บุพเพสันนิวาส

ในงานนี้ ขุนเรืองลอบมองจันทร์วาดไม่วางตา พอเห็นนางทำปิ่นประดับผมตกก็เก็บไปคืนให้ จันทร์วาดรับมาด้วยเริ่มรู้สึกระทึกใจ เกศสุรางค์เห็นแอบหัวเราะชอบใจ...พอจะกลับเกศสุรางค์ร่ำลามารี เธอย้ำว่าให้มาเยี่ยมกันบ้าง เกศสุรางค์รับว่ามาชัวร์เพราะมีเรื่องจะคุยอีกมากมาย มารีหันไปมองขุนศรีวิสารวาจาด้วยสายตาอาลัย ฟอลคอนเห็นไม่พอใจ ดึงเธอให้มายืนเคียงข้าง

เกศสุรางค์ลองอีกครั้งทำทีไปลาขุนเรืองแล้วถามว่าได้ยินชื่อคอนสแตนติน ฟอลคอนแล้วรู้สึกอย่างไร แต่ขุนเรืองตอบอย่างไม่มีพิรุธใดๆว่าไม่รู้สึก เธอจึงยอมรับแล้วว่าเขาไม่ใช่เรืองฤทธิ์เพื่อนของเธอ ขุนศรีวิสารวาจาเห็นทั้งสองใกล้ชิดกันก็หงุดหงิดในใจ แต่เกศสุรางค์ไม่ทันสังเกต...พอกลับถึงเรือน เกศสุรางค์ถามท่านขุนว่าฟอลคอนโกรธอะไรเขา ทำเหมือนหึงหวง

“เห็น...ข้าไม่สนใจ เพราะข้าไม่เคยคิดอะไรกับเมียเขา” ท่านขุนพูดจบก็สาวเท้าเดินไป

เกศสุรางค์งงว่าเป็นอะไร ฉับพลันท่านขุนหันกลับมาทำให้เธอหยุดเกือบหน้าคว่ำ

“หากพ่อเรืองกับออกหลวงศรียศพาออเจ้ากลับเรือนตนได้ คงกระทำไปแล้วหนา น่าเสียดายแทนยิ่งนัก ที่ออเจ้ามามีเรื่องเล่าลือกับข้าเสียก่อน มิเช่นนั้นหัวกระไดเรือนคงมิแห้ง ข้าก็คงมิต้องเสียสละตัวเอง” คำพูดของขุนศรีวิสารวาจาราวกับโยนไฟเข้าไปในกองฟาง

เกศสุรางค์โกรธมากพูดใส่หน้าไม่ดังนัก

“ต่อให้ข้าต้องเป็นสาวเทื้อไม่มีใครต้องการ ก็ไม่กราบกรานขอให้ใครมาออกเรือนด้วย ไม่ต้องการให้ใครต้องมาเสียสละตัวเองทั้งๆที่ไม่เต็มใจ หากคุณพี่ไม่พอใจ ข้าจะบอกคุณป้ากับคุณลุงเองว่า เรื่องหมั้นหมายนั้น...ไม่จำเป็น”

จ้อยเห็นท่าทีเจ้านาย รีบไปเล่าให้บ่าวฟังว่า ตอนนั่งเรือนายไม่คุยกัน แต่ตอนนี้แทบตีกัน

ooooooo