ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

เรือนหอรอเฮี้ยน

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

รัตติกาล​ประหลาด​ใจ​ที่​ตัว​เอง​หนี​รอด​ออก​จาก​คฤหาสน์​จันทรา​มา​ได้ เธอ​รีบ​ร้อง​เรียก​ตาม​หา​เณร​เปี๊ยก บอก​ให้​รู้​ว่า​ตน​ออ​กมา​แล้ว เณร​ออก​มา​พบ​ทันที พูด​อย่าง​ใจหาย​ใจ​คว่ำ​ว่า

“เกือบไป​แล้ว​นะ​จ๊ะ​โยม​พี่ โยม​พี่​รู้​ไหม​จ๊ะ ตอน​นี้​หลวง​บวรฯ​รู้​แล้ว​ว่า​โยม​พี่​หนี​ออก​มา ท่าทาง​เขา​โกรธ​แค้น​มาก​เลย​จ้ะ”

“ก็​เพราะ​เณร​เตือน​ให้​รีบ​ออก​มา​นั่นแหละ​ค่ะ แต่​น่า​เสียดาย​ที่​โยม​พี่​เกือบ​จะ​หา​ทาง​เข้าไป​ใน​ห้อง​เก็บ​ร่าง​ของ​โยม​พี่​ได้​แล้ว​เชียว” รัตติกาล​เล่า​อย่าง​ตื่นเต้น​แกม​เสียดาย

“เรื่อง​นั้น​มัน​ต้อง​มี​หนทาง​แน่นอน​จ้ะ แต่​ตอน​นี้​เรา​ต้อง​หนี​ไป​ให้​พ้น​จาก​ที่​นี่​ด้วย​การ​คลาย​มนต์​สะกด​ของหลวง​บวรฯ​ก่อน” เณร​พูด​ไม่ทัน​ขาดคำ​ก็​เกิด​ลม​กระโชก​ต้นไม้​ไหว​เอน นก​ใน​ป่า​แตก​ฮือ​อย่าง​ตกใจ​กลัว​ทันที

รัตติกาล​เอา​ไม้เท้า​ของ​คุณ​หลวง​ชู​ถาม​เณร​ว่า ของ​สำคัญ​ของ​คุณ​หลวง​อัน​นี้​ใช่​ไหม

“ถูก​เผง​เลย...โยม​พี่​รติ” ว่า​แล้ว​เณร​รับ​ไม้เท้า​จาก​รัตติกาล​ไป​ถือ​ไว้​มั่น สีหน้า​ท่าทาง​ขึงขัง​ราวกับ​เกจิอาจารย์​แก่​พรรษา​ขึ้น​ทันตาเห็น บอก​รัตติกาล​ว่า “สิ่ง​นี้​แหละ ที่​เปิด​ทาง​ให้​แก่​โยม​พี่​รติ​รอด​พ้น​สายตา​ของ​เหล่า​บรรดา​ภูต​ผี​ปิศาจ​ร้าย​ออก​มา​ได้”

ที่​บริเวณ​รอบ​ป่า​มนต์​สะกด หลวง​บวร​สงคราม​ปรากฏ​ขึ้น​อย่าง​รวดเร็ว แวว​ตา​โกรธ​แค้น​ชิงชัง คำราม​ลั่น​สนั่น​ป่า​ประหนึ่ง​เจ็บปวด​สาหัส​จาก​การ​ถูก​กระทำ ร้อง​ก้อง​ไป​ทั้ง​ป่า

“กลับ​มา...รัตติกาล...”

ooooooo

เณร​กับ​รัตติกาล​ที่​ยัง​อยู่​ใน​เขต​มนต์​สะกด รีบ​นั่ง​ลง​ทำ​พิธี​คลาย​มนต์​สะกด เณร​นั่ง​สมาธิ​บริกรรม​คาถา​บาง​อย่าง ส่วน​รัตติกาล​มอง​ไป​รอบๆที่​ท้อง​ฟ้า​ปั่นป่วน​ลม​กระโชก​แรง​น่า​กลัว

แต่​หลังจาก​เณร​นั่ง​บริกรรม​คาถา​ครู่​เดียว​ทุก​อย่าง​ก็​ค่อยๆสงบ​ลง เณร​ลืมตา​มอง​ไป​รอบๆบอก​รัตติกาล​ว่า​ท่าทาง​คุณ​หลวง​จะ​โกรธ​มาก เณร​ยัง​ไม่​เคย​เจอ​อะไร​ที่​น่า​กลัว​อย่าง​นี้​มา​ก่อน​เลย รัตติกาลขอ​ให้เณร​พา​ตน​ไป​หา​ตะวัน​ฉาย เณร​ตอบ​ทันที​ว่า​เรื่อง​นี้​ไม่​แนะนำ เพราะว่า...

