ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

เรือนหอรอเฮี้ยน

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

เพราะ​เมื่อ​วาน​ถูก​รัตติกาล​ขี่​หลัง​ขย่ม​เสีย​จน​ปวด​เมื่อย วัน​นี้ ตะวัน​ฉาย​จึง​ให้​สมชาย​ช่วย​นวด​ให้ ตะวัน​ฉาย​สบาย​ตัว​ส่วน​สมชาย​สบาย​อารมณ์​กับ​การ​ได้​สัมผัส​กับ​เจ้านาย​หนุ่ม​หล่อ​นวด​ไป​เคลิ้ม​ไป

ทันใด​ก็​ต้อง​สะดุ้ง เมื่อ​รัตติกาล​พรวด​เข้า​มา​ดึง​สมชาย​ออก หา​ว่า​คิด​จะ​ยั่ว​อารมณ์​สามี​ตน

เขี่ย​สมชาย​กระเด็น​ไป​แล้ว รัตติกาล​สวมรอย​ขึ้น​คร่อม​นวด​แทน แต่​เป็น​การ​นวด​แบบ​ทุบ​อั้กๆ ตะวัน​ฉาย​ร้อง​ลั่น ลุก​พรวด​ขึ้น​เห็น​เป็น​รัตติกาล​ก็​เปิดฉาก​ปะทะ​คารม​กัน​ตามเคย เขา​ถาม​ว่า​จะ​จอง​เวร​กัน​ไป​ถึง​ไหน

“ก็​จนกว่า​นาย​จะ​ช่วย​ให้​ฉัน​กลับ​เข้า​ร่าง​ไง” รัตติกาล​ยื่น​คำขาด ครั้น​ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่า​เธอ​ต้อง​พิสูจน์​ตัว​เอง​ให้​ได้​ก่อน​ว่า​จะ​เป็น​รติ​คน​ใหม่ ก็​ถูก​สวน​ทันควัน​ว่า “นาย​ไม่​ใช่​พ่อ​ฉัน ไม่​มี​สิทธิ์​มา​ชี้​นิ้ว​สั่ง​ให้​ฉัน​เป็น​โน่น​เป็น​นี่”

ตะวัน​ฉาย​อ้าง​ว่า​ตน​เป็น​สามี เธอ​ก็​เถียง​คอเป็นเอ็น​ว่า​เวลา​นี้​เป็น​ยุค​ออนไลน์ สามี​ไม่​ใช่​ช้าง​เท้า​หน้า​อีก​ต่อ​ไป​แล้ว ถูก​ตะวัน​ฉาย​พูด​ใส่​หน้า​ว่า​อย่าง​เธอ​มัน​ต้อง​ใช้​วิธี​แบบ​โบราณ​ถึง​จะ​เอาอยู่

“หึ! ฉัน​ต้อง​อ้อนวอน​นาย​ใช่​ไหม​นาย​ถึง​จะ​ยอม​ช่วย” รัตติกาล​ถาม​อย่าง​เจ็บใจ

“ทำ​ดี​ไม่​ใช่​เรื่อง​ยาก​ที่​จะ​ทำ​หรอก​รติ แต่​อย่า​มา​แอ็กติ้ง​ให้​ดู​เด็ดขาด เพราะ​แอ็กติ้ง​เธอ...หึๆ...เด็ก​อนุบาล​ก็​ดู​ออก”

“นี่​นาย!! ก็ได้ ชีวิต​ฉัน​มัน​เฮงซวย​เอง ที่​ต้อง​มา​หวัง​พึ่ง​คน​ที่​ฉัน​เหม็น​ขี้หน้า ถ้า​นาย​ไม่​อยาก​ช่วย​ก็​ไม่​ต้อง​ช่วย ฉัน​ยอม​เป็น​ผี​แบบ​นี้​ไป​ตลอด​ก็ได้” รัตติกาล​พูด​กระแทก​ใส่​หน้า​น้ำตา​คลอ​แล้ว​หาย​วับ​ไป​ทันที​ ทำเอา​ตะวัน​ฉาย​ตกใจ ไม่​คิด​ว่า​เธอ​จะ​ทิฐิ​แรง​ถึง​ขนาด​นี้

ooooooo

ภัท​รา​วาง​แผน​ชวน​หนู​ดี​และ​ลูกน้อง​ทั้ง​สอง​มา​อยู่​ที่​บ้าน​ตะวัน​ฉาย​หมาย​จะ​สืบ​เรื่อง​ร่าง​ของ​รัตติกาล​ว่า​อยู่​ที่ไหน ปรากฏ​ว่า​ลูกน้อง​ทั้ง​สอง​ไม่​มี​ผล​งาน​เลย พอ​ถูก​ภัท​รา​ดุ​ก็​ยอม​รับหน้า​จ๋อยๆว่า อยู่​กับ​ผี​แค่​ขยับ​นิดเดียว​ผี​รัตติกาล​ก็​โผล่​มา​แล้ว​จะ​ทำ​อะไร​ได้

“แบบ​นี้​เรา​ก็​ต้อง​ลงมือ​เอง” ภัท​รา​ตัดสินใจ แต่​ไม่ทัน​ขยับ หาญ​กล้า​ก็​โผล่​มา​ถาม​ว่า จับกลุ่ม​เปีย​แชร์​วาง​แผน​ชั่ว​กัน​อยู่​หรือ

หนู​ดี สมชาย และ​คิตตี้ แตก​หนี​กัน​กระเจิง แต่​ภัท​รา​ยัง​วาง​ฟอร์ม​ทำ​นิ่ง เล่น​บท​ใหม่ อ่อย​หาญ​กล้า ทำตัว​เป็น​นัก​สันติ​ธรรม​ต้องการ​มา​เป็น​กัลยาณมิตร​กับ​ลูกสะใภ้​ ทุก​คน​จะ​ได้​อยู่​กัน​อย่าง​มี​ความ​สุข

“เชอะ! เธอ​อาจจะ​หลอก​ลูก​ชาย​เธอ​ได้ แต่​เธอ​หลอก​ฉัน​ไม่ได้​หรอก” หาญ​กล้า​แสยะ​ยิ้ม​เข้าใส่​จน​ภัท​รา​เกือบ​เป็น​ลม ก็​พอดี​ตะวัน​ฉาย​เข้า​มา หาญ​กล้า​รีบ​ทำ​เป็น​ไม่​มี​อะไร​เกิด​ขึ้น ส่วน​ภัท​รา​วิ่ง​เข้าไป​หา​ลูก​ชาย​อย่าง​ขวัญ​กระเจิง ตะวัน​ฉาย​ถาม​ว่า “มี​อะไร​เหรอ​ครับ​แม่”

