ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

เรือนหอรอเฮี้ยน

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

เสียง​ร้อง​อย่าง​เจ็บปวด​ทรมาน​ของ​ตะวัน​ฉาย​ดัง​ไป​ถึง​คฤหาสน์​จันทรา รัตติกาล​จำ​เสียง​เขา​ได้ เมื่อ​หลวง​บวร​สงคราม​กับ​กระทิง​พา​กัน​เข้า​มา เธอ​ถลา​เข้าไป​ขอร้อง​อย่า​ทำ​อะไร​ตะวัน​ฉาย​เลย ปล่อย​เขา​ไป​เสีย คุณ​หลวง​ตอบ​อย่าง​เลือดเย็น​ว่า

“มัน​คือ​ตัว​ขัดขวาง​ที่​ทำให้​เธอ​ไม่​ยอม​ระลึก​ชาติ​กลับ​มา​เป็น​ท่านหญิง สิ้น​มัน​สัก​คน​ฉัน​ก็​จะ​ได้​ท่านหญิง​ของ​ฉัน​กลับคืน​มา” รัตติกาล​โต้​ว่าไม่ว่า​ตน​จะ​เป็น​อะไร​ก็​ไม่​เกี่ยว​กับ​ตะวัน​ฉาย “เกี่ยว​สิ...เพราะ​ชาติ​ภพ​นี้ รัตติกาล​มี​ความ​รักให้​ กับ​มัน ถ้า​ฉัน​ไม่​กำจัด​มัน​ให้​พ้น​ทาง ท่านหญิง​ก็​จะ​ไม่​กลับ​มา” พูด​แล้ว​ก็​จะ​ออก​ไป

“เดี๋ยวก่อน​คุณ​หลวง...ฉัน​ขอร้อง...ฉัน​ยอม​ทุก​อย่าง​แล้ว” รัตติกาล​จำ​ยอม​เพื่อ​แลก​กับ​ความ​ปลอดภัย​ของ​ตะวัน​ฉาย

เมื่อ​หลวง​บวรฯ​กลับ​ไป​ถึง​ห้อง​โถง อี​สี​ดวง​ก็​กระหืด-กระหอบ​เข้า​มา​รายงาน​ว่า​ไอ้​ริ​ด​แย่​แล้ว พลัน​ไอ้​ริ​ด​ก็​โผล่​มา​ ใน​สภาพ​บาดเจ็บ​หนัก มัน​รายงาน​ว่า​ถูก​ทำร้าย​ด้วย​ปิ่น​ของ ​ท่านหญิง หลวง​บวรฯ​ยัง​ไม่​อยาก​เชื่อ ถาม​ว่า​พวก​นั้น​ค้น​พบ​ปิ่น​นั่น​แล้ว​หรือ เมื่อ​ไอ้​ริ​ด​ยืนยัน หลวง​บวรฯ​พูด​อย่าง​ไม่​สะทก– สะท้าน​ว่า

“เอ็ง​ทำ​งาน​ได้​ดี​มาก​ไอ้​ริ​ด แต่​ถึง​พวก​มัน​จะ​ได้​ปิ่น​นั่น​ไป​ก็​ไม่​มี​ประโยชน์ เพราะ​อีก​ไม่​นาน ชาติ​ภพ​นี้​ของ​รัตติกาล​จะ​สิ้นสุด​ลง เหลือ​แต่เพียงท่านหญิง​ของ​ข้า คฤหาสน์​จันทรา​จะ​ปิดตาย​ไม่​ข้องแวะ​กับ​ใคร​อีก”

แม้​จะ​ได้​ฟัง​เรื่อง​ดีๆ แต่​ไอ้​ริ​ด​ก็​เจ็บปวด​บาดแผล​จน​แทบ​จะ​ทน​ไม่ได้ หลวง​บวรฯ​จึง​ใช้​เล็บ​คม​ของ​ตัว​เอง​กรีด​ข้อ​มือ​แล้ว​ให้​ไอ้​ริ​ด​กิน​เลือด​จาก​ข้อ​มือ บอก​อี​สี​ดวง​ให้​พา​ไป​พัก​เดี๋ยว​ก็​จะ​ดี​ขึ้น​เอง

“เจ้า​ค่ะ​คุณ​หลวง...เอ่อ...แล้ว​พวก​ของ​ตะวัน​ฉาย​ที่​อยู่​ใน​นี้​ล่ะ​เจ้า​คะ”

“เอ็ง​อยาก​ทำ​อะไร​ก็ตาม​ใจ” หลวง​บวรฯ​อนุญาต อี​สี​ดวง​ยิ้ม​ดีใจ​รีบ​พา​ไอ้​ริ​ด​ไป​ทันที

ooooooo

อี​สี​ดวง​เข้าไป​ใน​ห้อง​ที่​ภัท​รา​กับ​สมชาย​กิน​อาหาร ทั้ง​สอง​กิน​เกลี้ยง ​บน​โต๊ะ​เต็ม​ไป​ด้วย​กระดูก​และเศษ ​อาหาร อี​สี​ดวง​เข้า​มา​พูด​อย่าง​กระหยิ่ม​ว่า อิ่ม​กัน​ก็ดี​แล้ว ​คราว​นี้​ถึง​ที​ตน​จะ​อิ่ม​บ้าง พลาง​ก็​แยกเขี้ยว​ย่างสามขุม​เข้าหา สมชาย​กับ​ภัท​รา​ตกใจ พา​กัน​ร้อง​ก​รี๊ด​แล้ว​โกย​แน่​บ หนี​เข้าไป​หลบ​อยู่​ใน​ห้อง​ของ​หาญ​กล้า​โดย​ไม่​รู้ตัว

ที​แรก​พอ​เจอ​ก็​ทะเลาะ​กัน​ลั่น​ไป​หมด จนกระทั่ง​ประตู​หน้าต่าง​ปิด​ปึงปัง สมชาย​บอก​ว่า​พวก​มัน​ตาม​มา​แล้ว ภัทรา ​ก็​โผ​เข้าหา​หาญ​กล้า

“ทำ​ไง​ดี...ฉัน...ฉัน​ยัง​ไม่​อยาก​เป็น​อาหาร​ของ​พวก​มัน​นะ​ไอ้​เฒ่า”

หาญ​กล้า​กับ​ภัท​รา​ให้​สมชาย​ไป​ล่อ​อี​สี​ดวงเบน​ความ​สนใจ​ แล้ว​ทั้ง​สอง​ก็​พา​กัน​เอา​เชือก​ไป​มัด​อี​สี​ดวง​ไว้​จน​แน่น แม้​จะ​ถูก​มัด​จน​กระดิก​ไม่ได้ แต่​อี​สี​ดวง​ก็​แยกเขี้ยว​ขู่​แฮ่ๆ จะ​เอา​พวก​นี้​เป็น​อาหาร​ให้​ได้

“อาหาร​ของ​พวก​แก​เหรอ อี​ผี​ชะนี เชอะ! กิน​ไอ้​นี่​ไป​แทน​แล้วกัน” สมชาย​เอา​ถุง​เท้า​มา​ปั้น​แล้ว​ยัด​เข้า​ปาก​อี​สี​ดวง จาก​นั้น​พา​กัน​วิ่ง​หนี ท่ามกลาง​เสียงร้อง​อู้อี้​ของ​อี​สี​ดวง

ooooooo

ภัท​รา​กลัว​จน​เข่า​อ่อน​ต้อง​อ้อน​หาญ​กล้า​ให้​ช่วยเหลือ หาญ​กล้า​จึง​อุ้ม​พา​หนี​ไป​ท่ามกลาง​ความ​หมั่นไส้​ของ​สมชาย แต่​ไม่ทัน​พ้น​จาก​คฤหาสน์​ก็​ถูก​กระทิง​โผล่​มา​ขวาง หมาย​จะ​จับ​ทั้งหมด​กิน​เป็น​อาหาร​เช้า​วัน​นี้

ขณะ​ที่​ทั้งหมด​กำลัง​จน​แต้ม​จวนตัว​นั่นเอง รัตติกาล​ก็​ปรากฏ​ตัว​ขึ้น​ใน​ชุด​ของ​หม่อมเจ้า​มาลา เดิน​หน้า​ตึง​เข้าไป หาญ​กล้า​ดีใจ​มาก​ที่​เห็น​ลูก​สาว แต่​หม่อมเจ้า​มาลา​ทำ​เหมือน​ไม่​รู้จัก​กัน สั่ง​กระทิง​ให้​ปล่อย​พวก​นี้​ออก​ไป​จาก​คฤหาสน์​จันทรา​เสีย หาญ​กล้า​พยายาม​บอก​เธอ​ว่า “รติ นี่​พ่อ​ไง​ลูก”

“พวก​เจ้า​เป็น​ใคร แต่งตัว​พิลึกพิลั่น​เข้า​มา​ยุ่มย่าม​ทำ​อะไร​ใน​คฤหาสน์​ของ​ข้า”

ครั้น​หาญ​กล้า​ถาม​งงๆว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น ถูก​รัตติกาล​ตวาด​อย่าง​ไม่​พอใจ​ว่า

หุบปาก​เจ้า​เดี๋ยวนี้...เรา​คือ​หม่อมเจ้า​มาลา ​เรา​ไม่ได้​ชื่อ​รติ ไม่ได้​เป็น​ลูก​สาว​ของ​เจ้า” พูด​​แล้ว​เดิน​เชิด​ไป​สั่ง​กระทิง “ส่ง​คน​พวก​นี้​ออก​ไป​จาก​ที่​นี่​เดี๋ยวนี้”

กระทิง​ฟัง​แล้ว​ทำ​หน้า​งงๆ จน​รัตติกาล​ย้ำ มัน​จึง​หัน​ไป​แยกเขี้ยว​ขู่​ไล่​พวก​หาญ​กล้า​ออก​ไป ภัท​รา​ดึง​หาญ​กล้า​ออก​ไป​ก่อน​ที่​พวก​มัน​จะ​เปลี่ยนใจ แต่​หาญ​กล้า​ไม่​ยอม​ไป พยายาม​บอก​รัตติกาล​ว่า​ตน​เป็น​พ่อ

“ไอ้​เฒ่า อย่า​หาเรื่อง​สิ ดู​ไม่​ออก​เหรอ​ไง นั่น​ไม่​ใช่​ลูก​สาว​แก​แล้ว​นะ รีบ​ไป​เถอะ” ภัท​รา​ลาก​สุด​แรง สมชาย​มา​ช่วย​อีก​คน จึง​ดึง​หาญ​กล้า​ออก​ไป​ได้

รัตติกาล​มอง​ตาม​ไป​ครู่​หนึ่ง ก่อน​เดิน​เชิด​หน้า​คอ​ระหง​เยี่ยง​เจ้าหญิง​ผู้​สูง​ศักดิ์ จาก​นั้น​ประตู​คฤหาสน์​ก็​ค่อยๆปิด​ลง​ช้าๆอย่าง​น่า​เกรงขาม

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​ถูก​คุม​ขัง​ไว้​ใน​สภาพ​อิดโรย​ซีดเซียว แต่​เขา​ยัง​มุ่ง​มั่น​ที่​จะ​ช่วย​รัตติกาล​ให้​ได้ พยายาม​หา​ทาง​หนี ลุก​เดิน​ไป​ไม่​กี่​ก้าว​ก็​หน้าคว่ำ​ลง​อย่าง​หมด​แรง กระนั้น​ก็​ยัง​พร่ำ​เรียก “รติ...รติ...”

