วิมานมนตรา
ตอนที่ 7
“อาตมาบอกไม่ได้ เอาเป็นว่าหมั่นทำดีเข้าไว้ กรรมมันลบล้างไม่ได้ แต่ถ้าไม่ทำกรรมเพิ่มมันจะหมดไปเอง จงทำดีไว้เตรียมรับกรรมดีในภายภาคหน้าเถิด อาตมาบอกได้เพียงเท่านี้”
สีหน้าพลอยยังไม่คลายกังวล หลวงปู่มั่นต้องปลอบและเตือนสติ “ทุกอย่างล้วนแต่ถูกลิขิตมาแล้วทั้งสิ้น ไม่อาจเปลี่ยนลิขิตได้ ถ้าจะเปรียบก็ดังเช่นคนเราเกิดมาแล้วต้องตายไม่อาจฝืนความตายได้”
พลอยเครียดมาก ขยับตัวกระซิบบอกผัว
“คุณพี่เจ้าคะ พลอยกลัวเจ้าค่ะ”
“ไม่เป็นไร ทำความดีดังที่หลวงปู่บอกไว้ให้มากๆ เอ้อ...หลวงปู่ขอรับ...แล้วชะตาของกระผมเล่าขอรับ”
หลวงปู่มั่นมองแสงอย่างมีเมตตา “โยมแสงมีดวงชะตาแข็งมาก ดวงนี้มิอาจมีผู้ใดมาข่มเหงได้”
“อย่างนั้นหรือขอรับ ถ้าเช่นนั้นดวงชะตาของกระผมสามารถช่วยปกป้องดวงชะตาของพลอยได้ไหมขอรับ”
“ฟังให้จบแล้วไปพิจารณาเอาเองเถิด ความสุขของโยมแสงก็เช่นเดียวกับโยมพลอย แม้จะดีงามเพียงใดแต่ก็มีสุขบนทุกข์ของผู้อื่นร่วมกันจึงไม่อาจเกื้อหนุนกันได้”
พลอยหน้าเจื่อน “แล้วไม่มีทางใดแก้ได้เลยหรือเจ้าคะ”
“จงช่วยกันเร่งสร้างบุญกุศลเอาไว้ในชาตินี้ ทำดีไปเรื่อยๆ แม้ไม่มีผลชาตินี้ก็จะไปมีผลในชาติหน้า แหวนที่ให้จงใส่ตลอดเวลา ผ้ายันต์นี้รีบเอาไปปิดเสากลางเรือน น้ำมนต์เอาไปดื่มกินให้เป็นสิริมงคล”
แสงกับพลอยรับน้ำมนต์และขอตัวกลับหลังจากนั้น หลวงปู่มั่นมองตามแล้วพึมพำไล่หลัง
“แม้แต่ลิขิตชีวิตของอาตมาเองยังไม่อาจเปลี่ยนได้...”
ooooooo
สำลีเฝ้ามองเสริมน้องชายของแสงจากมุมไกลๆ อดสนใจไม่ได้เพราะความมีสง่าราศีของอีกฝ่าย
“ชายผู้นี้หน่วยก้านดีแท้ๆ หนักแน่นมั่นคงไม่อ่อนไหว หญิงใดได้ครอบครองชายเช่นนี้ย่อมมีแต่สุขทุกเวลา”
เดือนดาราก็คิดเช่นนั้น แต่ไม่ทันได้พูดอะไรกับเขามากมาย แสงก็พาพลอยกลับจากวัดเสียก่อน
การเจอหน้าพลอยอีกครั้งในฐานะเมียน้อยของพี่ชายทำให้เสริมอึดอัดใจมาก แม้จะพร่ำบอกตัวเองให้ตัดใจแต่เมื่อเห็นหน้าเธออีกครั้งก็ร่ำๆจะตัดใจไม่ได้
เดือนดาราแอบสังเกตแววตาที่เสริมมีต่อพลอยเงียบๆ มั่นใจว่ามีประกายพึงพอใจบางอย่างแต่ไม่กระโตกกระตากเพราะอยากรอดูท่าทีให้มากกว่านี้
แสงไม่ได้สนใจท่าทางของใครเลย มัวดีใจที่น้องชายคนเดียวมาเยี่ยมถึงเรือน เสริมก็ไม่อยากทำให้พี่ชายลำบากใจ อาสาจะวาดภาพพี่ชายกับเมียรักทั้งสองให้เป็นของขวัญระหว่างพักที่นี่
เสริมรอจนได้อยู่ลำพังกับพี่ชายจึงแกล้งเย้า “ขอจับมือหน่อย...ในฐานะที่สามารถปกครองเมียสองคน ใช้ชีวิตแบบสามคนผัวเมียอย่างไร้ปัญหา ทำได้ไง...แนะนำผมบ้าง”
