ผิด​ปกติ เพราะ​หมอดู​ตา​ทิพย์​นั่ง​ตาย​อยู่​คา​โถส้วม​ใน​ลักษณะ​ตา​เบิก​โพลง​เหมือน​ตกใจจน​ช็อก

ระหว่าง​นั้น หลวง​บวร​สงคราม​มา​สังเกตการณ์​อยู่​ด้วย พึมพำ​เหี้ยม​ก่อน​หายตัว​ไป​ว่า

“แก​มัน​รู้​มาก​เกินไป จึง​ไม่​สมควร​มี​ชีวิต​อยู่​อีกต่อ​ไป...หึๆๆ”

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​เล่า​คำ​ทำนาย​ของ​หมอดู​ตา​ทิพย์​ให้​พิชญ์​ฟัง พิชญ์​บอก​ว่า​ถ้า​เป็น​จริง​อย่าง​นั้น​ก็​นับ​ว่า​ตะวัน​ฉาย​เป็น​ผู้ชาย​ที่​โชค​ดี​ที่สุด

แต่​พอ​เดิน​ออก​มา​ใน​บริเวณ​วัด ก็​ตกใจ​หยุด​กึก​เมื่อ​เห็น​ภัท​รา​กำลัง​คุย​อยู่​กับ​เณร​เปี๊ยก​เอาเป็นเอาตาย ภัท​รา

มา​สืบ​ว่า​ตะวัน​ฉาย​มา​อยู่​กับ​พิชญ์​ที่​วัด​หรือ​เปล่า เณร​นึกออก​ว่า​ตะวัน​ฉาย​มา​อยู่​ด้วย ขณะ​กำลัง​จะ​บอก​ภัท​รา​นั่นเอง พิชญ์​ก็​พุ่ง​ออก​มา​เอา​มือ​อุด​ปาก​เณร​ไว้​แน่น ขู่​ว่า​ได้​เวลา​ทำวัตร​เย็น​แล้ว เดี๋ยว​โดน​หลวง​พี่​ตาม​แน่ๆ ให้​รีบ​ไป​เสีย แล้ว​หัน​มา​ยกมือ​ไหว้​สวัสดี​คุณหญิง​แม่

พิชญ์​ถูก​ภัท​รา​ดึง​หู​ลาก​เข้าหา​ตัว​ให้​บอก​มา​เดี๋ยวนี้​ว่า​ลูก​ชาย​ตน​อยู่​ไหน พิชญ์​ปากแข็ง​ยอม​สาบาน​ว่า​ไม่​รู้​จริงๆ ถ้า​ตะวัน​ฉาย​อยู่​ที่​นี่​จริง​ขอ​ให้​ตน​ถูก​หวย​หรือ​ไม่​ก็​หา​งาน​ทำ​ไม่ได้

“ก็ได้ ฉัน​จะ​ยอม​เชื่อ แต่​ฉัน​จะ​ส่ง​คน​มา​จับตา​ดู​

เธอ ถ้า​เธอ​โกหก​ฉัน ร่วมมือ​กับ​ตะวัน​ฉาย​หลอก​ฉัน​อยู่​ละ​ก็...ฉัน​จะ​ส่ง​เธอ​ไป​ขัง​คุก​ขี้​ไก่”

พอ​ภัท​ราก​ลับ​ไป ตะวัน​ฉาย​ก็​หน้า​เครียด​เมื่อ​รู้​ว่า​ถูก​แม่​ตาม​ล่า​อยู่

ส่วน​เณร​เปี๊ยก​ก็​หว่านล้อม​ให้​ตะวัน​ฉาย​ยอม​บอก​คุณหญิง​แม่​เสีย​เพราะ​โกหก​บุพการี​นั้น​บาป​หนัก ตะวัน​ฉาย ​เอง​ก็​อยาก​แก้​ปัญหา​ให้​จบๆไป แต่​ก็​ยัง​ไม่​รู้​จะ​แก้​อย่างไร

“เฮ้ย...ฉัน​รู้​แล้ว ที่​หมอดู​ตา​ทิพย์​บอก​แก​ไง ถ้า​แก


ได้​แต่งงาน​กับ​คุณ​รัตติกาล​จริงๆ อย่าง​ที่​หมอดู​ว่า ฉัน​ว่านะ แม่​แก​ไม่​กล้า​ขัด​ดวง​แก​แน่ๆ”

“บ้า​แล้ว​ไอ้​ฟู...ให้​ฉัน​แต่งงาน​กับ​ยั​ยส​ว​ยส​ยอง​นั่น​น่ะ ชีวิต​ฉัน​ได้​สยอง 24 ชั่วโมง​แน่”

“แล้ว​มัน​มี​ทางออก​ที่​ดี​กว่า​นี้​ไหม​ล่ะ” พิชญ์​ถาม​เสียง​อ่อย

ooooooo

หนู​ดี​นัด​ตะวัน​รอน​จะ​ไป​ดิน​เนอร์​กัน ตะวัน​รอน​ถือ​ช่อ​ดอกไม้​จะ​มา​รับ​หนู​ดี​ก็​เจอ​เข้า​กับ​บอย​ฮ่ะ​ที่​ภัท​รา​ส่ง​มา​อยู่​เป็น​เพื่อน​หนู​ดี​เข้า​อย่าง​จัง ตะวัน​รอน​โกหก​ว่า​ตน​มา​เยี่ยม​เพื่อน​แต่​สงสัย​จะ​มา​ผิด​ที่​แล้ว​หา​ทาง​ชิ่ง​ไป

ระหว่าง​นั้น​ตะวัน​ฉาย​ดู​ข่าว​ทีวี​รายงาน​เรื่อง​การ​ตาย​ของ​หมอดู​ตา​ทิพย์ เขา​คิดถึง​คำ​พูด​ที่​เป็น​นัย​ของ​หมอดู​ที่​ว่า​ไม่​รู้​จะ​มีโอกาส​ดูด​วง​ให้​เขา​อีก​หรือ​เปล่า เขา​บอก​พิชญ์​ว่า​ก่อน​ตาย​หมอ​พูด​ราวกับ​รู้ตัว​ว่า​ต้อง​ตาย พิชญ์​ยิ่ง​เชื่อ​ว่า​หมอดู​ดู​แม่น​จริงๆ ยุ​ตะวัน​ฉาย​ให้​รีบ​แต่งงาน​กับ​รัตติกาล​เสีย เพราะ​นี่​เป็น​ทางออก​ทาง​เดียว​ของ​เขา

ขณะ​กำลัง​คิด​หนัก​นั่นเอง ตะวัน​รอน​ก็​โทร.​เข้า​มือ​ถือ​ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่า​เจ​อบ​อย​ฮ่ะ​ที่​คอน​โดฯ​หนู​ดี ตะวัน​ฉาย​ขอร้อง​ให้​บอก​หนู​ดี​ให้​ช่วย​ปิด​เรื่อง​ตน​มา​เมือง​ไทย แล้ว​อย่า​ให้​แม่​รู้​เด็ดขาด ตอน​นี้​ตน​มี​เรื่อง​ให้​ปวด​หัว​มากมาย​ยัง​แก้​ไม่​ตก

ตะวัน​รอน​รีบ​โทร.​เข้า​มือ​ถือ​ของ​หนู​ดี ขอร้อง​อย่า​บอก​ภัท​รา​เรื่อง​ตะวัน​ฉาย​กลับ​เมือง​ไทย​แล้ว เพราะ​ต้องการ​พิสูจน์​ให้​แม่​เห็น​ว่า​ตน​สามารถ​เลี้ยงดู​หนู​ดี​ได้​ด้วย​ลำ​แข้ง​ตน​เอง หนู​ดี​หลง​เชื่อ​รับปาก​มั่นเหมาะ จาก​นั้น​หัน​มา​หว่านล้อม​บอย​ฮ่ะ​ให้​กลับ​ไป​เสีย ฝาก​บอก​คุณหญิง​แม่​ด้วย​ว่า​ตน​อยู่​ดูแล​ตัว​เอง​ได้ บอย​ฮ่ะ​สงสัย​ถาม​ว่า​เมื่อกี้​คุย​กับ​ใคร หนู​ดี​บอก​ว่า​คุย​กับ​พ่อ ถ้า​ไม่​มี​อะไร​ก็​ให้​รีบ​กลับ​ไป​เสีย​เพราะ​ตน​
นัด​ดิน​เนอร์​กับ​พ่อ​ไว้ บอย​ฮ่ะ​เลย​กลับ

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​ตัดสินใจ​ไป​หา​รัตติกาล​ใน​งาน​เปิด​ตัว​เครื่อง​ดื่ม​ชู​กำลัง​ที่​เธอ​เป็น​พรีเซ็นเตอร์ พยายาม​จะ​คุย​กับ​เธอ แต่​รัตติกาล​ไม่​ยอม​คุย​ด้วย​ท่า​เดียว จน​ตะวัน​ฉาย​ต้อง​บอก​ว่า​อยาก​คุย​เพราะ​ข้องใจ​ที่​หมอดู​คุย​กับ​เรา วัน​นี้​เลย​อยาก​มา​คุย​กับ​เธอ รัตติกาล​บอก​ว่า​ตน​ไม่​สนใจ​กับ​คำ​ทำนาย​ไร้​สาระ​แบบ​นั้น​แล้ว​เดิน​หนี​ไป​ซะ​งั้น

ตะวัน​ฉาย​เซ็ง​มาก แต่​เพราะ​ต้อง​แก้​ปัญหา​ให้​ได้​ยัง​ไง​ก็​ต้อง​ตาม​ไป​คุย

อิง​ค์​ไป​หา​รัตติกาล​ตาม​แผน​ของ​แม​รี่​จอม​จุ้น เพื่อ​เบน​ความ​สนใจ​ของ​นักข่าว​เรื่อง​หมอดู​ตา​ทิพย์ ที่​ทำนาย​ดวง​ถึงฆาต​ของ​รัตติกาล​ไว้

อี​สี​ดวง​กับ​กระทง​มา​จัดการ​อิง​ค์​ที่​เข้า​มา​พัวพัน​กับ​รัตติกาล​ตาม​คำสั่ง​ของหลวง​บวรฯ มา​เจอ​อิง​ค์​ที่​แม​รี่​ให้​ยืน​รอ​ตน​จะ​ไป​ตาม​รัตติกาล​ที่​ห้องน้ำ​ให้ อี​สี​ดวง​กับ​กระทง​ใน​คราบ​ของ​สาว​พริตตี้​ยั่วยวน​อิง​ค์​จน​หน้ามืด​เดิน​ตาม​ทั้ง​สอง​ไป