ท่านหญิง​มาลา​ใน​ร่าง​ของ​รัตติกาล​เดิน​สำรวจ​ตรวจตรา​คฤหาสน์​อย่าง​สง่า​สูง​ศักดิ์ คุณ​หลวง​เฝ้า​มอง​อย่าง​เสน่หา หัน ​ไป​สั่ง​กระทง​กับ​อี​สี​ดวง​ให้​ออก​ไป​ก่อน แล้ว​คุณ​หลวง​ก็​เข้าไป​ประคอง​มือ​รัตติกาล​ขึ้น​มา เธอ​เขิน​อาย​เมื่อ​ได้ยิน​คุณ​หลวง​รำพัน​ความ​รัก ความ​คิดถึง ​และ​โอบ​กอด​ไว้​อย่าง​ทะนุถนอม

กระทง​ที่​หลง​รัก​คุณ​หลวง​มา​ตลอดเวลา​มอง​ภาพ​นั้น​อย่าง​เจ็บ​ช้ำ เศร้าสร้อย​ที่​ตน​ไม่​มีโอกาส​ดูแล​คุณ​หลวง​อย่าง​ใกล้​ชิด​เหมือน​เดิม​อีก​แล้ว

ส่วน​กระทิง​เข้าไป​เห็น​ตะวัน​ฉาย​ฟุบ​อยู่​กับ​พื้น ก็​จับ​เหวี่ยง​อย่าง​เกรี้ยวกราด และ​จะ​เข้าไป​ทำร้าย แต่​กระทง​เข้า​มา​จ้อง​มอง​ตะวัน​ฉาย​อย่าง​เกลียด​ชัง​ขณะ​เอ่ย

“จริงๆข้า​อยาก​ให้​ไอ้​กระทิง ไอ้​ริ​ด​กัด​แก​ให้​ตาย​เสีย​ด้วย​ซ้ำ แก​เป็น​เสี้ยนหนาม​ของ​คุณ​หลวง ทำให้​คุณ​หลวง​ต้อง​เสีย​เวลา​รอ​ท่านหญิง แต่​คุณ​หลวง​ยัง​ไม่​อยาก​ให้​แก​ตาย​ตอน​นี้ เพราะ​คุณ​หลวง​อยาก​เห็น​แก​ทรมาน​ก่อนถึง​วัน​แต่งงาน แล้ว​ตอน​นั้น​แก​จะ​ได้​ตาย​สมใจ​แน่” พูด​แล้ว​กระทง​แยกเขี้ยว​ใส่​น่า​กลัว

เณร​เปี๊ยก​ที่​ตะวัน​ฉาย​หวัง​เป็น​ที่พึ่งก็​ไม่​อาจ​พึ่ง​ได้ เพราะ​ถูก​หลวง​บวร​สงคราม​ตาม​มา​หลอกหลอน และ​ขู่​เสีย​จน​เณร​ต้อง​หนี​เข้าไป​ซ่อน​ตัว​ใน​โบสถ์ สวด​มนต์​ไหว้​พระ​ลนลาน บอกก​ล่า​ว​ถึง​ตะวัน​ฉาย​ว่า

“โยม​พี่...เณร​ขอโทษ​จ้า เณร​ไม่​รู้​จะ​ช่วย​โยม​พี่​ยัง​ไง ลำพัง​เณรยัง​เอา​ตัว​ไม่​รอด​เลย​จ้า...”

ooooooo

ภัท​รา​กับ​สมชาย​พา​กัน​หนี​กลับ​มา​ถึง​บ้านเรือน​หอ​ของ​ตะวัน​ฉาย ภัท​รา​ตาม​หา​ลูก​ชายไป​ทั่ว​บ้าน​ก็​ไม่​เจอ แต่​กลับ​เจอ​หาญ​กล้า​ที่​โผล่​มา​จ้อง​ตา​เขียว​ปั้ด ภัท​รา​ไล่​จะ​ไป​ไหน​ก็​ไป​ให้​พ้น ​ตน​กับ​เขา​หมด​เวร​หมด​กรรม​กัน​แล้ว​ลูก​สาว​ตน​ก็​เปลี่ยนใจ​ไม่​ชอบ​ผี​ต่อ​ไป​อีก​แล้ว

หาญ​กล้า​หา​ว่า​เพราะ​ภัท​รา​ห้าม​ไว้​ทำให้​ตน​ไม่ได้​พา​รัตติกาล​กลับ​มา​ด้วย ส่วน​ภัท​รา​ก็​อ้าง​ว่า​เพราะ​รัตติกาล​ไม่​รู้จัก​พ่อ​ตัว​เอง​แล้ว​ต่างหาก ควร​ขอบคุณ​ตน​ด้วย​ซ้ำ​ที่​พา​เขา​ออก​จาก​คฤหาสน์​ปิศาจ​นั่น​มา​ได้

ด่า​หาญ​กล้า​แล้ว​ก็​เดิน​ร้อง​เรียก​ตาม​หา​ตะวัน​ฉาย​ไป​ตาม​ห้อง​ต่างๆ หาญ​กล้า​บอก​ว่า​ไม่​ต้อง​เรียก​หรอก​เพราะ​ตะวัน-ฉาย​ยัง​อยู่​กับ​รัตติกาล​ที่​คฤหาสน์​นั่น ภัท​รา​ไม่​เชื่อ​หา​ว่า​หาญกล้า ​ล้อ​เล่น​หลอก​ตน

“ฉัน​ไม่​ล้อ​เล่น​หรอก ตะวัน​ฉาย​ยอม​ทำ​ทุก​อย่าง​เพื่อ​ช่วย​ให้​รติ​ได้​กลับ​มา​มี​ชีวิต​อีก​ครั้ง มัน​ถึง​ยอม​เสี่ยง​ตาย​บุก​ไป​ช่วย​รติ”

“ไม่​จริง...ลูก​ฉัน​ต้อง​ไม่​ทำ​อะไร​โง่ๆแบบ​นั้น แก​ต้อง​ไป​พา​ลูก​ฉัน​กลับ​มา​เดี๋ยวนี้​นะ”

“ถ้า​ฉัน​กลับ​ไป​ได้ ฉัน​ไป​ช่วย​ลูก​ฉัน​นาน​แล้ว​ยัย​แก่...

แต่​ที่​ฉัน​กลับ​ไป​ไม่ได้ เพราะ​พอ​ไอ้​ผี​คุณ​หลวง​มัน​ได้​ตัว​รติไป ​สมใจ​มัน มัน​ก็​ปิดตาย​คฤหาสน์​ของ​มัน​ไม่​ให้​ใคร​เห็น​และ​เข้าไป​ไม่ได้​อีก”

“ตะวัน​ฉาย​ลูก​แม่...ไม่​นะ...” ภัท​รา​หน้าเสีย ส่วน​หาญ​กล้า​ก็​นิ่ว​หน้า​อย่าง​กลุ้มใจ

ooooooo

เวลา​เดียวกัน หนู​ดี​ที่​ได้​รับ​ความ​กระทบกระเทือน​ทาง​สมอง​อย่าง​แรง เมื่อ​ตะวัน​รอน​พา​มา​รักษา​ตัว​ที่​โรงพยาบาล​จน​ฟื้น พอ​รู้สึก​ตัว​ขึ้น​มา​ก็​พูด​สับสน​ทั้ง​ภาษา​อังกฤษ จีน ญี่ปุ่น อีสาน ฝรั่งเศส ยุ่ง​ไป​หมด ตะวัน​รอน​ถาม​หมอ​ว่า​เธอ​เป็น​อะไร

“ผล​จาก​การ​ที่​คน​เจ็บ​ได้​รับ​การ​กระแทก​ที่​ศีรษะ​อย่าง​รุนแรง​ทำให้​สมอง​ส่วน​ที่​ควบคุม​ความ​ทรง​จำ​เสื่อม​และ​เกิด​ความ​สับสน แล้ว​ยัง​ทำให้​ระบบ​การ​ติดต่อ​สื่อสาร​เกิด​ความ​สับสน​เกี่ยว​กับ​การ​ใช้​ภาษา​กับ​ผู้​อื่น”

เท่านั้น​ไม่​พอ​หมอ​ยัง​บอก​ว่า​ท่าทาง​หนู​ดี​อาการ​หนัก​กว่า​ที่​คิด ทำให้​ตะวัน​รอน​รีบ​โทร.​บอก​ภัท​รา​ให้​มา​ดู​หนู​ดี​ที่​โรงพยาบาล

“เธอ​ไป​ดู​อาการ​หนู​ดี​เถอะ เรื่อง​ลูก​ชาย​ฉัน​กับ​ลูก​สาว​เธอ ฉัน​จะ​ลอง​พยายาม​หา​ทาง​ช่วย​ดู​ แต่​ที่​ฉัน​พูด​ไป หวัง​ว่า​คง​ไม่​ เข้า​หู​ซ้าย​ทะลุ​หู​ขวาเธอ​นะ​ยัย​แก่​หัวดื้อ” พูด​แล้ว​หาญ​กล้า​หาย​วับ​ไป​ทันที

ภัท​รา​คิดถึง​คำ​พูด​ของ​หาญ​กล้า​ที่​ว่า “สอง​คน​นั่น​ต่าง​เชื่อ​มั่น​ว่าความ​รัก​จะ​สามารถ​เอาชนะ​อุปสรรค​ทุก​อย่าง​ได้​แม้แต่​ความ​ตาย เหลือ​แต่​เธอ​นั่นแหละ​ที่​ยัง​ดักดาน งมโข่ง งี่​เง่า พยายาม​ขัดขวาง​พวก​เขา”

นั่น​คือ​ความ​จริง​ที่​ทั้ง​ตะวัน​ฉาย​และ​รัตติกาล​ยอม​เสียสละ​ทุก​อย่าง​เพื่อ​คน​ที่​ตน​รัก เพื่อ​ให้​ตะวัน​ฉาย​รอด​พ้น​จาก​ความ​ตาย รัตติกาล​ยอม​หลวง​บวรฯ​ทุก​อย่าง ยอม​แม้​กระทั่ง​กิน​เลือด​ของหลวง​บวรฯ​เพื่อ​ให้​เขา​ไว้​ชีวิต​ตะวัน​ฉาย