“ยิ่ง​โยม​พี่​รติ​อยู่​ใกล้​โยม​พี่​ตะวัน​ฉาย​มาก​แค่​ไหน ดวง​มหาอุจ​ของ​โยม​พี่​ตะวัน​ฉาย​ก็​จะ​ยิ่ง​อ่อน​กำลัง​ลง ทีนี้​ก็​คง​ไม่​ยาก​ที่​ผี​คุณ​หลวง​จะ​เข้า​เล่น​งาน​โยม​พี่​ตะวัน​ฉาย​นะ​สิ​จ๊ะ”

รัตติกาล​ยัง​ไม่​เข้าใจ แต่​เณร​ตัดบท​ว่า​ไม่​มี​เวลา​อธิบาย​แล้ว​เพราะ​มัน​มา​กัน​แล้ว พลาง​เณร​ก็​เร่ง​บริกรรม​คาถา ไม่​นาน​ลม​ที่​กระโชก​ก็​เบา​ลง แต่​รัตติกาล​กลับ​หนาว​สั่น​สะท้าน ครู่​เดียว​หลวง​บวร​สงคราม​ก็​ค่อยๆก้าว​เข้า​หา​รัตติกาล​กับ​เณร​ที่นั่ง​อยู่​ด้วย​กัน

ทันใดนั้น บริเวณ​รอบๆที่​เณร​กับ​รัตติกาล​นั่ง​อยู่​เกิด​แสงสว่าง​วาบ​ส่อง​ประกาย​เจิดจ้า​จน​คุณ​หลวง​ชะงัก​ถอย​ออก​ไป พริบตาเดียว​ไฟ​ก็​ลุก​พึ่บ​ขึ้น​เป็น​วงกลม​ล้อม​รอบ​ตัว​เณร​กับ​รัตติกาล​ไว้

เวลา​เดียวกัน​นี้ กระทง​ที่​อยู่​ใน​คุก​ก็​ลืมตา​ขึ้น​อย่าง​รวดเร็ว ล่วงรู้​ได้​ทันที​ว่า​มนต์​สะกด​ของ​คุณ​หลวง​ถูก​ผู้​แก่กล้า​วิชา​อาคม​คลาย​มนต์​สะกด​ลง​แล้ว ตัว​เธอ​เอง​ก็ได้​รับ​การ​ปลด ปล่อย​เช่น​กัน

กระทง​ลุก​ขึ้น​จับ​หนู​ที่​วิ่ง​อยู่​ใน​นั้น​กิน​เลือด​จน​มี​พลัง​แข็งแกร่ง​เหมือน​เดิม กระทง​จ้อง​จิก​ไป​ข้าง​หน้า​ด้วย​แวว​ตา​แค้น พร้อม​ที่​จะ​กระทำ​ผู้​ที่​ทำให้​คุณ​หลวง​ของ​ตน​เจ็บปวด พึมพำ​อย่าง​แค้น​ใจ “นัง​รัตติกาล” แล้ว​ก็​พุ่ง​ไป​ที่​ห้อง​เก็บ​ร่าง​ของ​รัตติกาล​ด้วย​ความ​แค้น

ขณะ​หลวง​บวร​สงคราม​พยายาม​ที่​จะ​เข้าถึง​ตัว​รัตติกาลนั้น ไฟ​ที่​ล้อม​รอบ​ตัว​เณร​กับ​รัตติกาล​ก็​ม้วน​เป็น​เกลียว​ตวัด​รัดตัว​ทั้ง​สอง​หาย​วับ​ไป​ต่อหน้า​ต่อตา​คุณ​หลวง

“ท่านหญิง​งง​งง” คุณ​หลวง​แผด​ร้อง ความรู้สึก​ที่​เหมือน​ภาพ​ความ​ฝัน​ความ​ทรง​จำ​ที่​มี​มา​ร้อย​ปี​ดับ​สลาย​ไป​ทันที เหลือ​เพียง​ความ​อ้างว้าง​เงียบเหงา​ท่ามกลาง​ป่า​ที่​มืด​ครึ้ม...

ส่วน​แม​รี่​ที่​ตื่น​กลัว​กับ​เหตุการณ์​ที่​เกิด​ขึ้น วิ่ง​เตลิด​สติ​แตก​ออก​มา ถูก​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​และ​อี​สี​ดวง​จับ​ดูด​เลือด​อย่าง​กระหาย ได้​แต่​ร้อง​โหยหวน​อย่าง​เจ็บปวด​ทรมาน...

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​ยัง​คง​เฝ้า​รอ​คอย​การก​ลับ​มา​ของ​รัตติกาล นั่ง​กอด​รูป​เธอ​ไว้​อย่าง​เหม่อ​ลอย แล้ว​เขา​ก็​ทั้ง​ตกใจ​ทั้ง​แปลก​ใจ เมื่อ​จู่ๆก็​เห็น​รอยร้าว​ที่​มุม​ภาพถ่าย​นั้น ทำให้​ยิ่ง​เป็น​ห่วง​เธอ

เวลา​เดียวกัน​นั้น ด้วย​กระแสจิต​ของ​รัตติกาล ทำให้​เณร​พา​เธอ​กลับ​มา​ที่​กระท่อม​ชม​เดือน ​ทั้งที่​เณร​ไม่​เคย​มา​ที่​นี่​เลย เณร​ย้ำ​เตือน​เธอ​ว่า

“ถ้า​ไม่​อยาก​ให้​โยม​พี่​ตะวัน​ฉาย​โดน​พวก​ผี​คุณ​หลวง​เล่น​งาน​อีก โยม​พี่​จะ​ต้อง​ไม่​เข้า​ใกล้​พี่​ตะวัน​ฉาย จิตใจ​ของ​โยม​พี่​ก็​เลย​มา​ถึงที่​นี่ และ​โยม​พี่​ก็​ต้อง​อยู่​ที่​นี่​ไป​ก่อน ถ้า​ไม่​อยาก​ให้​ใคร​มาร​บก​วน”

