ยอดรักนักรบ

ชลดากับยอดรักถูกพาไปที่ห้องพยาบาลของศูนย์ฝึก โดยแยกตรวจกันคนละห้องแต่อยู่ฝั่งตรงข้ามกัน เธอเปลี่ยนชุดใหม่ที่นาวินหามาให้กำลังเช็ดผมที่เปียก แต่สายตาจับจ้องไปที่ยอดรักซึ่งอยู่อีกห้อง

ยอดรักเห็นเธอมองมาก็ยิ้มหวานไปให้ เธอยิ้มตอบ นาวินโผล่พรวดมากันตรงกลางมองลูกสาวสลับกับยอดรักสีหน้าไม่พอใจ ยอดรักจ๋อยรีบปิดประตูห้อง นาวินเข้ามาในห้องลูกสาวต่อว่าลูกรู้ไม่ใช่หรือ ว่าไม่ควรมาที่นี่ เธอรู้ดีและยังรู้อีกด้วยว่านักรบก็ไม่ควรมาที่นี่เช่นกัน เนื่องจากเขายังไม่หายดียังไม่พร้อมจะรับการฝึก

“งั้นพ่อจะพูดกับลูกแบบทหารนะ ผู้กองชลดา คุณเคยเห็นฉลามพิการในทะเลไหม”

“ไม่เคยค่ะ”

“ที่ผู้กองไม่เคยเห็นก็เพราะมันต้องตายไงล่ะไม่จมน้ำตายก็เป็นอาหารของตัวอื่น ผู้กองนักรบคือฉลาม ทั้งชีวิตเขาก่อศัตรูเอาไว้มากตลอดเวลาที่เขารับใช้ประเทศชาติ แต่ตอนนี้เขาไม่เก่งเหมือนเดิม ไม่ต่างอะไรกับฉลามพิการ แล้วผู้กองว่าถ้าเรื่องนี้มันรู้ไปถึงหูศัตรู เขาจะเป็นอย่างไร” นาวินเดินไปหยุดที่ข้างห้องตรวจยอดรัก บอกว่าที่ท่านพาเขามาที่นี่หวังจะทำให้เขากลับมาเป็นสุดยอดทหารกล้าเหมือนเดิม

“แล้วถ้าเขาทำไม่ได้ล่ะพ่อ”

“แล้วฉลามพิการมันมีจุดจบยังไงล่ะลูก” พูดได้แค่นั้นนาวินก็นิ่งเงียบ พ่อลูกมองตากัน ชลดามองไปที่ประตูห้องที่กั้นเธอกับฉลามพิการคนรักของเธอทั้งเศร้าทั้งกลัว ทันใดนั้นยอดรักเปิดประตูห้องตรวจออกมาส่งยิ้มหวานหยดให้ชลดา แต่เมื่อเขาเหลือบเห็นนาวินยืนอยู่ข้างประตูก็ตกใจรีบปิดไว้อย่างเดิมแทบไม่ทัน ชลดาเห็นความใสซื่อเหมือนเด็กเก้าขวบของเขาและคิดถึงศัตรูที่เขาต้องเจอ กลัวแทนเขาน้ำตาไหล

ท่านนายพลสงสารลูกจับใจเข้ามาโอบกอดไว้ เธอซบอกพ่อร้องไห้...

ในเวลาเดียวกัน ณ บริษัทของเหิมที่หนองอียอ ส้มจี๊ดกับสี่สาวรื้อค้นจนทั่วบริษัทแต่ไม่เจออะไรเป็นเบาะแสพาไปถึงตัวยอดรักได้ ส้มจี๊ดอัดอั้นไปหมดถึงกับร้องไห้ออกมา ซิ่งสบช่องที่จะเอาเปรียบเธอ บอกพวกหางเครื่องสาวว่าเรามาค้นที่นี่นานแล้วควรจะกลับกันได้แล้ว ไว้ค่อยคิดหาทางกันอีกที สี่สาวพยักหน้าเดินออกไป ส้มจี๊ดยังร้องไห้อยู่ที่เดิม ซิ่งมองทรวดทรงองค์เอวของเธออย่างหื่นกระหาย เข้าไปกอดจากด้านหลัง