คืน​นั้น​เธอ​นอน​ร้องไห้​บอก​ตะวัน​ฉาย​ว่า “ตะวัน​ฉาย ฉัน​ยอม​ทุก​อย่าง​เพื่อ​นาย​คน​เดียว”

ส่วน​หลวง​บวรฯ​ดี​อก​ดี​ใจ​ที่​ได้​ท่านหญิง​คน​เดิม​ของ​ตน​กลับ​มา หลังจาก​ที่​เฝ้า​รอ​มา 100 กว่า​ปี ​เตรียม​จัด​งาน​แต่งงาน​และ​กลับ​มา​มี​ชีวิต​กัน​อีก​ครั้ง

“ค่ะ​คุณ​หลวง” รัต​ติ​กาล​รับคำ​แต่​ย้ำ​เตือน​ว่า “แต่​ดิฉัน​หวัง​ว่า​คุณ​หลวง​คง​ไม่​ลืม​สัญญา​ก่อน​ที่​เรา​จะ​แต่งงาน​กัน”

หลวง​บวร​สงคราม​ถึง​กับ​ชะงัก​ไป​เมื่อ​ได้​ฟัง​คำ​ย้ำ​เตือน​ของ​รัตติกาล

ooooooo

เพื่อ​หา​ทาง​ช่วย​ลูก​สาว หาญ​กล้า​ลุย​ไป​หา​แม​รี่​ ที่​กำลัง​อ่อย​พวก​หนุ่มๆอยู่​ใน​ร้าน​คาราโอเกะ​ สั่ง​แม​รี่​ว่า​ต้อง​พา​ตน​ไปหา​รัตติกาล แม​รี่​กลัว​จน​หนี​เตลิด​ออก​จาก​ร้าน​ไป หาญ​กล้า​ตาม​ไป​ทันที

ที่​คฤหาสน์​จันทรา กระทง​เอา​อาหาร​ไป​ให้​ตะวัน​ฉาย​กิน บอก​ว่า​คุณ​หลวง​สั่ง​ให้​กิน​มากๆ และ​จะ​ตาย​ไม่ได้​จนกว่า​คุณ​หลวง​จะ​สั่ง ตะวัน​ฉาย​ปัด​อาหาร​จน​กระจุยกระจาย กระทง​แยกเขี้ยว​จะ​เข้า​เล่น​งาน ก็​พอดี​คุณ​หลวง​เดิน​เข้า​มา​สั่ง​กระทง​ถอย​ไป แล้ว​เข้าไป​จ้อง​หน้า​ตะวัน​ฉาย​อย่าง​ดุร้าย

ทั้ง 2 ต่าง​อ้าง​ตน​เป็น​เจ้าของ​รัตติกาล คุณ​หลวง​กระชาก​คอเสื้อ​ตะวัน​ฉาย​ตะคอก​ว่า​รัตติกาล​ของ​เขาตาย​ไป​แล้ว และ “แก​จะ​ไม่​มี​วัน​ได้​พบ​กับ​เธอ​อีก”

“อย่าง​แก​ยัง​หวัง​จะ​ได้​เจอ​คน​รัก​ของ​แก แล้ว​ทำไม​ฉัน​จะ​หวัง​บ้าง​ไม่ได้” ตะวัน​ฉาย​ไม่​ยอม​แพ้

คุณ​หลวง​โกรธ​จัด​กระชาก​ตัว​ตะวัน​ฉาย​ลาก​ไป​ท่ามกลาง​ความ​สงสัย​ของ​กระทง​ที่​ย่อง​ตาม​ไป​ดู

คุณ​หลวง​พา​ตะวัน​ฉาย​เข้าไป​ดู​ร่าง​ของ​รัตติกาล​ที่นอน​เหมือน​หลับ​อยู่​ใน​โลง​แก้ว ตะวัน​ฉาย​ถลา​เข้าไป​ปลุก อ้อนวอน​คุณ​หลวง​ทำให้​เธอ​ฟื้น​ขึ้น​มา​จะ​แลก​กับ​ชีวิต​ของ​ตน​ก็​ยอม บอก​คุณ​หลวง​ว่า

“ความ​รัก​ของ​คุณ​มัน​จบ​ไป​ใน​อดีต​แล้ว ผู้หญิง​คน​นี้​ตอน​นี้​เธอ​คือ​รัตติกาล ไม่​ใช่​ท่านหญิง​ของ​คุณ”

“ความ​รัก​ของ​แก​ต่างหาก​ที่​กำลัง​จะ​จบ​ลง อีก​ไม่​นาน

ข้า​จะ​ได้​แต่งงาน​กับ​ท่านหญิง​ของ​ข้า ถึง​เวลา​นั้น​เมื่อ​ไร ร่าง​ที่​ท่านหญิง​อาศัย​มา​เกิด​ก็​จะห​มด​ความ​หมาย​เหลือ​แค่​เพียง​ซากศพ​ที่​เน่า​เปื่อย” คุณ​หลวง​พูด​อย่าง​เป็นต่อ แล้ว​หัวเราะ​ชอบใจ

“ร...ร...​รติ...” ตะวัน​ฉาย​ร้อง​เรียก​อย่าง​เจ็บปวด ดวงตา​ค่อยๆปรือ​จน​ดับ​วูบ​ไป...

ooooooo

ฝ่าย​เณร​เปี๊ยก​ยัง​คง​ขัง​ตัว​เอง​สวด​มนต์​ภาวนา​อยู่​ใน​โบสถ์​ด้วย​ความ​กลัว​ผี​คุณ​หลวง จนกระทั่ง​พิชญ์​กับ​พัดชา​มา​หา เจอ​พระพี่เลี้ยง​บอก​ว่า​ไม่​รู้​เณร​เป็น​อะไร เอาแต่​ขัง​ตัว​เองอยู่​ใน​โบสถ์ ทั้ง​สอง​ถาม​ว่า​เณร​เป็น​แบบ​นี้​ตั้งแต่​เมื่อ​ไร

“ก็​ก่อน​ที่​โยม​จะ​ไป​ต่าง​จังหวัด​นั่นแหละ” พระพี่เลี้ยง​บอก พัดชา​เลย​ไป​เคาะ​ประตู​เรียก

“เณร​คะ นี่​โยม​พี่​เอง​นะ​คะ เณร​ไม่​ต้อง​กลัว​พวก​เรา​หรอก​ค่ะ...เณร...ได้ยิน​เรา​ไหม​คะ”

เณร​จำ​เสียง​ได้​รีบ​ลุก​มา​ที่​ประตู​ถาม​ว่า​โยม​พี่​มา​ช่วย​เณร​แล้ว​ใช่​ไหม เสียง​พิชญ์​ตอบมา​ว่า​ใช่​ ให้​เณร​รีบ​เปิด​ประตู​ออก​มา พวก​ตน​มี​เรื่อง​ต้อง​คุย​กับ​เณร​ด่วน

แต่​พอ​เณร​เปิด​ประตู คน​ที่​ยืน​อยู่​ตรง​หน้า​กลับกลาย​เป็นเห็น​พระพี่เลี้ยง​เป็น​หลวง​บวรฯ​และ​พิชญ์​กับ​พัดชา​ก็​กลายเป็น​กระทิง​กับ​กระทง เณร​ร้อง​จ๊าก แล้ว​ปิด​ประตู​โบสถ์​ลั่น​กลอน​ทันที

พระพี่เลี้ยง พิชญ์​และ​พัดชา​ต่าง​งุนงง พัดชา​เชื่อ​ว่า​ต้อง​เป็น​เพราะ​เณร​ถูก​มนต์​สะกด​ของ​ผี​พวก​นั้น​แน่ๆ พิชญ์​บอก​ว่า​เรา​จะ​ต้องหา​ทาง​ช่วย​เณร​ออก​มา​ก่อน ไม่​อย่าง​นั้น​ตะวัน​ฉาย​ไม่​รอด​แน่

ว่า​แล้ว​พิชญ์​กับ​พัดชา​ก็​เอา​เตา​อั้งโล่​ใส่​ถ่าน​จุด​ไฟ​ควัน​โขมง​แล้ว​เอา​มา​ตั้ง​หน้า​โบสถ์​ช่วย​กัน​พัด​ให้​ควัน​ลอย​เข้าไป​ใน​โบสถ์ จน​เณร​ทน​ไม่ได้ เมื่อ​ได้ยิน​เสียง​ร้อง​ว่า ไฟ​ไหม้...ไฟ​ไหม้ เณร​ก็​เปิด​ประตู​ผางออก​มา พริบตา​นั้น​พิชญ์ยกก​ระ​ติ​กนํ้า​มนต์​ขึ้น​พนม​แล้ว​สาด​ใส่​เณร​ทันที เณร​จำ​ได้​ถาม​ว่า​โยม​พี่​ทำ​อะไร พิชญ์บอก​ว่า​นํ้า​มนต์ แล้ว​หัน​บอก​พัดชา​อย่าง​ดีใจ​ว่า

“แบบ​นี้​แสดง​ว่า​ถอน​มนต์​สะกด​ของ​พวก​มัน​ได้​แล้ว”

ooooooo

รัตติกาล​ยัง​แว่ว​เสียง​ร้อง​โหยหวน​เจ็บปวด​ของ​ตะวัน​ฉาย จึง​ตาม​เสียง​ไป​จนถึง​ประตู​ห้อง ทันใดนั้น​กระทิง​ก็​เปิด​ประตู​ออก​มา ปาก​เปื้อน​เลือด​แดง​เถือก​มัน​ถาม​ว่า​ท่านหญิง​มา​ทำ​อะไร​แถว​นี้ พอ​เธอ​บอก​ว่า​ได้ยิน​เสียง​นาย​คน​นั้น​ร้อง​เลย​มา​ดู​หน่อย​​  พลาง​ตา​ก็​จ้อง​ปาก​เปื้อน​เลือด​ของ​กระทิง

กระทิง​รีบ​เช็ด​คราบ​เลือด​ออก​บอก​ว่า​ไม่​มี​อะไร หมอ​นั่น​พยายาม​หนี​ คุณ​หลวงเลย​ให้​ตน​มา​จัดการ รัตติกาล​บอก​ว่า​ตน​ขอ​ให้​คุณ​หลวง​ปล่อย​นาย​คน​นั้น​ไป​แล้ว​ไม่​ใช่​หรือ เพราะ​ไม่​อยาก​ให้​มี​การ​ทำร้าย​กัน​ใน​วัน​มงคล​ของ​ตน

กระทง​แก้ต่าง​ว่า​คุณ​หลวง​ไม่ได้​ลืม​คำ​ขอ​ของ​ท่านหญิง​แต่​อยากให้​มั่นใจ​ว่า​ถ้า​ปล่อย​ไป​แล้ว​มัน​จะ​ไม่​ย้อน​กลับ​มา​เล่น​งาน​คุณ​หลวง​อีก รัตติกาล​เลย​บอก​ว่า​ตน​จะ​ไป​คุย​กับ​คุณ​หลวง​เอง ว่า​แล้ว​หัน​หลัง​ไป​เลย