ตะวัน​ฉาย​ตาม​ตื๊อ​จะ​คุย​กับ​รัตติกาล​จน​เธอ​เดิน​เข้า​ห้องน้ำ เขา​เลย​ยืน​มึน​อยู่​ตรง​นั้น แม​รี่​เดิน​ตาม​หา​จน​เจอ​รัตติกาล​อยู่​ใน​ห้องน้ำ บอก​ว่า​อิง​ค์​รอ​อยู่​แล้ว​รีบ​พา​ไป​พบ แต่​ปรากฏ​ว่า​อิง​ค์​หาย​ไป​แล้ว ถาม​คน​แถว​นั้น​บอก​ว่า เห็น​เดิน​ออก​ไป​กับ​พริตตี้​สอง​คน รัตติกาล​ฟัง​แล้ว​หงุดหงิด ส่วน​แม​รี่​เซ็ง​จน​บอก​ไม่​ถูก

อิง​ค์​พา​อี​สี​ดวง​กับ​กระทง​เข้า​โรงแรม​หมาย​จะ​เขมือบ​ขม้ำเสีย​ให้หา​ยก​ลัด​มัน แต่​ไม่ทัน​ที่​อิง​ค์​จะ​ลงมือ​ทำ​อะไร

ก็​ถูก​สอง​สาว​หลอก​ให้​ถอด​สร้อย​พระ​ออก​แล้ว​แสยะ​ยิ้มเขี้ยวงอก​​ยาว​ออก​มา รุม​กัน​ขย้ำ​ฝัง​เขี้ยว​ลง​ไปจน​อิง​ค์​ร้อง​เหมือน​ควาย​ถูก​เชือด

หลวง​บวรฯ​พอใจ​ผล​งาน​ของ​กระทง​กับ​อี​สี​ดวง​มาก แต่​ยัง​ไม่​วางใจ​เพราะ​รู้​เรื่อง​ตะวัน​ฉาย​กับ​รัตติกาล กระทิง​อาสา​รับ​ใช้​เต็มที่ หลวง​บวรฯ​มอบหมาย​ให้​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​ไป​จัดการ​ตะวัน​ฉาย กระทง​ไม่​เชื่อ​ฝีมือ​กระทิง แต่​พอ​ท้วงติง หลวง​บวร​สงคราม​ตัดบท​ว่า

“ข้า​มี​เรื่อง​สำคัญ​กว่า​ที่​ต้อง​ใช้​เอ็ง​กับ​นัง​สี​ดวง​ไป​จัดการ”

ooooooo

ตอนที่ 2

ลง​จาก​เครื่อง  ขณะ​มา​รอ​รับ​กระเป๋า​เดินทาง​นั้น รัตติกาล​มอง​หา​ตะวัน​ฉาย​อย่าง​กังวล​จน​เห็น​เขา​กำลัง​เข็น​กระเป๋า​ตัว ​เอง​ออก​ไป เธอ​ผละ​จาก​ตรง​นั้น​เดิน​อ้าว​ตาม​ไป  แม​รี่​ถาม​ว่า​จะ​ไป​ไหน ก็​พอดี​กระเป๋า​เวียน​มา​ถึง เลย​ต้อง​รีบ​วิ่ง​ตาม​กระเป๋า​ไป

รัตติกาล​จํ้า​พรวดๆ เข้าไป​หา​ตะวัน​ฉาย  ร้อง​เรียก  “นาย​อา​ร์ต​ตัว​พ่อ” เลย​ถูก​เขา​หัน​มา​ร้อง​ถาม “ยัย​เซ็กซี่​ตัว​แม่ ยัง​ไม่​ไป​อีก​เหรอ” เท่านั้น​ไม่​พอ​ยัง​พูด​กวน​ประสาท​ว่า​อย่า​บอก​นะ ​ว่า​ติดใจ​ตน

เลย​เกิด​การ​จิก​แขวะ​กัน​ตาม​ประสา ตะวัน​ฉาย​อวดอ้าง​ว่า​ตน​เป็น​คน​ช่วย​ให้​เธอ​ไม่​ตาย ส่วน​รัตติกาล​ก็​ลอยหน้า​บอก​ว่า​ตน​ไม่​เชื่อ​เรื่อง​ดวง เถียง​สู้​ตะวัน​ฉาย​ไม่ได้​ก็​พุ่ง​เข้าไป​กระทืบ​เท้า​เขา ถูก​ตะวัน​ฉาย​เอ็ดตะโร​ว่า โรคจิต หน้าตา​สวย​แต่​อยู่​ใกล้​แล้ว​สยอง เลย​เรียก​ว่า “แบบ​นี้​มัน​สวย​สยอง​นี่​ห​ว่า”

ที่แท้​รัตติกาล​ตาม​มา​ขู่​ห้าม​เขา​เอาเรื่อง​บน​เครื่องบิน​ไป​ปูด​ที่ไหน ขืน​ทำ​ระวัง​จะ​โดน​เชือด

“ไม่​ต้อง​ห่วง ผม​ไม่​ใช่​พวก​บ้า​ดารา แล้ว​ผม​ก็​ไม่ได้​ กลัว​คำ​ขู่​ของ​คุณ​ด้วย คุณ​เอง​ต่างหาก​ที่​ต้อง​ระวัง​ตัว กลับ​บ้าน​ไป​หัด​ทำบุญ​เยอะๆ เก้า​วัด​ไม่​พอ​ก็​ทำ​มัน​ร้อย​วัด​เลย อ้อ...แล้ว​ก็​หา​นํ้า​มนต์​มาอาบ​กับ​บ้วนปาก​ด้วย​นะ เผื่อ​จะ​พ้น​เคราะห์​ไม่​ต้อง​พึ่ง​ดวง​คน​อื่น”

ขณะ​ทั้ง​คู่​กำลัง​โต้เถียง​กัน​จน​เอ็น​คอ​ขึ้น​นั่นเอง แม​รี่​ ก็​เข็น​รถ​ขน​กระเป๋า​เข้า​มา​บอก​รัตติกาล​ว่า​ให้​รีบ​ไป​เถิด​เพราะ​ เห็น​พวก​นักข่าว​มา​ดัก​รอ​กัน​เต็ม​เลย พลาง​ทิ้ง​สายตา​ให้​ตะวัน​ฉาย​ถาม​รัตติกาล​ว่า​ใคร​หรือ​หล่อ​จัง รัตติกาล

ฉวย​โอกาส​ด่า​ส่งท้าย​ว่า พวก​โรคจิต แล้ว​ชวน​แม​รี่​รีบ​ไป​กัน

“ยั​ยส​ว​ยส​ยอง​เอ๊ย...” ตะวัน​ฉาย​พึมพำ​ทำ​หน้า​ละเหี่ย​แล้ว​เดิน​เลี่ยง​ไป​อีก​ทาง พลัน​ก็​ชะงัก​กึก​ถอยกรูด เมื่อ​เห็นหนู​ดี​ ลูก​สาว​นักการเมือง​ผู้​มาก​อิทธิพล​ทำตัว​แอ๊บแบ๊ว​ตลอด​เวลา​ที่​คุณหญิง ​ภัท​รา​หมายตา​ไว้​เป็น​สะใภ้ ตะวัน​ฉาย​หลบ​แว้​บ​อย่าง​ชำนาญ​เป็น​พิเศษ พึมพำ​กับ​ตัว​เอง

“ซวย​แล้ว​เรา”

ooooooo

รัตติกาล​เดิน​ระเหิด​ระหง​มา​ทาง​กลุ่ม​นักข่าว ถูก​นักข่าว​กลุ้มรุม​กัน​ยิง​คำ​ถาม​อุตลุด​เรื่อง​เกิด​อุบัติเหตุ​บน​ เครื่องบิน จน​เครื่อง​เกือบ​จะ​ตก นั่น​อาจจะ​เป็น​เพราะ​คำ​ทำนาย​ของ​หมอดู​ตา​ทิพย์​หรือ​เปล่า

“ไม่​ใช่​อุบัติเหตุ​อะไร​ใหญ่​โต​หรอก​ค่ะ แค่​เจอ​พายุ​ธรรมดา​แค่​นั้น​เอง หมอดู​ก็​คู่​กับ​หมอ​เดา เขา​อยาก​ดัง​เลย​หาเรื่อง​ทำนาย​มั่วๆมาก​กว่า รติ​ขอตัว​นะ​คะ”

รัตติกาล​ขอตัว​แล้ว​เดิน​ฝ่า​วง​ล้อม​ของ​พวก​นักข่าว​ไป แม​รี่​รีบ​มา​ดัก​พวก​นักข่าว​ที่​จะ​ตาม​ไป แห​ล​กับ​พวก​นักข่าว​ว่า​ตอน​นี้​รัตติกาล​กำลัง​เหนื่อย​เอา​ไว้​มี​ข่าว​ เด็ดๆอะไร​ ตน​จะ​ส่ง​ให้ แล้ว​รีบ​จํ้า​อ้าว​ตาม​รัตติกาล​ไป ครู่​เดียว​ก็​เจอ​หาญ​กล้า

ยืน​รอ​อยู่ สอง​พ่อ​ลูก​ยิ้ม​ให้​กัน​อย่าง​ดีใจ รัตติกาล​ถลา​จะ​เข้าไป​กอด​พ่อ ถูก​แม​รี่​แทรก​เข้าไป​กอด​ก่อน ซุก​เข้าไป​ใน​อก​ของ​หาญ​กล้า​แนบแน่น

หาญ​กล้า​พยายาม​แกะ​มือ​แม​รี่​ออก บอก​จ่า​ติ๊ก​ให้​มา​ช่วย​แกะ​ออก​อีก​คน​จึง​สำเร็จ จาก​นั้น​สอง​พ่อ​ลูก​ก็​โผ​เข้าหา​กัน ต่าง​รำพึง​รำพัน​ความ​คิดถึง​กัน หาญ​กล้า​ถาม​ถึง​เรื่อง​อุบัติเหตุ​บน​เครื่อง รัตติกาล​ตัดบท​ว่า

“รติ​ไม่​อยาก​พูด​เรื่อง​นี้​แล้ว​ค่ะ​พ่อ รติ​อยาก​กลับ​ไป​พักผ่อน”

