วิมานมนตรา
ตอนที่ 10
“น้ำมนต์ไม่ต้องรับจากพระหรือ”
“ของพระจะมาหักล้างทุกสิ่งทุกอย่างที่กระผมทำมาให้คุณผู้หญิงขอรับ”
“เข้าใจแล้ว ขอบใจมาก”
“แจกให้ทั่วถึงกัน ให้พวกมันดื่มกินแล้วก็ประพรมนะขอรับ”
หลังเสร็จงานทำบุญให้แสงกับพลอย เดือนดาราก็แจกน้ำมนต์ของสำลีพร้อมเหล้าฝรั่งอย่างดีของแสง หลอกล่อให้พวกบ่าวไพร่เมาตามที่สำลีบอก นายเมฆชอบใจกว่าใครและถือโอกาสบอกเรื่องที่ตนจะอยู่รับใช้ต่อ
เดือนดาราชอบใจมากที่นายเมฆจะอยู่รับใช้ต่อ กระนั้นก็ไม่ได้แสดงท่าทีอันใดนอกจากแวะหาสำลีที่เรือนพักเพราะเป็นกังวลเรื่องที่วิญญาณแสงไม่ยอมพูดกับเธอ
สำลีไม่ยี่หระเรื่องแสงนัก วุ่นวายเตรียมพิธีบูชายัญด้วยเลือดเพื่อชีวิตอมตะ หลังจากเดือนดาราหลอกล่อให้บรรดาบ่าวไพร่รวมทั้งนางเอิบกินน้ำมนต์ของสำลีจนตายแล้วจึงรีบนำร่างทั้งหมดมาทำพิธี
นอกจากวิญญาณของแสงและบรรดาบ่าวไพร่ที่สำลีกับเดือนดาราจะเก็บไว้ พริ้งก็เป็นอีกคนที่ถูกหลอกล่อให้กินยาพิษจนกระอักออกมาเป็นเลือด
พริ้งแค้นมาก โพล่งด่า “คุณผู้หญิงฆ่าพริ้งทำไม คนใจร้าย!”
“ฉันจะเอาแกไปอยู่กับฉันตลอดไปอย่างไรเล่า”
“กูจะตามราวีมึงทุกชาติภพ นังคนใจร้าย เสียแรงที่กูภักดี กูภักดีคนผิด!”
ขาดคำพริ้งก็ตายอย่างน่าอนาถ สำลีเร่งทำพิธีเอาเลือดบ่าวไพร่ทั้งหมดรวมทั้งนางเอิบให้เดือนดารากินเพื่อชีวิตเป็นอมตะ เดือนดารากลั้นใจดื่มก่อนเอ่ยถามหมอผีชราถึงอนาคตข้างหน้า
“เราจะไปจากที่นี่ ไปพร้อมสมบัติมากมายมหาศาลพวกนี้ขอรับ”
“ฉันไม่รู้อะไรเลยสำหรับชีวิตนอกเรือนนี้”
“กระผมจะทำให้คุณผู้หญิงเรียนรู้เองขอรับ”
“เอาคุณพี่ไปด้วยทุกหนทุกแห่ง คุยกับเขาได้ทุกวันคืน”
“แน่นอนขอรับ”
ooooooo
เดือนดาราทำตามที่สำลีแนะนำ ขนสมบัติมากมายของแสงย้ายไปอยู่ทางเหนือ วันเวลาผ่านไปหลายสิบปี อดีตนางโลมกลายเป็นคุณหญิงเดือนดาราเจ้าของไร่เดือนดาราในเชียงราย
สำลีรอคอยเวลาทำให้ความปรารถนาของเดือนดาราเป็นจริงคือได้อยู่กับแสงตลอดไป เมื่อถึงเวลาจึงพาเดือนดาราไปทำบุญที่โรงพยาบาลและรับเด็กหญิงกำพร้าสามคนมาเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรม เพราะดวงชะตาของเด็กหญิงทั้งสามคนจะทำให้ความหวังของเดือนดาราเป็นจริง
เด็กสาวทั้งสามได้แก่ วริศรา มารตีและพัชรี มีอายุไล่เลี่ยกันตามลำดับ เดือนดาราคงรักเด็กทั้งสามและไม่คิดอะไรมากหากทั้งสามคนจะไม่เติบโตมาหน้าตาเหมือนใครบางคนที่เธอแสนชัง
“ลุงสำลี! ฉันเกลียดหน้าเด็กพวกนี้ ทำไมฉันเห็นหน้ามันไปคล้ายนังพลอย นังดาวเรือง นังชื่น ไปได้”
สำลีส่ายหน้าหน่ายๆ “แต่ชะตาของเด็กสามคนนี้จะช่วยคุณหญิงได้นะขอรับ”
“ฉันจะส่งพวกมันไปเรียนประจำเมืองนอกดีไหม จะได้ไปให้พ้นๆหน้าฉัน”
“ดีขอรับ ถ้าจะทำให้คุณหญิงสบายใจ”
“ฉันจะส่งไปจนกว่าจะจบ ให้วริศราคนโต จบไฮสกูลแล้วค่อยกลับมา”
เดือนดาราทำจริงๆ ส่งลูกสาวบุญธรรมทั้งสามไปเมืองนอกในเวลาต่อมา
“แม่จะไม่ให้พวกหนูกลับจนกว่าวริศราจะเรียนจบไฮสกูล อยู่กันให้ได้ ถึงที่นั่นจะมีคนมารับไปเข้าโรงเรียนประจำ แล้วไม่ต้องส่งรูปมาให้แม่ แม่จะรอเซอร์ไพรส์ตอนพวกหนูกลับมา”
เด็กหญิงทั้งสามรับปากอย่างเชื่อฟัง สำลีเสียอีกข้องใจการกระทำของเจ้านายสาว เดือนดาราไม่ยี่หระ เธอไม่อยากเห็นหน้าทั้งสามให้เสียดแทงใจและอยากใช้เวลากับผีแสงมากกว่า เพราะจนป่านนี้เขาก็ยังไม่ยอมพูดกับเธอสักคำ
ooooooo