กระทง​มอง​ตาม​รัตติกาล​ไป​ด้วย​ความ​สงสัย จน​เมื่อ​รัตติกาล​ไป​ทวง​สัญญา​กับ​คุณ​หลวง เมื่อ​คุณ​หลวง​ยืนยัน​ว่า​ยัง​ปล่อย​ตะวัน​ฉาย​ไป​ตอน​นี้​ไม่ได้ เธอ​ยํ้า​ยืนยัน​ว่า

“หาก​คุณ​หลวง​ไม่​ยึด​มั่น​กับ​คำ​สัญญา ดิฉัน​ขอ​ยืนยัน​ว่า​จะ​ไม่​มี​พิธี​แต่งงาน​เกิด​ขึ้น​ระหว่าง​เรา”

แต่​พอ​รัตติกาล​เดิน​ออก​จาก​ห้อง​ก็​เจอ​กระทง​ที่มา​แอบ​ฟัง​อยู่​จ้อง​มอง​อย่าง​สงสัย พูด​อย่าง​จับ​พิรุธ​ว่า

“ท่าน​หญิง​มาลา​เจ้า​คะ ท่าน​กำลัง​ทำลาย​หัวใจ​ของหลวง​บวรฯ หัวใจ​ที่​เฝ้า​รอ​การก​ลับ​มา​ของ​ท่านหญิง หัวใจ​ที่​ยึด​มั่น​กับ​คำ​สัญญา​ที่​ไม่​เคย​เปลี่ยนแปลง  ท่านหญิง​ลืม​หรือ​ว่า​จำ​ไม่ได้ อ้อ! รึ​ว่า​ไม่​เคย​รู้​ว่า​อดีต​ของ​ตน​ที่​ผ่าน​มา​ได้​เคย​สัญญา​อะไร​ไว้​กับ​คุณ​หลวง”

รัตติกาล​ทำ​ขึงขัง​ถาม​ว่า​สัญญา​อะไร และ​นั่น​ไม่​ใช่​กงการ​อะไร​ของ​ตัว เป็น​เรื่อง​ระหว่าง​ตน​กับ​คุณ​หลวง ว่า​แล้ว​เดิน​เชิด​คอแข็ง​ออก​ไป ทำให้​กระทง​ยิ่ง​สงสัย​มาก​ขึ้น

จนกระทั่ง​กลางคืน กระทง​เข้าไป​พูด​ความ​สงสัย​ของ​ตน​ให้​คุณ​หลวง​ฟัง​ว่า สงสัย​ท่านหญิง​จะ​ไม่ได้​ระลึก​ชาติ​ได้ แต่​เป็น​การ​แสดง​ละคร​ตบตา​ของ​รัตติกาล​มาก​กว่า  ทำให้​คุณ​หลวง​ไม่​พอใจ​ที่​กล่าวหาท่านหญิง​ของ​ตน  ทั้ง​ยัง​เชื่อ​ว่า อาจ​เป็น​เพราะ​ท่านหญิง​ยัง​สับสน​ระหว่าง​การ​เป็น​รัตติกาล​ใน​ชาติ​นี้​กับ​ท่านหญิง​ใน​ชาติ​ที่​แล้ว​มาก​กว่า แต่​พอ​กระทง​จะ​ไป​จัดการ​กับ​ร่าง​ของ​รัตติกาล​เพื่อ​ให้​ท่านหญิง​ไม่​มี​ความ​ทรง​จำ​ใน​ชาติ​ภพ​นี้​อีก คุณ​หลวง​กลับ​ยับยั้ง​ว่า

“รอ​ให้​หลังจาก​พิธี​แต่งงาน​ของ​ข้า​กับ​ท่านหญิง​เสร็จ​สิ้น​ลง​ก่อน ข้า​ไม่​อยาก​ทำให้​ท่านหญิง​ไม่สบาย​ใจ​ที่​มี​เรื่อง​ไม่​มงคล​ในระหว่าง​พิธี”

ooooooo

หนู​ดี​ยัง​อยู่​ใน​อาการ​สับสน​บาง​ครั้ง​เหมือน​สติ​ฟั่นเฟือน เมื่อ​ตะวัน​รอน​ดูแล​ใกล้​ชิด เธอ​ถาม​ว่า​เขา​เป็น​ใคร ตะวัน​รอน​บอก​ว่า​ตน​เป็น​แฟน​เธอ ​เท่านั้น​เองหนู​ดี​ ก็​โผ​เข้า​กอด​ปลํ้า​พา​ไป​ที่​เตียง​จะ​เล่น​จ้ำจี้​ฉัน​คน​รัก

เป็น​จังหวะ​ที่​ภัท​รา​เข้า​มา​เห็น​พอดี เลย​ด่า​ตะวัน​รอน​แหลกลาญ​แล้ว​พา​หนู​ดี​กลับ​ไป​ดูแล​เอง พอ​ขึ้น​รถ​จะ​ไป หนู​ดี​กับ​ตะวัน​รอน​ยัง​ส่ง​จุ๊บๆให้​กัน​อย่าง​อาลัยอาวรณ์

ครู​่หนึ่ง​พยาบาล​จึง​มา​ทำ​เตียง มี​พยาบาล​อีก​คน​เข้า​มา​บอก​ว่า หนู​ดี​ลืม​เอา​ของ​ที่​ติดตัว​มาก​ลับ​ไป​ด้วย พลาง​เอา​ปิ่น​ปัก​ผม​ของ​ท่านหญิง​จาก​ถุง​พลาสติก​ออก​มา​ให้​ดู

ooooooo

รัตติกาล​ขอ​ให้​คุณ​หลวง​ปล่อย​ตะวัน​ฉาย​ไป​ตาม​สัญญา​ที่​ให้​ไว้ คุณ​หลวง​ยอม​ปล่อย ​แต่​บอก​กระทิง​ว่า​ต่อ​ไป​นี้​ตะวัน​ฉาย​คือ​เหยื่อ​ของ​มัน​ให้​ปล่อย​ไป​แล้ว​ค่อย​เปิด​เกม​ล่า ใคร​จัดการ​ได้​ก่อน​ตน​มี​รางวัล​ให้​อย่าง​งาม

เมื่อ​รัตติกาล​เข้า​มา​ทวง​ถาม​สัญญา​อีก คุณ​หลวง​บอก​ว่า​กำลัง​จะ​ปล่อย พริบตา​นั้น​ตะวัน​ฉาย​คว้า​แจกัน​ทุ่ม​หัว​ไอ้​ริ​ด​กับ​กระทิง​แล้ว​พุ่ง​เข้า​คว้า​ตัว​รัตติกาล​ไว้​เป็น​ตัวประกัน แล้ว​ค่อยๆพา​เธอ​หนี​ไป​ด้วย​กัน

“ตาม​ท่านหญิง​ของ​ข้า​กลับ​มา​ให้​ได้ แล้ว​อย่า​ให้​มัน​มี​ชีวิต​รอด” คุณ​หลวง​สั่ง​สมุน​เหี้ยมเกรียม

ระหว่าง​พา​รัตติกาล​หนี​นั้น ตะวัน​ฉาย​พูด​อย่าง​รู้ทัน​เธอ​ว่า​เล่น​ละคร​ตบตา​คุณ​หลวง ขอร้อง​เธอ​หนี​ไป​ด้วย​กัน​ให้​รอด​ให้​ได้ รัตติกาล​เตือน​ว่า​เขา​ไม่​มี​ทาง​หนี​รอด​จาก​คุณ​หลวง​ไป​ได้ ถ้า​ไม่​รีบ​หนี​ไป​เสีย​ตอน​ที่​มี​โอกาส​ก็​มี​แต่​ตาย​อยู่​ใน​ป่า​นี้ เธอ​ทั้ง​ขอร้อง​ทั้ง​ขู่ กระทั่ง​ให้​ความ​หวัง​ว่า

“ไป​สิ ถ้า​เจ้า​รัก​รัตติกาล​จริง​อย่าง​ที่​เจ้า​พูด เจ้า​จะ​ต้อง​รู้จัก​คำ​ว่า​รอ วัน​นึง​รัตติกาล​อาจจะ​กลับ​ไป​หา​เจ้า​ก็ได้”

แทน​ที่​ตะวัน​ฉาย​จะ​ไป​เขา​กลับเข้าจับ​เธอ​พาด​บ่า​พา​ไป​ด้วย แต่​สุดท้าย​ก็​ถูก​กระทิง​กับ​กระทง ​และ​ไอ้​ริ​ด​ตามทัน กระทิง​จะ​จัดการ​ตะวัน​ฉาย แต่​รัตติกาล​หว่านล้อม​ว่า​ตน​ไม่​เป็น​อะไร ขอ​ให้​ปล่อย​เขา​ไป​เสีย ​ตน​ไม่​อยาก​ให้​คุณ​หลวง​ทำ​บาป​อีก

กระทง​ย่างสามขุม​เข้าหา​ตะวัน​ฉาย รัตติกาล​ฉุด​แขน​ไว้​แล้ว​ตะโกน​ให้​ตะวัน​ฉาย​รีบ​หนี​ไป​เสีย เขา​จึง​ตัดสินใจ​หนี​เอา​ตัว​รอด​ไป​ก่อน กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​รีบ​ตาม​ไป กระทง​หัน​มา​เอาเรื่อง​กับ​รัตติกาล​ว่า

“เรื่อง​ที่​เกิด​ขึ้น​เมื่อ​ครู่ ดิฉัน​คง​ต้อง​เรียน​ความ​จริง​กับ​คุณ​หลวง​ว่า​ท่านหญิง​พยายาม​ช่วย​มัน”

ooooooo

พัดชา​กับ​พิชญ์​หว่านล้อม​เณร​ให้​ไป​ช่วย​ตะวัน​ฉาย​ไม่​สำเร็จ พัดชา​ตัดสินใจ​ไม่​ขอ​พึ่ง​เณร​แต่​ขอ​พูด​กับ​เณร​ว่า  ถึง​เณร​จะ​อ้าง​ว่า​เณร​ยัง​เป็น​เด็ก​ช่วย​อะไร​ไม่ได้  แต่​ถ้า​หลวง​ตา​ไม่​เห็น​ว่า​เณร​มี​อะไร​พิเศษ​ก็​คง​ไม่​รับ​เณร​ไว้​เป็น​ศิษย์​เอก ไม่​สั่งสอน​ความ​รู้​ให้​แล้ว​ก็​คง​ไม่​เห็น​ความ​หวัง​ของ​พวก​เรา​ด้วย

