ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

เรือนหอรอเฮี้ยน

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

แม้​จะ​รู้​จาก​รัตติกาล​ว่า​พวก​หลวง​บวร​สงคราม​นั้น​ร้ายกาจ​เหี้ยมโหด​มาก แต่​ตะวัน​ฉาย​ก็​แน่วแน่​บอก​เธอ​ว่า​แม้​การ​ไป​ครั้ง​นี้​ต้อง​เดิมพัน​กัน​ด้วย​ชีวิต แต่​ขอ​ให้​มั่นใจ​ได้​เลย​ว่า​ทุก​อย่าง​จะ​ต้อง​เรียบร้อย​ดี ย้ำ​ว่า

“ถึง​พวก​มัน​จะ​น่า​กลัว​สัก​แค่​ไหน แต่​ใน​เมื่อ​ผม​รับปาก​คุณ​แล้ว​ผม​จะ​ไม่​มี​วัน​ถอย​หลัง​ให้​คุณ​เด็ดขาด ผม​จะ​ต้อง​ช่วย​พ่อคุณ​ออก​มา​ให้​ได้​และ​คุณ​จะ​ต้อง​ได้​กลับ​มา​มี​ชีวิต​อีก​ครั้ง ผม​สัญญา”

“ฉัน​ลืม​ไป นาย​มี​ทั้ง​ดวง​มหา​อุ​จ มี​ทั้ง​ปิ่น​ที่​พวก​มัน​กลัว ผี​พวก​นั้น​ทำ​อะไร​นาย​ไม่ได้​อยู่​แล้ว เชอะ! ทำ​มา​เป็น​พูด​บท​พระเอก” รัตติกาล​ค้อน​อย่าง​หมั่นไส้

“ผม​รู้​ว่า​คุณ​เป็น​ห่วง​พ่อคุณ​มาก​แค่​ไหน ผม​สัญญา​ว่า​จะ​ช่วย​พ่อคุณ​ให้​ได้” ตะวัน​ฉาย​พูด​จริงจัง รัตติกาล​ย้ำ​ถาม​ว่า​จริงๆนะ ตะวัน​ฉาย​ไม่​ตอบ แต่​มอง​ลึก​เข้าไป​ใน​ดวงตา​เธอ ต่าง​มอง​กัน​อย่าง​ซาบซึ้ง​ถึงใจ​กันและกัน...

ooooooo

วัน​นี้ ขณะ​หนู​ดี​แต่งตัว​ชุด​เดิน​ป่า​มือ​ถือ​แส้​กำลัง​จะ​ออก​จาก​บ้าน ตะวัน​รอ​น​ก็​มา​ถึง​พอดี เขา​บอก​ว่า​คิดถึง​เป็น​ห่วง​เลย​มา​หา ถาม​ว่า​แต่ง​ชุด​ลุย​ป่า​ขนาด​นี้ ​จะ​ไป​บุก​ป่า​ลุย​เขา​ที่ไหน​หรือ

หนู​ดี​ทำ​เชิด​เดิน​ออก​ไป ตะวัน​รอน​ตาม​ไป​ตื๊อ​บอก​ว่า​ตน​เป็น​ห่วง หนู​ดี​ตอบ​อย่าง​อวดดี​ว่า​ไม่​ต้อง​เป็น​ห่วง​ ตน​ช่วยเหลือ​และ​ดูแล​ตัว​เอง​ได้ แต่​ก็​อดใจ​เต้น​ตึ้กตั้ก​ไม่ได้​กับ​สายตา​เว้าวอน​ของ​ตะวัน​รอน ​ยิ่ง​คิดถึง​ตอน​ที่​เคย​อยู่​ใน​อ้อม​กอด​ของ​เขา​ก็​ยิ่ง​หวั่นไหว

แต่​หนู​ดี​ก็​ตัดใจ​ได้ สะบัด​แส้​ขู่​แล้ว​เดิน​ออก​ไป​ที่​หน้า​บ้าน​ซึ่ง​รถ​ตู้​ของ​ภัท​รามา​จอด​รอ​อยู่​แล้ว จาก​นั้น​ว่าที่​แม่​ผัว​กับ​ว่าที่​ลูกสะใภ้​ก็​พา​กัน​ออก​เดินทาง ตะวัน​รอน​มอง​ตามอย่าง​สงสัย​ว่า​ทั้ง​สอง​ไป​ไหน​กัน

ทั้ง​สอง​กำลัง​เดินทาง​ไป​คฤหาสน์​จันทรา​โดย​ให้​สมชาย​หา​ข้อมูล​ไว้​เรียบร้อย​แล้ว ระหว่าง​นั้น​ภั​ทราบ​อก​หนู​ดี​ว่า ได้​ข่าว​ว่า​พวก​ตะวัน​ฉาย​ออก​เดินทาง​กัน​ไป​แล้ว

ตะวัน​รอน​เดิน​ออก​มา​ดู​คาด​ได้​ว่า​พวก​นั้น​จะ​ไป​ไหน เขา​พึมพำ “คุณ​หนู​ดี...ผม​จะ​ปล่อย​ให้​คุณ​ไป​ขัดขวาง​ความ​รัก​ของ​คน​อื่น​ไม่ได้​เด็ดขาด...”

ooooooo

ที่แท้​พวก​ตะวัน​ฉาย​เดินทาง​ไป​ถึง​ป่า​จันทรา​แล้ว ขณะ​เดิน​ไป​ใน​ป่า​รก​ทึบ พิชญ์​เห็น​บาง​อย่าง​อยู่​ ตรง​หน้า​ร้อง​โวยวาย​อย่าง​ขวัญ​เสีย พลาง​ชี้​ให้​เพื่อน

ดู​ข้าง​หน้า​ทำท่า​สยอง​สุดขีด

ทุก​คน​มอง​ไป​เห็น​กอง​โครงกระดูก​มนุษย์​เต็ม​ไป​หมด บาง​ศพ​ยัง​ไม่​เน่า​นอน​ตาย​อย่าง​น่า​สยดสยอง รัตติกาล​ถึง​กับ​เบือน​หน้า​หนี ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่า ที่​ฟัง​จาก​ชาว​บ้าน​แสดง​ว่า​เรา​กำลัง​จะ​เข้า​เขต​ป่า​จันทรา​แล้ว

พัดชา​บอก​รัตติกาล​ว่า​ตอน​ที่​ฟัง​เธอ​เล่า​ไม่​คิด​ว่า​จะ​น่า​สยดสยอง​ขนาด​นี้ แบบ​นี้​ปิศาจ​ชัดๆ รัตติกาล​เลย​บอก​เพื่อน​ว่า​เธอ​กับ​พิชญ์​ไม่​ต้อง​เข้าไป​ก็ได้ รอ​อยู่​แถว​นี้​แค่​มา​เป็น​เพื่อน​ตน​ก็ดี​ใจ​แล้ว