รัตติกาล​กลัว​ผี​คุณ​หลวง​จะ​ตาม​มา​เจอ เณร​บอก​ให้​บำเพ็ญ​ศีล​ภาวนา​สวด​มนต์​อุทิศ​ส่วน​กุศล​ขอ​อโหสิกรรม​ให้​คุณ​หลวง และ​ห้าม​ออก​จาก​ที่​นี่​เด็ดขาด เณร​เอง​ก็​จะ​กำหนด​เขต​รอบๆที่​นี่​ไม่​ให้​ผี​คุณ​หลวง​รู้​ว่า​เธอ​อยู่​แถว​นี้ ส่วน​ที่​รัตติกาล​ยัง​เป็น​ห่วง​ตะวัน​ฉาย​และ​คุณ​พ่อ​ของ​เธอ​นั้น เณร​บอก​ว่า

“คุณ​พ่อ​ของ​โยม​พี่​รติ ตอน​นี้​ต้อง​พัก​รักษา​ตัว หลังจาก​ที่​เขา​พยายาม​เข้าไป​หา​เณร​ใน​วัด ไป​ไหน​มา​ไหน​ไม่ได้ ส่วน​เรื่อง​ของ​โยม​พี่​ตะวัน​ฉาย บางที นี่​อาจจะ​ถึง​เวลา​ที่​เป็น​เครื่อง​พิสูจน์​ว่า โยม​พี่​ทั้ง​สอง​เกิด​มา​เพื่อ​เป็น​คู่​กัน​หรือ​เปล่า เอา​งี้... ก่อน​อื่น โยม​พี่​รติ​ลอง​ติดต่อ​กับ​โยม​พ่อ​แบบ​ที่​ติดต่อ​กับ​เณร​ไง​ล่ะ ลอง​ดู​นะ​จ๊ะ”

รัตติกาล​ลอง​ติดต่อ​กับ​หาญ​กล้า​ก็​ติดต่อ​ได้​จริงๆ พอ​รู้​จาก​พ่อ​ว่า​ตะวัน​ฉาย​เอาแต่​นั่ง​ซึม​ดู​รูป​ถ่าย​ของ​เธอ ​ท่าทางเขา​เป็น​ห่วง​เธอ​มาก รัตติกาล​จึง​ขอโอกาส​กับ​เณร​อีก​ครั้ง เพราะ​ไม่​รู้​ว่า​อะไร​จะ​เกิด​ขึ้น​อีก

คืน​นี้​เธอ​จึง​ไป​พบ​ตะวัน​ฉาย พอ​เห็น​รัตติกาล​เท่านั้น ตะวัน​ฉาย​รีบ​บอก​รัก​เธอ​เหมือน​กลัว​จะ​ไม่ได้​บอก รัตติกาล​เอง​ ก็​บอก​รัก​เขา ทั้ง​คู่​กอด​จูบ​กัน​อย่าง​ดูดดื่ม​​ซาบซึ้ง แต่​แล้ว​จู่ๆ รัตติกาล​ก็​หน้าซีด ตา​เบิก​โ​พลง ตะวัน​ฉาย​ตกใจ​รีบ​ประคอง​ร่าง​ ที่​สั่น​เ​ทิ้ม​ร้อง​เรียก​อย่าง​ตกใจ

“รติ...รัตติกาล...รัตติกาล...”

ตะวัน​ฉาย​สะดุ้ง​จาก​ภวังค์​ด้วย​เสียง​ร้อง​ของ​ตัว​เอง พิชญ์​กับ​พั​ดชา​เชื่อ​ว่าเขา​ฝัน​ไป แต่​ตะวัน​ฉาย​ยืนยัน​ว่า​เขา​เห็น​รัตติกาล​มา​ที่​นี่​จริงๆ พิชญ์​พูด​กับ​พัดชา​อย่าง​สงสาร​เพื่อน​ว่า ปล่อย​ให้​เพ้อ​ไป​สัก​พัก เพราะ​ขืน​ไปห้าม​ตอน​นี้​เดี๋ยว​โดน​ตื้บ​เอา ทั้ง​สอง​จึง​ปล่อย​ให้​ตะวัน​ฉาย​พร่ำ​เรียก​หา​รัตติกาล​อยู่​อย่าง​นั้น

ooooooo

ที่​กระท่อม​ชม​เดือน รัตติกาล​สะดุ้ง​จาก​สมาธิ​เบิก​ตา​โพลง​แวว​ตา​แข็งกร้าว​ไม่​เหมือน​คน​เดิม จน​เณร​ไม่สบาย​ใจ บอก​เธอ​ว่า มี​บาง​อย่าง​ใน​ตัว​เธอ​ผิด​ปกติ รัตติกาล​ถาม​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​ตน​หรือ

“ไม่ได้​การ​เสีย​แล้ว​ล่ะ​โยม​พี่​รติ เมื่อ​ครู่​ที่​โยม​พี่​นั่ง​สมาธิ​ถอด​จิต​ไป​เข้าฝัน​โยม​พี่​ตะวัน​ฉาย เณร​ก็​นั่ง​สมาธิ​เข้าฌาน​ดู เณร​เห็น...บาง​อย่าง เณร​เห็น​ร่าง​ของ​โยม​พี่​รติ...แต่...”