ภัท​รา​ฟ้อง​ว่า​ถูก​หาญ​กล้า​เล่น​งาน แต่​พอ​มอง​ไป เห็น​หาญ​กล้า​จ้อง​เขม็ง​ก็​เปลี่ยน​เสียง​เป็น​ว่า​ตน​กับ​พ่อตา​ของ​ลูก กำลัง​สนทนา​ธรรม​กัน​อยู่ ตอน​นี้​ตน​เข้าใจ​โลก​มาก​ขึ้น พ่อตา​ของ​ลูก​ก็​เหมือน​กัน เรา​เลย​คุย​สนุกสนาน​กัน​ใหญ่ พูด​แล้ว​ทำ​เป็น​ถาม​หาญ​กล้า​เสียงอ่อน​หวาน​ว่า “จริง​ไหม​จ๊ะ​พี่​หาญ”

หาญ​กล้า​ไม่​ตอบ แต่​หัน​ไป​ถาม​ตะวัน​ฉาย​ว่า มา​ตาม​ตน​มี​อะไร​หรือ ตะวัน​ฉาย​ขอ​ให้​ช่วย​หา​รัตติกาล​ให้ เพราะ​เธอ​หายตัว​ไป ตน​ตาม​หา​ก็​ไม่​เจอ หาญ​กล้า​ถาม​ว่า​ทะเลาะ​กัน​อีก​หรือ

“นิดหน่อย​ครับ” ตะวัน​ฉาย​ยอม​รับ เลย​ถูก​ภัท​รา​ตำหนิ​ว่า ชอบ​หาเรื่อง​รัตติกาล​อยู่​เรื่อย “ผม​เปล่า​นะ​ครับ​แม่ ผม​หวัง​ดี​กับ​รติ แต่​เขา​ไม่​เข้าใจ เรา​ก็​เลย​มี​ปาก​เสียง​กัน​นิดหน่อย”

ภัท​รา​ทำ​ที​ขอร้อง​หาญ​กล้า​ให้​ช่วย​ตาม​รัตติกาล​ให้​ที

ลูก​ชาย​ตน​อยาก​จะ​ขอโทษ​ลูก​สาว​เขา  ​หาญ​กล้า​รับปาก​จะ​ดู​ให้​ว่า​รัตติกาล​อยู่​ไหน ภัท​รา​แอบ​ยิ้ม​สมใจ​ที่​เห็น​หาญ​กล้า​เพ่ง​จิต​ตาม​หา​วิญญาณ​ลูก​สาว

เมื่อ​รู้​จาก​หาญ​กล้า​ว่า​รัตติกาล​กลับ​ไป​อยู่​บ้าน​เก่า​ของ​แม่​ตัว​เอง ภัท​รา​ก็​ไป​เล่า​ให้​หนู​ดี​ฟัง​ว่า​ตน​รู้​ว่า​รัตติกาล​มายา​เก่ง แต่​จะ​ไม่ปล่อย​ให้​ปั่นหัว​ลูก​ชาย​ตน​ได้​หรอก เพราะ​ยัง​ไง​เสีย ผี​กับ​คน​ก็​ไม่​มี​ทาง​ลงเอย​กัน​ได้

ฝ่าย​แม​รี่​ผู้จัดการ​ส่วนตัว​จอม​งก​เจ้าเล่ห์​ของ​รัตติกาล กลับ​จาก​คฤหาสน์​จันทรา​อย่าง​ลิงโลด​ใจ หลังจาก​รับ​งาน​จาก​หลวง​บวร​สงคราม​แล้ว แมรี่​คิด​ว่า​เป็น​งานง่ายๆเพราะ​เณร​ตัว​เปี๊ยก​เดียว คืน​นี้​จึง​ไป​แอบ​ดู​ที่​หน้า​โบสถ์ รู้สึก​ร้อน​จึง​คิด​จะ​ไป​แอบ​ดู​ที่​เย็น​สบาย​กว่า แต่​พอ​หัน​หลัง​จะ​เดิน​ไป​เท่านั้น​ก็​ต้อง​ชะงัก​เพราะ​เกิด​แสง​เรืองรอง​จาก​ใน​โบสถ์

แม​รี่​หัน​ขวับ​จ้อง​ไป​ที่​ประตู​โบสถ์ พลัน​ก็​ตก​ใจ​เมื่อ​เห็น​ร่าง​เณร​เปี๊ยก​เรืองรอง​อร่าม​ไป​ทั้ง​ตัว​เดิน​ออก​มา​เหมือน​มี​พลัง​อัศจรรย์​ที่​ห่อ​หุ้ม​ตัว​เอา​ไว้

ooooooo

เพราะ​รู้​ว่า​ใน​ยาม​ที่​รัตติกาล​ไม่สบาย​ใจ ​เธอ​จะ​ไป​ที่​กระท่อม​ชม​เดือน หาญ​กล้า​ไป​ที่​นั่น​เจอ​เธอ​จริงๆ เธอ​บอก​ว่า​เบื่อ​คน​เลย​อยาก​หนี​มา​อยู่​คน​เดียว แต่​แล้ว​เธอ​ก็​หงุดหงิด​เมื่อ​หาญ​กล้า​บอก​ว่า เท่า​ที่​ตน​คุย​กับ​ตะวัน​ฉาย​ก็​เห็น​ว่า​เขา​มี​เหตุผล​เหมือน​กัน ทำให้​รัตติกาล​ไม่​พอใจ​หา​ว่า​พ่อ​เข้า​ข้าง​คน​อื่น

ระหว่าง​นั้น ​ตะวัน​ฉาย​ไป​ด้อมๆมองๆ แอบ​ดู​แอบ​ฟัง หาญ​กล้า​เห็น​เข้า​ส่ง​สัญญาณ​ไล่​ให้​ออก​ไป​เสีย รัตติกาล​ถาม​พ่อ​ว่า​มี​อะไร​หรือ

“อ๋อ...เปล่า​ไม่​มี​อะไร​ลูก แมลงวัน​น่ะ​มัน​บิน​วน​ไป​วน​มา พ่อ​ก็​เลย​ปัด​ไล่​มัน”

“พ่อ​เป็น​ผี​นะ​คะ แมลงวัน​ที่ไหน​มัน​จะ​บิน​มา​ตอม​ผี...” รัตติกาล​ดักคอ​อย่าง​รู้ทัน

