บุพเพสันนิวาส

เกศสุรางค์วิตกกังวลเกาะเสาศาลาชะเง้อรอขุนศรีวิสารวาจากลับ เพราะอยากรู้ว่าออกญาโกษาธิบดีเป็นอย่างไรบ้าง ผินกับแย้มเห็นแม่นายถอนใจเฮือกๆ ก็กลุ้มไปด้วย ผินเตือน

“แม่นายจะถอนใจไปไยเจ้าคะ อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดเจ้าค่ะ”

“เออ...พี่ผินเจ๋งมาก อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด จริงสินะ... พี่ผินคิดได้ไงเนี่ย”

ผินรีบบอกว่าแม่นายเคยพูดไว้เอง เกศสุรางค์จึงนึกได้ แย้มข้องใจทำไมต้องอย่างนั้น เกศสุรางค์บอกว่าที่ที่ตนมาเขาพูดกัน สองบ่าวสบตากันอย่างรู้สึกนิดๆแล้วว่าแม่นายไม่ใช่คนเดิม

ที่ท่าน้ำเรือนออกญาโกษาธิบดี คุณหญิงนิ่มกับจันทร์วาดยืนน้ำตาซึมวิตกเป็นทุกข์ เล่าให้ขุนศรีวิสารวาจา พระวิสุทธสุนทรและขุนเรืองฟังว่าทหารวังคุมตัวออกญา โกษาธิบดีไปโดยไม่แจ้งล่วงหน้า ทั้งที่ท่านเป็นถึงอัครมหา เสนาบดี อ้างว่าเป็นพระราชโองการ

“ยากเหลือเกิน ถ้าเป็นพระราชโองการ พวกที่มาจับตัวออกญาท่านคงเป็นราชมัล สังกัดกรมตำรวจหน้า รับพระบัณฑูรมาโดยตรง” พระวิสุทธสุนทรกล่าว

ขุนเรืองสงสารจันทร์วาดจับใจ บอกจะให้เพื่อนที่กรมตำรวจหน้าสืบความ แต่คิดว่าไม่น่ามีอะไรร้ายแรง เพราะออกญาท่านเป็นเสมือนสหายของขุนหลวง... ระหว่างทุกคนกำลังเครียด หลวงสรศักดิ์มา มองทุกคนอย่างแปลกใจว่าเกิดอะไรขึ้น พอรู้ความก็รีบกลับไปรายงานพ่อ...

พระเพทราชาเชื่อว่าฟอลคอนเป็นตัวการ ให้ลูกชายกลับไปถามคุณหญิงนิ่มว่าออกญาโกษาธิบดีรับสินบนสร้างป้อมหรือไม่ คุณหญิงรีบบอกว่าไม่ใช่เงินสินบนแต่เป็นสินน้ำใจ หลวงสรศักดิ์ฟังแล้วอ่อนใจ

ด้านขุนศรีวิสารวาจากลับเรือนมาพร้อมพระวิสุทธสุนทรและขุนเรือง เล่าให้ออกญาโหราธิบดีฟังทันทีว่า ขุนหลวงรับสั่งย้ำถามถึงสามครั้งสามครา แต่ท่านลุงออกขุนเหล็กก็ปฏิเสธทุกครั้งว่าไม่ได้รับสินบน ออกญาโหราธิบดีถามว่าขุนหลวงไม่เชื่อหรือ

“ขอรับ ท่านไม่ทรงเชื่อ ม้าเร็วจากละโว้นำ พระรับสั่งมาที่ตำรวจวังให้กุมตัวท่านลุงไปทันที แล... พระราชโองการให้...โบย” น้ำเสียงขุนเรืองขาดหายไปในคอ

พระวิสุทธสุนทรขบกรามแน่น  นัยน์ตาหมองเศร้า ออกญาโหราธิบดีถามว่าโดนโบยเท่าไหร่ ขุนเรืองนิ่งไปอึดใจก่อนจะตอบว่า...ยกครึ่ง ทุกคนใจหาย

เกศสุรางค์นั่งฟังอยู่ข้างหลังขุนศรีวิสารวาจา กระซิบถามว่าคือเท่าไหร่ ท่านขุนกระซิบตอบว่า ยกหนึ่งสี่สิบที หญิงสาวปิดปากตกใจมาก

วันต่อมา พระวิสุทธสุนทรมาดูอาการพี่ชาย เห็นจันทร์วาดร้องไห้ไปใส่ยาที่รอยหวายเต็มหลังออกญาโกษาธิบดีไป คุณหญิงนิ่มนั่งจับเจ่าสีหน้าเศร้าหมอง พระวิสุทธสุนทรก้มถามพี่ชายว่าใช่ฝีมือฟอลคอนหรือไม่ ออกญาส่ายหน้าอย่าโทษเขา ไม่มี เหตุอันใด

“มันอยากเป็นใหญ่”

“ข้า...ผิด...เอง”

คุณหญิงนิ่มทนไม่ไหวต่อว่าพระวิสุทธสุนทรทำไม ไม่ช่วยพี่ชาย จันทร์วาดเสริมด้วยน้ำเสียงสะอื้นว่าพ่อเจ็บเจียนตาย...พระวิสุทธสุนทรสะเทือนใจที่พี่ชายไม่เชื่อว่าฟอลคอนร้ายกาจ

ในขณะเดียวกัน ออกญาโหราธิบดีตรวจดวงชะตาของออกญาโกษาธิบดีแล้วสลดใจ บอกแก่ลูกเมียว่า จักไม่รอดเดือนนี้ เกศสุรางค์นั่งอยู่ด้วยได้ยินยิ่งเสียใจที่ไม่อาจช่วยอะไรได้

ooooooo

และแล้วไม่ถึงเดือน ออกญาโกษาธิบดีก็ตรอมใจตาย เบอร์นาบีกับไวท์ดีใจเพราะอำนาจจะตกมาเป็นของฟอลคอน แต่เจ้าตัวกลับเสียใจน้ำตาซึม ไม่คิดจะให้ท่านถึงตาย...พอมาเคารพศพ จันทร์วาดก็นำคำสั่งเสียของพ่อ มาบอกแก่ฟอลคอนทำให้เขาถึงกับน้ำตาร่วงทันที

“คุณพ่อท่านสั่งให้บอกว่า จงตั้งใจถวายงานรับราชการในขุนหลวงให้ดีที่สุด ให้สมกับที่คุณพ่อท่านทูลไว้ว่า ท่านเป็นคนเก่งแลท่านจะเจริญรุ่งเรืองสืบไป”...