เณร​เล่า​ถึง​นิมิต​ขณะ​เข้าฌาน​ให้​รัตติกาล​ฟัง​ว่า เห็น​ร่า​งของ​เธอ​นอน​สงบ​บน​แท่น​หิน​ใน​ถ้ำ ถูก​กระทง​ย่างสามขุม​เข้าหา​ร่าง​นั้น​อย่าง​น่า​กลัว ใน​มือ​กระทง​กำ​ปิ่น​ปัก​ผม​ไว้​แน่น เงื้อ​ปิ่น​ขึ้น​แล้ว​กระแทก​ปิ่น​เข้าที่​กลาง​อก​ของ​ร่าง​ที่นอน​แน่​นิ่ง​อยู่

ไม่​เพียง​เท่​านั้น เมื่อ​แสงจันทร์​สาด​ส่อง​ทะลุ​เพดาน​ถ้ำ​ลง​มา​ต้อง​ร่าง​ของ​รัตติกาล​ดวงตา​เธอ​ก็​เบิก​โพลง​ดุร้าย​และ​ไร้​แวว!

ระหว่าง​ฟัง​เณร​เล่า​นั้น อาการ​ของ​รัตติกาล​หนัก​ขึ้น​เรื่อยๆ เณร​ปลอบ​ใจ​อย่าง​เป็น​ห่วง​ว่า

“โยม​พี่...โยม​พี่​ต้อง​ไม่​เป็น​อะไร นิมิต​ของ​เณร​อาจจะ​ผิด​พลาด​ก็ได้ ตอน​นี้​โยม​พี่​ต้อง​นั่ง​สมาธิ​ภาวนา​ศีล​อุทิศ​ให้​กับ​เจ้ากรรม​นายเวร​ของ​โยม​พี่ นั่น​ก็​คือ...หลวง​บวร​สงคราม​ทำได้​ไหม​โยม​พี่”

รัตติกาล​รับ​คำ เณร​ย้ำ​ว่า​ทำให้​จิต​ของ​โยม​พี่​เป็น​กุศล​ส่ง​ให้​เขา ครั้น​รัตติกาล​ลอง​นั่ง​สมาธิ​อาการ​ก็​กลับ​หนัก​ขึ้น​เรื่อยๆจน​ต้อง​บอก​เณร​ว่า เจ็บปวด​ทรมาน​เหลือเกิน

“โยม​พี่​ไม่​ต้อง​ตกใจ ทุก​อย่าง​ย่อม​มี​ทางออก ตอน​นี้​ โยม​พี่​ต้อง​ปล่อย​ทุก​อย่าง​ให้​ว่าง วาง​ทุก​อย่าง​ลง วาง​แล้ว​ก็​จะ​ว่าง” พูด​แล้ว​นิ่ง​ไป​นิดหนึ่ง​แล้ว​ถาม​รัตติกาล​ว่า “งง​ไหม”

รัตติกาล​ทำ​ตาม​ที่​เณร​บอก เธอ​เริ่ม​ดิ่ง​ลง​สู่​สมาธิ ใน​ขณะ​ที่​เณร​เฝ้า​สังเกต​อาการ​ของ​เธอ​อย่าง​หนักใจ

ooooooo

ที่​คุก​คุม​ขัง​กระทง หลวง​บวร​สงคราม​ไป​ที่​นั่น​กับ​สมุน​อยู่​ท่ามกลาง​หมอก​ควัน​คละคลุ้ง คุณ​หลวง​เหมือน​จะ​รับ​รู้​สิ่ง​ที่​เกิด​ขึ้น​กับ​รัตติกาล เอ่ย​ราวกับ​เห็น​รัตติกาล​อยู่​ตรง​หน้า​ว่า

“รัตติกาล...ผล​จาก​การ​ที่​เจ้า​ยอม​แลก​เพื่อ​คน​ที่รัก​ของ​เจ้า​กำลัง​เกิด​ขึ้น​แล้ว”

“หมายความ​ว่า​ยัง​ไง​ขอรับ​คุณ​หลวง” กระทิง​ถาม

“รัตติกาล​ยอม​ดื่ม​เลือด​ของ​ข้า​เพื่อ​ให้​ข้า​วางใจ​ว่า เธอ​จะ​ระลึก​ชาติ​เป็น​ท่านหญิง​มาลา​ได้ แต่​เธอ​ไม่ได้​คิดถึง​ผล​ที่​จะ​ตาม​มา” อี​สี​ดวง​ถาม​ว่า ​หมายความ​ว่า​เธอ​จะ​กลาย​เป็น​ผีดิบ​หรือ “ใช่...และ​ตอน​นี้​วิญญาณ​ของ​รัตติกาล​กำลัง​เปลี่ยนแปลง​ไป​สู่​ความ​เป็น​อมตะ”

“แสดง​ว่า​ถ้า​ร่างกาย​ของ​รัตติกาล​ถูก​ทำลาย ​เธอ​ก็​จะ​กลาย​เป็น​ผีดิบ​ตลอดกาล​งั้น​รึ​ขอรับ” ไอ้​ริ​ด​ถาม​บ้าง คุณ​หลวง​ไม่​ตอบ​แต่​กลับ​แสดง​ความ​กังวล​ว่า

“ข้า​เป็น​ห่วง​ว่า​นั​งก​ระทง​มัน​ต้อง​คิด​จัดการ​ร่าง​ของ​รัตติกาล​แน่ๆ”

ooooooo

เพราะ​เณร​เปี๊ยก​ถอด​จิต​ทิ้ง​ร่าง​ไป​นาน​มาก จน​พิชญ์​กับ​พัดชา​ใจ​คอ​ไม่​ดี วัน​นี้​ก็​พา​กัน​เตรียม​น้ำ​และ​ผ้า​มา​เช็ด​ตัว​ให้ แต่​พอ​เปิด​ประตู​กุฏิ​เข้า​มา พิชญ์​ทั้ง​ตกใจ​ทั้ง​ดีใจ เมื่อ​ร่าง​เณร​หาย​ไป​แล้ว พอ​ร้อง​เรียก​ก็ได้​ยิน​เสียง​เณร​ตอบ​รับ​มา​อย่าง​แจ่มใส​ว่า