หาญ​กล้า​ประคบประหงม​รัตติกาล​ราว​ไข่​ใน​หิน ​พา​เดิน​ผ่าน​หน้า​คุณหญิง​ภัท​รา​กับ​บอย​ฮ่ะ ต่าง​อด​ที่​จะ​ทำ​เชิด​ใส่​กัน​ไม่ได้ รัตติกาล​เห็น​อากัปกิริยา​ของ​ทั้ง​สอง​ถาม​พ่อ​ว่า​ใคร​หรือ

“ไม่​มี​อะไร​หรอก​ลูก พวก​แก่​แล้ว​ลูกเต้า​ไม่​สั่งสอน เที่ยว​อิจฉา​คน​อื่น​น่ะ ไป​เถอะ”

หาญ​กล้า​ประคอง​รัตติกาล​เดิน​ผ่าน​ไป ภัท​รา​ค้อน​ตา​แทบ​กลับ​พึม​พำ​อย่าง​หมั่นไส้​ว่า  “ลูก​สาว​เป็น​ดารา​ดัง​หน่อย​เดียว​ทำ​เป็น...เชอะ​ไอ้​แก่”  พอดี​บอย​ฮ่ะ​สะกิด​บอก​ว่า​หนู​ดี​มา​แล้ว ภัท​รา​เลย​รีบ​เดิน​ไป​หา

ooooooo

พอ​หนู​ดี​เห็น​ภัท​รา​เท่านั้น ก็​ร้อง​ทัก​ราวกับ​ทัก​คน​ทั้ง​สนาม​บิน “อี​ป้า...” เสียง​ดัง​สำเนียง​อีสาน​ทำให้​ทุก​คน​หัน​มอง เห็น​หนู​ดี​ใน​ชุด​แฟชั่น​ไฮโซ​สวมกอด

ภัท​รา​จุ๊บ​ซ้าย​จุ๊บ​ขวา ทักทาย​เป็น​ภาษา​ฝรั่ง จน​ภัท​รา​ทำ​หน้า​งงๆ พอ​ภั​ทราบ​อก​ว่า​ตน​เป็น​หวัด​นิดหน่อย หนู​ดี​ก็​อุทาน

“โอ...มา​ยก๊​อด...ยู​ซิ​ค” พลาง​จับ​ตาม​เนื้อตัว​ราวกับ​เป็น​ปรอท​วัด​ไข้

“ขอบใจ​ที่​เป็น​ห่วง​ป้า​จ้ะ ป้า​ทาน​ยา​อยู่​เดี๋ยว​ก็​หาย หนู​ดี​โต​เป็น​สาว​แล้ว​สวย​จัง อยู่​อังกฤษ​ตลอด​เวลา​ไม่ได้​กลับ​มา​อยู่​เมือง​ไทย​เลย​ตั้งแต่​เล็กๆ คง​คิดถึง​เมือง​ไทย​มาก​สิ​นะ​จ๊ะ”

“คิด​ฮ​อด​หลาย​เด้อ​ค่ะ​อี​ป้า”

หนู​ดี​ตอบ​อย่าง​ภูมิใจ​เสียง​ดัง​ฟัง​ชัด บอย​ฮ่ะ​กับ​ภัท​รา​สะดุ้ง​โหยง บอย​ฮ่ะ​บอก​ว่า​ภาษาไทย​ของ​หนู​ดี​แปลก​ ดี ภัท​รา​จึง​ถาม​หนู​ดี​ว่า​ใคร​สอน​ภาษาไทย​ให้​หรือ หนู​ดี​ตอบ​เสียง​ใส​แจ๋ว​ว่า

“อี​แหวว​กับ​อี​น้อย หมอ​นวด​กับ​แม่​ครัว​ของ​หนู​ดี​เอง​ค่ะ​อี​ป้า สำเนียง​ไทย​ของ​หนู​ดี​ชัด​หลาย​เด้อ”

ภัท​รา​หน้าเสีย​กล้อมแกล้ม​เออออ ว่า​จ้ะ แล้ว​หนู​ดี​ก็​ถาม​ถึง​ตะวัน​ฉาย บอก​ว่า “คิด​ฮ​อด​หลาย​อยาก​กอด​จูบ​ลูบ​เป้า​มัน​ให้​หาย​คิด​ฮ​อด” พอ​ภั​ทราบ​อก​ว่า​ตะวัน​ฉาย​ยัง​อยู่​นิวยอร์ก หนู​ดี​บ่น​เสียดาย แต่​ก็​บ่​เป็น​ห​ยัง “เอา​ไว้​ไอ้​ตะวัน​ฉาย​กลับ​มา​เรา​ค่อย​เซอร์ไพรส์​มัน มัน​ต้อง​ดีใจ​หลาย​ที่​เห็น​ว่าที่​เจ้าสาว​มาร​ออ​ยู่​แล้ว หนู​ดี​จะ​ได้​เอา​มัน​เป็น​ผัว​เสียที”

ภัท​รา​กับ​บอย​ฮ่ะ​ปาด​เหงื่อ​ทำ​หน้า​พะอืดพะอม ตะวันฉาย​แอบ​ฟัง​อยู่​หน้า​เครียด​ทันที​เมื่อ​นึกถึง​อนาคต​ที่​รอ​ตน​อยู่

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​มี​เพื่อน​สนิท​คือ​พิชญ์ เป็น​นัก​เขียน​นิยาย​เร้นลับ​โดยเฉพาะ​เกี่ยว​กับ​เรื่อง​ผีๆ ทั้งที่​ตัว​เอง​กลัว​ผี​จน​ขี้​ขึ้น​สมอง พิชญ์​อาศัย​อยู่​ที่​วัด มี​เณร​เปี๊ยก​วัย 13 ที่​บวช​เรียน​มา​ตั้งแต่​อายุ 7 ขวบ เป็น​เพื่อน​สนิท

คืน​นี้ พิชญ์​ดู​ข่าว​อยู่​หน้า​จอ​โน้ตบุ๊ก​แล้ว​ขน​พอง​สยอง​เกล้า​กับ​ข่าว​นัก​ ธุรกิจ​หนุ่ม​เจ้าของ​โชว์รูม​รถ​หรู​ซิ่ง​ตาย​สยอง​ที่​โค้ง​ร้อย​ศพ​หลัง​ มี​ข่าว​พยายาม​ขาย​ขนม​จีบ​รัตติกาล​ดารา​สาว​ชื่อ​ดัง ครั้น​เลื่อน​หน้า​จอ​ลง​มา​อีก​ก็​เจอ​ข่าว​ลูก​ชาย​นักการเมือง​ชื่อ​ดัง​ ผูก​คอ​ตาย​ปริศนา รัตติกาล​ดารา​สาว​ชื่อ​ดัง​แสดง​ความ​เสียใจ แต่​ปฏิเสธ​ว่า​ยัง​ไม่​ใช่​เพื่อน​คน​สนิท​ทั้งที่​เคย​ควง​คู่​ไป​ดู​หนัง ​
รอบ​ดึก​ด้วย​กัน

“นี่​มัน​ราย​ที่ 4 แล้ว​นี่​ห​ว่า แปลก​เว้ย แต่ละ​ศพ​ตาย​ไม่​ธรรมดา​เสีย​ด้วย น่า​กลัว​ทั้งนั้น” พิชญ์​พึมพำ​ทำ​หน้า​สยอง พลัน​ก็​สะดุ้ง​สุด​ตัว​เมื่อ​มี​แมว​ดำ​กระโจน​แผล็ว​เข้า​มา​ทาง​หน้าต่าง พิชญ์​ร้อง​แทบ​ไม่​เป็น​ภาษา กระโดด​ไป​นั่ง​คลุมโปง​อยู่​บน​เตียง ท่อง​นะ​โมตัสสะ...​เสียง​สั่น

ทันใดนั้น​ผ้า​ห่ม​ถูก​กระชาก​ออก พิชญ์​ตัว​สั่น​เทิ้มหลับ ตา​ปี๋ บอก​ว่า​อยาก​ได้​อะไร​จะ​ทำบุญ​ไป​ให้​ อย่า​มา​หลอกหลอน​กัน​เลย เณร​เปี๊ยก​ที่​เอา​แป้ง​พอก​หน้า​ขาว​วอก​ดัด​เสียง​ถาม​ว่า​จริง​หรือ พอ​พิชญ์​ยืนยัน​ว่า​จริง เณร​เปี๊ยก​ก็​ขอ​เล่น​เกม​คอ​มฯ ​ได้​ไหม พิชญ์​เอะใจ​ที่​ผี​มา​ขอ​เล่น​เกม พอ​ลืมตา​ดู​กลาย​เป็น​เณร​เปี๊ยก เลย​ลาก​คอ​เณร​ออก​ไป​นอก​กุฏิ ถาม​ว่า​แมว​ดำ​นั่น​ฝีมือ​เณร​
ใช่​ไหม

เณร​บอก​ว่า ​แมว​ไป​ขโมย​ของกิน​ใน​ครัว​ก็​ต้อง​ไล่ ถาม​พิชญ์​ว่า​อยู่​ใน​วัด​ยัง​กลัว​ผี​เหรอ แล้ว​เคย​เจอ​หรือ​เปล่า พิชญ์​ บอก​ว่า​ไม่​เคย​เจอ เลย​ถูก​เณร​อบรม​ว่า เมื่อ​ไม่​เคย​เห็น​ก็​ไม่​ควร​ไป​กลัว พิชญ์​ถาม​ว่าแล้ว​เณร​เคย​เจอ​หรือ  เณร​บอก​ว่า​ยัง​ไม่​เคย พิชญ์​บอก​ว่า​ถ้า​งั้น​ตน​เจอ​เมื่อ​ไร​จะ​ชวน​ไป​ดู​ด้วย​กัน เณร​รีบ​ส่าย​หน้า​อ้าง​ว่า​ไม่​เอา​ดี​กว่า​เดี๋ยว​หลวง​ตา​ดุ​เอา ว่า​ แล้ว​รีบ​ผละ​ไป
ครู่เดียว​ตะวัน​ฉาย​ก็​เดิน​เข้า​มา​ถาม​อย่าง​รู้​เรื่อง​ดี

“เป็น​นัก​เขียน​นิยาย​ผี​อะไร​ของ​แก​วะ​ไอ้​พิชญ์ กลัว​ผี​จน​ขี้​ขึ้น​สมอง​แบบ​นี้”

