วิมานมนตรา
ตอนที่ 7
“พวกฉันหรือเจ้าคะ คุณผู้หญิงหมายรวมถึงนางพลอย...”
พูดไม่ทันจบ เดือนดาราก็โพล่ง “คุณพลอย...แกต้องเรียกเขาว่าคุณพลอยทั้งต่อหน้าและลับหลัง อย่าให้บ่าวในบ้านได้ยินแกเรียกเขาว่านางพลอยเด็ดขาด!”
ooooooo
ท่าทีเปลี่ยนไปของเดือนดาราจากหน้ามือเป็นหลังมือทำให้นางเอิบไม่ไว้ใจ ต่างจากพลอยที่ไม่คิดระแวง ซาบซึ้งใจด้วยซ้ำที่เมียหลวงอย่างเดือนดารายอมรับสถานะเมียน้อยของตน
เดือนดาราไม่สนว่าใครจะสงสัยตน ปรี่ไปหาสำลีที่เรือนพัก สำลีพอใจการกระทำของเธอมากและรีบบอกว่ามนตร์ดำที่เขาใช้กับพริ้งคือยาสั่งสำหรับสะกดจิต
“ช่างเหลือเชื่อว่าลุงสะกดจิตนังพริ้งให้มันมีแรงมากมายได้ขนาดนั้น”
“ขอรับคุณผู้หญิง เพราะนังพริ้งคือมือไม้ของเราที่กระผมจะใช้ให้มันไปทำการต่างๆนานาตามต้องการขอรับ”
“มันคงโหมแรงมาก ฉันเห็นมันอ่อนเพลียเดินเซจึงให้มันไปพัก ถ้ามันใช้แรงมากเกินไปบ่อยๆมันจะตายไหมลุง”
“ไม่ตายหรอกขอรับ”
“ฉันไม่อยากให้มันตายเพราะฉันก็รักมันมากนะลุง”
“ตอนนี้มันยังไม่ถึงเวลาตายหรอกขอรับบางคนต่างหากที่อาจถึงเวลาตาย”
ใบหน้าสำลีน่ากลัวจนเดือนดารายังอดเสียวสันหลังไม่ได้ กระนั้นก็ไม่ได้เซ้าซี้เพราะเชื่อมั่นว่าอีกฝ่ายจะทำให้เธอสมหวังและไร้เสี้ยนหนามหัวใจในไม่ช้า
หลวงปู่มั่นนั่งทางในเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง พึมพำปลงๆ
“สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม ตราบใดที่ยังไม่อาจตัดกิเลสได้กรรมนั้นก็ย่อมดำเนินต่อไป วันนี้สุขพรุ่งนี้ทุกข์คละเคล้าระคนปนเปกันไปจนกว่าจะสิ้นอายุขัย อาตมาพยายามแล้ว ได้แค่ไหนก็แค่นั้นเถิดนะโยมทั้งหลาย”
แสงมองไม่เห็นสิ่งใด มัวเมากับความรักและเสน่หาที่เมียทั้งสองปรนเปรอให้ หลังจากทำงานก็ตรงกลับบ้านมาให้เมียรักทั้งสองปรนนิบัติและเอาใจ
“ขอให้ชีวิตเราสามคนมีสุขเช่นนี้ตลอดไปจนตายจากนะน้อง”
เดือนดาราลอบยิ้มเยาะ แสร้งเล่นละครตบตา ออดอ้อนออเซาะผัว
“น้องขอตายทีหลังคุณพี่นะคะ”
“เหตุใดน้องจึงต้องการเช่นนั้น”
“เพราะน้องต้องการดูแลรับใช้คุณพี่ตลอดเวลา ถ้าน้องตายก่อนน้องคงไม่อาจข่มตาหลับสนิทเพราะห่วงคุณพี่”
อ้อนจบก็หันไปถามพลอยบ้าง พลอยสบตาแสงแล้วเอ่ยเสียงหวาน
“เช่นกันกับคุณพี่ดาราค่ะ น้องขออยู่เป็นคนสุดท้ายเพื่อดูแลทุกคนค่ะ”
“ชื่นใจมาก พี่คงอยู่คนเดียวไม่ได้ถ้าไม่มีน้องทั้งสองคน”
แสงปลื้มใจกอดเมียรักทั้งสองแน่น เดือนดาราได้โอกาสแกล้งพูด
“เราสองคนขอคำมั่นสัญญาจากคุณพี่อย่างหนึ่งนะคะ...จะให้ได้ไหม”
“ให้ได้สิน้อง”
“ขอให้คุณพี่มีเพียงเราสองคนไม่มีผู้ใดอีกต่อไป น้องพลอยว่าอย่างไร”
“คุณพี่ดาราว่าอย่างไรน้องก็ว่าเช่นนั้นค่ะ”