ตะวัน​ฉาย​หาย​ไป​จาก​ตรง​นั้น แต่​ไป​แอบ​หยิบ​สมุด​บันทึก​ของ​รัตติกาล​มา​อ่าน จึง​รู้​ว่า​ตั้งแต่​เด็ก​เธอ​ก็​มี​แวว​นัก​แสดง​จน​ได้​รับ​รางวัล​นัก​แสดง​ยอด​เยี่ยม​ตอน​อยู่​อนุบาล

รัตติกาล​โกรธ​ที่​เขา​มา​ละลาบละล้วง​เรื่อง​ส่วนตัว​ของ​ตน​ขู่​ว่า​ถ้า​อยาก​หาเรื่อง​ตาย​เดี๋ยว​จัด​ให้​ ว่า​แล้ว​เข้า​บีบ​คอ​ตะวัน​ฉาย​จน​หน้า​ดำ​หน้า​แดง เขา​พยายาม​บอก​ว่า​ไม่ได้​มา​หาเรื่อง​ตาย​แต่​มา​ขอโทษ

“สาย​ไป​แล้ว ฉัน​ไม่​ยก​โทษ​ให้​ไอ้​ผู้ชาย​ปาก​เสีย” รัตติกาล​บีบ​คอ​แน่น​เข้าไป​อีก ​จน​หาญ​กล้า​มา​ขอร้อง​ก็​ถูก​เธอ​เอ็ด “พ่อ​ไม่​ต้อง​มา​ยุ่ง”

“แต่​นี่​พ่อ​ไม่​ยุ่ง​ไม่ได้ ถ้า​เขา​ตาย​ขึ้น​มา ใคร​จะ​ช่วย​รติ ลอง​คิด​ดู​ก่อน​สิ​ลูก”

นี่เอง​ทำให้​รัตติกาล​ยอม​ปล่อย​มือ​แล้ว​หาย​วับ​ไป​เลย ตะวัน​ฉาย​ถาม​ว่า​หาย​ไป​ไหน​อีก​แล้ว ​คราว​นี้​หาญ​กล้า​ไม่​ตาม​หาบ​อก​ว่า​คง​อยู่​แถ​วนี้​แหละ​ ตน​ช่วย​ได้​แค่​นี้​ขืน​ทำ​มาก​กว่า​นี้​เสีย​ฟอร์ม​พ่อตา​หมด​ ว่า​แล้ว​ก็​หาย​วับ​ไป​ด้วย ตะวัน​ฉาย​เลยได้​แต่​ยืน​เซ็ง​อยู่​คน​เดียว

ooooooo

รัตติกาล​เดิน​ออก​ไป​ที่​ระเบียง​กระท่อม​ชม​เดือน​ยืน​บ่น​อุบอิบ​อย่าง​หัวเสีย ไม่​รู้​ว่า​ภัท​รา​กับ​หนู​ดี​และ​บอย​ฮ่ะ​ซุ่ม​ดู​อยู่ พวก​นั้น​ทำ​เสียง​ดัง​จน​รัต​ติ​กา​ลชะโงก​ดู​เห็น​กำลัง​พา​กัน​คลาน​จะ​หลบ​ไป​จาก​ตรง​นั้น เธอออก​ไป​ขวาง​ถาม​ภัท​รา​ว่า​มา​ทำ​อะไร​แถว​นี้ ภัท​รา​อ้าง​ว่า​มา​ตาม​ตะวัน​ฉาย หนู​ดี​บอก​ว่า​พวก​ตน​มา​ปฏิบัติธรรม​เพื่อ​อุทิศ​ส่วน​กุศล​ให้​เธอ เพราะ​ที่​นี่​เงียบ​สงบ​ดี

หาญ​กล้า​มา​เจอ​พอดี​เลย​แนะ​ว่า​ถ้า​มา​ด้วย​ใจ​บริสุทธิ์​จริง​ก็​เชิญ​ปัก​กลด​นอน​ใน​ป่า​นี้​แหละ​ จะ​ได้​รู้​ว่า​มา​ด้วย​สันติ​ธรรม​จริง​หรือ​เปล่า

ทั้ง​สาม​เลย​ต้อง​ตก​กระได​พลอย​โจน ไป​ปัก​กลด​ใน​ป่า​ ภัท​รา​โดน​ยุง​กัด​ก็​ถู​กบ​อย​ฮ่ะ​ช่วย​ตบ​เสีย​จน​เลือด​กบ​ปาก โดน​ภัท​รา​เล่น​งาน​เผ่น​หนี​แทบ​ไม่ทัน แต่​ภัท​รา​ไล่​ตาม​ไป​หมาย​เอา​คืนให้​ได้

ฝ่าย​หนู​ดี​จ้อง​จิก​ไป​ที่​กระท่อม​หมาย​กีดกัน​ไม่​ให้​รัตติกาล​ได้​อี๋อ๋อ​กับ​ตะวัน​ฉาย โดน​ยุง​กัด​ที่​แก้ม​ก็​ตบ​เ​พี​ยะ พลาง​หัน​ไป​มอง​ทาง​ภัท​รา​กับ​บอย​ฮ่ะ ปรากฏ​ว่า​หาย​ไป​กัน​หมด​แล้ว

ooooooo

จาก​การ​อ่าน​สมุด​บันทึก​ของ​รัตติกาล​ทำให้​ตะวัน​ฉาย​เข้าใจ​ความ​เป็น​ตัว​ตน​ของ​เธอ​ที่​ทิฐิ​ไม่​มี​วัน​ยอม​แพ้​อะไร​ง่ายๆ เขา​บอก​เธอ​ว่า

“ผม​เข้าใจ​แล้ว​ว่า​คุณ​เป็น​คน​ยัง​ไง รติ​ก็​คือ​รติ ผม​รับปาก​ว่า​จะ​ไม่​บังคับ​ให้​คุณ​เปลี่ยน​นิสัย​แล้วแต่​มี​เรื่อง​นึง​ที่​ผม​ทน​ไม่ได้​จริงๆ ยัง​ไง​ก็​ต้อง​ขอ​ยุ่ง ไม่​งั้น​ผม​จะ​ไม่​ยอม​ช่วย​คุณ​เด็ดขาด” รัตติกาล​ถาม​ว่า​เรื่อง​อะไร “ก็​เรื่อง​ฝีมือ​การ​แสดง​ห่วยๆของ​คุณ​ไง” ตะวัน​ฉาย​จงใจ​พูด​ให้​เธอ​ฮึด​ขึ้น​มา

ได้​ผล...รัตติกาล​รับ​ไม่ได้ เขา​จึง​ยก​เอา​คำ​วิจารณ์ของ​บรรดา นัก​วิจารณ์​การ​แสดง​มา​พูด​ให้​ฟัง แล้ว​กระทุ้ง​เธออีกว่า