“ไม่ได้ ฉัน​ไม่​มี​วัน​ทิ้ง​เพื่อน​รัก​เด็ดขาด แต่​ถ้า​ใคร​ปอด​แหก​อยาก​รอ​อยู่​แถว​นี้​ก็​เชิญ” เธอ​พูด​ประชด​พิชญ์ เขา​เลย​ฮึด​ขึ้น​มา​คุย​ว่า​ตน​นั้น​หัวใจ​สิงห์ ไม่​เคย​กลัว​อยู่​แล้ว พลาง​ก็​ทำใจ​กล้า​ก้าว​ข้าม​กอง​กระดูก​มนุษย์​ไป​ขา​สั่น​พั่บๆ พอ​ก้าว​พ้น​แล้ว​ก็​วางก้าม​ขอ​เป็น​คน​เดิน​นำ​ไป​เอง ​ท้า​ว่า​ใคร​ใจ​ถึง​ก็ตาม​ให้​ทัน​แล้วกัน

“ถ้า​นาย​ก้าว​ข้าม​จาก​ตรง​นี้​ไป​ ​จะ​ถอย​หลัง​ไม่ได้​อีก​แล้ว​นะ” รัตติกาล​เสียง​เข้ม

“เรา​จะ​กลับ​ออก​มา​พร้อม​กัน เพราะ​เรา​ยัง​มี​เรื่อง​สำคัญ​ที่​ต้อง​ทำ” ตะวัน​ฉาย​เปรยๆ รัตติกาล​มอง​หน้า​เขา​อย่าง​สงสัย “ก็​ถ้า​ผม​เป็น​อะไร​ไป​ใคร​จะ​เซ็น​ใบ​หย่า​ให้​คุณ​ล่ะ จริง​ไหม”

ตะวัน​ฉาย​พูด​หน้าตา​เฉย​แล้ว​ก้าว​ข้าม​กอง​กระดูก​ไป รัตติกาล​ฟัง​แล้ว​อดใจ​หาย​ไม่ได้ แล้ว​เธอ​ก็​ยิ่ง​ตกใจ​เมื่อ​มอง​ตาม​ตะวัน​ฉาย​ไป ไม่​เห็น​เงา​หัว​เขา! เธอ​ขยี้​ตา​อย่าง​แรง​มอง​ไป​อีก​ที​ก็​ไม่​มี​เงา​หัว​อยู่ดี!!

ooooooo

เณร​เปี๊ยก​ได้​รับ​การ​ช่วยเหลือ​จาก​ชาว​บ้าน​พา​ส่ง​โรงพยาบาล พอ​รู้สึก​ตัว​ขึ้น​มา​ทบทวน​เรื่อง​ที่​เกิด​ขึ้น​ก็​ตกใจ​ร้อง​เรียก​หาญ​กล้า​แต่​ทุก​อย่าง​เงียบกริบ นึก​สังหรณ์​ใจ​ว่า

“หรือ​ว่า​จะ​เกิด​เรื่อง​กับ​โยม​ผี​พ่อตา”

เกิด​เรื่อง​จริงๆ เพราะ​หาญ​กล้า​ถูก​นำ​ตัว​ไป​ที่​คฤหาสน์​จันทรา​กำลัง​เผชิญหน้า​กับ​หลวง​บวร​สงคราม เมื่อ​ถูก​นำ​ไป​ขัง​ไว้​ใน​ห้อง​ หาญ​กล้า​ก็​ตะโกน​ด่า​หลวง​บวร​สงคราม​ปาวๆจน​ถูก​กระทง​กับ​อี​สี​ดวง​เข้า​มา​ตะคอก​ให้​หยุด ถูก​หาญ​กล้า​ด่า ก็​พูด​อย่าง​เหลืออด​ว่า

“ถ้า​คุณ​หลวง​ไม่​สั่ง​ให้​ข้า​ดูแล​แกอ​ย่าง​ดีละ​ก็ ข้า​จะ​กระชาก​เอา​ลิ้น​แก​อ​อก​มา​กอง​แล้ว​กิน​มัน​สดๆต่อหน้า​แก” กระทง​ตีหน้ายักษ์​ใส่

“ถึง​พวก​แก​จะ​หลอก​ให้​ตะวัน​ฉาย​มา​ติด​กับ​ได้ แต่​ลูกเขย​ฉัน​มัน​มีด​วง​มหา​อุ​ด ยัง​ไง​พวก​แก​ก็​ทำ​อะไร​เขา​ไม่ได้​หรอก​เว้ย” หาญ​กล้า​เย้ย

“ถ้า​ดวง​มหา​อุ​ด​ช่วย​มัน​ได้ แล้ว​นิมิต​ที่​เณร​เปี๊ยก​เห็น​ล่ะ มัน​หมายความ​ว่า​ยัง​ไง” กระทง​เย้ย​กลับ​แล้ว​สั่ง​อี​สี​ดวง “เอ็ง​คอย​ดู​ว่า​ที่พ่อตา​คุณ​หลวง​ด้วย” จาก​นั้น​ยิ้ม​ร้าย​ก่อน​เดิน​ออก​ไป

ooooooo

กอง​คาราวาน​ของ​ตะวัน​ฉาย​เดิน​มา​จน​เหนื่อย​จึง​หยุด​พัก พัดชา​แว่ว​เสียง​น้ำตก​แค่​ฟัง​เสียง​ก็​สดชื่น​แล้ว อยาก​ไป​ดู​ให้​ชื่น​ใจ​สัก​หน่อย พอ​เธอ​ลุก​ไป​พิชญ์​ ก็​รีบ​ตาม​ไป​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง

ที่​นี่เอง พิชญ์​ได้​แสดง​ความ​กล้า​หาญ​เป็น​สุภาพบุรุษ​และ​รอบรู้​เรื่อง​สมุนไพร​ให้​ประจักษ์​แก่​สายตา​และ​หัวใจ​ของ​พัดชา เมื่อ​เธอ​ถูก​งู​กัด​เขา​ก็​กระโจน​เข้า​ช่วย​และ​ไป​หา​สมุนไพร​มา​รักษา จน​ทำให้​พัดชา​รู้สึก​ดี​ต่อ​เขา​ขึ้น​มา

ส่วน​ตะวัน​ฉาย​ก็​คอย​ดูแล​และ​บริการ​คณะ​เป็น​อย่าง​ดี นอกจาก​ไป​หา​น้ำ​ให้​ตัว​เอง​แล้ว​ยัง​ไป​เอา​มา​ให้​สอง​สาว​ด้วย รัตติกาล​ก็ได้​แต่​มอง​ดู​อย่าง​ชื่นชม​และ​เป็น​ห่วง

จนกระทั่ง​ค่ำ เขา​เสนอ​ว่า “ใกล้​จะ​มืด​แล้ว คืน​นี้​เรา​พัก​กัน​ที่​นี่​แล้วกัน” พลาง​เอา​เต็นท์​ออก​มา​กาง จัด​เตรียม​พื้นที่​พัก​แรม รัตติกาล​ทน​ไม่ได้ เรียก​พัดชา​มา​บอกว่า​ให้​เรียก​อับดุล​มา​ถาม​หน่อย​ได้​ไหม