พัดชา​พูด​ทิ้ง​ไว้​แล้ว​ชวน​พิชญ์​ไป​ตาย​เอา​ดาบ​หน้า​กัน​เถอะ

แต่​พอ​พัดชา​กับ​พิชญ์​ไป​แล้ว เณร​ก็ได้​เจอ​กับ​หาญ​กล้า​ที่​สู้​ทน​กับ​ความ​เจ็บปวด​เข้า​มา​ใน​บริเวณ​วัด เพื่อ​ขอร้อง​เณร​ให้​ช่วย​ลูก​สาว​กับ​ลูกเขย​ตน​ด้วย หาญ​กล้า​พูด​ไม่ทัน​จบ​ความ​ดี​ก็​เลือน​หาย​ไป​ด้วย​ความ​เจ็บปวด แต่​คำ​พูด​ที่​หาญ​กล้า​ท้วงติง​เณร​ว่า เมื่อ​เณร​ยัง​ไม่ทัน​ได้​ช่วย​แล้ว​รู้​ได้​ยัง​ไง​ว่า​ช่วย​ไม่ได้ ทำให้​เณร​เครียด​หนัก

ใน​ที่​สุดเณร​ไป​หา​พิชญ์ที่​กำลัง​ค้น​หา​วิธี​ช่วย​ตะวัน​ฉาย​จาก​กู​เกิล​อยู่​กับ​พัดชา บอก​ว่าเรื่อง​นี้​ใคร​ก็​ช่วย​ไม่ได้​หรอก​หัน​มา​พึ่ง​เณร​เปี๊ยก​ดี​กว่า​สบาย​หายห่วง​แน่

พัดชา​กับ​พิชญ์​ดีใจ​มาก​ต่าง​ยกมือ​ไหว้​โมทนา​สาธุ เณร​จึง​เริ่ม​ใช้​สมาธิ​ขั้น​สูง​เพื่อ​หา​ทาง​ช่วย​ตะวัน​ฉาย​ต่อ​ไป

ขณะ​ที่​ตะวัน​ฉาย​วิ่ง​หนี​การ​ไล่​ล่า​ของ​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​นั่นเอง เณร เปี๊ยก​ก็​มา​ช่วย​ไว้​ทัน ไอ้​ริ​ด​ตาม​มา​เห็น เณร​ตัว​เปี๊ยก​เดียว​ก็​พรวด​เข้าไป ​แต่​มัน​ก็​ต้อง​กระเด้ง​ออก​มา​ชัก​กระแด่ว เหมือน​โดน​ไฟช็อต

กระทิง​ทำ​กร่าง​พรวด เข้าไป​อีก​คน​ก็​เด้ง​ออก​มา​กอง​ทับ​กับ​ไอ้​ริ​ด​ชัก​กระแด่วๆ เณร​บอก​ให้​ตะวัน​ฉาย​รีบ​หนี​ไป​เสีย​ทาง​นี้​เณร​จะ​จัดการ​เอง


ครู่​หนึ่ง​กระทง​มา เจอ​ไอ้​ริ​ด​กับ​กระทิง​นอน​หมด​ท่า​อยู่​ถาม​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น กระทิง​เล่า​อย่าง​อ่อนเพลีย​ว่า​กลับ​มา​คราว​นี้​เณร​มี​วิชา​แก่กล้า​ขึ้น​มาก​ไม่​รู้​ไป​กิน​อะไร​มา กระทง​บอก​ทั้ง​สอง​และ​ตะวัน​ฉาย​ว่า

“เณร​นั่น​ไม่ได้​เก่ง​ขึ้น​หรอก พวก​เอ็ง​ต่างหาก​ที่​ไม่ได้​เรื่อง ถึง​คุณ​หลวง​จะ​สั่ง​ให้​ข้า​ปล่อย​แก​ไป ​แต่​ก็​อย่า​คิด​ว่า​แก​จะ​รอด​ไป​จาก​ป่า​นี้​ได้​ง่ายๆ แก​จะ​ต้อง​กลาย​เป็น​เหยื่อ​ให้​พวก​สัตว์​ใน​ป่า​นี้ แล้ว​ข้า​จะ​กลับ​มา​เก็บ​ซากศพ​ของ​แก​ไป​ให้​รัตติกาล​ดู ข้า​จะ​ได้​กระชาก​หน้ากาก​มัน​ให้​คุณ​หลวง​ได้​ตา​สว่าง​เสียที” กระทง​จ้อง​หน้า​ตะวัน​ฉาย​อย่าง​เอา​เรื่อ​งก่อน​หาย​วับ​ไป

ooooooo

ระหว่าง​นั้น​รัตติกาล​พยายาม​หว่านล้อม​ใช้​ทั้ง​เล่ห์​กล​มารยา​ให้​คุณ​หลวง​ปล่อย​ตะวัน​ฉาย​ไป​เสีย​ แม้​คุณ​หลวง​จะ​ทั้ง​รัก​ทั้ง​หลง​รัตติกาล ​แต่​ฟัง​ข้อ​เสนอ​ของ​เธอ​แล้ว​ก็​คิด​หนัก

หลังจาก​เณร​เปี๊ยก​กระหนาบ​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​แล้ว​ก็​ตรง​ไป​ที่​คฤหาสน์​จันทรา คุณ​หลวง​โกรธ​มาก​ที่​เณร​บังอาจ​บุก​มา​ถึงที่​นี่​ซ้ำ​ยัง​ประกาศ​ว่า ​จะ​มา​พา​รัตติกาล​กลับ​ไป​ด้วย แต่​พอ​ถูก​คุณ​หลวง​ขู่​ว่า ใน​เมื่อ​จัดการ​กับ​เณร​ไม่ได้​ก็​จะ​ขัง​ไว้​ใน​ป่า​นี้​ตลอดกาล ทำเอา​เณร​ตกใจ​ร้อง​ลั่น​ให้​พิชญ์​กับ​พัดชา​รีบ​ปลุก​ตน​เดี๋ยวนี้

พิชญ์​กับ​พัดชา​เห็น​เณร​นั่ง​นิ่ง​อยู่​นาน​ใจไม่ดี​แต่​ก็​ไม่​กล้า​ปลุก​เกรง​ว่า​จะ​เป็น​เวลา​ที่​เณร​กำ​ลัง​ช่วย​รัตติกาล​อยู่ แต่​ยืด​เวลา​ไป​แล้ว​ก็​ยัง​ไม่​มี​วี่แวว​อะไร ครั้น​ลงมือ​ปลุก​ก็​ไม่​ตื่น ปลุก​ตั้งแต่​กลางคืน​จน​รุ่งเช้า​เณร​ก็​ยัง​ไม่​รู้สึก​ตัว

ที่แท้​เณร​ถูก​คุณ​หลวง​ปิด​ป่า​ไว้​ไม่​ให้​ออก​ไป ให้​เณร​โต​และ​ตาย​ใน​ป่า​นี้ ทั้ง​พิชญ์​และ​พัดชา​ต่าง​ตกใจ เป็น​ห่วง​ทั้ง​ตะวัน​ฉาย​และ​รัตติกาล

สุดท้าย​ไป​หา​ภัท​รา​เล่า​เรื่อง​ที่​เกิด​กับ​เณร​เปี๊ยก​ให้​ฟัง ถาม​ว่า​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี เวลา​นี้​ไม่​เพียง​แต่​รัตติกาล​กับ​ตะวัน​ฉาย​เท่านั้น​ที่​ตก​อยู่​ใน​อันตราย แม้แต่​เณร​เปี๊ยก​ที่​ไป​ช่วย​ก็​กลับ​ออก​มา​ไม่ได้​ด้วย ภัท​รา​ไม่​สนใจ​ใคร เชื่อ​แต่​ว่า​ลูก​ตน​จะ​ต้อง​ไม่​ตาย จะ​ต้อง​กลับ​มา​หา​ตน​ได้​แน่นอน

ooooooo

เพราะ​หนู​ดี​ลืม​ปิ่น​ไว้​ที่​โรงพยาบาล ทาง​โรง- พยาบาล​จึง​เอา​มา​ส่ง​ให้​ที่​บ้าน ประ​ไพ​เอา​ไป​ให้​ดู​หนู​ดี​ ไม่​สนใจ​บอก​ให้​เอา​ไป​เก็บ​เสีย จาก​นั้น​ก็​พร่ำเพ้อ​เป็น​ภาษา​ต่าง​ชาติ​หลาย​ภาษา​วนเวียน​อยู่​แต่​กับ​ความ​รัก​คน​รัก พอ​ตะวัน​รอน​มา​หา​ก็​โผ​เข้า​กอด​หอม​อย่าง​โหย​หา จน​ประ​ไพ​ไม่​กล้า​ดู

ตะวัน​รอน​มี​ความ​สุขมาก​ที่​หนู​ดี​ความ​จำ​เสื่อม​ยัง​คิด​ว่า เขา​เป็น​แฟน​ชวน​เล่น​จ้ำจี้​กัน​อยู่​เรื่อย ​พอ​ตะวัน​รอน​บอก​ให้​รอ​แต่งงาน​กัน​ก่อน​ก็​ไล่​ปล้ำ​จน​หกล้ม​หัว​ฟาด​ฟื้น​หมด​สติ​ไป

พอ​หนู​ดี​ฟื้น​ขึ้น​มา​ความ​จำ​กลับ​เป็น​ปกติ ก็​ด่า​ตะวัน​รอน​ว่า​หลอก​ตน​ว่า​เป็น​แฟน​ไล่​ด่า​ไล่​ตี​จน​ตะวัน​รอน​หนี​แทบ​ไม่ทัน วิ่ง​พรวด​ออก​ไป​ถู​กร​ถของ​โรงพยาบาล​ชน​ลง​ไป​ชัก​กระแด่ว... กระแด่ว หนู​ดี​ตกใจ​ผวาเข้า​ประคอง​กลัว​เขา​จะ​เป็น​อะไร​ไป ส่วน​ตะวัน​รอน​พยายาม​พูด​ได้​แค่ ค...ค...​คุณ​หนู​ดี...เท่านั้น​ก็​แน่​นิ่ง​ไป

ooooooo

พัดชา​กับ​พิชญ์ยัง​พยายาม​ปลุก​ร่าง​ของ​เณร แต่​เณร​ก็​ไม่​รู้สึก​ตัว ที่​เห็น​ว่า​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​ก็​แค่​มี​ลม​หายใจ​เท่านั้น พัดชา​เสนอ​ให้​ตาม​หลวง​ตา​มา​ช่วย​เณร พิชญ์​บอก​ว่า​หลวง​ตา​ยัง​อาพาธ​อยู่​โรงพยาบาล​มา​ช่วย​ไม่ ได้​หรอก

