ยอดรักนักรบ

“แต่ภาพของพ่อที่อยู่ในห้องไอซียูไม่ได้สติมันทำให้หนูกลัว หนูไม่เคยกลัวอะไรเท่าวันนั้น วันที่หนูนึกว่าจะไม่ได้เห็นหน้าพ่ออีกต่อไป สิ่งเดียวที่หนูคิดคือหนูจะเป็นหมอให้ได้ ไม่ว่าจะต้องเรียนหนักแค่ไหนเพื่อที่จะดูแลพ่อเพราะหนูสัญญากับตัวเองว่าหนูจะไม่ยอมยืนอยู่นอกห้องแล้วทิ้งให้คนที่หนูรักต้องนอนเจ็บอยู่คนเดียวในห้องอีกต่อไป”

“แต่พอพ่อออกจากโรงพยาบาล พ่อก็ลาออกจากราชการ หนูก็ไม่ต้องเป็นห่วงพ่ออีกแล้วนี่”

“แต่พ่อก็หาคนมาทำให้หนูต้องเป็นห่วงอีก”...

หญิงสาวนึกถึงภาพในอดีตอีกครั้ง ตอนนั้นเธอเป็นหมอแล้ว พ่อชี้ให้เธอดูนักรบว่าที่ลูกน้องคนใหม่ของท่านซึ่งมาทำกายภาพเพื่อให้กลับมาเดินได้อีกครั้งหลังบาดเจ็บจากการต่อสู้กับข้าศึก

เจอกันครั้งแรกชลดาไม่ประทับใจนักรบเท่าใดนัก เพราะเขาหัวรั้นพยายามไปนั่งรถเข็นด้วยตัวเองทั้งที่ยังยืนแทบไม่ได้ นักกายภาพจะช่วยพยุงก็ไม่ยอม ครั้นเขากระเสือกกระสนไปนั่งรถเข็นจนได้ก็ไม่ยอมให้นักกายภาพเข็นรถให้   ยืนกรานว่าตัวเองไม่ใช่คนพิการเข็นรถเองได้ แล้วเข็นรถปัดนักกายภาพล้ม บอกว่าจะเอารถซุปเปอร์คาร์คันนี้ไปซิ่ง ทำเสียงเหมือนเบิ้ลเครื่องยนต์ จากนั้นเข็นรถเข็นพุ่งเฉียดนักกายภาพออกไป

นาวินรีบเข้าไปพยุงนักกายภาพพลางขอร้องให้ชลดาตามไปดูผู้กองระห่ำจิตคนนั้นให้ที ท่านไม่อยากให้เขาบุบสลายเสียก่อน เธอรีบวิ่งตามไปทันที นักรบเห็นมีคนวิ่งไล่ก็ยิ่งสนุกเข็นรถเข็นหลบซ้ายหลบขวา ชาวบ้านด่ากันขรมก็ไม่สนใจ เธอวิ่งไล่จนเข่าอ่อนวิ่งต่อไม่ไหวหยุดหอบ เขาหันรถเข็นกลับมาหา

“อ้าว เหนื่อยแล้วเหรอจ๊ะน้อง โอโหวิ่งแป๊บเดียวหน้าเรียวเชียว ไม่ไล่ต่อแล้วเหรอ”

“ไม่...แล้ว” ชลดาแทบพูดไม่ออกเพราะความเหนื่อย นักรบมองเธออย่างพึงพอใจ

“รู้ไหมตั้งแต่เข้าโรงพยาบาลนี่ก็มีคุณนั่นแหละที่ทำให้โลกมันไม่น่าเบื่อ สงสัยคราวนี้ต้องขัดใจแม่ผมซะแล้ว” นักรบว่าแล้วเข็นรถเข็นเข้าไปใกล้ชลดา “แม่สอนว่าอย่ารับผู้หญิงแปลกหน้าขึ้นรถ แต่สำหรับคุณผมจะดื้อ มามะมาขึ้นพี่ซะดีๆน้องสาว”