“เณร​อยู่​นี่​จ้า​โยม​พี่”

พิชญ์​กับ​พัดชา​หัน​ไป​ตาม​เสียง เห็น​เณร​ยืน​ยิ้มแป้น​อยู่ พิชญ์​กระโจน​เข้า​อุ้ม​เณร​ดีใจ​สุดขีด เณร​ตกใจ​ร้อง​ห้าม​เสียงหลง​กลัว​จีวร​หลุด พิชญ์​จึง​หยุด​บอก​เณร​อย่าง​ตื่นเต้น​ว่า

“ผม​ดีใจ​ครับ นึก​ว่า​เณร​จะ​กลาย​เป็น​เจ้าชาย​นิทรา​ไม่​ฟื้น​ขึ้น​มา​แล้ว”

“ให้​นอน​นานๆ เณร​ก็​ไม่​ชอบ​หรอก​จ้ะ เณร​ยัง​มี​ภารกิจ​อีก​มาก​ที่​ต้อง​ช่วยเหลือ​ญาติโยม” พูด​ไม่ทัน​ไร ​เณร​ก็​บอก​ว่า​ต้อง​รีบ​ไป​แล้ว มี​ธุระ​ด่วน​ต้อง​ไป​จัดการ ว่า​แล้ว​รีบ​ออก​ไป

“เดี๋ยว​สิ​ครับ​เณร ผม​ยัง​คุย​กับ​เณร​ไม่​จบ​เลย” พิชญ์​ตาม​ไป​ พัดชา​ลุก​ไป​อีก​คน ได้ยิน​พิชญ์​พูด​กับ​เณร​ว่า​ “รอ​เดี๋ยว​เณร อย่า​เพิ่ง​รีบ​ร้อน​ไป​ไหน เณร​ยัง​ไม่ได้​บอก​ผม​เลย​ว่า เณร​รอด​กลับ​มา​ได้​ยัง​ไง”

“โยม​พี่​รติ​ช่วย​เณร​จ้า”

พัดชา​ถาม​เร็ว​จี๋​ว่า นี่​แสดง​ว่า​รัตติกาล​ไม่ได้​เป็น​เจ้าสาว​ของ​คุณ​หลวง​ใช่​ไหม เณร​ถึง​ได้​รู้ตัว​ที่​พลั้งปาก​ไป พิชญ์​รุก​ถาม​ว่า​เณร​รู้​อะไร​มา​ถึง​บอก​พวก​ตน​ไม่ได้ รู้​ไหม​ว่า​ตะวัน​ฉาย​เอาแต่​เฝ้า​รอ​รัตติกาล​ตลอด​เวลา เณร​บ่น​ว่า​เณร​ถือศีล​โกหก​ไม่ได้​ด้วย เลย​จำ​ต้อง​บอก​ตามตรง​ว่า

“คือ​อย่าง​นี้​จ้ะ โยม​พี่​รติ​ต้อง​ยอม​เล่น​ละคร​ตบตา​พวก​นั้น​เพื่อ​ช่วย​ให้​โยม​พี่​ตะวัน​ฉาย​รอด​กลับ​มา​ แต่​จะ​ให้​กลับ​มา​อยู่​ด้วย​กัน​เหมือน​ก่อน​น่ะ ทำ​ไม่ได้​จ้ะ”

“ทำไม​ล่ะ​เณร” พัดชา​ถาม​อย่าง​รับ​ไม่ได้

ooooooo

เณร​เปี๊ยก​พา​พัดชา​กับ​พิชญ์​ไป​ที่​บ้านเรือน​หอ​ของ​ตะวัน​ฉาย หลังจาก​เณร​เล่า​เรื่อง​ของ​รัตติกาล​ให้​ฟัง​แล้ว ทุก​คน​ลุก​ขึ้น​อย่าง​ฉุนเฉียว ตะวัน​ฉาย​ประกาศ​ว่า​ตน​จะ​ไป​ช่วย​รัตติกาล พิชญ์​บอก​ให้​ใจเย็นๆ ส่วน​พัดชาเตือน​ว่า

“ช่วง​นี้​ดวง​มหา​อุ​จของ​นาย​อ่อน​กำลัง​อยู่ มัน​ก็​เท่ากับ​เอาชีวิต​ไป​ทิ้ง​นะ​นาย​ตะวัน​ฉาย”

ตะวัน​ฉาย​ยัง​ยืนยัน​จะ​ไป​ช่วย​รัตติกาล จน​เณร​เปี๊ยก​ต้อง​เตือนสติ​ว่า

“โยม​พี่​ก็​รู้​ไม่​ใช่​หรือ​จ๊ะ​ว่า ป่า​จันทรา​มัน​อันตรายมาก​แค่​ไหน คราว​ที่​แล้ว​โยม​พี่​ก็​เกือบ​เอาชีวิต​ไป​ทิ้ง​ไว้​ครั้ง​นึงแล้ว”