ส่วน​ภัท​รา​เศร้า​เสียใจ​มาก​ที่​ยัง​ไม่​สามารถ​เอาตะวัน–​ฉาย​กลับ​มา​ได้ หาญ​กล้า​มา​แสดง​ความ​เห็นใจ เมื่อ​ต่าง​ก็​ตก​อยู่​ใน​ภาวะ​เดียวกัน ภัท​รา​ญาติ​ดี​ด้วย​ขอ​ให้​หาญ​กล้า​อย่า​ทิ้ง​ตน​ไป​ไหน ต่าง​ก็​มี​ความ​เห็นใจ​กัน หาญ​กล้า​บอก​ภัท​รา​ว่า ถ้า​อยาก​ทำ​อะไร​ให้​ลูก​เป็น​ครั้ง​สุดท้าย​ก็​ให้​จัด​งาน​ศพ​ให้​เขา​เสีย

“เท่ากับ​ยอม​รับ​ว่า​เขา​จะ​ไม่​กลับ​มา​แล้ว​น่ะ​เหรอ” ภัท​รา​ยัง​ทำใจ​ไม่ได้ พอ​หาญ​กล้า​พยัก​หน้า​เท่านั้น​เธอ​ก็​เบะ​แล้ว​ร้องไห้​โฮ...โฮ...ออก​มา

เมื่อ​ไม่​มี​ทาง​รู้​เรื่อง​ของ​ตะวัน​ฉาย​ได้ พิญช์​กับ​พัดชา​เลือก​ทาง​สุดท้าย​คือ​เอา​ภาพถ่าย​ของ​เพื่อน​มา​ตั้ง​พร้อม​กับ​วาง​กระถาง​ธูป​ไว้​ตรง​หน้า พิชญ์​บอก​พัดชา​กับ​ภัท​รา​และ​หาญ​กล้า​ที่​เอาแต่​เศร้า​ว่า

“ไอ้​ตะวัน​ฉาย​ชอบ​บ้าน​หลัง​นี้​มาก เรา​จุด​ธูป​เรียก​ให้​วิญญาณ​มัน​กลับ​มา​ที่​นี่ มัน​คง​ชอบใจ”


ภัท​รา​ดีใจ​ว่า ​ถ้า​ลูก​มา​จริง​ก็ดี​ตน​จะ​ได้​เจอ​วิญญาณ​ของ​ลูก แต่​หาญ​กล้า​แย้ง​ว่า

“แต่​ผม​ว่า​มัน​อาจจะ​ไม่​เป็น​อย่าง​ที่​คุณหญิง​คิด ตะวัน–​ฉาย​ถูก​พวก​มัน​จัดการ วิญญาณ​อาจจะ​ถูก​ขัง​อยู่​ใน​ที่​ของ​พวก​มัน​เหมือนกับ​รติ ไม่​มี​โอกาส​ได้​กลับ​มา​หา​เรา​อีก​แล้ว”

เท่านั้น​เอง ภัท​รา​ก็​ต่อม​นํ้า​ตา​แตก​ร้องไห้​โฮๆคร่ำครวญ​ถึง​ลูก​อย่าง​น่า​เวทนา ทำเอา​ทั้ง​หาญ​กล้า พิชญ์ และ​พัดชา​ที่​ร่วม​จุด​ธูป​กัน​อยู่​พา​กัน​นํ้า​ตา​คลอ

ที่​หน้า​บ้านเรือน​หอ​ของ​ตะวัน​ฉาย...เจ้าตัว​ใน​สภาพ​ซีดเซียว​เหนื่อย​อ่อน​ล้า​มาก พยายาม​ประคอง​ตัว​ไม่​ให้​ล้ม เดิน​มา​เปิด​ประตู​รั้ว แล้ว​เดิน​เข้า​มา​ใน​บ้าน แต่​ไม่ทัน​เข้า​บ้าน​ก็​หมด​แรง​ล้ม​ตรง​หน้า​บ้าน​นั่นเอง สมชาย​กับ​คิต​ตี้​ออก​มา​เจอ​แผด​เสียง​พร้อม​กัน

“คุณ​ตะวัน​ฉาย...”

ooooooo

หนู​ดี​พา​ตะวัน​รอน​ส่ง​โรงพยาบาล นั่ง​เฝ้า​อยู่​ ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง ยิ่ง​คิดถึง​ที่​เขา​พยายาม​ทำ​ดี​กับ​ตน​อย่าง​อดทน​ก็​ยิ่ง​ใจอ่อน สับสน พึมพำ​นํ้า​ตา​คลอ

“ทำไม...ทำไม​คน​อย่าง​นาย​ถึง​ไม่​ยอม​ตัดใจ​จาก​ฉัน คน​บ้า...คน​โง่...นาย​ทำให้​ฉัน​เป็น​ผู้หญิง​จิต​ไม่​ปกติ ยิ่ง​ฉัน​อยู่​ใกล้​นาย​ฉันก็​ยิ่ง​สับสน จะ​รัก​หรือ​จะ​เกลียด​ดี”

แต่​พอ​เห็น​ตะวัน​รอน​เริ่ม​รู้สึก​ตัว หนู​ดี​ก็​รีบ​ออก​จาก​ห้อง ไม่​อยาก​ให้​เขา​ตื่น​ขึ้น​มา​เห็น​ว่า​ตน​มา​เฝ้า​อยู่

แต่​พอ​ออก​จาก​ห้อง​ตะวัน​รอน​ก็​เจอ​ภัท​รา​ที่​พา​ตะวัน–​ฉาย​มา​รักษา​ตัว​ที่​นี่​พอดี หนู​ดี​รีบ​บอก​ว่า​ตอน​นี้​ตน​หาย​ดีแล้ว ความ​จำ​ก็​กลับคืน​มา​เหมือน​เดิม​แล้ว ภัท​รา​ดีใจ แต่​พอ​คิดถึง​ตะวัน​ฉาย​ก็​เศร้า​เสียใจ​จน​หนู​ดี​ถาม​ว่า​เป็น​อะไร

บอย​ฮ่ะ​ปากสว่าง​ลอยหน้า​บอก​ว่า​ตะวัน​ฉาย​กลับ​มาแล้ว แต่​อาการ​ไม่​ดี เพราะ​โดน​ผี​พวก​นั้น​ทำร้าย​มาสภาพ​ตอน​นี้ “ถ้า​ไม่​ตาย​ก็​คง​เลี้ยง​ไม่​โต” ถูก​ภัท​รา​ตวาด​ให้​หุบปาก​หาว่า

แช่ง​ลูก​ตน แล้ว​พร่ำ​ว่า​ลูก​ชาย​ตน​ต้อง​ไม่​เป็น​อะไร ลูก​ชายตน ​จะ​ต้อง​ปลอดภัย

ฝ่าย​ตะวัน​ฉาย​ขณะ​อยู่​ใน​ห้อง​ฉุกเฉิน จิตใต้สำนึก​ก็​ยังเพ้อ​ถึง​รัตติกาล​ตลอด​เวลา...

เช่น​เดียวกัน รัตติกาล​ไป​ยืน​ที่​ระเบียง​คฤหาสน์​จันทรา ภาวนา​ขอ​ให้​ตะวัน​ฉาย​ปลอดภัย

ขณะ​นั้น​เอง รัตติกาล​แว่ว​เสียง​เณร​เปี๊ยก​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ แต่​พอ​เดิน​ออก​ไป​ก็​เจอ​อี​สี​ดวง​โผล่​มา​ขวาง​ถาม​ว่า​จะ​ไป​ไหน รัตติกาล​บอก​ว่า​ได้ยิน​เสียง​เด็ก​เอะอะ​โวยวาย​อยู่​ข้าง​นอก​เลย​จะ​ออก​ไป​ดู อี​สี​ดวง​พลั้งปาก​ว่า “อ๋อ...คง​จะ​เป็น...” แต่​พอดี​กระทง​เดิน​มา​อี​สี​ดวง​เลย​หุบปาก​เงียบ

“ท่านหญิง​ไม่​ควร​จะ​ออก​มา​เดิน​แถว​นี้​นะ​เจ้า​คะ” กระทง​เชิด​หน้า​เข้า​มา​ตำหนิ​รัตติกาล พอ​เธอ​อ้าง​ว่าที่​นี่​เป็น​เรือนหอ​ของ​ตน ตัว​เอง​มี​สิทธิ์​อะไร​มา​จำกัด​บริเวณ​ไม่​ให้​ไป​ไหน​มา​ไหน “ดิฉัน​ไม่​มี​สิทธิ์​หรอก​เจ้า​ค่ะ แต่​ดิฉัน​ได้​รับคำ​สั่ง​จาก​คุณ​หลวง​ให้​ดูแล​ท่านหญิง​ทุก​ฝี​ก้าว เพราะ​ไม่​อยาก​ให้เกิด​เหตุการณ์​แบบ​ที่​นาย​ตะวัน​ฉาย​ทำ​กับ​ท่านหญิง​อีก ขอ​เชิญ

ท่านหญิง​กลับ​ไป​ที่​ห้อง​ด้วย​เจ้า​ค่ะ อย่า​ให้​ดิฉัน​ต้อง​รายงาน​ให้​คุณ​หลวง​ทราบ​เลย”

รัตติกาล​สะบัด​หน้า​กลับ​เข้าไป​อย่าง​ไม่​พอใจ​ที่​กระทง​เอา​คุณ​หลวง​มา​ขู่

จาก​นั้น​กระทง​ดุ​อี​สี​ดวง​ว่า ​จำ​ไว้​ให้​ดี​ว่า​รัตติกาล​ไม่ใช่​ ท่านหญิง แต่​เล่น​ละคร​ตบตา​คุณ​หลวง​ว่า​เป็น​ท่านหญิง อี​สี​ดวง​ถาม​ว่า​แล้ว​เมื่อ​ไร​กระทง​จะ​บอก​ความ​จริง​แก่​คุณ​หลวง

“ความ​รัก​ไม่ได้​ทำให้​ตน​ตาบอด​อย่าง​เดียว แต่​ยัง​ทำให้​ผี​อย่าง​คุณ​หลวง​ตาบอด​ด้วย ข้า​จะ​ไม่​ปล่อย​ให้​มัน​ใช้​ความ​รัก​เล่น​งาน​คุณ​หลวง​ของ​ข้า​หรอก” กระทง​พูด​แวว​ตา​ร้ายกาจ

เมื่อ​ตะวัน​ฉาย​รู้สึก​ตัว​ขึ้น​มา ภัท​รา​ก็​พยายาม​หว่านล้อม​ให้​เขา​ลืม​รัตติ-กาล​เสีย ทั้ง​ยัง​กล่าวโทษ​ว่าที่​ เขา​ต้อง​ตก​ระกำ​ลำบาก แทบ​เอาชีวิต​ไม่​รอด​ก็​เพราะ​ผู้หญิง​คน​นี้

ทันใดนั้น​หาญ​กล้า​ก็​โผล่​มา​เถียง​แทน​ลูก​สาว​ตน ทั้ง​คู่​เลย​โทษ​กัน​ไป​มา จน​ภัท​รา​โพล่ง​ออก​มา​ว่า