หลังจาก​ถาม​อับดุล​แล้ว​รัตติกาล​พยายาม​หว่านล้อม​ให้​ตะวัน​ฉาย​กลับ​ไป​เสีย ​เพราะ​ยัง​ไม่​มืด​ยัง​มี​เวลา​เดินทาง ตะวัน​ฉาย​ไม่​สนใจ​ยืนยัน​ว่า​ตน​จะ​ไม่​ไป​ไหน​ทั้งนั้น รัตติกาล​ถาม​ว่า​ไม่​เชื่อ​ที่​อับดุล​บอก​หรือ

“อับดุลอาจจะ​บอก​ว่า​รู้​ทุก​เรื่อง แต่​ก็​ใช่​ว่า​ทุก​เรื่อง​ต้อง​เป็น​เรื่อง​จริง”

ภัท​รา​แย้ง​ว่า​ตน​ไม่​เห็น​เงา​หัว​เขา ตะวัน​ฉาย​ไม่​เพียง​ไม่​เชื่อ แต่​ยัง​หา​ว่า​เธอ​สายตา​ฝ้า​ฟาง​อีก ​พอ​เธอ​โกรธ​เขา​เลย​ให้​เหตุผล​ว่า

“ถ้า​ฉัน​ทิ้ง​เธอ​ไป​แล้ว​ใคร​จะ​ช่วย​เธอ​กับ​พ่อ​เธอ​ล่ะ” ว่า​พลาง​ถือ​กระติก​น้ำ​ที่​เติม​เต็ม​แล้ว​เข้าไป​ใน​เต็นท์ รัตติกาล​ขัดใจ​นัก​เลย​โพล่ง​ออก​ไป​ว่า​ตน​ไม่​อยาก​เห็น​เขา​ตาย​เพราะ​ตน...

ทันใดนั้น​มี​เงา​วูบวาบ​โฉบ​ไป​มา รัตติกาล​รู้สึก​ถึง​อันตราย​ที่​กำลัง​คืบ​คลาน​เข้า​มา เธอ​รีบ​ตาม​ตะวัน​ฉาย​เข้าไป​ใน​เต็นท์ อึดใจ​เดียว​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​ก็​ปรากฏ​ตัว​ขึ้น​ท่าทาง​ร้ายกาจ กระทิง​คำราม​เบาๆ

“คืน​นี้ จะ​เป็น​คืน​ที่​พวก​มัน​ต้อง​สยอง...ฮ่ะๆๆๆ”

ความ​สังหรณ์​ใจ​ทำให้​เณร​เปี๊ยก​หา​ทาง​ติดต่อ​ตะวัน–​ฉาย​แต่​โทร.​ไม่​ติด ว้าวุ่น​ใจ​อยู่​ครู่​หนึ่ง​ก็​นึก​ได้​หัน​ไป​จุด​ธูป​เข้าฌาน​สมาธิ​ติดต่อ​รัตติกาล​แทน

ooooooo

เวลา​เดียวกัน​นั้น ภัท​รา​กับ​พวก จ้าง​พราน​ชาว​บ้าน​นำทาง​เข้าไป​ใน​ป่า​จันทรา พอ​เจอ​ป่า​เข้า​จริงๆ กลับ​รู้สึก​หนาว​เยือก ถาม​สมชาย​ว่า​ทำไม​คฤหาสน์​จันทรา​ถึง​มา​อยู่​กลาง​ป่า​เขา​แบบ​นี้

“ตาม​ประวัติ​ที่​ค้น​มา คฤหาสน์​จันทรา​เป็น​ของหลวง​บวร​สงคราม นาย​ทหาร​ที่​ร่วมมือ​กับ​พวก​ต่าง​ชาติ​ให้​เข้า​มา​ฮุบ​แผ่นดิน​ไทย​เมื่อ​ร้อย​ปี​ที่​แล้ว แต่​ถูก​ทางการ​จับ​ได้​และ​ยิง​ตาย​ที่​นี่​ครับ”

หนู​ดี​คาด​ว่า​ป่านนี้​คง​พัง​ไม่​เหลือ​ซาก​แล้ว สมชาย​ชี้แจง​ว่า ​ชาว​บ้าน​เล่า​ว่า​คฤหาสน์​จันทรา​ไม่ได้​ทรุดโทรม​ลง​เลย สภาพ​เมื่อ​ร้อย​ปี​เป็น​ยัง​ไง​ปัจจุบัน​ก็​ยัง​เป็น​แบบ​นั้น ภัท​รา​เลย​คาด​ว่า​พวก​ลูก​หลาน​ของหลวง​บวร​คง​มา​บูรณะ​กัน

“แล้ว​ร่าง​ของ​นัง​รติ​มัน​มา​อยู่​ที่​แบบ​นี้​ได้​ยัง​ไง​คะ​คุณ​ป้า” หนู​ดีใจ​จดจ่อ​กับ​เรื่อง​นี้ ภัท​รา​พูด​ไป​เรื่อยเปื่อย​ว่า​รัตติกาล​คง​ไป​เจ๊าะแ​จ๊ะ​ให้ท่า​ผัว​ใคร​เข้า​เลย​โดน​เมีย​เขา​หมั่นไส้​ใช้​คุณ​ไส​ย​เล่น​งาน​กระมัง หนู​ดี​บอก​ว่า​ถ้า​เช่น​นั้น​ก็​สมน้ำหน้า ว่า​แล้ว​ทั้ง​สอง​ก็​พา​กัน​หัวเราะ​ชอบใจ

ระหว่าง​นั้น​พวก​พราน​ที่​ออก​ไป​สำรวจ​ทาง​กลับ​เข้า​มา​บอก​ให้​ทุก​คน​เก็บ​ข้าวของ เพราะ​พวก​ตน​ส่ง​ได้​แค่​นี้ ขืน​เข้าไป​ลึก​กว่า​นี้​จะ​เอาชีวิต​มา​ทิ้ง​เสีย​เปล่าๆ ภัท​รา​โวยวาย​ว่า​ตน​จ่าย​เงิน​ไป​หมด​แล้ว​ก็​ต้อง​พา​ไป​ให้ถึงที่ พราน​อ้าง​ว่า​เงิน​ที่​จ่าย พวก​ตน​พา​มา​ได้​แค่​นี้​แห​ละ แล้ว​หัน​ไป​ชวน​พรรคพวก “ไป​เว้ย​พวก​เรา”

ภัท​รา​ร้อง​เรียก​ให้​กลับ​มา​ก่อน พวก​นั้น​ก็​ไม่​ฟัง สมชาย​ถาม​ว่า​แล้ว​พวก​เรา​จะ​ไป​ต่อ​หรือ​จะ​ตาม​พวก​นั้น​กลับ หนู​ดี​ไม่​ยอม​กลับ ยัง​ไง​ก็​ไม่​ยอม​ให้​รัตติกาล​แย่ง​ตะวัน​ฉาย​ไป​เด็ดขาด ส่วน​ภัท​รา​ก็​ทำ​หน้า​ขึงขัง​ว่า