“ส้มจี๊ดอย่าเสียใจเลย ถึงพี่ยอดรักจะหายไปแต่ส้มจี๊ดยังมีพี่ซิ่งอีกทั้งคน”

“พี่ซิ่ง ส้มจี๊ดบอกพี่แล้วนะว่าอย่าทำอย่างนี้มันไม่ดี” พูดพลางส้มจี๊ดแกะมือซิ่งไปด้วย เขาไม่ยอมปล่อยจะปล้ำเธอให้ได้ ส้มจี๊ดรวบรวมกำลังทั้งหมดดิ้นจนหลุด แล้วถีบเขากระเด็น ก่อนวิ่งหนีออกจากห้อง ซิ่งวิ่งตามแต่ต้องชะงักเมื่อเจอเหิมกับสมุนถือปืนควบคุมส้มจี๊ดและสี่สาว เหิมชี้หน้าเขาอย่างเอาเรื่อง

“ไอ้ซิ่ง คนที่คิดจะแย่งชิงอีส้มจี๊ดไปจากข้า มันต้องตกนรกทั้งเป็นเหมือนไอ้ยอดรัก” เหิมว่าแล้วชกซิ่งหมัดเดียวลงไปกองกับพื้น ตามไปซ้ำสลบคาเท้า แล้วหันไปถามส้มจี๊ดเป็นครั้งสุดท้ายว่าจะยอมเป็นเมียของตนไหม เธอถุยน้ำลายใส่หน้าเหิมแทนคำตอบ เขาเช็ดหน้าจ้องตาส้มจี๊ดอย่างสุดแค้น

“สวรรค์มีทางเดินแต่อยากเดินลงนรก...เฮ้ย เอาไอ้พวกนี้ทั้งหมดไปขึ้นรถตู้ ใครร้องยิงทิ้งได้เลย”

ooooooo

ที่ห้องอาหารหรูในโรงแรมริมทะเลสัตหีบ ผจญดื่มกินอยู่กับบาริสต้าสาวที่เขาขอให้คอยสืบเฮียกวง

“เลวจริงๆเลยนายกวงคนนี้ที่สั่งให้หาผู้หญิงมาขายตัว หนูหวังว่าพี่คงไม่ได้...”

“สิ่งที่เขาทำมันไม่เกี่ยวกับผมหรอกครับ นี่สำหรับข่าวของคุณ” ผจญหยิบกล่องเครื่องประดับวางบนโต๊ะเปิดโชว์ให้เห็นสร้อยคอสวยงาม แล้วลุกขึ้นสวมให้บาริสต้า “มันสวยมากเวลาอยู่กับคุณนะ” เขาหอมแก้มเธอหนึ่งฟอดแล้ววางกุญแจห้องบนโต๊ะตรงหน้า ให้เธอขึ้นไปรอเขาที่ห้องก่อน จัดการค่าอาหารเสร็จจะตามไป เธอยิ้มให้เขาแบบพร้อมสู้ศึก แล้วหยิบกุญแจห้องเดินออกไป ผจญรอจนเธอไปพ้นแล้วหยิบมือถือมาโทร.

“ว่าไง ที่ให้ดักฟังโทรศัพท์ไปถึงไหนแล้ว... หา...แน่ใจนะว่าข่าวถูกต้อง...อืมๆดี” ผจญวางสายยิ้มเหี้ยม “หน็อยไอ้แก่ คิดจะเอาผู้กองของแกไปเคาะสนิมศูนย์สงครามพิเศษ แล้วจะช่วยได้เหรอวะ”...

ขณะที่ผจญตามสืบข่าวนักรบไม่เลิกไม่แล้ว เฮียกวงแวะมาเที่ยวคาเฟ่เจ้าประจำ หน่อยนักร้องสาวทรงโตร้องเพลงเสร็จลงจากเวทีมาหาเขาโยนสร้อยคอ เหมือนเส้นที่ผจญให้บาริสต้าสาวลงบนโต๊ะตรงหน้าบอกว่ามันเป็นของปลอมที่ขายกันเกลื่อนเมือง

“แหม มันก็ปลอมพอๆกับเธอนั่นแหละบอกเฮียสิว่าทั้งตัวเธอมันมีอะไรที่เป็นของแท้บ้างหา”