“ผม​อ่าน​ดู​ใน​ไดอารี่ ทั้งๆที่​คุณ​รัก​อาชีพ​การ​แสดง แต่​กลับ​ไม่​เคย​คิด​พัฒนา​ฝีมือ​ตัว​เอง นี่​เป็น​โอกาส​ดีแล้ว​ที่​คุณ​จะ​ได้​กลับ​ไป​เป็น​รัตติกาล​ซุปเปอร์สตาร์​ที่​ทุก​คน​รอ”

“แล้ว​อย่าง​นาย​เนี่ย​นะ​จะ​ช่วย​ฉัน​ได้”

“คุณ​ก็​รู้​ว่า​ผม​จบ​มา​ทาง​นี้ ไม่​งั้น​คุณ​ไม่​เรียก​ผม​ว่า​นาย​อาร์ต​ตัว​พ่อ​หรอก” ตะวัน​ฉาย​คุย​โว​แล้ว​บอก​เธอ​ว่า “การ​แสดง​ไม่​ใช่​เรื่อง​ยาก คุณ​สามารถ​เป็น​นัก​แสดง​ที่​เก่ง​ได้ แค่​จำ​ไว้​ว่า​แสดง​คือ​ไม่​แสดง”

เมื่อ​รัตติกาล​สนใจ เขา​เสนอ​ว่า​จะ​กำหนด​บท​ให้​เธอ​แสดง​เพื่อ​จะ​ได้​เห็น​ว่า เธอ​มี​ทักษะ​แค่​ไหน เมื่อ​รัต​ติ​กาล ​ท้า​ให้​จัด​มา​เลย ตะวัน​ฉาย​ลงมือ​ทันที

ตะวัน​ฉาย​กำหนด​ให้​เธอ​เล่น​เป็น​คน​ตาบอด แต่​เธอ​เล่น​ได้​ไม่​เหมือน​คน​ตาบอด​พอ​ถูก​ติติง​ก็​อ้าง​ว่า ​ตน​ไม่​เคย​ตาบอด​จะ​ไป​รู้​ได้​ไง​ว่า​คน​ตาบอด​ต้อง​ทำ​ยัง​ไง

“จินตนาการ​ไง เธอ​ต้อง​มี​จินตนาการ ลอง​คิด เอาใจ​เขา​มา​ใส่ใจ​เรา ทิ้ง​ความ​เป็น​รติ​คน​เดิม​แล้ว​เปิด​ใจ​ยอม​เรียนรู้​ว่า​คน​อื่น​เขา​เป็น​ยัง​ไง”

พอ​ถูก​ติติง​เข้า รัตติกาล​ไม่​พอใจ​จะ​เข้า​บีบ​คอ​ตะวัน​ฉาย ​แต่​แล้วจู่ๆร่าง​เธอ​ก็​ทะลุ​หาย​วับ​ไป ​ตะวัน​ฉาย​ตกใจ​ถาม​ว่า​หาย​ไป​ไหน​แล้ว เธอ​บอก​ว่า​อยู่​ที่​เดียว​กับ​เขา​นี่แหละ ครั้น​ถาม​ว่า​เธอ​เข้า​สิง​ตน​หรือ​ รัตติกาล​ถาม​ว่าการ​ที่​ตน​อยู่​ตรง​นี้​เรียก​ว่า​สิง​อย่าง​นั้น​หรือ

รัตติกาล​หลอกล่อ​ตะวัน​ฉาย​อยู่​อย่าง​นั้น สุดท้าย​บอก​เขา​ว่า ใจ​เขา​อยาก​พูด​อะไร อยาก​บอก​อะไร​ตนก็​ให้​พูด​มา​เลย  พอ​ตะวัน​ฉาย​อึกอัก​ท่าทาง​เขินๆ เธอ​เลย​เป็น​ฝ่าย​พูด​แทน​ใจ​เขา​ว่า

“นาย​เป็น​คน​ขี้​อาย จริงๆแล้ว​นาย...นาย​ชอบ​ฉัน ใจ​นาย​คิด​ยัง​ไง​กับ​ฉัน นาย​รู้​ดี...ตะวัน​ฉาย” พูด​แล้ว​จ้อง​ตา​เขา​ที่​อยู่​ใกล้​กัน​แค่​คืบ ตา​ต่อตา​มอง​กัน​นิ่ง​นาน...จน​เผลอ​ใจ​โน้ม​หน้าเข้า​จูบ​กัน​อย่าง​อ่อนโยน

ooooooo

บอย​ฮ่ะ​หนี​ภัท​รา​หัวซุกหัวซุน ไป​เจอ​หาญ​กล้า​ดัก​เล่น​งาน ขู่​บอย​ฮ่ะ​ถาม​ว่า​ภัท​รา​ใช้​ให้​มา​ทำ​อะไร​ที่​นี่ บอย​ฮ่ะ​กลัว​จน​พลั้งปาก​บอก​ว่า มา​ทำ​ภารกิจ​สำคัญ

“ภารกิจ​สำคัญ​อะไร ถ้า​แก​ไม่​บอก​แก​ได้​เจอ​เรื่อง​สยอง​ที่สุด​ใน​ชีวิต​แน่ บอก​มา​ว่า​เจ้านาย​แก​มี​แผน​ชั่ว​อะไร”

“คุณหญิง...คุณหญิง​มา​สืบ​เรื่อง​ที่​ซ่อน​ร่าง​ของ​คุณ​รติ​ฮ่ะ...” พูด​จบ​บอย​ฮ่ะ​ก็​หมด​สติ​ไป

ฝ่าย​หนู​ดี ไล่​ตบ​ยุง​จน​ไป​เจอ​ภาพ​บาดตา​ที่​ตะวัน​ฉาย​กับ​รัตติกาล​กำลัง​จูบ​กัน​อย่าง​ดูดดื่ม ถึง​กับ​ตา​ค้าง ซึ่ง​ก็​เป็น​จังหวะ​ที่​รัตติกาล​รู้สึก​ตัว​รีบ​ผละ​ออก​จาก​ตะวัน​ฉาย  ​เขา​บอก​เธอ​ว่า จะ​ให้​เลิก​จุ้นจ้าน​กับ​ชีวิต​เธอ​ก็ได้ แต่​รัตติกาล​กลับ​ส่าย​หน้า ยิ้ม​เขินๆ