“หึ!! ต่อ​ให้​ทาง​ข้าง​หน้า​มัน​จะ​​ลำบาก​แค่​ไหน มัน​ก็​ยัง​น่า​กลัว​น้อย​กว่า​ที่​ฉัน​ต้อง​กลับ​ไป​มี​นัง​รติ​เป็น​ลูกสะใภ้​ไป​ตลอด​ชีวิต เพราะฉะนั้น...ลุย!!” ว่า​แล้ว​คว้า​กระเป๋า​เดิน​ลุย​ไป​เดี่ยวๆ หนู​ดี​ร้องให้​รอ​ด้วย​พลาง​คว้า​สัมภาระ​ตาม​ไป สมชาย​หัน​ซ้าย​หัน​ขวา​ตัดสินใจ​ตาม​ไป​อีก​คน

ooooooo

รัตติกาล​กลุ้มใจ​มาก​ที่​ตะวัน​ฉาย​ไม่ฟังเสียง​ทัดทาน​ของ​ตน ไป​บ่น​กับ​พัดชา​จน​เพื่อน​ปลอบ​ใจ​ว่า​เขา​เป็น​ห่วง​เธอ​กว่า​ชีวิต​ของ​ตัว​เอง รัตติกาล​ทำท่า​จะ​ร้องไห้​บอก​ว่า

“ถ้า​ฉัน​รอด​แล้ว​เขา​ตาย จะ​มี​ประโยชน์​อะไร”

พัดชา​ดักคอ​อย่าง​รู้ทัน​ว่า​รัก​ตะวัน​ฉาย​แล้ว​ใช่​ไหม รัตติกาล​อึกอัก​แก้เกี้ยว​ไป​พัลวัน​ว่า​ตน​ไม่ได้​รัก แค่​ไม่​อยาก​รอด​ไป​แล้ว​ต้อง​เป็น​ม่าย ยัง​ไง​เขา​ต้อง​กลับ​ไป​เซ็น​ใบ​หย่า​ก่อน จาก​นั้น​จะ​ตาย​เมื่อ​ไร​ก็​ช่าง

แต่​สุดท้าย​ถูก​พัดชา​ดักคอ​เสีย​จน​ต้อง​ยอม​รับ ร้องไห้​ฮือๆ สารภาพ​ว่าที่​จริง​การ​ได้​เป็น​เมีย​เขา​ทำให้​ตน​มี​ความ​สุข ส่วน​เรื่อง​หย่า​ตน​แค่​โกหก​เขา​เท่านั้น พัดชา​ได้​แต่​มอง​เพื่อน​ด้วย​ความ​เห็นใจ แล้ว​คิด​หา​ทาง​แก้​ปัญหา เรียก​อับดุล​มา​สั่ง​ให้​คอย​ปกป้อง​ตะวัน​ฉาย​อย่า​ให้​พวก​มัน​ทำ​อะไร​เขา​ได้

เจ้ากรรม อับดุล​อ้าง​ว่า​เรื่อง​นั้น​ตน​ไม่​เกี่ยว ทำ​ไม่ได้ เพราะ​ตน​เป็น​ทาส​รับ​ใช้​นาย​จ๋า​คน​เดียว ทั้ง​ยัง​บอก​ว่า พวก​มัน​อยู่​แถว​นี้​เต็ม​ไป​หมด ตน​ต้อง​ปกป้อง​เจ้านาย​ไม่​อย่าง​นั้น​มี​หวัง​ตาย​แน่ๆ

ระหว่าง​นั้น​เอง รัตติกาล​ก็ได้​ยิน​เสียง​เณร​เปี๊ยก​เรียก​อยู่​แว่วๆ แต่​ไม่ทัน​ที่​เณร​จะ​บอก​อะไร ​เณรก็​ถูก​คุณ​หลวง​ปรากฏ​กาย​มา​ข่มขู่​ว่า​คิด​จะ​เตือน​พวก​นั้น​หรือ ชอบ​สอดรู้สอดเห็น​เรื่อง​ผู้ใหญ่​แบบ​นี้​ปล่อย​ไว้​ไม่ได้​แล้ว

ทันใดนั้น​หน้าต่าง​กุฏิ​กระแทก​ปิด​โครม เณร​สะดุ้ง​หลุด​จาก​การ​เข้า​ฌาน​สมาธิ ถูก​คุณ​หลวง​เข้า​มา​คุกคาม​จน​เณร​ขวัญ​กระเจิง​ร้อง​เรียก​ให้​พระพี่เลี้ยง​ช่วย​ก็​ไม่ได้​ยิน สุดท้าย​หนี​เข้าไป​ใน​โบสถ์​ปิด​ประตู​ขัง​ตัว​เอง​ไว้ ได้ยิน​เสียง​คุกคาม​ของ​คุณ​หลวง​ก็​เอา​มือ​อุด​หู​นั่ง​ตัว​สั่น​ร้องไห้​ฮือๆ

“เณร​กลัว​แล้ว​จ้า อย่า​มา​หลอก​เณร​เลย ฮือๆๆ”

ooooooo

พิชญ์​ยัง​พยายาม​โน้มน้าว​ให้​ตะวัน​ฉาย​กลับ​ไป​เสีย​อย่า​ไป​เสี่ยง​อันตราย ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่าไม่​มี​เวลา​ไหน​ที่​ตน​จะ​พร้อม​เท่า​เวลา​นี้​แล้ว ตน​จะ​ใช้​ปิ่น​อัน​นี้​จัดการ​ให้​พวก​มัน​กระเจิง​ไป​เลย

แต่​หา​รู้​ไม่​ว่า​พวก​ตน​กำลัง​ถูก​กระทิง​กับ​พวก​วาง​แผน​หลอกล่อ​ให้​แตก​กลุ่ม​แล้ว​จัดการ​ที​ละ​ส่วน ตะวัน​ฉาย​กับ​พิชญ์​แว่ว​เสียง​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​ของ​รัตติกาล​กับ​พัดชา ต่าง​วิ่ง​ไป​ทาง​ต้นเสียง ตะวัน​ฉาย​ไป​เจอ​รัตติกาล​เธอ​บอก​ว่า​พัดชา​กับ​พิชญ์​หาย​ไป เชื่อ​ว่า​ถูก​พวก​มัน​เล่น​งาน​แน่ ตำหนิ​ตะวัน​ฉาย​ว่า

“เห็น​ไหม ฉัน​บอก​แล้ว​ไง​ว่า​นาย​ต้อง​ไม่​รอด​จาก​พวก​มัน​แน่ นาย​น่า​จะ​ฟัง​ฉัน รีบ​หนี​ไป​เสีย​ตั้งแต่​ยัง​มี​โอกาส”

“หยุด​โวยวาย​เสียที​ได้​ไหม ผม​ยอม​ตาย​แล้ว​ให้​คุณ​รอด ดี​กว่า​ยอม​ให้​คุณ​ไป​เป็น​เมีย​ไอ้​ผี​คุณ​หลวง”

ทันใดนั้น เงา​ดำ​ของ​กระทิง​โฉบ​เข้า​มา ตะวัน​ฉาย​เร่ง​ให้​ต้อง​รีบ​ไป​จาก​ที่​นี่​แล้ว

พิชญ์​ตาม​หา​พัดชา​ไม่​เจอ ขณะ​เขา​กำลัง​ถูก​กระทิง​เล่น​งาน​นั้น​เอง อับดุล​ก็​มา​ช่วย​ไว้ พัดชา​รีบ​เข้า​มา​ประคอง​เขา​ขึ้น​มา ปล่อย​ให้​อับดุล​ต่อสู้​กับ​กระทิง​กัน​แบบ​ผีๆ