“เฮ้ย...ไอ้​ตะวัน...” พิชญ์​ตกใจ​สุดขีด​นึก​ว่า​ถูก​ผีหลอก​ที่​จู่ๆคน​อยู่​นิวยอร์ก​ก็​โผล่​หน้า​มา

ตะวัน​ฉาย​ไม่​พูด​พล่าม​ทำ​เพลง​ส่ง​เงิน​ให้​จำนวน​หนึ่ง​เป็น​ค่า​ โทรศัพท์​มือ​ถือ ค่าน้ำ ค่า​ไฟ พิชญ์​ถาม​งงๆว่า​ทำไม ​จู่ๆก็​เอา​เงิน​มา​ให้

“ฉัน​ไม่ได้​ใจดี​สงเคราะห์​แก​เปล่าๆเว้ย แต่​ที่​ช่วย​เนี่ย​เพราะ​เป็น​ค่า​ใช้​จ่าย​ที่​ฉัน​จะ​มา​อาศัย​อยู่​กับ​แก​ต่างหาก” แล้ว​ชี้แจง​เหตุผล​ว่า ยัง​ไม่​อยาก​กลับ​ไป​ฟัง​แม่​บ่น เพราะ​แม่​ส่ง​เงิน​ให้​เรียน​ธุรกิจ​แต่​ตน​กลับ​ไป​เรียน​กำกับ​หนัง เลย​ต้อง​มา​ฝึก​วิทยา​ยุทธ​สัก​พัก​แล้ว​พิสูจน์​ให้​แม่​เห็น​ว่า​ตน​ควร​ต้อง​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ตัว​เอง​รัก​เท่านั้น

ระหว่าง​นั้น​ ตะวัน​ฉาย​เห็น​รูป​รัตติกาล​ใน​จอ​โน้ตบุ๊ก​ของ​พิชญ์ เขา​ร้อง​ลั่น​บอก​ว่า อย่า​บอก​นะ​ว่า​ชอบ​ดารา​คน​นี้​เหมือน​กัน พิชญ์​ถาม​ว่า ทำไม​ชอบ​ไม่ได้​เซ็กซี่​ตัว​แม่​ขนาด​นี้

“หึ...สวย​สยอง​น่ะ​สิ ฉัน​เจอ​ตัว​เป็นๆมา​แล้ว ชาติ​นี้​ขอ​อย่า​ให้​เจอ​อีก​เลย​ไม่​งั้น​ซวย​แน่ๆ”

“ซวย​ยัง​ไง​วะ​ไอ้​ตะวัน​ฉาย เล่า​ให้​ฟัง​หน่อย​สิ ฉัน​กำลัง​สนใจ​เรื่อง​ของ​เธอ​อยู่​เลย กะ​ว่า​จะ​เอา​มา​เขียน​เป็น​นิยาย มี​ผู้ชาย​หลาย​ราย​ที่​เข้า​ใกล้​รัตติกาล​แล้ว สุดท้าย​ต้องตา​ยส​ยอง​ทุก​คน”

ฟัง​พิชญ์​แล้ว​ตะวัน​ฉาย​สนใจ​ขึ้น​มา​ทันที

ooooooo

ที่​คฤหาสน์​จันทรา​ใน​ป่า​ลึก​ดง​พญา​ไฟ...หลวง-​บวร​สงคราม​นั่ง​ดู​ทีวี​เครื่อง​เก่า​แต่​ดึกดำบรรพ์​อยู่ ภาพ​มี​คลื่น​แทรก​ดู​ไม่ได้​เลย คุณ​หลวง​หงุดหงิด​ตะโกน​เรียก​นั​งก​ระทง​ถาม​อย่าง​ไม่​พอใจ​ว่า​ทีวี​ไม่​ชัด​แบบ​นี้​จะ​ดู​ข่าว​ดี​ของ​ตน​ได้​ยัง​ไง นั​งก​ระทง​เรียก​ไอ้​ริ​ด​มา​ถาม​ว่า​ไหน​บอก​ว่า​ติด​จาน​ดาวเทียม​แล้ว​ไง ไอ้​ริ​ด​บอก​ว่า​เรา​อยู่​ใน​ที่​อับ​สัญญาณ​แบบ​นี้​ก็​ต้อง​ยอม​ทำใจ นัง​สี​ดวง​บอก​กระทิง​ให้​ไป​ช่วย​ไอ้​ริ​ด​จัดการ​ที

กระทิง​เข้าไป​อย่าง​ภาคภูมิ​ใจ ไป​ถึง​ก็​ตบๆทุบๆทีวีครู่​เดียว​ภาพ​ก็​ชัด​แจ๋ว​ขึ้น​มา คุณ​หลวง​พอใจ​มาก​จ้อง​จอ​ทีวี​เขม็ง เป็น​การ​ให้​สัมภาษณ์​ของ​รัตติกาล​เรื่อง​อุบัติเหตุ​บน​เครื่องบิน​พอดี ดู​แล้ว​ขัดใจ​นัก​ปิด​เครื่อง​ทันที​เมื่อ​รู้​ว่า​รัตติกาล​รอด​พ้น​จาก​อุบัติเหตุ​นั้น​มา​ได้​หวุดหวิด คุณ​หลวง​พึมพำ​อย่าง​แปลก​ใจ​มาก​กว่า

“เป็น​ไป​ไม่ได้ ท่านหญิง​ต้อง​กลับ​มา​อยู่​กับ​ข้า​ที่​นี่...ทำไม...ทำไม!!”

“บางที​อาจจะ​ยัง​ไม่​ถึง​เวลา​ของ​หม่อมเจ้า​มาลา​ก็ได้​เจ้า​ค่ะ” นัง​กระทง​เอ่ย

“เป็น​ไป​ไม่ได้...ข้า​รอ​เวลา​นี้​มา​ถึง​ร้อย​ปี ท่านหญิง​สัญญา​ว่า​จะ​กลับ​มา...ท่านหญิง​สัญญา​กับ​ข้า​ไว้​แล้ว” หลวง–​บวร​สงคราม​สีหน้า​เจ็บปวด​รวด​ร้าว​เมื่อ​นึกถึง​อดีต...

ooooooo

อดีต​เมื่อ​พุทธศักราช 2453 ร้อย​กว่า​ปี​ก่อน หลวง​บวร​สงคราม​ได้​วาง​แผน​ร่วมมือ​กับ​ชาว​ต่าง​ชาติ​ให้​เข้า​มา​ยึด​แผ่นดิน​ไทย​เป็น​เมืองขึ้น​ใน​ยุค​ล่า​อาณานิคม แต่​แผน​ถูก​ยับยั้ง ทำให้​หลวง​บวร​สงคราม​ต้อง​พา​พวก​หลบ​หนี โดย​ชิง​ตัว​หม่อมเจ้า​มาลา​ที่​คุณ​หลวง​เตรียม​จะ​แต่งงาน​ไป​ด้วย แต่​หม่อมเจ้า​มาลา​ล่วงรู้​ความ​จริง​ว่า​หลวง​บวร​สงคราม​คิดคด​ทรยศ​ชาติ แม้​จะ​ถูก​ชิง​ตัว​ไป​แต่​หม่อมเจ้า​มาลา​ก็​สิ้น​รัก​คุณ​หลวง​เสีย​แล้ว

เมื่อ​หลวง​บวร​สงคราม​หมาย​ใช้​กำลัง​เผด็จ​ศึก​หม่อม​เ​จ้า​มาลา เกิด​การ​ต่อสู้​หม่อมเจ้า​มาลา​แย่ง​ปืน​จาก​คุณ​หลวง เกิด​เสียง​ปืน​ลั่น​ขึ้น​ใน​ขณะ​ยื้อยุด​กัน ปรากฏ​ว่า​คุณ​หลวง​ถูก​ยิง หม่อมเจ้า​มาลา​ตกใจ​วิ่ง​หนี​ออก​จาก​บ้าน คุณ​หลวง​พยายาม​วิ่ง​ตาม ผ่าน​กระทิง กระทง และ​ริดกับสีดวง คุณ​หลวง​ร้อง​
พลาง​ตะเกียกตะกาย

“ข้า​จะ​ตาม​ท่านหญิง​ของ​ข้า​ไป...ท่านหญิง...ท่านหญิง...”

ooooooo

ที่​กอง​ถ่าย​คืน​นี้รัตติกาล​กำลัง​ถ่าย​ละคร​อยู่ ถ่าย​จน​หมด​คิว​แล้ว​เธอ​บอก​แม​รี่​ว่า​จะ​กลับ​ไป​พักผ่อน แม​รี่​ทำตัว​เป็น​แม่สื่อ​แม่​ชัก​นัด​ให้​เธอ​ไป​ดิน​เนอร์​กับ​อิง​ค์ อ้าง​ว่า​คุณ​พ่อ​เธอ​ก็​โอ​เค​ด้วย​แล้ว

แม​รี่​วาง​แผน​ให้​รัตติกาล​ไป​ดิน​เนอร์​กับ​อิง​ค์​ที่​กำลัง​ดัง​เพื่อ​ให้​เป็น​ข่าว​งาน​จะ​ได้​เข้า​เป็น​น้ำไหลไฟดับ​รับ​ทรัพย์​กัน​มือ​เป็น​ระวิง แต่​หา​รู้​ไม่​ว่า​อิง​ค์​เป็น​พวก​แอบ​จิต​ที่​ชอบ​ดม​กลิ่น​สาว

ระหว่าง​ดิน​เนอร์​กัน​นั้น พัดชา​นักข่าว​สาว​สาย​อาชญากรรม​เพื่อน​สนิท​ของ​รัตติกาล​โทร.​เข้า​มือ​ถือ รัตติกาล​ลุก​เลี่ยง​ไป​รับ​สาย พอ​รู้​ว่า​รัตติกาล​กำลัง​ดิน​เนอร์​อยู่​กับ​อิง​ค์​

ก็​อิจฉา​ตา​ร้อน​บอก​ว่า​ตน​อาจจะ​ออก​จาก​งาน​นักข่าว​ไป​เป็น​ดารา​แข่ง​กับ​เธอ คุย​พลาง​ก็​หัน​มา​สนใจ​งาน​ตรง​หน้า

