วิมานมนตรา
ตอนที่ 7
“ให้ลูกชายหรือลูกสาวกับพี่สักคนนะพลอย พี่อยากมีลูกเหลือเกิน ถ้าเรามีลูกชีวิตเราจะสุขสมบูรณ์ที่สุด”
“ค่ะ พลอยจะมีลูกให้คุณพี่”
“ขอให้ความหวังของพี่เป็นจริงด้วยเถิด”
ooooooo
เดือนดารายืนมองเรือนใหม่ของพลอย
ที่ผัวรักหายเข้าไปพักใหญ่ด้วยแววตาแค้นจัด ก่อนคว้าขวดน้ำหอมที่เขาให้พริ้งนำมาให้ไปทุบแตกกระจาย!
แสงมัวสุขสมเพราะเสน่หาของพลอยจนไม่ทันสังเกตอาการเดือนดาราที่นอนเงียบบนเตียงเมื่อเขาไปถึง “น้องดารา...หลับแล้วหรือนี่ พี่มาหาตามสัญญาแล้ว อย่าเพิ่งหลับสิ”
พูดพลางขยับไปจับมือเมียรัก แล้วก็ต้องเบิกตาโพลงเมื่อสัมผัสได้ว่ามือเธอเต็มไปด้วยคราบเลือด!
“มือของน้อง...ทำไม”
เดือนดาราหมุนตัวมองแสง แล้วมองมือตัวเองที่มีผ้าพันแผลพันไว้ลวกๆ “น้องทำขวดน้ำหอม
ที่คุณพี่ให้ตกแตก น้องเสียดายมากพยายามเอามือ
ไปกอบเศษแก้วทำให้มันเป็นรูปเดิม พยายามจะเอาน้ำหอมที่ตกมาเก็บไว้”
“โธ่...เศษแก้วจึงบาดมือน้องจนเลือดไหลซิบ มา...พี่จะทำแผลให้”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ น้องอยากให้มันหายเอง น้องอยากเก็บน้ำหอมของคุณพี่ที่ติดมือน้องเอาไว้อย่างนี้”
แสงฟังแล้วนิ่วหน้า แอบกลัวใจเมียรักที่ท่าทางไม่กลัวเลือดเหมือนผู้หญิงคนอื่น
“มันน่ากลัว แผลอาจมีเชื้อโรค”
“น้ำหอมมันทั้งหอมทั้งสะอาด ไม่เป็นไรหรอกค่ะ”
“พรุ่งนี้พี่จะไปสั่งซื้อน้ำหอมฝรั่งมาให้น้องใหม่”
“ให้น้องพลอยด้วยนะคะ”
“ของเขายังมีอยู่”
“คุณพี่ต้องยุติธรรมกับเราสองคนเสมอกันนะคะ”
“น้องดารา...น้องช่างมีจิตใจดีงามเหลือเกิน”
เดือนดาราแสร้งยิ้มเศร้า บีบน้ำตาเรียกความสงสาร “ความรักค่ะ ความรักทำให้น้องเป็นเช่นนี้ น้องยินดีและเต็มใจทำทุกอย่างให้ครอบครัวของเราสงบสุข ให้คุณพี่สบายใจ”
แสงปลื้มมาก จูบแก้มเมียรัก “ขอบใจน้องมาก พี่มีความสุขที่สุดอย่างที่พี่ไม่เคยคิดว่าพี่จะได้รับ”
“คุณพี่จะมีความสุขมากกว่านี้ สุขที่สมบูรณ์ถ้าคุณพี่มีลูกกับน้องพลอย”
“น้องไม่เสียใจนะถ้าพลอยจะมีลูกกับพี่”
“ความสุขของคุณพี่คือความสุขของน้อง น้องจะรักคุณพี่จนกว่าชีวิตจะหาไม่ รักตลอดไปทุกชาติภพแม้ว่าคุณพี่อาจไม่ได้คิดเช่นเดียวกับน้อง”
“พี่คิดเช่นเดียวกับน้อง เราจะรักกันตลอดไปทุกชาติภพ นอนเถิดนะคนดีของพี่”
ooooooo
พลอยหลับสนิทด้วยความสุขสมเพราะ
ผัวรักผัวหลง พลันต้องสะดุ้งตื่นเพราะผีดาวเรืองมาเข้าฝัน!
“อย่ามัวเมากับความรักจนลืมตาย”
ผีดาวเรืองมาเตือนด้วยความหวังดี แต่พลอยไม่รู้จักและตกใจมากเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นผี
“ก็ผีน่ะสิ แต่ข้าไม่ได้มาหลอก ข้ามาบอกมาเตือน”
“มาเตือนอะไร ไปที่ชอบที่ชอบเถิดนะ จะทำบุญไปให้”
“ขอบใจ เชื่อข้าเถิด...ไปจากที่นี่ซะ”
“ทำไมต้องไป”
“บอกให้ไปก็ไปเถิด ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ควรอยู่”
“ขอบใจที่มาบอก พอทำบุญให้แล้วไปผุด
ไปเกิดเถิดนะ”
“ยังไม่ไปผุดไปเกิดที่ไหน ยังไม่ถึงเวลาไปเกิด คนที่ต้องไปคือเอ็ง จำไว้...ไปจากที่นี่ซะ!”