ตะวัน​ฉาย​พา​รัตติกาล​วิ่ง​ไป​ตาม​ป่า กระทง​ตาม​ไป​จิก​คอ​บีบ​แน่น รัตติกาล​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ พอ​ตะวัน​ฉาย​หัน​มอง ทั้ง​กระทง​และ​รัตติกาล​ก็​หาย​วับ​ไป​แล้ว

“รติ...” ตะวัน​ฉาย​ร้อง​เรียก​สุดเสียง

ฝ่าย​ภัท​รา​กับ​หนู​ดีใจ​คอ​ไม่​ดี​ที่​พราน​หาย​ไป​ไม่​กลับ​มา​เลย ทันใด​ก็​มีเสียง​กุกกัก​อยู่​แถว​พุ่ม​ไม้ ภัท​รา​ใช้​ให้​หนู​ดี​ไป​ดู หนู​ดี​เกี่ยง​แต่​สู้​ภัท​รา​ไม่ได้​เลย​จำ​ต้อง​ไป พอ​ไป​ถึง​แหวก​พุ่ม​ไม้​ดู​เจอ​สมชาย​ที่​มาร์ก​หน้า​ขาว​วอก​นั่ง​ทุ่ง​อยู่ ต่าง​ร้อง​จ๊าก​แล้ว​หนู​ดี​ก็​วิ่ง​ป่า​ราบ​ออก​ไป

ภัท​รา​ชะโงก​ดู​เจอ​สมชาย​วิ่ง​มา​พอดี ต่าง​ร้อง​กัน​อีก​คน​ละ​จ๊าก​​แล้ว​เป็น​ลม​ไป​ทั้ง​คู่

ooooooo

พิชญ์​แสดง​ความ​เป็น​สุภาพบุรุษ​พา​พัดชา​วิ่ง​หนี​ผี​ร้าย พอ​พ้น​ก็​หยุด​นวด​เท้า​แพลง​ให้​ ทั้ง​ยัง​ให้​ขี่​หลัง​เมื่อ​เดิน​ไม่​ไหว แต่​ทันใดนั้น​อับดุล​ก็​โผล่​มา​ใน​สภาพ​หน้าตา​ยับเยิน​ที่​ต้อง​หนี​มา​ตั้ง​หลัก​เพราะ​สู้​กระทิงไม่ได้

ทันใดนั้น​ก็​มีเสียง​ตาม​มา อับดุล​เปิด​แนบ​ก่อน​เพื่อน พิชญ์​รีบ​แยก​พัดชา​วิ่ง​ตาม​ไป​ทุลักทุเล พอ​จวนตัว​พิชญ์​ที่​แบก​พัดชา​อยู่​ก็​แอบ​อยู่​หลัง​อับดุล เห็น​กระทิง​ยืน​หัน​ซ้าย​หัน​ขวา ​มอง​หา​แต่​ไม่​เห็น อับดุล​คุย​ว่า​ ตน​ร่าย​คาถา​บังตา​มัน​ไว้

พิชญ์​ดีใจ​มาก​เมื่อ​ผี​มอง​ไม่​เห็น ตน​ก็​ทำ​อะไร​มัน​ได้​ตามใจชอบ พลัน​ก็​วิ่ง​พรวด​ออก​ไป อับดุล​ร้อง​ห้าม​แต่​ช้า​ไป​แล้ว กลาย​เป็น​ว่า​พิชญ์​ชก​กระทิง​จน​เลือด​กบ​ปาก แต่​เขา​ก็​ถูก​กระทิง​จับ​คอย​กลอย​คว้าง​ขึ้น พัดชา​ถาม​อับดุล​ว่าไหน​บอก​ว่า​ผี​มอง​ไม่​เห็น​เรา

“มัน​ต้อง​มา​อยู่​ใกล้ๆ อับดุล​คาถา​บังตา​ถึง​จะ​ได้​ผล” อับดุล​ชี้แจง​ทำเอา​พัดชา​เซ็ง​ทุบ​อับดุล​อั้กๆ แล้ว​คว้า​ท่อน​ไม้​กระหน่ำ​ตี​กระทิง ร้อง​ให้​มัน​ปล่อย​พิชญ์​เดี๋ยวนี้

กระทิง​ปล่อย​พิชญ์​หัน​มา​จะ​เล่น​งาน​พั​ดชา เธอ​รีบ​เข้า​กอด​พิชญ์​ไว้ อับดุล​เห็น​ดังนั้น​เข้าไป​จับ​ไหล่​ทั้ง​คู่​เอา​ตัว​บัง​ไว้ ทำให้​กระทิง​มอง​ไม่​เห็น พัดชา​ขอบใจ อับดุล​รีบ​บอก​เบาๆ

“เงียบๆ ก่อน​จ้ะ​นาย มัน​หา​เรา​ไม่​เจอ​ทั้งๆที่​อยู่​ใกล้ๆ”

จริง​อย่าง​ที่​อับดุล​ว่า พอ​กระทิง​มอง​หาไม่​เจอ​ใคร​มัน​ก็​เดิน​ไป​อย่าง​หงุดหงิด

ที่​อีก​มุม​หนึ่ง​ไอ้​ริ​ด​ก็​ปลอม​ตัว​เป็น​ตะวัน​ฉาย​เข้าไป​ช่วยเหลือ​หนู​ดี​ที่​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​อยู่ หนู​ดี​เคลิ้ม​กับ​ความ​อบอุ่น​ที่​ได้​รับ​จาก​ตะวัน​ฉาย แต่​พริบตาเดียว​ก็​รู้ตัว​ว่า​ถูก​หลอก ตี​เข่า​เข้า​เป้า​ไอ้​ริ​ด​จน​มัน​ตัว​งอ​แล้ว​รีบ​วิ่ง​หนี แต่​ไม่​พ้น​มือ​ไอ้​ริ​ด มัน​ตาม​ไป​ตบ​เ​พียะ​เดียว​หนู​ดี​ก็​กระเด็น​ไป​กระแทก​ต้นไม้​สลบเหมือด

ขณะ​ที่​ไอ้​ริ​ด​เลีย​ปาก​แผล็บ​จะ​เข้าไป​ดูด​เลือด​หนู​ดี​นั่นเอง กระทิง​ก็​มา​ตาม​ให้​ไป​ช่วย​กัน​หา​ตะวัน​ฉาย เพราะ​ไม่​รู้​หาย​ไป​ไหน ส่วน​อาหาร​โอชะ​นี้​เดี๋ยว​ค่อย​กลับ​มา​จัดการ

แต่​พอ​ไอ้​ริ​ด​กับ​กระทิง​คล้อย​หลัง​ไป​เท่านั้น ตะวัน​รอน​ก็​มา​เจอ​หนู​ดี​หมด​สติ​อยู่ เขา​รีบ​อุ้ม​ขึ้น​มา​พา​ไป​พัก​ที่​กระท่อม​ร้าง​ของ​ชาว​บ้าน​แถว​นั้น บอก​หนู​ดี​ทั้งที่​นอน​ไม่ได้​สติ​ว่า


