ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

วิมานมนตรา

SHARE

คำอธิษฐานของพลอยได้ผล วิญญาณหลวงปู่มั่นส่งแมวสีขาวมาช่วยทำให้หม้อกักวิญญาณแตก!

วิญญาณของพลอยได้รับอิสระ เดือนดาราเดือดดาลมากตะโกนอาฆาตแมวสีขาว

“ไอ้แมวบ้า! แกมาทำลายหม้อวิญญาณของฉัน แกตายซะเถอะ!”

เสียงเอะอะบนเรือนเจ้านายสาวทำให้พริ้งรีบไปดู เห็นหม้อคุ้นตาแตกก็อุทานลั่น

“ว้าย! หม้อผีแตก”

เดือนดาราหันขวับ หูผึ่ง “แกว่าอะไรนะนังพริ้ง”

“เอ้อ...คือว่าพริ้งเคยเห็นหม้อดินแบบนี้มีเสียงผีร้องไห้อยู่ในหม้อเจ้าค่ะ”

“แกเห็นที่ไหน”

“ในห้องลุงสำลีเจ้าค่ะ”

ขาดคำเดือนดาราก็ตบหน้าสาวใช้คนสนิทฉาดใหญ่ พริ้งตะลึงมาก โพล่งถาม

“ว้าย! ตบหน้าพริ้งทำไมเจ้าคะ พริ้งทำอะไรผิดเจ้าคะ”

“สาระแนเป็นที่สุด เก็บกวาดให้หมด!”

เดือนดาราไม่ได้อธิบายอะไรเพราะกลัวความลับแตก ได้แต่ปล่อยพริ้งไว้กับความสงสัยที่นับวันจะมากขึ้น วิญญาณของพลอยเห็นดังนั้นก็ลอยหนีจากเรือนเดือนดาราไปจนเจอผีผมยาว

ผีดาวเรืองนั่นเองที่ปรากฏตัวให้เห็นและชวนผีพลอยมานั่งบนต้นไม้ใหญ่ด้วยกัน

ผีพลอยจำหน้าผีผมยาวได้ “เธอนี่เอง”

“ดาวเรืองเจ้าค่ะ”

“เธอชอบมาหลอกหลอนฉัน”

“มาเตือนเจ้าค่ะ ฉันพยายามบอกให้คุณไปจากที่นี่ มันอันตรายแต่ไม่มีใครฟัง ทุกคนจึงตายกันหมด”

“ฉันอยากไปหาสามีของฉัน”

“รีบไปเถิด ระวังตัวด้วย ฉันจะไปเฝ้าห่างๆ เพื่อเตือนภัยคุณ”

ooooooo

เดือนดาราร้อนใจปรี่ไปหาสำลีถึงเรือนพักให้จับผีพลอยกลับมา พริ้งตามสาระแนเหมือนเคยและคิดเป็นตุเป็นตะว่าเจ้านายสาวเปลี่ยนใจจากแสงไปรักสำลี

ผีพลอยผละจากผีดาวเรืองได้ก็ลอยไปหาผัวในเรือนตัวเอง ก้มกราบแทบเท้าเขาทั้งน้ำตา

“คุณพี่ขา พลอยมากราบลา”

แสงหลับใหล ได้ยินเสียงพลอยแว่วๆก็ลืมตาโพลง

“พลอย...พลอยใช่ไหม พลอยมาหาพี่”

“พลอยอยู่นี่ค่ะ”

ผีพลอยปรากฏตัวให้เห็น แสงดีใจมากโถมตัวกอดเมียน้อยสุดที่รัก

“พลอยบุญน้อยค่ะจึงอยู่รับใช้คุณพี่ได้ไม่นาน”

“นานตลอดไปเลยแหละ เราจะไม่พรากจากกัน”

“พลอยตายแล้วค่ะ เราอยู่ด้วยกันไม่ได้ค่ะ พลอยมากราบลาครั้งสุดท้ายค่ะ”

“ไม่นะ...อย่าทิ้งพี่ไป ไม่มีครั้งสุดท้าย...มีแต่ตลอดไป”

แสงอาลัยเมียน้อยสุดที่รักมาก ตัดสินใจจะตายตาม ไม่รู้เลยว่าเวลาเดียวกันนั้นเองเดือนดารากับสำลีทำพิธีจับผีพลอยกลับไปขัง สำลีเอ่ยกับเจ้านายสาวอย่างมั่นใจ