“ชีวิต​ผม​ถูก​ลิขิต​ไว้​แล้ว​ว่า ผม​ต้อง​พา​คุณ​ไป​คฤหาสน์​จันทรา ช่วย​ให้​คุณ​กลับ​เข้า​ร่าง​ได้​อีก​ครั้ง​ แต่​นั่น​ก็​ไม่​สำคัญ​เท่ากับ​การ​ที่​ผม​ได้​เห็น​คุณ​มี​ความ​สุข มี​คน​รัก​มาก​กว่า​คน​เกลียด ถ้า​สุดท้าย​มัน​เป็น​อย่าง​นั้น​ได้​ มัน​ก็​คุ้ม​กับ​ที่​ผม​ต้อง​เสี่ยงชีวิต​เพื่อ​คุณ”

รัตติกาล​ซึ้ง​จน​น้ำตา​คลอ​กับ​ความ​หวัง​ดี​ของ​เขา แต่​วิ​นา​ทีนั้น เธอ​ก็​แกะ​มือ​เขา​ออก แล้ว​วิ่ง​หลบ​ออก​ไป หนู​ดี​ที่​แอบดู​อยู่​ยิ้ม​สะใจ​ที่​ได้ยิน​เรื่อง​คฤหาสน์​จันทรา​พึมพำ​กับ​ตัว​เอง​ว่า

“ใน​ที่สุด ฉัน​ก็​รู้ความ​ลับ​ของ​แก​แล้ว​นัง​รติ!”

ส่วน​หาญ​กล้า​ไป​เจอ​ภัท​รา​กำลังเดิน​ตาม​หา​หนู​ดี​อยู่ ภัท​รา​ตกใจ​แต่​พอ​ตั้ง​หลัก​ได้​ก็​ใช้​มารยา​อ่อย​หาญ​กล้า ถูก​เขา​ด่า บอก​ว่า​ตน​รู้ความ​จริง​หมด​แล้ว​ว่า​คุณหญิง​คิด​จะ​ขัดขวาง​ตะวัน​ฉาย​ไม่​ให้​พา​รัตติกาล​กลับ​เข้า​ร่าง แบบ​นี้​ต้อง​สั่งสอน ว่า​แล้ว​ก็​จับ​ผม​ดึง​หัว​ตัว​เอง​ออก​มา​หิ้ว ภัท​รา​ตกใจ​วิ่ง​เตลิด​ไป

อาราม​ตกใจ​ทำให้​เธอ​วิ่ง​เข้าไป​ใน​ดง​งู เจอ​งูเห่า​แผ่​แม่เบี้ย​ตรง​หน้า เธอ​ตกใจ​แผด​เสียง

“ช่วย​ด้วย...ช่วย​ฉัน​ด้วย...”

รัตติกาล​ได้ยิน​จำ​ได้​ว่า เป็น​เสียง​ของ​ภั​ทรา บ​อก​ตะวัน​ฉาย​ว่า  “ฉัน​จะ​ไป​ช่วย​แม่​นาย​เอง” ว่า​แล้ว​ก็​หาย​วับ​ไป​ทันที ตะวัน​ฉาย​ได้​แต่​มอง​ตาม​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง

ooooooo

รัตติกาล​ไป​เจอ​ภัท​รา​ถูก​งู​ฉก​ตกใจ​หมด​สติ เธอ​พุ่ง​เข้า​ประคอง​ไว้ พอ​ไม่​เห็น​ว่า​งู​กัด​ก็​โล่ง​ใจ

วาง​ร่าง​ภัท​รา​ลง​ที่​พื้น​แล้ว​รัตติกาล​ช่วย​เช็ด​รอย​เปื้อน​ตาม​ใบหน้า​และ​ลำ​ตัว​ให้​อย่าง​แผ่ว​เบา ตะวัน​ฉาย​เข้า​มา​เห็น​ภาพ​นั้น เขา​เอ่ย​อย่าง​ซึ้ง​ใจ​ว่า

“รติ...ขอบใจ​เธอ​มาก​นะ ใน​ที่สุด​เธอ​ก็​พิสูจน์​ตัว​เอง​ได้ ฉัน​สัญญา​ว่า ​ฉัน​จะ​ช่วย​จัดการ​กับ​ผี​คุณ​หลวง​ให้​เธอ”

ฝ่าย​หาญ​กล้า​ตาม​มา​ดู​ห่างๆ เห็น​สภาพ​ของ​ภัท​รา​แล้ว​รู้สึก​ผิด​ถาม​ตัว​เอง​ว่า “นี่​เรา​ทำ​รุนแรง​กับ​เขา​ไป​รึ​เปล่า​เนี่ย”

ooooooo

เณร​เปี๊ยก​ยัง​คง​ท่อง​พระธรรม​อยู่​ที่​โบสถ์​จน​วัน​รุ่ง​ขึ้น พระพี่เลี้ยง​ไป​ตาม เป็น​เวลา​ที่​เณร​กำลัง​มี​จิต​ที่​กล้า​แกร่ง​ขึ้น​กว่า​เดิม นิมิต​เห็น​ตะวัน​ฉาย​กำลัง​ถูก​กระทง​กัด​กิน​เลือด​อยู่​ที่​คฤหาสน์​จันทรา ตะวัน​ฉาย​ร้อง​โหยหวน​จน​ตาย​คา​ปาก​กระทง

เณร​ตกใจ​ที่​เห็น​ภาพ​นั้น​เป็น​ห่วง​ตะวัน​ฉาย​ขึ้น​จับใจ รีบ​ไป​ที่​บ้านเรือน​หอ​ของ​เขา ทำให้​พิชญ์​ที่มา​ตาม​เณร​ไป​บิณฑบาต​คลาด​กัน พิชญ์​มอง​หา​อย่าง​สงสัย​ว่า​เณร​หาย​ไป​ไหน

เมื่อ​เณร​ไป​ถึง​บ้าน​ของ​ตะวัน​ฉาย​ไม่​เจอ​ตัว แต่​กลับ​เจอ​แม​รี่​ที่​ปรากฏ​ตัว​ขึ้น​มา​ไล่​คิตตี้​กับ​สมชาย​ให้​หลีก​ไป​ตน​จะ​คุย​กับ​เณร​เอง

เณร​เปี๊ยก​เล่า​เรื่อง​ที่​เกิด​นิมิต​เกี่ยว​กับ​ตะวัน​ฉาย​ให้​แม​รี่​ฟัง​ว่า เห็น​โยม​ตะวัน​ฉาย​ถูก​พวก​เจ้ากรรม​นายเวร​ของ​โยม​รติ​รุม​ฆ่า​ตาย แม​รี่​ถาม​ว่า​เชื่อ​ได้​หรือ