“ไม่​ต้อง​ห่วง​นะ​ครับ อยู่​กับ​ผม ผม​รับรอง​ว่า​คุณ​จะ​ต้อง​ปลอดภัย” แล้ว​บรรจง​หอม​หน้าผาก​เบาๆ

ooooooo

รัตติกาล​ถูก​กระทง​ฉุด​กระชาก​ลาก​ถู​ไป​ที่​คฤหาสน์​จันทรา เธอ​ร้องขอ​ให้​ตะวัน​ฉาย​ช่วย​ตลอด​ทาง ถูก​กระทง​กระชาก​จน​หมด​สติ   ทันใดนั้น   ตะวัน​ฉาย​ตาม​มา​ทัน​สั่ง​ให้​ปล่อย​รัตติกาล​เดี๋ยวนี้ กระทง​หัน​ไป​ยิ้ม​ร้าย​ถาม​ว่า ยัง​กล้า​ตาม​มา​อีก​หรือ

ตะวัน​ฉาย​ประกาศ​กร้าว​ว่าจะ​ตาม​ไป​ทุก​ที่ พลาง​เอา​ปิ่น​ออก​มา​ขู่​ว่า​แม้​ดวง​ตน​จะ​ตก แต่​ก็​มี​ปิ่น​ที่​พวก​มัน​กลัว กระทง​ยิ้มเยาะ​ถาม​ว่า​แน่ใจ​หรือ พลาง​ก็​ยื่นมือ​มา​ปัด​ปิ่น​ทิ้ง​อย่าง​ไม่​หวาดหวั่น​จน​ตะวัน​ฉาย​อึ้ง

“ปิ่น​นั่น​ไม่​ใช่​ของ​จริง แก​หลงกล​นังแม​รี่​มัน​แล้ว แก​กับ​พวก​ของ​แก​จะ​ต้องตา​ยอ​ยู่​ที่​นี่ มัน​จะ​เป็น​ของขวัญ​แต่งงาน​ที่​ถูกใจ​คุณ​หลวง​ที่สุด” ว่า​แล้ว​กระทง​ก็​ประคอง​ร่าง​รัตติกาล​ที่​สลบ​อยู่​พา​หาย​ไป

“รติ...รติ...” ตะวัน​ฉาย​ตะโกน​จน​ตัว​เอง​หมด​สติ​ไป

ooooooo

ฝ่าย​ภัท​รา​กับ​สมชาย​ถูก​เอา​ตัว​ไป​ที่​คฤหาสน์​จันทรา​พัก​ใน​ห้อง​หรู​แสน​สบาย พอ​รู้สึก​ตัว​ขึ้น​มา​เจอ​อี​สี​ดวง​เปิด​ประตู​เข้า​มา​ ภัท​รา​ถาม​ว่าที่​นี่​ที่ไหน

“นี่​คือ​คฤหาสน์​จันทรา ดิฉัน​เป็น​คน​รับ​ใช้​ที่​นี่ คุณ​สงคราม​เจ้าของ​ที่​นี่​กำลัง​รอ​พบ​พวก​คุณ​อยู่ เชิญ​ค่ะ”

อี​สี​ดวง​ผาย​มือ​เชิญ​ทั้ง​สอง​ให้​ออก​ไป ภัท​รา​กับ​สมชาย​มอง​หน้า​กัน​แบบ​ว่า​เอา​ไง​ดี

เมื่อ​เดิน​ตาม​อี​สี​ดวง​ไป​ถึง​ห้อง​โถง ภัท​รา​กับ​สมชาย​มอง​อึ้ง​เมื่อ​เห็น​หลวง​บวร​สงคราม​ใน​ชุด​สูท​แบบ​โบราณ​แสน​เท่ หน้า​หล่อ​สงบ​นิ่ง​คอย​อยู่ สมชาย​แทบ​จะ​เพ้อ​ทีเดียว ถูก​ภัท​รา​สะกิด​ปราม​จึง​สงบ​ลง

คุณ​หลวง​โบก​มือ​ให้​อี​สี​ดวง​ออก​ไป แล้ว​จึง​เอ่ย​อย่าง​แสน​สุภาพ​ว่า ไม่​ทราบ​ว่า​พวก​คุณ​เป็น​ใคร และ​มา​ทำ​อะไร​ใน​ที่​ของ​ตน ภัท​รา​อ้าง​ว่า​ตน​ตาม​ลูก​ชาย​มา​แต่​เกิด​พลัด​หลง​กัน

“มิน่า​ล่ะ คน​ของ​ผม​ถึง​ไป​เจอ​พวก​คุณ​นอน​หมด​สติ​อยู่​ใน​ป่า” คุณ​หลวง​พูด​พลาง​เดิน​ไป​มา​น่า​เกรงขาม เมื่อ​ภัท​รา​ถาม​ว่า เขา​อาศัย​คฤหาสน์​นี้​คน​เดียว​หรือ คุณ​หลวง​ตอบ​ว่า​ใช่ แต่​มี​ลูกน้อง​อยู่​ด้วย​สาม​สี่​คน

ภัท​รา​พยายาม​เลียบเคียง​ถาม​ว่า ท่าทาง​เขา​จะ​ชอบ​ความ​สงบ​มาก คุณ​หลวง​บอก​ว่า นี่​คือ​มรดก​ตกทอด​กัน​มา​จาก​บรรพบุรุษ​ตน​ต้อง​รักษา​ไว้​ให้​ดี สมชาย​ทำ​ตา​ปริบๆ ถาม​ว่า​คง​เหงา​แย่

“ไม่​หรอก​ครับ เพราะ​อีก​ไม่​นาน​เจ้าสาว​ของ​ผม​ก็​จะ​มา​อยู่​ด้วย​แล้ว” คุณ​หลวง​ใบหน้า​มี​ความ​สุข พอดี​อี​สี​ดวง​ยก​ถาด​อาหาร​เข้า​มา คุณ​หลวง​เชิญ​ทั้ง​สอง​รับประทาน​อาหาร​เสีย

“เชิญ​ตาม​สบาย​นะ​ครับ ไม่​ต้อง​เกรงใจ คฤหาสน์​ของ​ผม​ยินดี​ต้อนรับ​แขก​ผู้​มา​เยือน​เสมอ ส่วน​คน​อื่นๆ ที่​พวก​คุณ​พลัด​หลง​กัน​คน​ของ​ผม​จะ​ช่วย​ตาม​หา​ให้” ว่า​แล้ว​คุณ​หลวง​เดิน​ออก​ไป​ทิ้ง​ให้​อี​สี​ดวง​ดูแล​ตรง​นั้น

ooooooo

หาญ​กล้า​ถูก​ขัง​อยู่​ใน​ห้อง​พยายาม​จะ​หนี แต่​พัง​ประตู​ไม่​สำเร็จ จนกระทั่ง​แม​รี่​กรีด​กราย​เข้า​มา แม้​จะ​ถูก​หาญ​กล้า​ด่า แต่​แม​รี่​ก็​ยิ้ม​เย้ย​พูด​หว่านล้อม​แกม​ขู่​ว่า ลำพัง​เขา​จะ​ทำ​อะไร​ตน​ได้ ให้​รู้​ไว้​เสีย​ด้วย​ว่า