พลอยสะดุ้งตื่นจากฝันร้ายหลังจากนั้น เสียงร้องไห้กระซิกๆยังลอยมาตามลมเหมือนกับว่าผีตนนั้นไม่ได้ไปไหน พลอยถอนใจเบาๆ พนมมืออธิษฐาน
“ไม่ว่าฉันจะฝันเอาเองหรือว่าเธอคงมีตัวตนจริงๆและน่าจะตายไปแล้ว ฉันจะไปทำบุญให้เธอเพื่อให้เธอไปที่ชอบๆ ไปผุดไปเกิดเสีย”
นางเอิบรู้เรื่องฝันของพลอยเช้าวันต่อมา จึงเล่าว่าผีดาวเรืองคือหลานสาวที่ตายอย่างอนาถเพราะพลัดตกจากหน้าต่างเรือนใหญ่ของแสง พลอยสังเวชใจมาก แต่ไม่นานก็ลืมเพราะเดือนดาราแวะมาช่วยทำอาหารถึงเรือนครัว
พริ้งก็มาช่วยงานครัวด้วย ท่าทางขยันขันแข็งจนบ่าวไพร่คนอื่นอดแปลกใจไม่ได้ โดยเฉพาะ
นางเอิบที่มองมาอย่างไม่ไว้ใจ กลัวเดือนดารากับพริ้งจะวางแผนคิดทำร้ายพลอยทีเผลอ
เดือนดาราไม่ยี่หระแววตาไม่ไว้ใจของนางเอิบ เดินหน้าตามแผนของสำลี ทั้งสะกดจิตพริ้งให้ช่วยงานนางเอิบและทำทีเป็นรักใคร่ในตัวพลอยราวกับเป็นน้องสาวแท้ๆ
แสงมีความสุขมาก ปรารภจะสร้างสนามแบดมินตันให้สองเมียรักได้ออกกำลังกายร่วมกับตน พลอยกระดากเพราะไม่เคย ต่างจากเดือนดารา
ที่ตื่นเต้นจะได้ทำตัวทันสมัยเหมือนคนอื่นๆ
นางเอิบเห็นว่าเหตุการณ์สงบจึงขอลาแสงไปหาคุณหญิงตรึงตราเพื่อรายงานสถานการณ์ในบ้านแสง โดยเฉพาะเรื่องเดือนดาราที่ตกกระป๋องเพราะแสงมีพลอยเป็นเมียอีกคน
เสริมรับฟังทุกอย่างด้วยท่าทีสงบ กระนั้นก็อดแดกดันพี่ชายคนเดียวไม่ได้ที่บริหารเสน่ห์ตัวเองได้ดีจนมีเมียถึงสองคน คุณหญิงตรึงตราไม่ปลื้ม
ไปด้วย แม้สถานะของเดือนดาราจะไม่เหมือนเดิมแต่ก็ยังไม่พอใจที่ลูกชายคนโตคว้าแม่ค้าขายขนมแถมเป็นกำพร้าอย่างพลอยมาเป็นเมียน้อย
นางเอิบพยายามพูดถึงความดีของพลอยแต่คุณหญิงตรึงตราก็ปักใจแล้วว่าผู้หญิงไม่มีชาติตระกูลเป็นคนไม่ดี เลยคิดจะส่งเสริมไปจัดการ แต่นางเอิบก็ดับฝันนั้นด้วยการบอกว่าแสงจดทะเบียนกับ
เดือนดาราแล้ว
คุณหญิงตรึงตราตีโพยตีพายจนท่านสิทธิ์
ผู้เป็นสามีทนไม่ไหวส่งเสริมไปดูลาดเลาที่บ้านแสง เสริมไม่มีทางเลือกต้องยอมทำตามสั่ง ก่อนจะกลับมาเข้าพิธีแต่งงานกับกานดาวดีตามความต้องการของพ่อแม่
ooooooo
นอกจากส่งพริ้งไปทำงานหนักในครัวเพื่อซื้อใจบ่าวไพร่ในบ้านโดยเฉพาะนางเอิบ เดือนดารายังหาทางตะล่อมถอดแหวนของหลวงปู่มั่นจากนิ้วของพลอย
พลอยไม่ได้ระแวงในตัวเดือนดารา ยอมให้
อีกฝ่ายจับมือดูแหวนแต่โดยดี
