บุพเพสันนิวาส

ขุนเรืองมองอย่างฉงนว่าเธอพูดอะไร เกศสุรางค์ตอบอย่างอ่อนใจว่าพูดถึงความเป็นคน อย่างไรก็ไม่เปลี่ยนจนโลกถล่มทลาย หญิงสาวยังคิดว่าเขาคือเรืองฤทธิ์จึงเผลอพูดไปเรื่อย ขุนเรืองยิ้มอย่างเอ็นดู ขุนศรีวิสารวาจากลับมาถึงเห็นทั้งสองมองตากันก็กระแอมอย่างไม่ชอบใจ

เกศสุรางค์ไม่ทันสังเกตจะเล่าเรื่องที่ขุนเรืองนำมาบอก แต่ขุนศรีวิสารวาจาเดินพรวดๆผ่านไป เธอจึง อ้าปากค้างงงๆ ขุนเรืองรู้ใจเพื่อนจึงขอตัวกลับบอกจะไปหาจันทร์วาด เกศสุรางค์กำลังจะยื้อ พอได้ยินอย่างนั้นก็เร่งให้ไปโลด ขุนเรืองหน้าเหวอไม่เข้าใจคำว่า...ไปโลด

เกศสุรางค์รีบเดินจะไปหาขุนศรีวิสารวาจา เผอิญได้ยิน จิก จวงถกเถียงอยู่กับปริก จิกกับจวงเห็นว่าการะเกดเปลี่ยนเป็นคนดีมีน้ำใจ แต่ปริกไม่เชื่อหาว่านางแสร้งทำเพราะกลัวไม่ได้แต่งงานกับท่านขุน เดิมที่นางไม่สำรวมเพราะมั่นใจว่าได้เข้าหอแน่ แต่พอเห็นว่าท่านขุนรังเกียจหนักหนาเลยแสร้งทำดีให้ตายใจ...

เกศสุรางค์สะอึกสีหน้าตรึกตรอง เปลี่ยนใจกลับเข้าห้อง

พอเข้ามานั่งครุ่นคิด ก็รู้สึกได้ว่ามีใครอยู่ในห้อง เกศสุรางค์เรียกการะเกดเบาๆ ลมพัดแรงวูบผ้าม่านหน้าต่างปลิวแทนคำตอบ ก็เปรยว่าทำบุญอุทิศให้ไปมากยังไม่ไปเกิดอีกหรือ

พลันได้ยินเสียงร้องไห้จึงเอ่ย “การะเกด อย่าร้องไห้เลยนะ บอกข้าสิว่าข้าจะช่วยอะไรเจ้าได้บ้าง...เข้าใจใช่ไหม บอกข้ามาเถิดการะเกด”

เสียงร้องไห้เบาลง การะเกดเรียกชื่อเกศสุรางค์แล้วถามว่าจะแต่งงานกับคุณพี่เดชใช่หรือไม่ เกศสุรางค์ไม่ฉุกคิด ดีใจที่ได้ยินเสียงการะเกดจึงตอบว่าใช่อีกไม่นาน การะเกดร้องไห้ดังขึ้น เกศสุรางค์ตกใจรีบถามว่า ไม่ใช่สิ่งที่ตนต้องทำในร่างของเธอหรือ

“ออเจ้ารักคุณพี่เดชของข้าใช่หรือไม่” เสียงการะเกดแผ่วเบา แต่พอเกศสุรางค์ตอบว่าไม่ เธอสวน “ไม่จริง! ข้าไม่เชื่อ คนหลอกวิญญาณไม่ได้ ออเจ้ารักเขา...จะตบแต่งกับเขา ทั้งๆที่เขาเป็นของข้าไม่ใช่ของออเจ้า! ข้าจะทำ ฉันใดดี ข้าไปหาคุณพี่ไม่ได้ ข้าคิดถึงคุณพี่เหลือเกิน”

เกศสุรางค์รู้สึกผิด...หน้าห้อง ขุนศรีวิสารวาจาเงี่ยหูฟังได้ยินเสียงเกศสุรางค์ ทันใดเธอเปิดประตูผางออกมา ต่างคนต่างชะงักงัน สักครู่ท่านขุนถามว่าพูดกับใคร หญิงสาวถามกลับว่าได้ยินอย่างไร เขาบอกได้ยินเสียงเธอว่าต้องทำบางอย่างในร่างของใครคนหนึ่ง เธอนิ่งเขารุก

“ตอบพี่มาเถิดแม่การะเกด หรือออเจ้าจะให้พี่เรียกออเจ้าว่ายังไร” เกศสุรางค์เดินหนีไปยืนริมหน้าต่าง ท่านขุนไม่กล้าเข้าห้องเพราะไม่มีบ่าวอยู่ จึงได้แต่ขอให้เธอตอบ

เกศสุรางค์พยายามรวบรวมสติ เดินกลับมาประจันหน้าท่านขุน พนมมือไหว้ “วันหนึ่งคุณพี่จะรู้ทุกอย่าง ข้าสัญญาว่าจะไม่มีอะไรปิดบังคุณพี่เลยเจ้าค่ะ”

“เหตุใดข้าจึงรู้ประเดี๋ยวนี้ไม่ได้”

“เพราะข้ายังไม่พร้อมที่จะบอกใครเจ้าค่ะ”

“ออเจ้ามิได้ไว้ใจในตัวข้าเท่าที่ข้า...เชื่อใจในตัวเจ้ารึ” ท่านขุนสบตาสื่อความในใจ

ทันใดเสียงของในห้องหล่นโครมใหญ่ ทั้งสองสะดุ้งผละห่างจากกัน ท่านขุนเอื้อมมือมาดึงแขน เกศสุรางค์ห้ามแล้วดึงแขนออกปิดประตูห้องทันที...เกศสุรางค์รู้แก่ใจว่าการะเกดไม่พอใจ ได้ยินเสียงร้องไห้ปนหอบ จึงบอกแก่การะเกดว่า อย่าใช้พลังมากจะทำให้เหนื่อย ตนรู้ไม่ต้องห่วง ไม่ต้องกลัว ตนสัญญาจะไม่ทำให้เธอเสียใจ แต่แววตาของเกศสุรางค์หมองเศร้ายิ่งนัก...

เย็นวันนั้น เกศสุรางค์ยืนมองสายน้ำที่ท่าน้ำ ครุ่นคิดถึงการะเกด ดวงตาเศร้าหมอง ผินกับแย้มเห็นแล้วเป็นห่วงยิ่งนัก...ขุนศรีวิสารวาจาเดินเข้ามา ไล่ผินกับแย้มให้กลับขึ้นเรือน

เกศสุรางค์ยังยืนเศร้าไม่สนใจ ท่านขุนรู้สึกน้อยใจเอ่ยถามว่าคิดถึงใคร พอเธอไม่ตอบก็ทึกทักไปเองว่าเธอคิดถึงขุนเรือง เกศสุรางค์เหนื่อยใจประชดกลับว่าใช่ ท่านขุนขุ่นเคืองหันหลังเดินไป เกศสุรางค์ถอนใจอยากให้ขุนเรืองเป็นเรืองฤทธิ์เพื่อนตนเสียยิ่งกระไรในตอนนี้

ooooooo