“ได้​แน่นอน​จ้ะ เณร​ศึกษา​พระธรรม​ของหลวง​ตา​จน​เกิด​นิมิต เห็น​เหตุการณ์​ล่วงหน้า” เณร​ยืนยัน​ย้ำ​ว่า “เณร​ถึง​ต้อง​รีบ​มา​เตือน​โยม​พี่​ตะวัน​ฉาย​ห้าม​เดิน​ไป​ติด​กับ​ของ​พวก​มัน ไม่​อย่าง​นั้น​โยม​พี่​จะ​ต้อง​ตาย​แน่ๆจ้า”

แม​รี่​ล้วง​ความ​ลับ​แล้ว​รับ​อาสา​จะ​ไป​เตือน​ตะวัน​ฉาย​ให้​เอง ทำให้​เณร​หายห่วง​ฝากฝัง​เรียบร้อย​แล้ว​กลับ​ไป ใน​ขณะ​ที่​แม​รี่​ยิ้ม​สะใจ​ที่​ทุก​อย่าง​เข้า​แผน​ตน​หมด

เช่น​เดียว​กับ​หนู​ดี ที่​แอบ​ได้ยิน​ความ​ลับ​สุด​ยอด​ของ​รัตติกาล​กับ​ตะวัน​ฉาย ก็​รีบ​ไป​บอก​ภัท​รา​ว่า ตน​รู้​แล้ว​ว่า​ร่าง​ของ​รัตติกาล​อยู่​ที่ไหน

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​มี​ความรู้สึก​ดีๆกับ​รัตติกาล​ไม่​นาน เขา​ก็​ต้อง​เสีย​ความรู้สึก​อีก​เมื่อ​รัตติกาล​บอก​ว่าที่​ตน​ช่วย​แม่​ของ​เขา​จาก​การ​ถูก​งู​กัด​นั้น มัน​เป็น​เรื่อง​ของ​ผล​ประโยชน์​ตอบแทน ใน​เมื่อ​เขา​กำลัง​จะ​ช่วย​ตน​ให้​กลับ​เข้า​ร่าง ตน​ก็​ต้อง​ช่วย​เขา​บ้าง และ​เมื่อ​เสร็จ​ธุระ​กัน​แล้ว​ตน​ก็​จะ​ขอ​หย่า​ทันที พูด​เสร็จ​ก็​หายตัว​ไป​ตามเคย

แม​รี่​กระ​ดี๊กระ​ด๊า​รีบ​ไป​ที่​คฤหาสน์​จันทรา​รายงาน​ผล​งาน​ของ​ตน​อย่าง​ภูมิ​อก​ภูมิใจ คุณ​หลวง​ให้​อี​สี​ดวง​ไป​เอา​หีบ​สินน้ำใจ​มา​ให้ ใน​นั้น​มี​แก้ว​แหวน​เงิน​ทอง​มากมาย แม​รี่​ แกล้ง​ทำ​เป็น​ไม่​พอใจ​ว่า​น้อย​ไป แต่​ไม่​เป็นไร​ได้​แค่​นี้​ก็​เอา​ไป​ก่อน​วัน​หลัง​ค่อย​มา​เอา​อีก

หลังจาก​นั้น ​หลวง​บวร​สงคราม​เรียก​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​ ให้​ไป​จัดการ​กับ​เณร​เปี๊ยก กำชับ​ว่า​ห้าม​ประมาท​เด็ดขาด เพราะ​เณร​นี้​ไม่​ธรรมดา

ขณะ​พิชญ์​กำลัง​ตาม​หา​เณร​เปี๊ยก​อยู่​นั้น พัดชา​ก็​มา​ชวน​ไป​เตรียมตัว​รับ​ศึก​ใหญ่​คือ การ​ต่อสู้​กับ​พวก​เจ้ากรรม​นายเวร​ของ​รัตติกาล ก่อน​ไป​ก็​ต้อง​รู้​เขา​รู้​เรา​รบ​ร้อย​ครั้ง​ถึง​ชนะ​ร้อย​ครั้ง


พอ​พัดชา​กับ​พิชญ์​คล้อย​หลัง​ไป เณร​เปี๊ยก​ก็​เข้า​มา​ร้อง​เรียก มอง​หา​โยม​พิชญ์​แต่​ไม่​มี​ใคร​อยู่​แล้ว

เมื่อ​แม​รี่​ได้​รับ​หีบ​สมบัติ​ที่​เป็น​สินน้ำใจ​แล้ว​ก็​กลับ​ไป​ที่​เรือนหอ​ของ​ตะวัน​ฉาย​เจอ​ตะวัน​ฉาย​กำลัง​มอง​ปิ่น​ปัก​ผม​ของ​รัตติกาล​อยู่​อย่าง​ครุ่นคิด เลย​เลียบเคียง​ถาม​ว่า

“ตกลง​ว่า​คุณ​ตะวัน​ฉาย​ตัดสินใจ​จะ​พา​น้อง​รติ​ไป​คฤหาสน์​จันทรา​แล้ว​เหรอ​คะ”

“ครับ​พี่​แมร์ ถึง​ตอน​นี้​ผม​มั่นใจ​แล้ว​ว่า ผม​พร้อม​ที่​จะ​ช่วย​ให้​รติ​กลับ​มา​มี​ชีวิต​อีก​ครั้ง”

ขณะ​แม​รี่​กำลัง​เจ๊าะแ​จ๊ะ​ตะวัน​ฉาย​นั่น​เอง หาญ​กล้า​โผล่​พรวด​มา​ทั้ง​ด่า​ทั้ง​เข้าไป​ไล่​แม​รี่​ให้​ออก​ห่าง​จาก​ลูกเขย​ตน​เดี๋ยวนี้ สุดท้าย​แม​รี่​ทน​ถูก​ด่า​ไม่​ไหว​เดิน​ร้องไห้​ออก​ไป ระหว่าง​ทาง​ก็​เอา​มือ​ล้วง​กระเป๋า​ควาน​หา​แก้ว​แหวน​เงิน​ทอง​ที่​ได้​มา​จาก​หลวง​บวร​สงคราม เธอ​ตกใจ​เมื่อ​ไม่​พบ​อะไร​เลย

เพราะ​คิด​ว่า​ทำ​หล่น​ที่ไหน แม​รี่​เดิน​ย้อน​หา​ไป​ตาม​ทาง เจอ​คิตตี้​ก็​ถาม​ว่า​เห็น​ห่อ​ผ้า​สี​ทอง​ตก​อยู่​แถว​นี้​ไหม คิตตี้​นึก​ได้​หยิบ​ผ้าขี้ริ้ว​จาก​ถัง​ขยะ​ขึ้น​มา​ถาม​ว่า​ผ้า​แบบ​นี้​หรือ​เปล่า