“แล้ว​เรา​จะ​ทำ​ยัง​ไง​ละ​ครับ​เณร ถ้า​เรา​ยัง​หา​ร่าง​ของ​รติ​ไม่​เจอ รติ​จะ​ต้อง​กลาย...กลาย​เป็น...เป็น...โธ่​  รัตติกาล...นี่​ผม​ไม่​เอา​ไหน​เสีย​จริงๆ มีด​วง​มหา​อุ​จซะ​เปล่า แต่​กลับ​ช่วย​คุณ​ไม่ได้”

ตะวัน​ฉาย​ทุกข์​ใจร้อน​ใจ​บอก​ทุก​คน​ว่า​เป็น​ไง​เป็น​กัน ตน​ทน​ไม่ได้​ที่​จะ​นั่ง​อยู่​เฉยๆ ทั้งที่​รู้​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​รัต​ติ​กาล เณร​เปี๊ยก​ให้​ความ​หวัง​ว่า เรื่อง​นี้​ใช่​ว่า​จะ​ไม่​มี​ทาง​แก้

“เณร​ว่า​มา​เลย​ครับ​มี​วิธี​ไหน​ที่​ช่วย​รติ​ได้ ต่อ​ให้​แลก​ด้วย​ชีวิต​ผม​ก็​ยอม” ตะวัน​ฉาย​รบเร้า

สมชาย​ซึ้ง​ใจ​ใน​ความ​รัก​ของ​ตะวัน​ฉาย​จน​น้ำตา​คลอ แต่​ก็​ติง​ว่า​คุณหญิง​จะ​ยอม​หรือ

ooooooo

เมื่อ​พา​กัน​ไป​เล่า​ให้​ภัท​รา​กับ​หาญ​กล้า​ฟัง ภัท​รา​ไม่​ยอม​ให้​ตะวัน​ฉาย​ไป​ช่วย​รัตติกาล​จริงๆ อ้าง​ว่า​รัตติกาล​ตาย​ไป​แล้ว ไป​อยู่​กับ​ผี​คุณ​หลวง​แล้ว

“ไม่​ครับ รัตติกาล​เธอ​จะ​ฟื้น​คืน​กลับ​มา​เป็น​คน​ได้ เพียง​แต่​ต้อง​มี​ผม​ไป​ช่วย”

ขณะ​สอง​แม่​ลูก​กำลัง​โต้เถียง​กัน​นั่นเอง หาญ​กล้า​ก็​โผล่​พรวด​เข้า​มา เปิดฉาก​เล่น​งาน​ภัท​รา​ทันที

“คุณหญิง! เพลาๆลง​บ้าง​เถอะ​แก่​แล้ว คุณหญิง​ก็​รู้อยู่​แก่​ใจ​ว่า​ห้าม​ความ​รัก​ของ​รัตติกาล​กับ​ตะวัน​ฉาย​ไม่ได้ คุณหญิง​ก็​ยัง​ทู่ซี้​ดึงดัน แล้ว​ดู​สิ...ใคร​ล่ะ​ที่​เป็น​ทุกข์​ที่สุด ไม่​ใช่​คุณหญิง​หรือ”

ภัท​รา​ชะงัก​ฟัง เริ่ม​รู้สึก​ถึง​ความ​จริง​ที่​หาญ​กล้า​พูด หาญ​กล้า​ได้ที​รีบ​พูด​ต่อ

“คุณหญิง​เป็น​ทุกข์​ที่​ห้าม​ลูก ลูก​ก็​เป็น​ทุกข์​เพราะ​คุณหญิง​ไป​ห้าม​เขา”

ภัท​รา​ก็​ยัง​ตะแบง​ว่า ถ้า​ตะวัน​ฉาย​ไม่​ดื้อ ยอมฟังตน ​ก็​คง​ไม่​ทุกข์ เณรเลย​แทรก​ขึ้น​ว่า

“โยม​แม่​ตะวัน​ฉาย ทุกข์...ความ​จริง​แล้ว​อยู่​ใน​ตัว​เรา เกิด​ขึ้น​ได้​ก็​เพราะ​เรา จะ​ดับ​ได้​ก็​เพราะ​เรา” หาญ​กล้า​เสริม​ว่า​โกรธ​ก็​ทุกข์ เกลียด​ก็​ทุกข์ ภัท​รา​เลย​ถาม​ว่า ​แล้ว​จะ​ดับ​ทุกข์​ ได้ที่​ไหน​หรือ​เณร

“ไม่​ต้อง​ไป​ดับ​ที่ไหน​หรอก ดับ​ทุกข์​ใน​ใจ​โยม​นั่นแหละ​ดี​ที่สุด ถ้า​โยม​อยาก​มี​ความ​สุข อยาก​ให้​คน​อื่น​มี​ความ​สุข โยม​ก็​ดับ​ทุกข์​อัน​นั้น​ซะ...โยม​ภัท​รา”

ทุก​คน​มอง​ลุ้น​ว่า​ภัท​รา​จะ​ยอม​อ่อนข้อ​ลง​หรือ​ไม่ สุดท้าย​ก็​โล่ง​ใจ​เมื่อ​ภัท​รา​เอ่ย​ขึ้น​ว่า

“จ้ะ​เณร...จ้ะ​พี่​หาญ ฉัน​อยาก​เห็น​ลูก​มี​ความ​สุข เพราะ​เมื่อ​ลูก​มี​ความ​สุข...นั่นแหละ​คือ​ความ​สุข​ของ​ฉัน”

“แม่...ขอบคุณ​ครับ​แม่” ตะวัน​ฉาย​โผ​เข้า​กอด​แม่​ไว้ ท่ามกลาง​ความปีติ​ยินดี​ของ​ทุก​คน

ooooooo

ที่​กระท่อม​ชม​เดือน...