“หยุด​นะ​ไอ้​ผี​เฒ่า! แก​ไม่​มี​สิทธิ์​ด่า​ฉัน ลูก​สาว​แก​ตาย​ถาวร​ ไม่​มี​โอกาส​กลับ​มา​อีก​แล้ว เพราะฉะนั้นก็​เท่ากับ​ว่า​ลูก​ชาย​ฉัน​เป็น​โสด เป็น​อิสระ​จาก​พวก​แก ไป​เลย...จะ​ไป​ไหน​ก็ไป อย่า​มา​ยุ่ง​กับ​ลูก​ชาย​ฉัน​อีก”

หาญ​กล้า​สะเทือนใจ​จน​น้ำตา​คลอ​แล้ว​หาย​วับ​ไป

ภัท​รา​ได้ทีขี่แพะไล่ สั่ง​ให้​สมชาย​กับ​คิตตี้​ปิด​บ้านเรือน​หอ​ของ​ตะวัน​ฉาย​และ​ให้​ประกาศ​ขาย​ด้วย พอ​หาญ​กล้า​รู้​ก็​ประกาศ​สู้​ตาย ไม่​ยอม​ให้​ภัท​รามา​ทำ​อะไร​เรือนหอ​ของ​ลูกสาว ขู่​เสีย​จน​สมชาย​กับ​คิตตี้​โกย​แน่​บก​ลับ​ไป

ooooooo

รัตติกาล​อยู่​ที่​คฤหาสน์​จันทรา เธอ​มอง​ชุด​แต่งงาน​ใจร้อน​รุ่ม เฝ้า​ครุ่นคิด​ถาม​ตัว​เอง​ว่า

“ทำ​ยัง​ไง​ดี...ถ้า​ยัง​หา​ทาง​หนี​ไป​จาก​ที่​นี่​ไม่ได้ มี​หวัง​เรา​ต้อง​เป็น​เจ้าสาว​ของ​คุณ​หลวง​แน่...” พลัน​ก็​ฉุกคิด​ได้ “เณร​เปี๊ยก...ต้อง​ให้​เณร​เปี๊ยก​ช่วย” คิด​แล้ว​นั่ง​คุกเข่า​พนม​มือ​ทำ​สมาธิ​ใช้​จิต​สื่อสาร​ถึง​เณร “เณร​เปี๊ยก...เณร​เปี๊ยก​คะ เณร​อยู่​ไหน ถ้า​ได้ยิน​เสียง​ของ​โยม​พี่ ขอ​ให้​เณร​เปี๊ยก​ตอบ​โยม​พี่​ด้วย...”

ทั้ง​รัตติกาล​และ​เณร​ต่าง​พยายาม​ติดต่อ​กัน​จน​ได้​รับ​สัญญาณ​ชัด​แล้ว เธอ​ถาม​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น ทำไม​เณร​ถึง​มา​อยู่​แถว​นี้

“เณร​ถอด​จิต​มา​ช่วย​โยม​ตะวัน​ฉาย​ให้​รอด​กลับ​ไป​ได้​แล้ว​จ้า แต่​พอ​จะ​ไป​ช่วย​โยม​พี่​บ้าง​กลับ​พลาดท่า โดน​ผี​คุณ​หลวง​เล่น​งาน​ทำให้​เณร​ติด​อยู่​ที่​นี่ กลับ​ไม่ได้​จ้า”

รัตติกาล​ฟัง​แล้ว​สะเทือนใจ บอก​เณร​ว่า​ตน​อยาก​ช่วย​แต่​ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไร เณร​แนะ​ให้​ว่า ทำให้​ผี​คุณ​หลวง​ถอน​มนต์​สะกด​ได้​เณร​ก็​จะ​พา​โยม​พี่​กลับ​ไป​ได้ รัตติกาล​รับปาก​จะ​พยายาม​ดู

อี​สี​ดวง​เอา​ชุด​แต่งงาน​ของ​ท่านหญิง​มา​ให้​รัตติกาล​สวม รัตติกาล​รับ​ไป​แต่ง​แล้ว​ขอ​อยู่​คน​เดียว​สัก​พัก อี​สี​ดวง​จึง​ออก​จาก​ห้อง​ไป

ฝ่าย​กระทงร้อน​ใจ​กลัว​คุณ​หลวง​ของ​ตน​จะ​ถูก​รัตติกาล​หลอก ตัดสินใจ​บอก​คุณ​หลวง​ว่า รัตติกาล​คน​นี้​ไม่​ใช่​ท่านหญิง​และ​คุณ​หลวง​กำลัง​ถูก​รัตติกาล​เล่น​ละคร​ตบตา​อยู่ ทำให้​คุณ​หลวง​โกรธ​กระทง​มาก​ที่​บังอาจ​มา​ว่า​ท่านหญิง​ของ​ตน สั่ง​ให้​กระทง​ถอน​คำ​พูด​เดี๋ยวนี้

“คุณ​หลวง​ไม่​เชื่อที่​ดิฉัน​เตือน​เหรอ​เจ้า​คะ ดิฉัน​มั่นใจ​ว่า ความ​รัก​กำลัง​ทำให้​คุณ​หลวง​ตาบอด แล้ว​มัน​จะ​ทำให้​คุณ​หลวง​พ่าย​แพ้​และ​เสียใจ​ใน​ที่สุด” กระทง​ยัง​ไม่​ละ​ความ​พยายาม

ผล​คือ กระทง​ถูก​คุณ​หลวง​ใช้​พลัง​โดย​เอา​ไม้เท้า​จี้​ไป​ที่​อก​ของ​กระทง​จน​ร้อง​กรี๊ด​แล้ว​หาย​วับ​ไป ไอ้​ริ​ด​กับ​อี​สี​ดวง​วิ่ง​เข้า​มา คุณ​หลวง​สั่ง​ทั้ง​สอง​ให้​ดูแล​กระทง​ให้​ดี​อย่า​ให้​ออก​มา​เพ่นพ่าน​อีก

กระทง​ถูก​จับ​ไป​ขัง​ไว้​ใน​คุก ร่างกาย​บอบช้ำ​จาก​อำนาจ​ไม้เท้า​ของ​คุณ​หลวง แต่​นั่น​ยัง​ไม่​เท่ากับ​ความ​เจ็บปวด​ระทม​ใจ​ที่​คุณ​หลวง​ไม่​ฟัง​คำ​ทัดทาน​ตักเตือน​ของ​ตน ซ้ำ​ยัง​ทำร้าย​ตน​อีก ได้​แต่​คร่ำครวญ​อย่าง​น่า​เวทนา​อยู่​ใน​คุก

ooooooo

รัตติกาล​ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไร​ให้​มนต์​สะกด​ของ​คุณ​หลวง​คลาย​ลง​ได้ ส่ง​สัญญาณ​ติดต่อ​เณร​เปี๊ยกก็​ได้​รับคำ​แนะนำ​ว่า

“โยม​ต้อง​เอา​ของ​ที่​ติดตัว​คุณ​หลวง​ตลอด​เวลา​ออกมาให้​ได้ มัน​สำคัญ​มาก เพราะ​นอกจาก​จะ​ช่วย​คลาย​มนต์​สะกด​แล้ว​ มัน​ยัง​ช่วย​ให้​โยม​พี่​ออก​จาก​คฤหาสน์​หลัง​นั้น​ได้​ด้วย”

“ค่ะ​เณร ว่า​แต่​มัน​คือ​อะไร​ล่ะ​คะ”

“เณร​ก็​บอก​ไม่ได้​จ้ะ รู้​แต่​ว่า​มัน​ติด​อยู่​กับ​ตัว​ของ​เขา​ตลอด​เวลา โยม​พี่​ลอง​สังเกต​ดู​เอา​นะ​จ๊ะ”

ไม่​เพียง​รัตติกาล​ที่​พยายาม​จะ​หนี​ออก​จาก​คฤหาสน์​จันทรา เพื่อ​กลับ​ไป​หา​ตะวัน​ฉาย ตัว​ตะวัน​ฉาย​เอง​ก็​คิดถึง​และ​รอ​คอย​เธอ​กลับ​มา​ที่​บ้านเรือน​หอ เขา​ต้อง​ต่อสู้​กับ​ภัท​รา​ผู้​เป็น​แม่ ที่​พยายาม​จะ​ให้​เขา​แต่งงาน​กับ​หนู​ดี​ให้​ได้ อ้าง​ว่ารัตติกาล​ตาย​และ​ไม่​อาจ​กลับ​มา​ได้​อีก​แล้ว

หนู​ดี​เอง​ก็​อ่อย​ตะวัน​ฉาย​เต็มที่​แต่​ไม่​สำเร็จ ซ้ำ​ยัง​ถูก​ตะวัน​รอน​มา​เจอ​ตอน​เธอกำลังยั่วยวน ​ตะวัน​ฉาย​อยู่​พอดี ทำให้​เธอ​โกรธ​มาก​ที่มา​ขัดจังหวะ ด่า​ตะวัน​รอน​แล้ว​หนี​ออก​จาก​ห้อง​ไป

ออก​ไป​แล้ว​ได้ยิน​พิชญ์​กับ​พัดชา​กำลัง​ปรึกษา​กัน​ว่า​จะ​ช่วย​รัตติกาล​อย่าง​ไร พิชญ์​แนะนำ​ว่า

“เฮ้อ...ผม​ว่า ​บน​โลก​นี้​มี​แต่​ปิ่น​ปัก​ผม​ที่​รติ​พูด​ถึง​เท่านั้น​ที่​สามารถ​ใช้​จัดการ​กับ​พวก​มัน​ได้”

นี่เอง ทำให้​หนู​ดี​นึก​ขึ้น​ได้​ว่า​ ประ​ไพ​เคย​เอา​ปิ่น​ปัก​ผมมา​ให้​ดู และ​ตน​ให้​เอา​ไป​เก็บ​ไว้ เธอ​กลับ​ไป​ค้น​หา​ใน​ห้อง จน​ประ​ไพ​มา​เจอ​ถาม​ว่า​หา​อะไร พอ​รู้​ก็​ไป​หยิบ​มา​ให้

หนู​ดี​กำ​ปิ่น​ใน​มือ​มั่น นึกถึง​วัน​ที่​ตัว​เอง​ต่อสู้​กับ​ไอ้​ริด ​แล้ว​มือ​ควาน​ไป​เจอ​ปิ่น​ใน​ซอก​หิน​กลาง​ลำธาร เธอ​เอา​ปิ่นแทง​อก​ไอ้​ริ​ด​จน​มัน​ร้อง​จ๊าก​เจ็บปวด​จน​ต้อง​หนี​ไป​ คิด​ได้​ดังนั้น​แล้ว​ หนู​ดี​เอา​ปิ่น​ใส่​กล่อง​พึมพำ

“ฉัน​ไม่​ให้​แก​กลับ​มา​แย่ง​ของ​ไป​จาก​ฉัน​หรอก​รัตติกาล...”

ooooooo

รัตติกาล​ใน​ชุด​เจ้าสาว​ของ​ท่านหญิง​มาลา เดิน​ไป​เดิน​มา​ใน​ห้อง​อย่าง​กระวนกระวาย​ใจ คิด​ไม่​ออก​ว่า​ของ​ติดตัว​คุณ​หลวง​คือ​อะไร

ระหว่าง​นั้น​เอง แม​รี่​เปิด​ประตู​เข้า​มา รัตติกาล​มอง​ด้วย​สายตา​ว่าง​เปล่า แต่​ใน​ใจ​มี​แผน ​ถาม​แม​รี่​ว่า เป็น​ใคร เหตุใด​ถึง​เข้า​มา​ใน​ห้อง​ตน

“เอ่อ...ดิฉัน​ชื่อ​แม​รี่ เป็น​คน​สนิท​ของ​รัตติกาลร่างใน​ปัจจุบัน​ของ​ท่านหญิง​เจ้า​ค่ะ” แม​รี่​แนะนำ​ตัว​เอง รัตติกาล​มอง​อย่าง​เหยียดหยาม แกล้ง​ด่า​เป็น​ชุด...