“ถ้า​คุณ​หลวง​ต้องการ​อะไร​แล้ว คุณ​หลวง​ต้อง​ได้​ทุก​อย่าง เพราะฉะนั้น คุณ​พ่อ​ขา​ควร​จะ​เชื่อฟัง​คำสั่ง​คุณ​หลวง แมร์​รับรอง​เลย​ค่ะ​ว่า​รติ​จะ​อยู่​สบาย​เป็น​เจ้าสาว​อยู่​ที่​นี่​อย่าง​มี​ความ​สุข” ทั้ง​ยัง​บอก​ว่า “แล้ว​อีกอย่าง อยู่​ที่​นี่​คุณ​พ่อ​ไม่​ต้อง​กลัว​เหงา เพราะ​อีก​เดี๋ยว​คุณหญิง​ก็​จะ​มา​อยู่​เป็น​เพื่อน​คุณ​พ่อ​ด้วย”

“ถ้า​ไม่​อยาก​ให้​พรรคพวก​ของ​แก​กลาย​เป็น​อาหาร​ของ​พวก​ข้า​ก็​อย่า​ได้คิด​หนี​อีก” กระทิง​ขู่

หลังจาก​นั้น​ ทั้ง​กระทิง​และ​แม​รี่​ก็​เดิน​ออก​จาก​ห้อง​ไป ปล่อย​ให้​หาญ​กล้า​ตก​อยู่​ใน​ความ​กังวล​คน​เดียว

ฝ่าย​รัตติกาล​อยู่​อีก​ห้อง​หนึ่ง คุณ​หลวง​ออก​จาก​ห้อง​โถง​ก็​ไป​หา​เธอ พูด​อย่าง​มี​ความ​สุข​ว่า

“ใน​ที่สุด​ท่านหญิง​ก็ได้​กลับคืน​สู่​เรือนหอ​ของ​เรา​อีก​ครั้ง”

รัตติกาล​ถอย​หนี​ปฏิเสธ​ว่า ตน​ไม่​ใช่​เจ้าสาว​ของ​เขา ตน​คือ​รัตติกาล​ไม่​ใช่​หม่อมเจ้า​มาลา ตน​มี​คน​ที่รัก​และ​ต้อง​กลับ​ไป​หา​เขา แต่​คุณ​หลวง​ย้ำ​ว่า คน​ที่​ท่านหญิง​รัก​มี​แต่​หลวง​บวร​สงคราม​คน​เดียว​เท่านั้น

ขณะ​นั้น​เอง แม​รี่​เดิน​เชิด​เข้า​มา​หว่านล้อม​ให้​รัตติกาล​ยอม​แต่งงาน​กับ​คุณ​หลวง​เสีย คน​อื่น​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​ลำบาก เพราะ​ตอน​นี้​คุณ​พ่อ​เธอ​ถูก​จับ​ตัว​มา​ขัง​ไว้​ที่​นี่​แล้ว ถ้า​เธอ​ไม่​ยอม ลอง​คิด​ดู​ว่า​ใคร​จะ​ลำบาก

“ปล่อย​พ่อ​ฉันนะ​คุณ​หลวง เลิก​คิด​ว่า​ฉัน​เป็น​หม่อมเจ้า​มาลา​เสียที ยัง​ไง​มัน​ก็​เป็น​ไป​ไม่ได้”

“ตอน​นี้​ท่านหญิง​คง​จะ​ยัง​จำ​อะไร​ไม่ได้ เพราะ​ไอ้​ตะวัน​ฉาย​มัน​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ แต่​เมื่อ​ไร​ที่​กระผม​จัดการ​เสร็จ​เรียบร้อย ท่านหญิง​จะ​ไม่​มี​ใคร​ให้​ต้อง​คิดถึง​อีก นอกจาก​กระผม​คน​เดียว พักผ่อน​เสียเถอะ​ท่านหญิง เดี๋ยว​กระผม​จะ​ให้​สี​ดวง​มา​ดูแล” พูด​เสร็จ​ก็​เดิน​ออก​ไป แม​รี่​รีบ​ประ​จ๋อ​ประแจ๋​เข้า​มา​แนะนำ​ต่อ

“พี่​ไม่ได้​อยาก​เห็น​การ​นองเลือด​มาก​กว่า​นี้​หรอก​นะคะ แต่​คุณ​หลวง​เอาจริง ฆ่า​ตะวัน​ฉาย​แน่ เพราะฉะนั้น ทาง​ที่​ดี​น้อง​รติ​ควร​จะ​ลืม​ตะวัน​ฉาย​แล้ว​ยอม​รับ​ให้​ได้​ว่า​ตัวเอง​คือ​หม่อมเจ้า​มาลา ตะวัน​ฉาย​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​เอาชีวิต​มา​ทิ้ง​ที่​นี่ เชื่อ​พี่ แล้ว​พี่​จะ​ได้​ปิด​จ๊อบ​นี้​เสียที เข้าใจ​นะ​คะ”

แม​รี่​กรีดกราย​ตาม​คุณ​หลวง​ออก​ไป รัตติกาล​นิ่ง​อึ้ง​นึก​เป็น​ห่วง​ตะวัน​ฉาย​ขึ้น​จับใจ

ออก​จาก​ห้อง​ขัง​รัตติกาล​แล้ว หลวง​บวร​สงคราม​เอา​เลือด​ตัว​เอง​ใส่​ลง​ใน​เครื่อง​ดื่ม​เพื่อ​ให้​รัตติกาล​ดื่ม​แล้ว​จะ​ระลึก​ถึง​อดีต​ได้ พอ​อี​สี​ดวง​เอา​ไป​ให้ รัตติกาล​บอก​ให้​วาง​ไว้ เดี๋ยว​ตน​ดื่ม​เอง

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​เดิน​โซซัดโซเซ​ตาม​หา​รัตติกาล กระทง​บอก​ไอ้​ริ​ด​ให้​ตาม​ไป​ส่วน​ตน​จะ​ไป​จัดการ​ผี​อับดุล​เอง

กระทง​เข้า​สิง​พัด​ชา​และ​เล่น​งาน​พิชญ์ ถูก​อับดุล​รู้ทัน​หัน​ไป​สู้​กับ​กระทง​ใน​ร่าง​พัด​ชา แต่​ก็​ถูก​กระทง​หลอก​ซ้ำ ทำ​ที​ว่า​ออก​จาก​ร่าง​พัด​ชา​หนี​ไป​แล้ว พอ​อับดุล​หลง​เชื่อ​จะ ตาม​ไป​จัดการ​ผี​กระทง พัด​ชา​ก็​ถูก​เข้า​สิง​อีก