รัตติกาล​นั่ง​พนม​มือ​สวด​มนต์​อุทิศ​ส่วน​กุศล​ขอ​อโห สิกรรม​ให้​หลวง​บวร​สงคราม​อยู่ แต่​อาการ​ของ​เธอ​ก็​ทรุด​ลง​อย่าง​รวดเร็ว ตัว​สั่น​ใบหน้า​ซีด​ขาว และ​ที่​สำคัญ ดวงตา​เธอ​เป็น​สี​ฟ้า!

“คุณ​หลวง ฉัน​ขอ​อโหสิกรรม​กับ​สิ่ง​ที่​ฉัน​ทำ​กับ​คุณหลวง ทั้งที่​ตั้งใจ​และ​ไม่​ตั้งใจ ขอ​ให้​บุญ​กุศล​ที่​ฉัน​ทำ​ใน​ชาติ​นี้ คุณ​หลวง​จง​รับ​ไป​ทั้งหมด เพื่อ​ที่​เรา​จะ​ได้​สิ้น​เวร​สิ้น​กรรม​ต่อ​กัน”

ส่วน​ที่​บ้านเรือน​หอ​ของ​ตะวัน​ฉาย เณร​เริ่ม​พา​ตะวันฉาย​ลง​นั่ง​สมาธิ​ท่ามกลาง​การ​ลุ้น​เอาใจช่วย​ของ​ทุก​คน

“เณร​แน่ใจ​นะ​ครับ วิธีการ​ถอด​จิต​เนี่ย​จะ​ได้​ผล” ตะวัน​ฉายถาม

“เณร​ลอง​มา​แล้ว ขอ​เพียง​โยม​พี่​ตะวัน​ฉาย​มี​จิต​แน่วแน่ มี​สมาธิ​ปล่อย​วาง​จาก​ทุก​สรรพสิ่ง เรา​มา​เริ่ม​กัน​เลย​จ้า”

ตะวัน​ฉาย​กับ​เณร​เปี๊ยก นั่ง​สมาธิ​กัน​อยู่​เป็น​เวลา​เนิ่นนาน...ภัท​รา​นั่ง​ลุ้น​พนม​มือ​ภาวนา

“คุณ​พระคุณเจ้า​คุ้มครอง​ตะวัน​ฉาย​กับ​เณร​ด้วย​เถอะ...เจ้า​ประ​คู้นนนน”

ooooooo

ระหว่าง​ที่​รัตติกาล​กำลัง​มี​อาการ​หนาว​สั่น​สะท้าน​มาก​ขึ้น​ทุกที​นั่นเอง หลวง​บวร​สงคราม​ก็​ปรากฏ​ให้​เห็น รัตติกาล​ตกใจ​มาก คุณ​หลวง​ถาม​ว่า​กลัว​ตน​หรือ พลัน​ก็​แยกเขี้ยว​ยาว​แล้วกัด​ที่​แขน​ตัว​เอง​จน​เลือด​ออก ยื่น​แขน​ให้​รัตติกาล พูดอย่าง​ทรง​อำนาจ​และ​รู้​ถึง​ความ​เปลี่ยนแปลง​ของ​รัตติกาล​ว่า

“ข้า​รู้​ว่า​เจ้า​หิวรัตติกาล จัดการ​มัน​เสีย อย่า​ปล่อย​ให้​ความ​หิว​กระหาย​ทำลาย​ชีวิต​เจ้า” รัตติกาล​กระ​ถด​หนี​ปฏิเสธ​ไม่​ยอม​ดื่ม​เลือด​นั้น คุณหลวง​ย้ำ​ว่า “เพื่อ​ความ​อยู่​รอด รัตติกาล”พลาง​เดิน​เข้าหา จ้อง​หน้า​อย่าง​คุกคาม

รัตติกาล​อยู่​ใน​ภาวะ​ที่​ต้อง​ต่อสู้​กับ​ความรู้สึก​ของ​ตัวเอง​อย่าง​หนัก ใจ​หนึ่ง​หิว​กระหาย​อยาก​ดื่ม​เลือด​นั้น​ แต่​อีก​ใจ​ก็​ห้าม​ตัว​เอง​ไว้ ใน​ที่สุด​เธอ​ก็​ตัดสินใจ​พุ่ง​เข้าไป​ดื่ม​เลือด​ที่​แขน​คุณ​หลวง​ทันที​ด้วย​ความ​กระหาย

คุณ​หลวง​มอง​รัตติกาล​แวว​ตา​เศร้า​อย่าง​ประหลาด แล้ว​พริบตาเดียว​ร่าง​คุณ​หลวง​ก็​หาย​ไป ​เมื่อ​รัตติกาล​ดื่ม​เลือด​จน​พอ จาก​นั้น​เธอ​ฟุบ​ลง​กับ​พื้น​ดิ้น​ทุรนทุราย​อย่าง​ทุกข์​ทรมาน

ooooooo

ที่​บ้านเรือน​หอ​ของ​ตะวัน​ฉาย ทั้ง​ตะวัน​ฉาย​และ​เณร​เปี๊ยก​ถอด​จิต​ไป​นาน​จน​ทุก​คน​ไม่สบาย​ใจ ภัท​รา​เป็น​ทุกข์​เป็น​ร้อน​มาก แต่​หาญ​กล้า​เชื่อ​ว่า​คน​ดวง​ดี​อย่าง​ตะวัน​ฉาย​ต้อง​ปลอดภัย