“นี่​เรา​ใน​ชาติ​ภพ​นี้​ไป​คบหากับ​ผู้หญิง​อัปลักษณ์​อย่าง​เจ้า​ได้​ยัง​ไง ดู​หน้าตา​เจ้า​สิ ทั้ง​หมอง ทั้ง​คล้ำ แถม​ยัง​ดู​ขี้​โกง สงสัย​รัตติกาล​จะ​ซื่อ​จน​ไม่​รู้จัก​คบ​คน”

แม​รี่​แอบ​บ่น​ว่า​เล่น​เป็น​ชุด​เลย ปาก​แบบ​นี้​สงสัย​ท่านหญิง​จะ​ติด​มา​จาก​รติ​แน่ๆ รัตติกาล​สั่ง​แม​รี่​ให้​เข้า​มา พอ​แม​รี่​เดิน​เธอ​ก็​สั่ง​ให้​คลาน​เข้า​มา แม​รี่​ตกใจ แต่​ก็​ยอม​คลาน​โดย​ดี พลาง​เอ่ย

“เอ่อ...อย่า​เพิ่ง​ตัดสิน​ดิฉัน​จาก​ภายนอก​สิ​เจ้า​คะ​ท่านหญิง ถ้า​ไม่ได้​ดิฉัน​ช่วย​คุณ​หลวง งาน​วัน​นี้​ก็​คง​ไม่​เกิด​ขึ้น คุณ​หลวง​ถึง​อนุญาต​ให้​ดิฉัน​มา​ช่วย​พา​คุณหญิง​เข้า​พิธี เพราะ​ดิฉัน​มี​บุญคุณ​กับ​คุณ​หลวง”

“งั้น​เรา​ก็​เข้าใจ​แล้ว เรา​เป็น​หนี้​บุญคุณ​เจ้า​มาก​เหลือเกิน งั้น​เดี๋ยว​เรา​จะ​เอา​รางวัลให้​เจ้า”

รัตติกาล​แอบ​จิก​ตา​ใส่ แม​รี่​ดีใจ​มาก​คิด​ว่า​ต้อง​ได้​ของ​ดี​มี​ราคา​แน่ๆ ถาม​อย่าง​ตื่นเต้น

“ท่านหญิง​จะ​ตก​รางวัล​อะไร​ให้​ดิฉัน​เหรอ​เจ้า​คะ”

“นี่​ไง” รัตติกาล​หัน​ขวับ​ชก​เปรี้ยง​เข้าที่​หน้า​จน​แมรี่หงายหลัง​ผลึ่ง​เห็น​ดาว​ระ​ยิบ พริบตาเดียว​ก็​หลับ​ไป แล้ว​รัตติกาล​ก็​เดิน​ออก​จาก​ห้อง เจอ​อี​สี​ดวง​กำลัง​เดิน​อ้าว​เข้า​มา

“สี​ดวง​กำลัง​จะ​ไป​ตาม​ท่านหญิง​อยู่​พอดี​เลย​เจ้า​ค่ะ ได้​เวลา​ฤกษ์​เข้า​พิธี​แล้ว​เจ้า​ค่ะ  เอ่อ...แล้ว​แม​รี่​ล่ะ​เจ้า​คะ​ท่านหญิง” อี​สี​ดวง​ถาม​พลาง​มอง​หา

“กำลัง​หลงใหล​ได้​ปลื้ม​กับ​รางวัล​ที่​เรา​จัด​ให้ ปล่อย​ให้​มี​ความ​สุข​ไป​เถอะ”

“เจ้า​ค่ะ สันดาน​นัง​นี่​ไม่​เคย​เปลี่ยน​จริงๆ ไป​กัน​เถอะ​เจ้า​ค่ะ”

ooooooo

รัตติกาล​ใน​ชุด​เจ้าสาว​ของ​ท่านหญิง​มาลา เยื้อง​ย่าง​ลง​บันได​มา​อย่าง​สง่า​งาม หลวง​บวร​สงคราม​ใน​ชุด​ทหาร​เต็มยศ​สุด​เท่ ยืน​รอ​รับ​อยู่​ที่​ปลาย​ซุ้ม​กระบี่ มอง​ตะลึง​ใน​ความ​งาม​ของ​รัตติกาล ยื่นมือ​ไป​รับมือ​รัตติกาล​ประคอง​ขึ้น​จุมพิต​อย่าง​หลงใหล​เมื่อ​เธอ​เดิน​ลอด​ซุ้ม​กระบี่​มา​ถึง เอ่ย​อย่าง​ปลื้ม​ปีติ

“ใน​ที่สุด วัน​ที่​กระผม​รอ​คอย​มา​แสน​นาน​ก็​มา​ถึง​จน​ได้”

“หญิง​ดีใจ​ที่​ได้​เห็น​คุณ​หลวง​มี​ความ​สุข” รัตติกาล​จำ​ต้อง​หวาน​ตอบ

บรรดา​คน​รับ​ใช้​ต่าง​พา​กัน​ปลื้ม​ปีติ​กับ​เจ้านาย​ของ​ตน

ooooooo

เมื่อ​ได้​เวลา​ส่ง​เจ้าสาว​เข้า​หอ คุณ​หลวง​อุ้ม​รัตติกาล​มา​หน้า​ห้อง เธอ​ช่วย​ถือ​ไม้เท้า​ให้​ เธอ​ขอ​ให้​วางลง​ก่อน ขอ​เวลา​เตรียมตัว​ให้​พร้อม​สำหรับ​การ​เข้า​หอ คุณ​หลวง​ให้​เวลา​หนึ่ง​นาที​เท่านั้น

รัตติกาล​ยิ้ม​หวาน​หว่าน​เสน่ห์​ให้​ตายใจ แล้ว​หาย​เข้าไป​ใน​ห้อง​พร้อม​ไม้เท้า พอเ​ข้า​ห้อง​เธอ​ปิด​ประตู​พึมพำ​เบาๆ อย่าง​เด็ดเดี่ยว “อโหสิ​ให้​ฉัน​เถอะ​คุณ​หลวง”

หลวง​บวร​สงคราม​คอย​อยู่​จน​เกิน​หนึ่ง​นาที อด​รน​ทน​ไม่ได้​เปิด​ประตู​เข้าไป กลาย​เป็น​เห็น​แม​รี่​ถูก​มัด​อยู่​ใน​ห้อง คุณ​หลวง​ตกใจ​ผงะ โกรธ​จัด​เมื่อ​รู้​ว่า​ถูก​หลอก

กระทง​ยัง​คง​ถูก​ขัง​อยู่​ใน​คุก​อย่าง​ทุกข์​ทรมาน​จน​หมด​เรี่ยวแรง แต่​อยู่ๆก็​รู้สึก​ได้​ถึง​มนต์สะกด​ตน​คลาย​ออก​แล้ว กระทง​ลุก​ขึ้น​จับ​หนู​ตัว​หนึ่ง​ที่​เดิน​อยู่​ขึ้น​กัด​กิน​เลือด พลัน​ก็​มี​แรง​ขึ้น สีหน้า​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​เคียดแค้น เกลียด​ชัง

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​ปฏิเสธ​ภัท​รา​ไม่​ยอม​แต่งงาน​กับ​หนู​ดี เขา​จำ​คำ​สุดท้าย​ที่​รัตติกาล​บอกก่อน​ให้​เขา​หนี​ออก​มา​ว่า “วัน​หนึ่ง​จะ​กลับ​มา​หา” ทำให้​เขา​มี​ความ​หวัง ออก​จาก​โรงพยาบาล​กลับ​มา​ที่​เรือนหอ​รอ​คอย​รัตติกาล​อย่าง​ใจ​จดจ่อ

ฝ่าย​รัตติกาล​เมื่อ​เข้า​ห้อง​หอ​แล้ว ก็​วิ่ง​ออก​ไป​จาก​อีก​ประตู​หนึ่ง เพื่อ​หา​ที่​ซ่อน​ร่าง​ตัว​เอง ใน​ใจ​ก็​ภาวนา​ให้​ตะวัน​ฉาย​คอย​ตน​ด้วย ถ้า​ตน​เข้า​ร่าง​ได้​เมื่อ​ไร เณร​เปี๊ยก​ก็​จะ​พา​ตน​กลับ​ไป​หา​เขา​ทันที

ระหว่าง​นั้น เณร​เปี๊ยก​ร้อง​บอก​ว่า​ไม่​ต้องหา​ร่าง​แล้ว เพราะ​คุณ​หลวง​รู้ตัว​แล้ว​ว่า ถูก​เธอ​หลอก​ให้​รีบ​หนี​จาก​ที่​นี่​เดี๋ยวนี้ เพราะ​ถ้า​คุณ​หลวง​จับ​ได้ เธอ​จะ​ไม่​มี​โอกาส​หนี​อีก​เลย รัตติกาล​บอก​เณร​อย่าง​มุ่ง​มั่น​ว่า

“แต่​ว่า...พวก​นั้น​ต้อง​เอา​ร่าง​ของ​โยม​พี่​ไว้​ที่ไหน​สัก​แห่ง โยม​พี่​ต้องหา​ร่าง​ให้​เจอ​ก่อน”

“ไม่ทัน​แล้ว​จ้า...โยม​พี่​ต้อง​หนี​เดี๋ยวนี้” เณร​เร่งเร้า​จน​รัตติกาล​หน้า​เครียด ไม่​รู้​จะ​เอาอย่าง​ไร​ดี

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“เคลลี่” สะดุ้ง แฟนละคร “เวราอาฆาต” อินหนัก ด่าแรง หวั่นดราม่าทำคนเกลียด

“เคลลี่” สะดุ้ง แฟนละคร “เวราอาฆาต” อินหนัก ด่าแรง หวั่นดราม่าทำคนเกลียด
23 มิ.ย 2564

11:45 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 23 มิถุนายน 2564 เวลา 14:05 น.