เมื่อ​อับดุล​กลับ​มา​ก็​ถูก​กระทง​ใน​ร่าง​พัด​ชา​ใช้​นิ้ว​และ​เล็บ​ยาว​งอ​จิก​เข้าที่​ท้อง​จน​ตาย แล้ว​กระทง​ก็​ออก​จาก​ร่าง​พัดชา ปล่อย​ให้​ร่าง​เธอ​นอน​หมด​สติ​อยู่​ตรง​นั้น โชค​ดี​ที่​พิชญ์​เดิน​ตาม​หา​จน​เจอ​จึง​ช่วย​ไว้

พัด​ชา​รู้สึก​หวาดหวั่น​เมื่อ​อับดุล​ถูก​ฆ่า​ไป​แล้ว​ใคร​จะ​ช่วย​เรา พิชญ์​ปลอบ​ใจ​ว่า​ตน​จะ​ใช้​หัวใจ​สิงห์​ของ​ตน​เล่น​งาน​พวก​มัน​และ​พา​เธอ​รอด​ไป​ได้​แน่นอน

โชค​ดี​ที่​ตะวัน​ฉาย​ที่​ถูก​ไอ้​ริ​ด​ตาม​ไป​เล่น​งาน แม้​จะสู้​ไป​ถอย​ไป​จน​ตก​หน้าผา​ลง​น้ำ แต่​ก็​เอา​ตัว​รอด​ได้ ตะเกียกตะกาย​มา​จน​เจอ​พัด​ชา​กับ​พิชญ์​ที่​กำลัง​ลำบาก จึง​ปรึกษา​หา​ทาง​แก้ ปัญหา​กัน ตะวัน​ฉาย​เสนอ​ว่า​เวล​านี้​เหลือ​แต่​เณร​เปี๊ยก​เท่านั้น​ที่​จะ​ช่วย​พวก​เรา​ได้ เสนอ​ให้​พิชญ์​กับ​พัด​ชา​รีบ​ไป​หา​เณรเปี๊ยก ส่วน​ตน​จะ​อยู่​หลอกล่อ​พวก​ผี​อยู่​ทาง​นี้​เอง

แต่​ตะวัน​ฉาย​ก็​ถูก​กระทง​ที่​ไล่​ตาม​มา​จับ​ได้​และ​งับ​ต้นคอ​ ตะวัน​ฉาย​ดิ้น​สุด​แรง​ร้อง​อย่าง​เจ็บปวดกึกก้อง​ไป​ทั้งป่า

ooooooo

ตะวัน​รอน​พา​หนู​ดี​ไป​อยู่​ใน​กระท่อม​ของ​ชาวบ้าน ปฐมพยาบาล​จน​เธอ​รู้สึก​ตัว พอ​เธอ​ได้สติก็​กลับ​หา​ว่า​ตะวัน​รอน​ลวนลาม​ข่มขืน​ตน คว้า​มีด​ไล่ฟัน จน​ตะวัน​รอน​ต้อง​พูด​เตือนสติ​เธอ​อีก​ครั้ง​ว่า

“พี่​ตะวัน​ฉาย​เขา​รัก​คุณ​แค่​ใน​ฐานะ​ของ​น้อง​สาว เพราะฉะนั้น​ต่อ​ให้​คุณ​เสนอ​ตัว​ให้​เขา​มากมาย​แค่​ไหน​คุณ​ก็​ไม่​มี​ทาง​ได้ความ​รัก​จาก​เขา​มาก​ไป​กว่า​นั้น” พูด​พลาง​บีบไหล่​เธอ​แน่น จน​เธอ​ร้อง​ว่า​เจ็บ “ผม​ตั้งใจ​ให้​เจ็บ!! คุณ​จะได้รู้สึก ​เหมือน​ผม​บ้าง​ว่า เวลา​ที่​ต้อง​คอย​ไล่​ตาม​คุณ คอยทำทุก​อย่าง​เพื่อ​ให้​คุณ​หัน​มา​มอง​ผม​บ้าง แต่​ทำ​ยัง​ไง​คุณ​ก็​ไม่​เคยรู้สึก​กับ​ผม​แม้แต่​นิดเดียว มัน​เจ็บ​มาก​แค่​ไหน”

พอ​หนู​ดี​อึ้ง ตะวัน​รอน​พูด​ต่อ​อย่าง​เจ็บปวด​ว่า

“หลาย​ครั้ง​ที่​ผม​คิด​ว่า​ผม​เป็น​โรคจิต​หรือ​เปล่า​ที่​คอย​วิ่ง​ไล่​ตาม​ผู้หญิง​นิสัย​เสีย ยอม​ให้​เขา​ด่า​ได้​ทุก​วี่​ทุก​วัน แต่ ยิ่ง​อยู่​ใกล้​คุณ ผม​ก็​รู้ตัว​ว่า​ผม​ไม่ได้​โรคจิต​หรอก แต่​ผม​เป็นโรค​หลง​รัก​คุณ​จน​โงหัว​ไม่​ขึ้น​ต่างหาก”

ตะวัน​รอน​เอา​จมูก​ชน​กับ​หนู​ดี​สี​ไป​มา​จน​ต่าง​ใจ​เต้น​ตึ้กตั้ก พริบตา​นั้น​เขา​บด​ปาก​กับ​เธอ​จน​สุดท้าย​หนู​ดี​อ่อน ระทวย​อยู่​ใน​อ้อม​แขน​เขา แต่​พอ​รู้ตัว​ก็​ตบ​หน้า​เขา​เพี​ยะ​แล้ว​วิ่ง​หนี​ออก​ไป​อย่าง​รวดเร็ว

หนู​ดี​ไป​เจอ​ไอ้​ริ​ด​ที่​ตาม​หา​อยู่ มัน​ไล่​ล่า​จน​เธอ​สะดุด​ล้ม​ลง​ใน​ลำธาร ขณะ​กำลัง​จะ​ถูก​เข้า​ขย้ำ​นั้น หนู​ดี​ควาน​มือหา​อาวุธ​ไป​เจอ​ปิ่น​ใน​ซอก​หิน เธอ​คว้า​ออก​มา​แทง​มัน​ที่​อก​มันร้อง​อย่าง​โหยหวน กระชาก​ปิ่น​ทิ้ง หนู​ดี​เห็น​ว่า​ปิ่น​นี้​ทำให้​มันเจ็บปวด​ได้​รีบ​คลาน​ไป​เก็บ​ไว้ ถูก​ไอ้​ริ​ด​ตาม​มา​ตบ​จน​เธอ​น็อก​หมด​สติ​ทั้งที่​มือ​ยัง​กำ​ปิ่น​ไว้​แน่น ตะวัน​รอน​ตาม​มา​เจอ​รีบ​ประคอง​เธอ​ขึ้น​มา​ร้อง​เรียก​สติ

“คุณ​หนู​ดี...คุณ​หนู​ดี...ทำใจ​ดีๆไว้​นะ​ครับ คุณ​หนู​ดี!”

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"เบลล่า-กองทัพ พีค" สร้างเคมีใหม่ ชวนฟินขยี้ใจใน ละคร “ให้รักพิพากษา”

"เบลล่า-กองทัพ พีค" สร้างเคมีใหม่ ชวนฟินขยี้ใจใน ละคร “ให้รักพิพากษา”
15 มิ.ย 2564

11:40 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันอังคารที่ 15 มิถุนายน 2564 เวลา 15:16 น.