แม​รี่​คว้า​หมับ​ถาม​ว่า เอา​ของ​สำคัญ​ของ​ตน​ไป​ใส่​ถัง​ขยะ​ได้​ไง ว่า​แล้ว​รีบ​เอา​ห่อ​ผ้าขี้ริ้ว​ยัด​ใส่​กระเป๋า​อย่าง​หวงแหน ปรากฏ​ว่า​หาญ​กล้า​ตาม​มา คิตตี้​เห็น​หาญ​กล้า​ก็​ตกใจ​หน้า​เห​วอ ​จน​หาญ​กล้า​ถาม​ว่า​เป็น​อะไร

“ฮือ...หนู​ทั้ง​ทำบุญ​กับ​เณร ทั้ง​ให้​เณร​รดน้ำ​มนต์​ให้​แล้ว​อย่า​มา​หลอก​มา​หลอน​หนู​เลย...หนู​กลัว”

นี่เอง​ทำให้​หาญ​กล้า​เอะใจ ถาม​ว่าที่​พูด​ถึง​เณร​นั้น เณร​ไหน​หรือ คิตตี้​บอก​ว่า​เณร​เปี๊ยก หาญ​กล้า​ถาม​ว่า​ไป​เจอ​เณร​เปี๊ยก​ที่ไหน คิตตี้​รีบ​บอก​ลนลาน​ว่า

“ที่​นี่​ค่ะ เมื่อ​เช้า​เณร​เปี๊ยก​มา​บอก​ว่า​มี​ธุระ​สำคัญ​กับ​คุณ​ตะวัน​ฉาย”

ooooooo

หลังจาก​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​ได้​รับคำ​สั่ง​ให้​ไป​กำจัด​เณร​เปี๊ยก​แล้ว มัน​ทั้ง​สอง​ก็​โทรศัพท์​ไป​หา​เณร ดัด​เสียง​ทำ​เป็น​โยม​พ่อ​กับโยม​แม่ โกหก​ว่า​โยม​แม่​ไม่สบาย​มาก ​พร่ำเพ้อ​ถึง​แต่​เณร ให้​เณร​รีบ​มา​เยี่ยม​เพราะ​ถ้า​เณร​ไม่​มา​โยม​แม่​ก็​ไม่​ยอม​ไป​โรงพยาบาล เณร​เปี๊ยก​เป็น​ห่วง​มาก​รีบ​ไป​ทันที

“เท่า​นี้​ก็​เรียบร้อย หลอก​เด็ก​มัน​เรื่อง​หมูๆ” ไอ้​ริ​ด ก​ระหยิ่ม​ยิ้มย่อง กระทิง​เตือน​ว่า​อย่า​เพิ่ง​ประมาท​ไป​คุณ​หลวง​กำชับ​ไว้​ให้​ระวัง “โธ่​เอ๊ย...ก็​แค่​เด็ก​ตัว​กระ​เปี๊ยก​เจอ​เรา​ขู่​เข้า​หน่อย​ขี้​คร้าน​จะ​เยี่ยว​ราด​กลัว​หัวหด​ฮ่าๆๆ” ไอ้​ริ​ด​ผยอง​ลำพอง​ใจ​นัก

ooooooo

พัดชา​นัด​รัตติกาล​กับ​ตะวัน​ฉาย​ไป​พบ​กัน​ที่​ป่าช้า ส่วนตัว​เอง​พา​พิชญ์​เข้าไป​ขุด​หลุม​ฝัง​ศพ​จน​เจอ​ตะเกียง พอ​หยิบ​ตะเกียง​ขึ้น​มา​ถู​สาม​ครั้ง ก็​ปรากฏ​ผี​อับดุล​ยืน​กอด​อก​หน้า​เหี้ยม​อยู่ พิชญ์​ตกใจ​ขวัญหนีดีฝ่อ​วิ่ง​เตลิด​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​ไป​จน​เจอ​รัตติกาล​กับ​ตะวัน​ฉาย จึง​เล่า​ให้​ฟัง

เมื่อ​พา​กัน​ย้อน​กลับ​เข้าไป​ใน​ป่าช้า​ร้อง​เรียก​หา​พัดชา​เท่าไร​ก็​ไม่​เจอ สุดท้าย​ไป​เจอ​เห็น​พัดชา​กับ​ผี​อับดุล​กำลัง​วิ่ง​ไล่​กัน​ไป​ตาม​สุมทุม​พุ่ม​ไม้​แบบ​หนัง​แขก เลย​พา​กัน​งง

พิชญ์​เห็น​ความ​สนิทสนม​ระรื่น​กัน​ของ​พัดชา​กับ​อับดุล​แล้ว​ก็​ไม่​ชอบใจ นึก​หึง​ขึ้น​มา​ตงิดๆ

ooooooo

เณร​เปี๊ยก​รีบ​ไป​ที่​ท่า​รถ​เพื่อ​เดินทาง​ไป​หา​โยม​แม่​ที่​สุพรรณ ไป​เจอ​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​สร้าง​ภาพลวงตา​ทั้ง​รถ​และ​ผู้โดยสาร​ที่​อยู่​ใน​รถ​ล้วน​เป็น​ผี​ที่นั่ง​กัน​ตัว​แข็ง​ตา​ไร้​แวว จน​เณร​เริ่ม​เอะใจ พอ​รู้​ว่า​ถูก​ผีหลอก​ก็​โกย​อ้าว ถูก​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​ดัก​ไว้​ไม่​ยอม​ให้​หนี

ขณะ​ที่​เณร​กำลัง​เข้าตาจน​นั่นเอง หาญ​กล้า​ก็​โผล่​มา​ช่วย​แต่งตัว​แบบ​แรม​โบ้​สุด​ฤทธิ์ เณร​ดีใจ​มาก​ตัดพ้อ​ว่า​ทำไม​มา​ช่วย​ช้า​จัง หาญ​กล้า​ตัดบท​ว่า​อย่า​เพิ่ง​ถาม​อะไร รีบ​หนี​กัน​เถอะ แล้ว​ก็​พา​กัน​วิ่ง​อ้าว​ไป

กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​ไล่​ตาม​ไม่​ลดละ หาญ​กล้า​ปกป้อง​เณร​สุด​ฤทธิ์ แต่​ถูก​กระทิง​ต่อย​เข้าที่​ลิ้นปี่​ทีเดียว​ร่วง​สลบเหมือด เณร​เห็น​ดังนั้น​รีบ​ตั้ง​จิต​อธิษฐาน