เป็น​งาน​ไป​ทำ​ข่าว​ฆาตกรรม พัดชา​ไม่​เห็น​บาดแผล​ตาม​ตัวศพ ​ส่วน​ช่วง​ล่าง​มี​ผ้า​คลุม​ไว้ เธอ​ถาม​หา​บาดแผล พอ​ตำรวจ​เปิด​ให้​ดู​เธอ​สะดุ้ง​โหยง​อุทาน “แม่เจ้า...หาย​ไป​ทั้ง​พวง​เลย” เสียง​ลอด​เข้าไป​ใน​โทรศัพท์  รัตติกาล​ถาม​ว่า​อะไร​หาย​ไป​ทั้ง​พวง พัดชา​ตัดบท​ว่า​อย่า​รู้​เลย ตัด​สาย​แล้ว​เดิน​ไป​ถาม​ตำรวจ

“หมวด​คะ แล้ว​ไอ้​พวง​ที่​หาย​ไป​เนี่ย ยัง​อยู่​แถว​นี้​หรือ​ว่า​เป็น​อาหาร​ของ​เป็ด​ไป​แล้ว​คะ”

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​กับ​พิชญ์​ถือ​คติ​โบราณ​ที่​ว่าอยู่​บ้าน​ท่าน​อย่า​นิ่ง​ดูดาย​ปั้น​วัว​ปั้น​ควาย​ให้​ลูก​ท่าน​เล่น ดังนั้น เช้า​นี้​ทั้ง​สอง​จึง​เดิน​ตาม​เณร​เปี๊ยก​ต้อยๆ เป็น​ลูกศิษย์​วัด​ไป​ที่​ตลาด

แม้​ตะวัน​ฉาย​จะ​ดวง​ดี​แต่​ถึง​คราว​โชค​ร้าย ไป​เจอ​คุณนาย​ภัท​รา​ผู้​เป็น​แม่​ไป​เก็บ​ค่า​เช่า​แผง​ที่​ตลาด​พอดี เขา​หลบ​แว้​บ​แต่​ไม่​พ้น​สายตา​ภัท​รา เพื่อ​ความ​แน่ใจ​ภัท​รา​จึง​โทร.​เข้า​มือ​ถือ​ของ​ลูก​ชาย เขา​บอก​ว่า​อยู่​ที่​นิวยอร์ก​กำลัง​คุย​กับ​โปร​เฟส​เซอร์​ปรึกษา​การ​ลงทุน​ใน​ตลาดหุ้น ภัท​รา​ดีใจ​มาก​ที่​ลูก​ใส่ใจ​กับ​การ​เรียน​และ​การ​งาน

ทันใดนั้น​มีเสียง​แม่​ค้า​แทรก​เข้า​ไป​ใน​โทรศัพท์ ร้อง​ขาย​ปลา​เผา​เชิญ​ชวน​ให้​ซื้อ​ปลา​เผา แต่​พอ​ถาม ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่า​แม่​หู​ฝาด​ไป​เอง​  ตน​ยัง​ไม่ได้​ยิน​อะไร​เลย แล้ว​ทำ​เป็น​สัญญาณ​ไม่​ดี​ขอ​คุย​แค่​นี้​ก่อน จาก​นั้น​รีบ​ชวน​เณร​เปี๊ยก​กลับ​วัด​ก่อน​ที่​จะ​ซวย​กว่า​นี้

ooooooo

ที่แท้​ภัท​รา​จับ​โกหก​ตะวัน​ฉาย​ได้​แล้วแต่​นิ่ง​ไว้​ให้​ตายใจ ตะวัน​ฉาย​เอง​ก็​เดา​ได้​ว่า​แม่​รู้​แล้ว บอก​พิชญ์​ว่า​ป่านนี้​คง​เต้น​เป็น​เจ้า​เข้า​แล้ว เขา​เล่า​ให้​พิชญ์​ฟัง​ถึง​ความ​เผด็จการของ​แม่​ว่า ก่อน​พ่อ​ตาย พ่อ​พูด​อย่าง​ดีใจ​ยิ้ม​อย่าง​มี​ความ​สุขที่มา​ถึง​วัน​นี้​ได้เสีย​ที ​เพราะ​ต่อ​จาก​นี้ “แม่​ของ​ลูก​จะ​มา​บังคับ​พ่อ​ไม่ได้​อีก​แล้ว”

ตะวัน​ฉาย​บอก​พิชญ์​ว่า​ตน​จะ​ไม่​มี​วัน​เป็น​อย่าง​พ่อ​เด็ดขาด​ที่​ได้​อิสระ​ก็​แค่​ตอน​ตาย ตน​จะ​พิสูจน์​ให้​แม่​เห็น​ว่าตน​ทำ​ทุก​อย่าง​ได้​ด้วย​ตัว​เอง​โดย​ไม่​ต้อง​พึ่ง​แม่ พิชญ์​รับปาก​ว่าจะ​ช่วย​เขา​เรื่อง​งาน แต่​เรื่อง​คู่หมั้น​นั้น​จน​ปัญญา​จริงๆ ตะวันฉาย​บอก​เพื่อน​รัก​ว่า “ไอ้​เรื่อง​รับมือ​กับ​หนู​ดี ฉัน​มี​คน​ช่วย​แล้ว”

พระเอก​ขี่​ม้า​ขาว​ที่มา​ช่วย​ตะวัน​ฉาย คือ​ตะวัน​รอน​ลูกพี่ลูกน้อง​ของ​ตะวัน​ฉาย​ผู้​มี​มาด​เท่​กวนๆเซอร์ๆ มี​รอย​ยิ้ม​ที่​ละลาย​หัวใจ​สาวๆได้​ฉมัง​นัก​นั่นเอง​และ​เขา​ก็​สวมรอย​เป็น​ตะวัน​ฉาย​ตบตา​หนู​ดี​ได้​สนิท​เนียน

ส่วน​ตะวัน​ฉาย​ไป​หา​ผู้​กำกับ​ปิ๊ด​ที่​กอง​ถ่าย​ตาม​คำแนะนำ​ของ​พิชญ์ เพราะ​ตัว​พิชญ์​เอง​ต้อง​ไป​หา​ข้อมูล​มา​เขียน​บท พูด​อย่าง​มั่นใจ​ว่า​ตะวัน​ฉาย​ต้อง​ได้​งาน​แน่

เมื่อ​ไป​หา​ผู้​กำกับ​ปิ๊ด​แนะนำ​ตัว​เองแล้ว ตะวัน​ฉาย​ยืน​ลุ้น​ฟัง​ผู้​กำกับ​พูด​เสีย​จน​เหนื่อย​ เพราะ​ผู้​กำกับ​ติดอ่าง​อย่าง​หนัก ผู้​กำกับ​ถาม​ว่า​เขา​ชอบ​งาน​อะไร

“เป็น​ผู้​กำกับ​ครับ​พี่” ตะวัน​ฉาย​ตอบ​ไม่​รีรอ

“ไม่...ไม่​ว่าง...กะ...กู...กู​ทำ​อยู่”

ตะวัน​ฉาย​ขอ​เป็น​ผู้​ช่วย ก็​บอก​ว่า​เต็ม ขอ​เป็น​ผู้จัดการ​กอง ก็​ไม่​ว่าง สุดท้าย​ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่า แล้วแต่​จะ​ให้​ทำ​อะไร​ก็​แล้วกัน ตน​ทำได้​ทั้งนั้น

ปรากฏ​ว่า​ผู้​กำกับ​ปิ๊ด​ให้​ตะวัน​ฉาย​ไป​เป็น​เด็ก​เสิร์ฟ​น้ำ​ใน​กอง​ถ่าย เขา​หัวเสีย​หนัก​เหมือน​ถูก​เอา​บัณฑิต​มา​ลากรถ บอก​ผู้จัดการ​กอง​ว่า​ตน​จบ​นอก​มา หนัง​สั้น​ก็ได้​รับ​รางวัล​ตั้ง​เยอะ​แยะ ผู้จัดการ​กอง​ปลอบ​ใจ​ว่า​แบบ​เขา​นี้ มี​อยู่​เต็ม​กองเลย ถือ​เสีย​ว่า​ค่อยๆไต่เต้า​ขึ้น​ไป​ก็​แล้วกัน

ที่​ซวย​หนัก​กว่า​นั้น​คือ มา​เจอ​รัตติกาล​ที่มา​ถ่าย​ละครใน​กอง​นี้​ด้วย เธอ​มอง​เขา​อย่าง​เย้ย​หยัน เรียก​มา​สั่ง​เครื่อง​ดื่ม​ให้ ชง​กาแฟ​มา​ให้ พอ​ตะวัน​ฉาย​ไป​ชง​มา​ก็​บ่น​ว่า​ขม  ให้​ไป​ชงมาใหม่​ จนกว่า​จะ​ถูกปาก​ตน

ขณะ​ที่​ตะวัน​ฉาย​กำลัง​กล้ำกลืน​กับ​การ​ถูก​รัตติกาล​เหยียด​หยัน​นั่นเอง ผู้จัดการ​กอง​ก็​มา​บอก​ข่าว​ดี​ว่า

“เมื่อกี้​พี่​คุย​กับ​พี่​ปิ๊ด แก​ดู​ผล​งาน​ของ​น้อง​แล้ว​แก​ชอบ​มาก​เลย โปรเจกต์​หน้า​แก​จะ​ให้​มา​เป็น​ผู้​ช่วย​ผู้​กำกับ”

ตะวัน​ฉาย​ดีใจ​ที่​จะ​ไม่​ต้อง​มา​ทำ​ด้าน​สวัสดิการ​อีก แต่​ผู้จัดการ​กอง​บอก​ว่า​ต้อง​ทำ​ไป​ก่อน ​เพราะ​ตอน​นี้​ขาดคนจริงๆ ย้ำ​ว่า “ทำ​ไป​ก่อน​นะ ไต่เต้า​ไง”