ความรักจากเมียรักทั้งสองทำให้แสงลำพองใจ พนมมือสาบานต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์
“พี่ขอสาบานว่าจะรักและเชิดชูเมียทั้งสองของข้า
ตลอดไปและจะไม่มีหญิงใดอีกเป็นคนที่สามที่สี่”
เดือนดาราไม่เชื่อน้ำคำผัว กระนั้นก็ตีหน้านิ่งและขอตัวกลับเรือนของตน พลอยเห็นดังนั้นก็ไม่สบายใจ เสนอตัวจะกลับแทนและขอให้แสงอยู่กับเดือนดาราคืนนี้
“อย่าดีกว่าจ้ะ คุณพี่ดูแลพี่มามากแล้ว ตอนนี้ไปดูแลน้องพลอยเถิด อย่ามีใครขัดข้องเลยนะคะ...นะคะคุณพี่”
แสงชอบใจมาก ก้มตัวกระซิบข้างหูเดือนดารา
“ถึงอย่างไรพี่ก็จะไปหาน้องในคืนนี้ อย่าปิดประตูไม่ให้พี่เข้าไปหานะ”
เดือนดาราไม่พูดอะไรแต่ผละกลับเรือนเงียบๆ พลอยมองตามด้วยสีหน้ากังวลไม่หาย
“พลอยไม่สบายใจเลยค่ะ เกรงใจคุณพี่ดาราเธอมาก”
“ไม่เป็นไรดอก น้องดาราเขาเต็มใจ น้องพลอย กลับไปเรือนของน้องก่อนนะ...อีกสักครู่พี่จะตามไป”
ooooooo
เดือนดาราต้องสะกดใจอย่างมากไม่ให้อาละวาดผัว แววตาหยาดเยิ้มเต็มไปด้วยแรงปรารถนาของเขาที่มีต่อพลอยทำให้เธอแทบคลั่ง หลังลงจากเรือนใหญ่ของผัวก็ปรี่ไปหาสำลีเพื่อแผนขั้นต่อไป
“ฉันต้องใช้ความอดทนและอดกลั้นสูงมาก ฉันอยากให้ลุงทำให้นังพริ้งมันเลิกทะเลาะกับนังเอิบ”
“เพราะนังเอิบมันยังไม่ไว้ใจไม่เชื่อใจคุณผู้หญิงใช่ไหมขอรับ”
“ใช่ แต่ถ้านังพริ้งยอมลงให้มัน มันจะหลงลำพองว่าทั้งฉันและนังพริ้งยอมมัน ลุงต้องทำให้พวกมันไว้วางใจ”
“ขอรับ กระผมจะทำทุกอย่างให้พวกมันไว้วางใจ”
“ให้เป็นหน้าที่ของลุงเถิด”
พริ้งตามสาระแนทุกเรื่อง ไม่เว้นแม้แต่เรื่องที่เดือนดาราแวะเรือนพักของสำลีบ่อยๆในระยะหลัง เดือนดาราและสำลีรู้ตัวดีและจัดการร่ายมนตร์ยาสั่งให้พริ้งไปทำงานในเรือนครัวอย่างหนักเพื่อทำโทษ
แสงไม่ได้สนใจหรือรับรู้เรื่องอื่น โอบกอดพลอยด้วยความรักและหลงใหล
“พี่รักพลอยมากเหลือเกิน ชีวิตนี้พี่ไม่อาจขาดพลอยได้อีกต่อไป”
“เราอาจต้องจากกันสักวันเมื่อถึงวันตายของเรานะคะคุณพี่”
“พี่ขอตายก่อนพลอย เพราะพี่ไม่อาจทนมีชีวิตอยู่ต่อไปโดยไม่มีพลอย”
“แล้วคุณพี่จะปล่อยให้พลอยอยู่ลำพังโดยที่ไม่มีคุณพี่หรือคะ”
“พลอยรักพี่มากไหม”
“มากกว่าชีวิตของพลอยค่ะ”
“พี่ก็รักพลอยมากกว่าชีวิตของพี่”
“ถ้าวันนี้พรุ่งนี้พลอยเกิดตายไปเล่าคะ”
“พูดอะไรเหลวไหล พลอยยังสาว ยังเยาว์
จะมาด่วนตายตอนนี้ได้อย่างไร”
“หลวงปู่ท่านบอกว่าอนิจจังนั้นไม่เที่ยงนะคะ”
“ถ้าพลอยตายก่อนจริงพี่จะขอตายตาม พี่จะอดข้าวอดน้ำ พี่คงตรอมใจตายตามพลอย”
“คุณพี่พูดเช่นนี้ไม่คิดถึงคุณพี่ดาราหรือคะ”
แสงไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่กระซิบเสียงกระเส่าข้างหูพลอยแทน