“สัพเพสัตตา สัตว์​ทั้งหลาย​ที่​เป็น​เพื่อน​มนุษย์ เกิด​แก่​เจ็บ​ตาย​ด้วย​กัน​ทั้งหมด​ทั้งสิ้น...” เณร​พยายาม​อุทิศ​ส่วน​กุศล​ให้ ทันใดนั้น​เอง​เกิด​แสงสว่าง​อร่าม​เรือง​จาก​ร่าง​เณร ทำให้​ทั้ง​กระทิง​และ​ไอ้​ริ​ด​ผงะ​ร้อน​วูบวาบ​จน​ต้อง​ยกมือ​ขึ้น​บัง​แสง​แห่ง​ธรรม​จาก​ตัว​เณร

แต่​พอ​แสงสว่าง​จาง​ไป​ทุก​อย่าง​ก็​กลับ​มา​เป็น​ปกติ  เณร​เปี๊ยก​หมด​สติ​ฟุบ​ลง​กับ​พื้น กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​ตกใจ​กับ​ปรากฏการณ์​นั้น กระทิง​บอก​ว่า เณร​องค์​นี้​ไม่​ธรรมดา​อย่าง​ที่​คุณ​หลวง​บอก​จริงๆ ไอ้​ริ​ด​สะอึก​จะ​เข้าไป​จัดการ แต่​แล้ว​ต้อง​ถอยกรูด​ออก​มา​เมื่อ​พบ​ว่า​ตัว​เณร​ร้อน​เป็นไฟ

“ต้อง​รีบ​กลับ​ไป​รายงาน​คุณ​หลวง” กระทิง​เสนอ ไอ้​ริ​ด​ถาม​ว่า​แล้ว​ไอ้​ผี​เฒ่า​นี่​ล่ะ พลาง​หัน​มอง​ร่าง​หาญ​กล้า​ที่​แน่​นิ่ง​อยู่ กระทิง​มอง​อย่าง​ร้ายกาจ​แล้ว​เข้า​แบก​ร่าง​หาญ​กล้า​ไป​ด้วย

ooooooo

รัตติกาล​ตาม​หา​พ่อ​ไม่​เจอ รีบ​ไป​หา​ตะวัน​ฉาย​ให้​ช่วย พอดี​เขา​เตรียม​เดินทาง​ไป​คฤหาสน์​จันทรา​ใน​มือ​ถือ​ปิ่น​ปัก​ผม​ไว้​อย่าง​มั่นใจ

เมื่อ​รัตติกาล​ถาม​หา​พ่อ เขา​เสนอ​ว่า​ลอง​ถาม​อับดุล​ดู​อาจจะ​รู้​ก็ได้ เลย​พา​กัน​ไป​หา​พัดชา​กับ​อับดุล​ที่​อีก​ห้อง​หนึ่ง

พัดชา​กับ​อับดุล​กำลัง​ทดสอบ​ความ​หยั่งรู้​กัน​อยู่ อับ​ดุล​มี​ข้อแม้​ว่า​เธอ​ถาม​อะไร​มา​ตน​ตอบ​ได้​แต่​ต้อง​ตอบ​แบบ​กระซิบ

ข้าง​หู พอดี​พิชญ์มา​เห็น​ภาพ​บาดตา​นั้น​ทน​ดู​ไม่ได้​เดิน​ออก​ไป สวน​กับ​รัตติกาล​กับ​ตะวัน​ฉาย แต่​ไม่​ยอม​พูดจา​ด้วย รัตติกาล​รีบ​เข้าไป​หา​พัดชา​บอก​ว่า​ให้​อับ​ดุล​ช่วย​ดู​หน่อยได้​ไหม​​ว่า​พ่อ​ตน​หาย​ไป​ไหน

เป็น​เวลา​เดียว​กับ​ที่​หลวง​บวร​สงคราม​กำลัง​เอ็ดตะโร​ใส่​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​ที่​ให้​ไป​จัดการ​เณร​แต่​กลับ​แบก​ร่าง​ผี​เฒ่า​หาญ– ​กล้า​กลับ​มา  กระทิง​อ้าง​ว่า​หาญ​กล้า​พยายาม​ขัดขวาง​การ​ทำ​งาน​ของ​ตน ส่วน​ไอ้​ริ​ด​ยอม​รับ​ว่า​เณร​องค์​นั้น​ไม่​ธรรมดา​จริงๆ

“เณร​เปี๊ยก​คง​ศึกษา​พระธรรม​จน​สามารถ​ปกป้อง​ตัว​เอง​ได้ แต่​ดิฉัน​คิด​ว่า​โดน​ขู่​ไป​ขนาด​นั้น​ยัง​ไง​เด็ก​ก็​คือ​เด็ก​คง​ไม่​กล้า​เข้ามา​ยุ่ง​กับ​คุณ​หลวง​อีก​แน่​เจ้า​ค่ะ” กระทง​พูด​อย่าง​มั่นใจ

“แต่​ถ้า​ยัง​ไม่​เลิก​คราว​นี้​ข้า​จะ​จัดการ​เอง” คุณ​หลวง​บอก​พลาง​หัน​ไป​ทาง​หาญ​กล้า​ที่​เพิ่ง​สะลึมสะลือ​ขึ้น​มา เอ่ย​ต้อนรับ​ว่า “ยินดี​ต้อนรับ​สู่​คฤหาสน์​จันทรา​ครับ​คุณ​พ่อตา เจ้าสาว​ของ​ผม​เดินทาง​มา​ถึง​เมื่อ​ไหร่​คุณ​จะ​ได้​ทำ​พิธี​ส่งตัว”

“แก...แก​ไม่​ใช่​ลูกเขย​ฉัน”

“หึๆๆ ลูกเขย​ที่​พ่อตา​ภูมิใจ​นักหนา มัน​ต้อง​ตาย​ตั้งแต่​ก้าว​เข้า​มา​เหยียบ​เขต​ป่า​จันทรา​ของ​ผม​แน่นอน!”

หาญ​กล้า​หน้าเสีย มอง​ใบหน้า​เหี้ยม​ของหลวง​บวร​สงคราม​อย่าง​กังวล

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“เคลลี่” สะดุ้ง แฟนละคร “เวราอาฆาต” อินหนัก ด่าแรง หวั่นดราม่าทำคนเกลียด

“เคลลี่” สะดุ้ง แฟนละคร “เวราอาฆาต” อินหนัก ด่าแรง หวั่นดราม่าทำคนเกลียด
23 มิ.ย 2564

11:45 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 23 มิถุนายน 2564 เวลา 14:06 น.