รัตติกาล​ยัง​คง​วาง​เขื่อง​ข่ม​ตะวัน​ฉาย​ฉวย​โอกาส​แบบ​ได้ทีขี่แพะไล่ จน​ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่า​ให้​เอา​เวลา​ที่มา​แกล้ง​ตน​ไป​ท่อง​บท​ยก​ระดับ​การ​แสดง​ของ​ตัว​เอง​ดี​กว่า รัตติกาล​ถือว่า​เขา​บังอาจ​มา​สอน​ตน เมื่อ​เขา​บอก​ว่า​เสีย​เงิน​เรียน​มา​ก็​ต้องใช้ทำ​ประโยชน์​ให้​คน​อื่น​บ้าง เธอ​เลย​ลองดี​ให้​เขา​มา​ซ้อม​บทกับตนดู​ซิ​ว่า​จะ​เก่ง​แค่​ไหน พูด​แล้ว​ยัด​บท​ใส่​มือ​ตะวัน​ฉายอย่าง​ท้าทาย

ooooooo

ส่วน​พิชญ์​ก็​นัด​พัดชา​ไว้​เพื่อ​จะ​ขอ​ข้อมูล​ไป​เขียน​บท​หนัง​ผี​ที่​ทำ​อยู่ พัดชา​ยินดี​แต่​ให้​เขา​ตาม​ไป​ดู​การ​

ทำ​งาน​ของ​ตน พา​เดิน​ไป​ถึง​หน้า​ห้อง​นิติ​เวช​ก็​หัน​มา​บอก​ว่า

“ตาม​เข้า​มา​สิ​คะ ฉัน​กำลัง​มา​ดู​ผล​การ​ชันสูตร​ศพ​คดี​ที่​กำลัง​ตาม​อยู่ กลิ่น​ศพ​อาจจะ​แรง​หน่อย แต่​เดี๋ยว​ก็​ชิน” พูด​แล้ว​พัดชา​เปิด​ประตู​เดิน​เข้าไป พิชญ์​ยืน​เหว​ออ​ยู่​ตรง​ประตู กลืน​น้ำลาย​เอื๊อก​พนม​มือ​จด​หน้าผาก​ปาก​คอ​สั่น

พิชญ์​ถูก​พัดชา​ใช้​ให้​ช่วย​ยก​ศพ​เพื่อ​ถ่ายรูป ครั้ง​หนึ่ง​เสีย​จังหวะ​ศพ​ล้ม​ทับ​จูบ​ปาก​พิชญ์​เข้า​เต็มๆ ระหว่าง​นั้น​พัดชา​ได้​รับ​โทรศัพท์ เธอ​บอก​ว่า​เดี๋ยว​จะ​เข้าไป​เอา​ข้อมูล​ที่ สน. แต่​พอ​หัน​กลับ​มา​ดู​พิชญ์​อีก​ที ปรากฏ​ว่า​นอน​ชัก​กระแด่วๆ ตาเหลือก​ค้าง​หมด​สติ​ไป​แล้ว ทั้งที่​ปาก​ยัง​จุ๊บ​อยู่​กับ​ปาก​ศพ

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​ถูก​รัตติกาล​ลองดี​ด้วย​การ​ให้​เป็น​คู่​ซ้อม​บท​ให้​ตน เธอ​ฉวย​โอกาส​ตบ​หน้า​เขา​ทั้งที่​ไม่​มี​ใน​บท พอ​ถูก​ต่อว่า​ก็​อ้าง​ว่า​ตน​อิน​กับ​เรื่อง​จน​นอก​บท​ไป​เอง ตะวัน​ฉาย​เอา​บ้าง รัตติกาล​เลย​ถูก​ตบ​หน้า​เอา​คืน​ด้วย​ข้ออ้าง​เดียวกัน รัตติกาล​เลย​เถียง​ไม่​ขึ้น เอาเรื่อง​ไม่ได้​แต่​ก็​เอา​คืน​ด้วย​การ​เตะ​ผ่าหมาก​จน​ตะวัน​ฉาย​หน้า​เขียว​กุม​เป้า​ทรุด​ลง​ไป​กอง

ไม่​เพียง​เท่านั้น ตะวัน​ฉาย​ยัง​โมเม​จับ​รัตติกาล​เข้าไป​จูบ​อย่าง​รุนแรง พอ​ถูก​ด่า​ถูก​ต่อว่า​เขา​ก็​อ้าง​ว่า​เจอ​เซ็กซี่​ตัว​แม่​อย่าง​เธอ ​เห็น​แล้ว​ก็​อิน​จน​ทน​ไม่ได้

อิง​ค์​เห็น​รัตติกาล​มี​ปาก​เสียง​กระทั่ง​ลง​ไม้​ลงมือ​กับ​ตะวัน​ฉาย​ก็​ทำตัว​เป็น​พระเอก​ขี่​ม้า​ขาว​เข้า​มา แต่​พอ​ถูก​ตะวัน​ฉาย​ชก​ถูก​ครึ่ง​ปาก​ครึ่ง​จมูก​เลือด​กำเดา​ไหล​เท่านั้น ก็​เป็น​ลม รัตติกาล​จะ​เข้าไป​เอาเรื่อง ถูก​แม​รี่​ขอร้อง​ว่า​อย่า​ให้​เป็น​ข่าว​มาก​กว่า​นี้​เลย เธอ​เลย​พูด​อาฆาต​ไว้​ว่า “ฝากไว้ก่อน​เถอะ” แล้ว​ผละ​ไป
นักข่าว​กรู​กัน​เข้า​มา​ถ่ายรูป​ตะวัน​ฉาย เขา​พยายาม​ยกมือ​ปิด​หน้า​ขอร้อง​อย่า​ถ่าย​เพราะ​ตน​ไม่​ใช่​ดารา แต่​ก็​ถูก​ถ่าย​ไป​หลาย​แ​ชะ​แล้ว

รัตติกาล​กับ​แม​รี่​ช่วย​กัน​ประคอง​อิง​ค์​ไป​นอน​พัก​ใน​ที่​ร่ม รัตติกาล​เอ่ย​ขอโทษ​อิง​ค์​ที่​เป็นต้น​เหตุ​ให้​เขา​เจ็บ​ตัว อิง​ค์​ จับ​มือ​รัตติกาล​กุม​ไว้​บอก​เธอ​ตา​ซึ้ง​ว่า

“น้อง​รติ​อย่า​โทษ​ตัว​เอง​เลย​ครับ พี่​ดีใจ​ที่​น้อง​รติ​เป็น​ห่วง​พี่ น้อง​รติ​ไม่​เป็น​อะไร​พี่​ก็ดี​ใจ​แล้ว พี่​รัก​น้อง​รติ​ครับ” พูด​แล้ว​ยกมือ​เธอ​ขึ้น​จูบ​จน​รัตติกาล​ตกใจ

รัตติกาล​นึก​ขึ้น​ได้​บอก​อิง​ค์​ว่า​คุณ​พ่อ​มี​ของ​ฝาก​มา​ให้ หยิบ​ออก​มา​เป็น​พระเครื่อง​ใส่​กรอบ​มา​อย่าง​ดี แม​รี่​ลอยหน้า​เข้า​มา​บอก​ว่า

“คุณ​พ่อ​กลัว​ว่า​น้อง​อิง​ค์​จะ​เหมือน​ผู้ชาย​คน​อื่นๆ ที่​ต้องตา​ยอ​ย่าง​ไม่​มี​สาเหตุ​หลังจาก​คบ​กับ​น้อง​รติ​ค่ะ” รัตติกาล​หัน​มอง​ตาขวาง แต่​อิง​ค์​บอก​ว่า​ไม่​เป็นไร เรื่อง​นี้​ตน​พอได้​ยิน​มา​บ้าง​แล้ว

พอดี​รัตติกาล​ถูก​ตาม​ตัว​ไป​เข้า​ฉาก อิง​ค์​จึง​ขับ​รถ​กลับ​ออก​ไป​เจอ​ตะวัน​ฉาย​หิ้ว​ข้าว​กล่อง​มา​มากมาย​ก็​แกล้ง​เฉี่ยว​จน​ข้าว​กล่อง​หก​เรี่ยราด​เปรอะ​ตัว​ตะวัน​ฉาย​ไป​หมด

อิง​ค์​ด่า​ตะวัน​ฉาย​ว่า​เกะกะ​แล้ว​ขับ​รถ​ไป​เลย หา​รู้​ไม่​ว่า​กระทิง​แอบ​เข้า​มา​นั่ง​ที่​หลัง​รถ​จ้อง​อิง​ค์​ตา​แดง​ก่ำ ตะวัน​ฉาย​เห็น​แว้​บๆ ไม่​แน่ใจ​ตัว​เอง​จน​ต้อง​ขยี้​ตา​มอง​ตาม​ไป​งงๆ

ooooooo

ตอนที่ 1

ตะวัน​ฉาย หนุ่ม​มาด​กวนเซอร์ๆ แต่​เท่ ลูก​ชาย​เศรษฐี​เจ้าของ​ตลาด​ร้อย​ล้าน เพิ่ง​เรียน​จบ​จาก​อเมริกา และ​กำลัง​เดินทาง​กลับ​ประเทศ เขา​ดวง​ดี​ที่​ได้​อัพเกรด​จาก​ชั้น​ประหยัด​มา​เป็น​ชั้น​เฟิร์สคลาส เพราะ​ความ​ผิด​พลาด​ใน​การ​ออก​ตั๋ว​ของ​พนักงาน

เขา​เดิน​ตาม​แอร์โฮสเตส​ไป​ที่​ชั้น​เฟิร์สคลาส​อย่าง​เท่ แอร์โฮสเตส​ฉีก​ยิ้ม​ให้​ตลอด​เวลา​ตาม​สโลแกน​ของ​สาย​การ​บิน​ซัน​ไช​น์​ที่​ว่า “การ​ให้​บริการ​ที่​ดี​ที่สุด เพื่อ​การ​เดินทาง​ที่​ดี​ที่สุด และ​รอย​ยิ้ม​พิมพ์ใจ”

แต่​รอย​ฉีก​ยิ้ม​ของ​แอร์โฮสเตส​ที่​ตะวัน​ฉาย​เห็น​ตลอด​เวลา​ที่​เธอ​ให้​บริการ​นั้น กลับ​ทำให้​เขา​รู้สึก​อึดอัด​ กระทั่ง​บาง​ครั้ง​สยอง​มาก​กว่า​อบอุ่นเป็น​กันเอง ดังนั้น เมื่อ​เธอ​พา​เขา​มา​นั่ง​ตาม​บอร์ด​ดิ้ง​พา​ส​และ​ฉีก​ยิ้ม​ให้​อีก​ที​ก่อน​เดิน​ไป ตะวันฉาย​มอง​ตาม​พึมพำ​แหยงๆ

“กว่า​จะ​ถึง​เมือง​ไทย​สงสัย​จะ​เหงือก​แห้ง”

แต่​ใน​ความ​โชค​ดี​ของ​ตะวัน​ฉาย ก็​มี​โชค​ร้าย​แฝง​อยู่​และ​กำลัง​คืบ​คลาน​เข้า​มา​หา​เขา...