ชลดาไม่เล่นด้วยวิ่งหนี นักรบเข็นรถไปดักหน้า เธอวิ่งไปอีกทางเขาก็ตามไปขวาง เธอหนีไปพลางด่าเขาไปด้วย เขาไม่สะทกสะท้านหัวเราะชอบใจ เข็นรถดักหน้าดักหลังสุดท้ายเธอเสียหลักหงายหลังลงไปนั่งบนตักเขา พยายามจะลงก็ลงไม่ได้ นักรบมีความสุขที่มีเธอนั่งบนตัก เข็นรถไปรอบๆอย่างสนุกสนานโดยมีชลดาคอยตะโกนเตือนผู้คนให้หลบไปตลอดทาง

หลังจากเล่นสนุกกันจนเหนื่อย นักรบเข็นรถเข็นที่มีชลดานั่งตักมาถึงห้องพักฟื้นตัวเอง ต้องชะงักเมื่อเจอนาวินยืนอ่านประวัติเขาอยู่ ชลดาลงจากรถเข็นฟ้องพ่อให้จัดการเขา เอาให้ตายเลยยิ่งดี

“คุณเป็นใคร” นักรบมองแขกไม่ได้รับเชิญอย่างรอคำตอบ นาวินหยิบนามบัตรบริษัทรักษาความปลอดภัยให้ เมื่อเขาเห็นยศของนาวิน พยายามลุกขึ้นทำความเคารพแต่ลุกไม่ไหว ชลดาจะเข้าไปช่วยแต่นาวินดึงแขนไว้ นักรบกัดฟันลุกขึ้นอีกครั้ง คราวนี้หล่นจากรถเข็นลงไปกองกับพื้น ชลดาถลาเข้าไปช่วย

“ช้าๆค่ะ ขาคุณยังไม่หายดี”

“ผมทำความเคารพนายทหารตรงหน้าเองไม่ได้ ไม่ต้องมาช่วยผม”

“ทำไม คุณจะต่อยฉันเหรอถ้าฉันช่วย...กลัวจัง” ชลดาทั้งเห็นใจและหมั่นไส้เขาในเวลาเดียวกัน นักรบเห็นความตั้งใจดีของเธอก็เลยยอมให้ช่วยพยุง นาวินพอใจในความใจสู้ของเขา เสนองานที่น่าสนใจให้เขาทำ...

ชลดาตื่นจากภวังค์บอกกับพ่อว่าถ้าตอนนั้นรู้ว่างานของพ่อคืออะไรเธอจะไม่มีวันยอมให้นักรบทำ นาวินรู้สึกผิดต่อลูก จะให้ขอโทษเธออย่างไรดี เธอขอแค่พ่อพาไปหาชายคนรักเธอรู้ว่าเขาต้องการเธอ

ooooooo

ยิ่งได้ใกล้ชิดกับยอดรักยิ่งทำให้เวช ฉลาม ชะลอกับหมึกและจ้อต่างบ่นด้วยความท้อแท้ไปในทำนองเดียวกันว่าเขาไม่ใช่ผู้กองที่พวกเรารู้จัก สมุทรต่อว่าทุกคนว่าแค่นี้ถอดใจกันแล้วหรือ

“อย่าลืมสิว่าตอนที่ผู้กองเรียกเรามาทดสอบเพื่อเข้าหน่วยพิเศษ เราทุกคนก็เคยถอดใจจริงไหม แล้วใครที่ไม่เคยหมดหวังกับพวกเรา ใครที่สอนบทเรียนสำคัญที่ทำให้เราฮึดสู้จนทดสอบผ่าน...ใคร”

“ผู้กองนักรบครับผม” ทุกคนตอบเป็นเสียงเดียวกัน สมุทรตัดสินใจเด็ดเดี่ยวถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องทำอะไรสักอย่างกับผู้กองของพวกเรา ครู่ต่อมา สมุทรกับลูกทีมช่วยกันจับตัวยอดรักพาลงทะเลจนน้ำถึงอก