“นายหาเองเป็น ไม่ต้องแนะนำหรอก เรื่องน้องกานดาวดีไปถึงไหนแล้ว”
“ผมบอกคุณแม่ไปแล้วว่าผมจะแต่งงานกับเธอ คุณแม่หายป่วยทันที”
“นายช่างเป็นคนดี เสียสละ นายเข้มแข็งกว่าพี่ พี่มันแย่ ทั้งที่ตั้งใจจะมีเมียคนเดียว แต่พี่พบพลอยพี่อดใจไม่ไหวจริงๆ พี่รักสองคนนี้ที่สุดและจะไม่มีใครอีก”
“เธอสองคนปรองดองกันดีมาก แถมสวยงามหยดย้อยไปคนละแบบ เดือนดาราสวยเย้ายวน พลอยสวยหวาน”
“เดือนดาราเธอค่อนข้างดุและเอาเรื่อง พลอยเธอค่อนข้างอ่อนแอไม่สู้คน แต่มาตอนนี้เดือนดาราสงบลงแล้ว เธอบอกว่าเพราะรักพี่มากเธอจึงยอมสงบ”
“พี่แสงนี่ช่างปรีชาสามารถ ผมอยากเอาอย่างจริงๆ”
แสงยิ้มเจื่อน ไม่ปลื้มใจคำยกยอของน้องชายนัก พลันก็คิดได้ว่ามีเรื่องสำคัญของเดือนดาราต้องบอก
“พี่จะบอกนายว่าเดือนดาราเธออยู่ที่บ้านโคมเขียวจริง แต่เธอโดนป้าแท้ๆหลอกขาย”
“เธอยังไม่ได้ขายตัวงั้นหรือ”
“แต่ทุกคนไม่มีใครเชื่อ พี่ก็สงสารเธอเรื่องนี้นะ นี่น่าจะเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอมีปมด้อยและก้าวร้าวในบางครั้ง”
“น่าเห็นใจเธอ ผมจะไปบอกคุณพ่อคุณแม่เรื่องนี้”
“ป่วยการ ท่านไม่เข้าใจหรอก ช่างมันเถิด...ฝากนายไปกราบท่านแทนพี่ด้วย”
เสริมพยักหน้า เสเปลี่ยนเรื่องให้พี่ชายสบายใจ
“ผมจะเริ่มวาดรูปพี่แสงกับคุณสองคนนั่นไปเรื่อยๆ คงเป็นภาพที่สวยงามมาก”
“ยามบ่ายหลังพี่กลับจากทำงานเรามาเล่นแบดมินตันด้วยกัน ครบคู่พอดีสี่คน”
“เราคุยกันนานพอควรแล้ว พี่แสงไปหาสองสาวนั่นเถิด คืนนี้เวรใครหนอ หรือว่าทุกวันพี่ไปหาทั้งสองคนเลย”
คำพูดหยอกเย้าของน้องชายทำให้แสงขำไม่ออก กระนั้นก็ทำตลกกลบเกลื่อน
“พี่จะนอนกับนาย สมัยเด็กๆเรานอนห้องเดียวกัน นายกลัวผี พี่ไม่กลัว”
ooooooo
เสริมใช้เวลากับครอบครัวแสงหลายวัน ร่วมกิจกรรมทั้งตีแบดมินตันและวาดภาพของทั้งสามจนเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง กระทั่งวันกลับจึงแวะไปกราบหลวงปู่มั่นพร้อมครอบครัวแสง
“กระผมอยากมาขอให้หลวงปู่ทำนายดวงชะตาให้กระผมบ้างขอรับ”
หลวงปู่มั่นดูวันเดือนปีเกิดของเสริมแล้วยิ้มบางๆ “เป็นดวงชะตาที่ราบรื่นมากๆ ราบรื่นจนภพหน้า แม้มีอุปสรรคขวากหนามก็สามารถฟันฝ่าไปได้ ดวงชะตาเข้มแข็งเพิ่มขึ้นทุกชาติ”
แสงอดถามแทนน้องชายไม่ได้ “คู่ครองของเขาเล่าขอรับ”
“คู่ครองในชาตินี้พบแล้วนะแต่ไม่มีวาสนาต่อกัน แต่จะได้พบเจอและเกื้อหนุนกันในชาติหน้า”
“จริงหรือขอรับ กระผมได้พบเธอแล้วใช่ไหมขอรับ”
“พบแล้วแต่แคล้วคลาด แต่ที่สุดชาติหน้าก็พบกันอีกจนได้”