ระหว่าง​ที่​ตะวัน​ฉาย​กำลัง​กระ​เย้​อก​ระ​แหย่​ง​ยัด​กระเป๋า​เป้​ใน​ช่อง​เก็บ​ของ​เหนือ​หัว​นั่นเอง...

รัตติกาล นัก​แสดง​สาว​สวย​ดาวรุ่ง​ในฟาก​ฟ้า​บันเทิง​ของ​ไทย ก็​เดิน​เชิด​เข้า​มา เธอ​มา​ทำ​งาน และ​กำลัง​จะ​เดินทาง​กลับ​ใน​เที่ยว​บิน​นี้​เช่น​กัน แม​รี่​ผู้จัดการ​ส่วนตัว​เดิน​มา​ส่ง​ที่​ชั้น​เฟิร์สคลาส เธอ​บอก​แม​รี่​ว่า อยาก​พักผ่อน​ให้​แม​รี่​กลับ​ไป​ที่นั่ง​ของ​ตัว​เอง​ได้​แล้ว

แม​รี่​บ่น​อุบอิบ​ว่า​มา​ก็​มา​ด้วย​กัน กลับ​ก็​กลับ​ด้วย​กัน​ทำไม​ตน​ไม่ได้​นั่ง​ชั้น​เฟิร์สคลาส​ด้วย​กัน รัตติกาล​อ้าง​ว่า ตน​เหนื่อย​มาก​อยาก​พักผ่อน​ต้องการ​ความ​เป็น​ส่วนตัว​มากๆ พอดี​แอร์โฮสเตส​มา​ตาม​บอก​ว่า​ชั้น​ประหยัด​เชิญ​ทาง​นี้ แม​รี่​เลย​เดิน​หน้า​ง้ำ​ตาม​ไป

ตะวัน​ฉาย​ยัง​กระ​เย้​อก​ระ​แหย่​ง​ยัด​กระเป๋า​เป้​ใส่​ที่​เก็บ​ของ​เหนือ​หัว พอ​ยัด​ได้​สำเร็จ​ก็​จะ​นั่ง​ เป็น​เวลา​ที่​รัตติกาล​เจอที่นั่ง​ของ​ตัว​เองหย่อนตัว​จะ​นั่ง​เหมือน​กัน

“โป๊ก!!” หัวต่อ​หัว​โขก​กัน​อย่าง​จัง จน​รัตติกาล​ร้อง​โอ๊ย ส่วน​ตะวัน​ฉาย​รีบ​ขอโทษ​ตาม​แบบ​สุภาพบุรุษ แต่​คำ​ขอโทษ​ของ​เขา​ไม่ได้​ทำให้​อีกฝ่าย​รู้สึก​ดี​เลย กลับ​ด่า​มา​อย่าง​หัวเสีย​ว่า

“ตา​อยู่​ที่​ตาตุ่ม​รึ​ไง ไม่​เห็น​เหรอ​ว่า​ฉัน​ยืน​อยู่​ตรง​นี้ ซุ่มซ่าม”

ถูก​เหวี่ยง​ใส่​ขนาด​นี้ ตะวัน​ฉาย​ก็​ยัง​ใจเย็น​บอก​ว่า​ไม่​เห็น ขอโทษ​ที่​ไม่ได้​สนใจ

คำ​ว่า “ไม่ได้​สนใจ” บาด​อารมณ์​รัตติกาล​นัก ​ตวาด​ถาม​ว่า​รู้​ใช่​ไหม​ว่า​ตน​เป็น​ใคร ตะวัน​ฉาย​มอง​กวนๆด้วย​สายตา​ว่าง​เปล่า​ถาม​ว่า​เป็น​ใคร​หรือ

“เพิ่ง​กลับ​มา​จาก​ดาว​อังคาร​เหรอ​ยะ​ ถึง​ไม่​รู้จัก​ดารา​ดัง​อย่าง​ฉัน” รัตติกาล​หาง​ตา​ใส่​เหมือน​เห็น​เขา​เป็น​ตัว​ประหลาด แล้ว​ก็​โกรธ​จี๊ด​ขึ้น​มา​อีก​เมื่อ​เขา​บอก​ว่า​ไม่ได้​ใส่ใจ​อะไร​เรื่อง​นี้ มัน​ไร้​สาระ

รัตติกาล​หาเรื่อง​ด่า​เขา​แม้​กระทั่ง​เสื้อ​ที่​เขา​ใส่​ที่​เขียน​ไว้​ว่า “เซ็กซ์​ปลอดภัย​ปกป้อง​โลก” ว่า​สมอง​คง​คิด​แต่​เรื่อง​นี้​เลย​กล้า​ใส่​เดิน​ไป​เดิน​มา​แบบ​นี้ เลย​ถูก​ตะวัน​ฉาย​อบรม​อย่าง​เจ็บแสบ​ว่า

“ผม​สนับสนุน​เรื่อง​พวก​นี้​แล้ว​มัน​ผิด​ตรง​ไหน ถ้า​คุณ​มี​เซ็กซ์​ไม่​ระวัง ไม่​ป้องกัน​ตัว​โรค​เอดส์​ก็​ถาม​หา ยิ่ง​หน้าตา

ดีๆอย่าง​คุณย่ิง​ต้อง​ระวัง​ไม่​งั้น​ได้​พา​คน​ตาย​ตาม​อีก​เป็น​เบือ”    

รัตติกาล​เห​วอ​ไป​เลย อึ้ง​ไป​นาน​กว่า​จะ​ด่า​ออก​มา​ได้​ว่า​ไอ้​โรคจิต ประกาศ​ว่า​ตน​ยัง​เ​วอ​ร์​จิ้น​อยู่​หลุดปาก​ไป​แล้ว​รีบ​หยุด​กึก ตะวัน​ฉาย​หรี่​ตา​มอง​กวนๆทำ​เป็น​หู​ฝาด​ฟัง​ไม่​ชัด​ถาม​ว่า​อะไร​นะ​ไม่​น่า​เชื่อ ถาม​อย่าง​จงใจ​ให้​เธอ​พูด​ใหม่​ว่า “คุณ​บอก​ว่า​คุณ​เป็น​อะไร​นะ”

รัตติกาล​ตอบ​มั่ว​ไป​ว่า​ตน​เป็น​ดารา ดัง​ด้วย ตะวัน​ฉาย​ได้ที​ย้ำ​ว่า​ยิ่ง​เป็น​ดารา​ยิ่ง​ไม่​น่า​เชื่อ​ใหญ่​เลย ทำเอา​รัตติกาล​เถียง​ไม่​ออก พาล​ด่า​ว่า​โรคจิต หุบปาก​ไป​เลย ตะวัน​ฉาย​เลย​เปลี่ยน​เรื่อง​บอก​เธอ​ว่า ​เธอ​นั่ง​ที่​ของ​เขา​อยู่ รัตติกาล​มอง​เขา​แต่​หัว​จด​เท้า​ด้วย​สายตา​ที่​ดูถูก​ว่า​สาร​รูป​แบบ​นี้​หรือ​จะ​มา​นั่ง​ชั้น​เฟิร์สคลาส พอดี​แอร์โฮสเตส​เข้า​มา​ดู​บอร์ด​ดิ้ง​พา​ส​ของ​รัตติกาล​แล้ว​ผาย​มือ​เชิญ​นั่ง​ใน​ที่​ถัด​ไป

ตะวัน​ฉาย​อมยิ้ม​ขำๆกับ​ความ​วี​น เหวี่ยงของ​รัตติกาล​แต่​สุดท้าย​ก็​ต้อง​จ๋อย​เพราะ​ตัว​เอง​เป็น​ฝ่าย​ผิด ส่วน​รัตติกาล พอ​แอร์โฮสเตส​บอก​ที่นั่ง​ของ​เธอ​แล้ว เธอ​ก็​กระแทก​ตัว​ลง​นั่ง​อย่าง​หงุดหงิด​บ่น​อุบอิบ

“นี่​มัน​วัน​ดวง​ซวย​อะไร​ของ​ฉัน​เนี่ย...หือ!”

ส่วน​พวก​แอร์โฮสเตส​คน​อื่นๆที่​อยู่​แถว​นั้น คน​หนึ่ง​พูด​อย่าง​รับ​ไม่ได้​ว่า​ไม่​อยาก​เชื่อ​เลย​ว่า​นี่​คือ​เจ้าหญิง​ของ​วงการ​ตัว​จริง​เหวี่ยง​จน​น่า​หมั่นไส้ อีก​คน​บอก​ว่า

“ก็​นั่น รัตติกาล นางเอก​ที่​กำลัง​ฮอต​ไง ขึ้น​เครื่อง​มา​ไม่ทัน​ไร ชี​ก็​โวยวาย​ทะเลาะ​กับ​ผู้โดยสาร​คน​อื่น ซวย​จริงๆต้อง​มา​ดูแล​ผู้โดยสาร​แบบ​นี้”

แต่​ที่​แอร์​ทั้ง​สอง​พา​กัน​วิตก​กว่า​นั้น​คือ ข่าว​พาด​หัว​จาก​หมอดู​ตา​ทิพย์​ที่​ว่า ดวง​ของ​รัตติกาล​ถึง​คราว​เคราะห์ ต่าง​วิตก กลัว​เธอ​จะ​พา​ซวย​กัน​ยก​ลำ

ooooooo

เวลา​เดียวกัน หมอดู​ตา​ทิพย์​ที่​ไป​อัด​รายการ​เสร็จ ก็​ถูก​นักข่าว​รุม​กัน​สัมภาษณ์​ถาม​ว่า​ดวง​ของ​รัตติกาล​จะ​ถึง​เคราะห์​จริง​หรือ หมอดู​ย้อน​ถาม​ว่าหมอ​เคย​ทำนาย​ดวง​ดารา​คน​ไหน​ผิด​บ้าง นักข่าว​อีก​คน​ยิง​คำ​ถาม​ว่า รัตติกาล​ให้​ข่าว​ว่าหมอ​ตา​ทิพย์​อยาก​เกาะ​กระแส​เธอ​ดัง คราว​นี้​หมอ​ตอบ​ด้วย​เสียง​หัวเราะ

“หึๆๆๆ ฮ่าๆๆ ฮิๆๆ”

