วิมานมนตรา
ตอนที่ 7
เดือนดาราอยากรู้ดวงชะตาของตนบ้าง “แล้วชาติหน้าของดิฉันเล่าเจ้าคะ”
“อาตมายังมองไม่เห็นชาติหน้าของโยมดารา”
“หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ”
แสงนิ่วหน้า อยากรู้เหมือนกัน “น้องดาราจะได้พบกับกระผมหรือไม่ขอรับ”
“ทุกคนจะได้วนเวียนมาพบกันอีกในสถานที่ต่างๆกัน จงหมั่นทำความดีกันเข้าไว้ อย่าได้อาฆาตจองเวรกัน”
คำสอนของหลวงปู่มั่นไม่ได้ทำให้เดือนดาราเปลี่ยนใจเรื่องกำจัดเมียน้อย โพล่งถามหลวงปู่
“หลวงปู่จะไม่ให้สิ่งใดกับดิฉันไว้ป้องกันตัวบ้างหรือเจ้าคะ”
“โยมดาราชะตาเข้มแข็งกว่าคนปกติ ไม่จำเป็นต้องมีสิ่งใดมาปกป้องคุ้มครอง ปรารถนาสิ่งใดมักได้ดังหวังและจะยั่งยืนตลอดไป ถ้าหากใช้เมตตาและอภัยเป็นธรรมประจำจิตจะสามารถรักษาบุญวาสนาที่ได้รับมายาวนานตลอดไป”
เดือนดาราตาพราวด้วยความตื่นเต้น หลวงปู่มั่นลอบถอนใจปลงๆก่อนยื่นน้ำมนต์ให้เสริม “เอาไปดื่มกิน แบ่งปันให้บิดามารดา ทำดีกตัญญูต่อท่านเข้าไว้ ชาติหน้าเกิดมาอาจจะได้มาพบเจอมอบสิ่งดีงามให้แก่กันอีก”
ooooooo
เสริมพยายามตัดใจจากพลอยอย่างที่หลวงปู่มั่นเคยแนะนำ กระนั้นภาพถ่ายและภาพวาดของเธอที่เขาแอบร่างไว้ระหว่างอยู่บ้านแสงก็ทำให้เขาทำใจไม่ได้
ท่านสิทธิ์กับคุณหญิงตรึงตรารออยู่แล้ว เมื่อเสริมกลับมาถึงก็เร่งเร้าให้เล่าเรื่องสถานการณ์บ้านแสง เสริมเล่าอย่างเป็นกลางโดยเฉพาะเรื่องเดือนดารากับพลอยที่บริสุทธิ์ผุดผ่องและดูแลแสงดีมากๆ
พูดพลางหยิบภาพวาดแสงกับเมียรักทั้งสองให้พ่อแม่ดู คุณหญิงตรึงตราหัวเสียมากฉีกทึ้งภาพวาดจนไม่มีชิ้นดี
เสริมตะโกนห้ามแม่ “อย่าครับคุณแม่ อย่าทำของผม!”
“ของแกที่ไหน ของไอ้พี่ชายอกตัญญูไม่รู้คุณไม่เชื่อฟังพ่อแม่ต่างหาก ดูดู๋...มันช่างทำลายวงศ์ตระกูล ไปจดทะเบียนกับนางโลม ไปเอาแม่ค้าขายขนมมาเป็นเมียน้อย ไปบอกมันเลยนะว่าอย่ามาใช้นามสกุลฉัน”
“นามสกุลคุณพ่อครับ ไม่ใช่ของคุณแม่ครับ”
จบคำยอกย้อนของลูกชายคนเล็ก คุณหญิงตรึงตราก็ยิ่งโมโห ตบหน้าเขาฉาดใหญ่
“แกย้อนแม่ อวดดีเกินไปแล้ว กล้าเอาแม่ไปเปรียบกับนังพวกนั้น หรือแกจะให้แม่ตัดขาดอีกคน”
เสริมส่ายหน้า พยายามอธิบายอย่างใจเย็น “คุณแม่ครับ ผมอยากให้คุณแม่ยอมรับความจริงว่าฐานะหรืออำนาจบารมีของคนไม่เท่าเทียมกัน แต่เรื่องความรักมันมักเท่าเทียม ทุกคนมีสิทธิ์รักใครก็ได้เพราะรักมันมาจากสำนึก มาจากหัวใจ ไม่ใช่การสร้างขึ้นมาด้วยเงินด้วยอำนาจยศถาบรรดาศักดิ์”
“หยุดนะไอ้ลูกทรพี!”