แล้ว​จู่ๆภัท​รา​ก็​นึก​ขึ้น​ได้​ถาม​บอย​ฮ่ะว่า ไหน​บอกว่า​หนู​ดี​มี​ธุระ​สำคัญ​จะ​คุย​กับ​ตน

“อ๋อ...ใช่​ฮ่ะ คุณ​หนู​ดี​บอก​ว่า​มี​ของ​บาง​อย่าง​จะ​เอา​มา​ให้​คุณหญิง​ดู เดี๋ยว​ก็​คง​มา​มัง​ฮะ”

ครู่เดียว หนู​ดีก็​มา​ที่​บ้าน​ภัท​รา พอ​ถูก​ถาม​ว่า​ของสำคัญ​ที่​ว่า​อยู่​ไหน หนู​ดี​ก็​หยิบ​ปิ่น​ออก​มา​จะ​ยื่น​ให้​ แต่​พอ​ภัท​ราจะรับ หนู​ดี​ก็​ชัก​กลับ ลอยหน้า​ลอย​ตา​เล่า​ว่า ปิ่นนี้​ใช้​ปราบ​ผี​ได้

หนู​ดี​เล่า​ถึง​ตอน​ที่​ตัว​เอง​ใช้​ปิ่น​อัน​นี้​จิ้ม​เข้าที่​ผีดิบ​จน​มัน​เผ่น​แน่บ ภัท​รา​ตื่นเต้น​จะ​ขอ​ดู หนู​ดี​ยื่น​ให้​แต่​แล้วก็​ชัก​กลับ​เล่า​ต่อ​อีก​ว่า

“งาน​นี้​รับรอง​เรา​ปราบ​ผี​นัง​รติ​ได้​แน่ๆ ปิ่น​เนี่ย​ดี​กว่า​หลวง​พ่อ​วัด​ไหนๆเสีย​อีก​ค่ะ​คุณ​ป้า...”

ภัท​รา​ยื่นมือ​ไป​จะ​เอา​ปิ่น​มา​ดู หนู​ดี​ยักท่า​ยัง​ไม่ยอม​ให้ ก็​พอดี​มี​โทรศัพท์​เข้า​มือ​ถือ หนู​ดี​หยิบ​ขึ้น​ดู​กลาย​เป็น​โทรศัพท์​จาก​ภั​ทราบ​อก​ว่ารอ​หนู​ดี​อยู่​ที่​บ้าน​ตะวัน​ฉาย

หนู​ดี​ตกใจ​ตาเหลือก มอง​ขวับ​ไป​ที่​ภัท​รา​ที่นั่ง​อยู่​ตรงหน้า รู้ทัน​ที​ว่า​นั่น​คือ​ผี​ปลอม​ตัว​มา แต่​พอ​ตั้งท่า​จะ​หนี ก็​ถูก​กระทง​ที่​ปลอม​เป็น​ภัท​รา​เข้า​แย่ง​ปิ่น​บีบ​คอ​จน​หนู​ดี​แทบ​จะ​ขาดใจ​อยู่​แล้ว โชค​ดี​ที่​ตะวัน​รอน​มา​ช่วย​ไว้​ทัน

ตะวัน​รอน​เอา​สร้อย​พระ​ของ​ตัว​เอง​คล้อง​ใส่​กระทง​ทันที ผี​กระทง​กรีด​ร้อง​แล้ว​หาย​วับ​ไป​พร้อม​กับ​ปิ่น​ที่​แย่ง​จาก​หนู​ดี

“อ้าย​รอน...หนู​ดี​กลัว​มากๆ ช่วย​หนู​ดีด้วย...ช่วย​ด้วย” หนูดี​กระโดด​กอด​ตะวัน​รอน​ไว้​อย่าง​ฝาก​ชีวิต​ไว้​กับ​เขา

“ไม่​ต้อง​ห่วง​ครับ​คุณ​หนู​ดี ผมจะ​ไม่​มี​วัน​ทิ้ง​คุณ​หนู​ดี​ไปไหน​เด็ดขาด ผม​จะ​ปกป้อง​คุณ​หนู​ดี​ตลอด​ไป”

“ทุก​ครั้ง​ที่​หนู​ดี​อยู่​ใน​อันตราย หนู​ดี​จะ​เจอ​พี่​เสมอ​เลย หนู​ดี​ซึ้ง​ใจ​ที่สุด​แล้ว​พี่​ตะวัน​รอน ขอบคุณ​พี่​ตะวัน​รอน​มากๆนะคะ” พอ​หาย​ตกใจ หนู​ดี​นึก​ขึ้น​ได้​ถาม​อย่าง​กังวล “ทำ​ไง​ดี​ล่ะ ผีมัน​ได้​ปิ่น​ไป​แล้ว...”

ทั้ง​สอง​มอง​หน้า​กัน​อย่าง​หนักใจ

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"อาเล็ก" บุกทวงคืนร่าง “กระทิง” ไม่ยอมเปิดศึกวางมวย ใน “แค้นรักสลับชะตา”

"อาเล็ก" บุกทวงคืนร่าง “กระทิง” ไม่ยอมเปิดศึกวางมวย ใน “แค้นรักสลับชะตา”
19 มิ.ย 2564

10:25 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันเสาร์ที่ 19 มิถุนายน 2564 เวลา 17:49 น.