จาก​นั้น​ตอบ​ว่า “หมอ​รู้...หมอดู​ดวง​ให้​เซ​เลบดังๆมา​หลาย​สิบ​ปี ดัง​อยู่​แล้ว​ไม่​จำเป็น​ต้อง​เกาะ​ใคร​ดัง​อีก ยัง​ไง​รัตติกาล​ก็​ต้อง​ตาย​แน่ๆเพราะ​ดวง​เธอ​ถึงฆาต จะ​แก้​กรรม​ก็​ทำ​ไม่ได้ ตาย​ชัวร์ๆแบบ​หา​ศพ​ไม่​เจอ​ด้วย”

นักข่าว​จอม​ซอกแซก​ถาม​อีก​ว่า​แล้ว​เมื่อ​ไหร่​ พอ​จะ​ระบุ​แบบ​เห็นจะ​จะ​ได้​ไหมหมอดู​ทำ​หน้า​ขลังตอบ​ชั​วะ “ไม่​เกิน​วัน​เกิด​ปี​นี้​แน่ หมอ​เห็น​เต็มตา!!!”

ooooooo

บน​เครื่องบิน...เมื่อ​ได้ที่​นั่ง​เรียบร้อย​แล้ว แทน​ที่​เหตุการณ์​จะ​สงบก็​มี​เรื่อง​โต้เถียง​กัน​อีก​จน​ได้​ เมื่อ​ตะวัน​ฉาย​หยิบ​คู่มือ​แนะนำ​การ​เอาชีวิต​รอด​ใน​สถานการณ์​ฉุกเฉิน​ขึ้น​มา​เปิด​ดู เสียง​พลิก​กระดาษ​ทำให้​รัตติกาล​รำคาญ ดึง​ที่​ปิด​ตา​ออก บอก​ให้​เงียบ​หน่อย​ตน​อยาก​พักผ่อน ตะวัน​ฉาย​แนะนำ​ว่า​ให้​เอา​อะไร​อุด​หู​เสีย​จะ​ได้​ไม่​
หนวกหู

เธอ​ถาม​อย่าง​หงุดหงิด​ว่า​หนังสือ​แบบ​นี้​จะ​ดู​ไป​ทำไม ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่า​เผื่อ​ฉุกเฉิน​จะ​ได้​แก้​สถานการณ์​เอา​ตัว​รอด​ได้ ส่วน​คน​ไม่​อ่าน​ก็​คง​ไม่​รอด เขา​พูด​ไม่ทัน​ขาดคำ​ดี​ก็​ถูก​ตบ​ผัวะ​ที่​ปาก รัตติกาล​ยิ้มเยาะ​อย่าง​สะใจ​แล้ว​ดึง​ที่​ปิด​ตา​ลง​จะ​พักผ่อน

ทันใดนั้น​ เครื่องบิน​สั่น​กระแทก​ปึงปัง รัตติกาล​ตกใจ​ร้อง​ลั่น “ว้าย​ยยยย...” เผลอ​โผ​ไป​ซบ​ตะวัน​ฉาย พอ​เงย​หน้า​ขึ้น เห็น​เขา​หัวเราะ​หึๆเพราะ​ทุก​อย่าง​เป็น​ปกติ เขา​บอก​เธอ​ว่า​แค่​เครื่องบิน​ตก​หลุมอากาศ​ก็​ร้อง​ว้าย​แล้ว เธอ​แก้เกี้ยว​ด้วย​การ​คว้า​คู่มือ​ไป​อ่าน เขา​ถาม​กวนๆว่า​กลัว​ตาย​หรือ

รัตติกาล​หาง​ตา​ขวับ​ใส่​มอง​แบบ “ฝากไว้ก่อน” แล้ว​ทำ​ไม่​รู้​ไม่​ชี้​เอาหน้า​รอด​ไป​คราว​หนึ่ง

ระหว่าง​ทาง​ทั้ง​คู่​ยัง​มี​เรื่อง​โต้เถียง​กัน​ตลอด​เวลา กระทั่ง​เรื่อง​รัตติกาล​ทาน​สลัด​เหลือ​มากมาย​ก็​ถูก​ตะวัน​ฉาย​อบรม​

ว่า​รู้​ไหม​ว่า​กว่า​ที่​ผัก​ต้น​หนึ่ง​จะ​โต​จน​ขนาด​นี้​ต้อง​สิ้น​เปลือง​ทรัพยากร​ไป​เท่าไร กิน​ทิ้ง​กิน​ขว้าง​แบบ​นี้​โลก​มัน​ถึง​ได้​ร้อน​อย่าง​ทุก​วัน​นี้​ไง

“ไอ้​โรคจิต​ตัว​พ่อ​ทำ​เป็น​รัก​โลก​ชอบ​ยุ่ง​เรื่อง​คน​อื่น​แบบ​นี้​ได้​ตาย​ก่อน​น้ำ​ท่วม​โลก​แน่”

“ถึงผม​ต้อง​ตาย​ก่อน​น้ำ​ท่วม​โลก ​แต่​ยัง​ไง​ก็​ยัง​ตาย​ช้า​กว่า​พวก​ดวง​ถึง​ฆาต​อย่าง​คุณ​แน่”

เป็น​เรื่อง​ทันที รัตติกาล​หา​ว่า​เขา​แช่ง ตะวัน​ฉาย

พยัก​เพยิด​ให้​เธอ​มอง​ไป​ที่​ผู้โดยสาร​สามี​ภรรยา​ที่นั่ง​ใกล้ๆกัน ทั้ง​สอง​กำลัง​วิพากษ์วิจารณ์​คำ​ทำนาย​ของ​หมอดู​ตา​ทิพย์​ว่า​ทำนาย​อะไร​ไม่​เคย​พลาด​ ทั้ง​ยัง​วิตก​ว่า​บิน​มา​กับ​คน​ดวง​ถึงฆาต​แบบ​นี้​จับพลัดจับผลู​จะ​พลอย​ซวย​ไป​ด้วย

พอ​ฟัง​จับความ​ได้ รัตติกาล​แหว​ใส่​สอง​สามี​ภรรยา​ทันที​ว่า​ให้​เคารพ​สิทธิ​ส่วน​บุคคล​ด้วย ด่า​ว่า “นินทา​เผาขน​แบบ​นี้​เขา​เรียก​ว่า​ปากตลาด”

ขณะ​เรื่อง​กำลัง​จะ​บานปลาย​นั่นเอง เครื่องบิน​ก็​มี​สัญญาณ​ไฟ​เตือน​ให้​รัดเข็มขัด แอร์โฮสเตส​เข้า​มา​บอก​ให้​ทุก​คน​กลับ​ที่นั่ง​และ​รัดเข็มขัด​ด้วย เพราะ​กัปตัน​แจ้ง​ว่า​เรา​กำลัง​บิน​เข้า​เขต​พายุ

สอง​สามี​ภรรยา​ที่​อ่าน​คำ​ทำนาย​ของ​หมอดู​ตา​ทิพย์​มอง​หน้า​กัน ฝ่าย​ภรรยา​พูด​เสียง​ดัง​ว่า

“เห็น​ไหม​คุณ...ดวง​ยัย​ดารา​นั่น​พา​เรา​ซวย​แน่”

ทันใดนั้น​เครื่องบิน​เริ่ม​สั่น สอง​สามี​ภรรยา​พนมมือ ​สวด​มนต์​ภาวนา รัตติกาล​จิก​เท้า​แน่น นั่ง​ตัว​เกร็ง ตะวัน​ฉายเหลือบ​มอง​ยิ้มๆ เธอ​รีบ​ทำ​เชิด​วางท่า​ว่า​ไม่​แยแส แต่​ที่แท้​ใจสั่น ตึกตัก...ตึก​ตัก...

ooooooo

ที่​คฤหาสน์​จันทรา เป็น​คฤหาสน์​เก่า​แก่​ทรง​ยุโรป​อายุ​ร่วม​ร้อย​ปี ตั้ง​อยู่​กลาง​ป่า​ที่​รก​ทึบ​ใน​ดง​พญาไฟ ดู​วังเวง

ที่​นี่ “หลวง​บวร​สงคราม” ชาย​หนุ่ม​หน้าตา​เคร่งขรึม​ใน​ชุด​ทหาร​ยศ​ร้อย​เอก​เมื่อ​สมัย​พุทธศักราช 2453 ยืน​อยู่​ใน​มุมมืด​มอง​ภาพ​วาด​บน​ผนัง พึมพำ​เสียง​ทุ้ม​น่า​เกรงขาม

“ท่านหญิง​ของ​ข้า ใกล้​เวลา​ที่​ท่านหญิง​จะ​กลับ​มา​หา​ข้า​เสียที ข้า​รอ​เวลา​นี้​มา​นาน​เหลือเกิน”

ครู่​หนึ่ง ​หลวง​บวร​สงคราม​ก้าว​ออก​จาก​มุมมืด ใบหน้า​ที่​หล่อเหลา​เมื่อ​ต้อง​แสงจันทร์​ที่​สาด​เข้า​มาก​ลับ​กลาย​เป็น​ใบหน้า​ของ​ผี​ตายซาก​ที่​โครงกระดูก​บน​หน้า​มี​เนื้อ​หนัง​ติด​รุ่งริ่ง​ดู​น่า​สยอง

หลวง​บวร​สงคราม คือ​นาย​ทหาร​ยศ​ร้อย​เอก​เมื่อ 100 ปี​ก่อน มี​คน​รับ​ใช้​ใกล้​ชิด​คอย​รับ​ใช้​หลาย​คน ​หนึ่ง​ใน​นั้น​คือ​กระทิง ขุน​ทหาร​คู่ใจ ผู้​บ้า​พลัง บ๊อง และ​หูตึง เพราะ​เคย​โดน​แรง​ระเบิด​กระแทก​ที่​หัว

กระทง ข้า​รับ​ใช้​ส่วนตัว​ของหลวง​บวร​สงคราม​ที่​หลง​รัก​เจ้านาย​หัวปักหัวปํา ประคอง​ถาด​แก้ว​ไวน์​สูง​ที่​มี​เลือด​สี​แดง​เข้ม​อยู่​ใน​นั้น​เข้า​มา โดย​มี​กระทิง​เดิน​ตาม​มา​ด้วย แต่​พอ​หลวง​บวรฯ​ยก​แก้ว​จะ​ดื่ม​ก็​ชะงัก​เมื่อ