“ผมไม่ใช่ลูกทรพี ผมและพี่แสงรักเคารพเทิดทูนคุณพ่อคุณแม่เหนือสิ่งอื่นใด แต่การจะรักใครสักคนมันคนละเรื่อง มันไม่เกี่ยวกับเรื่องกตัญญู”
คุณหญิงตรึงตราเหลืออด แหวลั่น “คุณพี่คะ ดิฉันทนไม่ไหวแล้ว ทำไมลูกเราทั้งสองคนเป็นได้ถึงเพียงนี้ ตาเสริม...อย่าบอกนะว่าจะไปขุดหานางโลมบ้านโคมเขียวมาเป็นเมียอีกคน”
“คงไม่นะครับ เพราะผมเจอคนที่ผมรักแล้วครับ”
“มาจากนรกไหน”
“เมียน้อยพี่แสงครับ”
ท่านสิทธิ์กับคุณหญิงตรึงตราตะลึงมาก กระนั้นเสริมก็ไม่สนใจ ตัดสินใจสารภาพ
“ผมหลงรักคุณพลอยเมียน้อยพี่แสงตั้งแต่แรกพบที่กลางทุ่งนา เธอคือนางในฝันของผม แต่ผมไปแย่งพี่แสงไม่ได้ ผมจึงสวดภาวนาที่วัดวันก่อนว่าขอให้ผมได้พบเธอชาติหน้า”
คุณหญิงตรึงตราเป็นลมไปแล้ว ท่านสิทธิ์เห็นดังนั้นก็หมดความอดทน ทุ่มกล้องถ่ายรูปของลูกชายคนเล็กแล้วตบหน้าเขาฉาดใหญ่ ประกาศกร้าว
“แกต้องรีบแต่งงานกับหนูกานดาวดีให้เร็วที่สุด!”
เดือนดาราทำตามแผนขั้นต่อไปหลังเสริมกลับไปแล้ว ด้วยการชวนพลอยไปเก็บดอกมะลิด้วยกัน พลอยตามมาด้วยความเต็มใจและไม่ระแวงสงสัย ยิ่งเดือนดาราพูดดีด้วย ยิ่งซาบซึ้งคิดว่าตนทำทุกอย่างถูกต้องแล้ว
ท่าทางใสซื่อของพลอยทำให้แผนทุกอย่างของเดือนดาราง่ายขึ้น หลังล่อลวงอีกฝ่ายมาที่สวนมะลิหลังบ้านก็ร่วมมือกับสำลีแกล้งทำทีเหมือนว่าโดนงูฉก!
พลอยตกใจเพราะก่อนหน้านั้นเดือนดารากระโจนมาบังหน้า จึงเชื่อสนิทใจว่าเดือนดารายอมละวางความโกรธที่ตนมาเป็นเมียน้อยของแสงและยอมโดนงูฉกแทน
เดือนดาราย่ามใจที่ซื้อใจพลอยได้ แสร้งเล่นละครตบตาให้ไปตามแสงมาดูใจตน พลอยละล้าละลัง รีบฉีกเสื้อเดือนดารามามัดปากแผลแล้ววิ่งไปตามผัวที่เรือนใหญ่!
ooooooo