“มันหนีไปไม่พ้นหรอกขอรับ”

“ฉันกลัวมันนะ กลัวมันมาล้างแค้น”

“ไม่ต้องกลัวขอรับ มันไม่อาจมาทำร้ายคุณผู้หญิงได้แม้แต่เฉียดกรายเข้ามาใกล้”

“แล้ววิญญาณของมันล่ะ”

“กระผมจะไปจับมันขอรับ คุณผู้หญิงกลับไปนอนให้สบายเถิดขอรับ”

“ฉันต้องการทำลายผ้าคลุมไหล่ของมัน คุณพี่เอาแต่กอดผ้านั่นปานประหนึ่งว่านั่นคือนังพลอย”

“เราจะทำลายมันขอรับ”

ผีพลอยกอดลาผัวจนเห็นว่าถึงเวลาจึงบอกลาเป็นครั้งสุดท้าย แต่แสงไม่ยอมกอดรัดเธอแน่น

“ไม่นะ! อย่าทิ้งพี่ไป หรือว่าพลอยสิ้นรักพี่แล้ว”

“มิได้ค่ะ แต่นี่คือเวลาที่พลอยต้องไปที่ใหม่ คุณพี่อย่าลืมสิคะว่าคุณพี่ยังมีคุณพี่ดารา เธอรักคุณพี่มากนะคะ”

แสงไม่แยแสความเป็นไปของเดือนดาราเลย ยืนกรานจะตายตามพลอยให้ได้ ผีดาวเรืองสำเหนียกได้ถึงอันตรายจากสำลี รีบปรากฏตัวเพื่อตามผีพลอยกลับ

“ดาวเรืองมากราบคุณท่านแล้วมาพาคุณพลอยไปเจ้าค่ะ”

“ไม่ได้ เราจะอยู่ด้วยกัน!”

ผีพลอยเห็นท่าไม่ดี พยายามเกลี้ยกล่อมผัว

“วิญญาณจะอยู่กับคนไม่ได้ค่ะ”

แสงส่ายหน้าไม่ยอมท่าเดียว ผีดาวเรืองช่วยพูดอีกแรง

“ฟังนะเจ้าคะคุณท่าน...มีคนใจร้ายมันกำลังจะมาเอาวิญญาณคุณพลอยไปกักขังเจ้าค่ะ คุณพลอย... เราต้องไปแล้ว มิฉะนั้นวิญญาณจะถูกขังตลอดไป!”

ooooooo

ผีดาวเรืองพาผีพลอยออกจากเรือนแล้ว ทิ้งไว้เพียงผ้าคลุมไหล่ผืนสวยให้แสงดูต่างหน้า สำลีดักรออยู่แล้วพร้อมหม้อกักวิญญาณ สวดบริกรรมเรียกผีพลอยมาขัง

“อย่าขัดขืน กลับมาอยู่ในที่ที่จัดไว้ให้ซะดีๆ คุณพลอยคนสวย”

“โธ่...ตายไปแล้วยังพยายามกักขังเข่นฆ่าวิญญาณกันอีกหรือ”

ผีพลอยโอดขอความเห็นใจ ผีดาวเรืองสะเทือนใจมาก พร่ำเพ้อถึงชะตากรรมของตน

“ที่นี่การเข่นฆ่ามันเกิดขึ้นมานานแล้ว และฉันคือคนแรกและมันจะไม่มีวันจบสิ้น!”

สำลีเห็นผีดาวเรืองมายุ่งก็โพล่งลั่น

“บอกให้มานี่! มาอยู่ในนี้! นังผีผมยาวด้วย เอ็งวุ่นวายดีนัก เอ็งไปอยู่กับคุณพลอยเสียเถิด”

ผีพลอยท่าทางจะเพลี่ยงพล้ำกระนั้นก็ไม่หยุดอ้อนวอน

“ปล่อยพวกเราไปเถิด อย่าได้อาฆาตจองเวรให้เกิดบาปติดตัวไปเลยลุงสำลี”

สำลีไม่สนใจ ผีดาวเรืองโกรธแทน โพล่งบอกผีพลอย “ป่วยการไปขอร้องคนบาปอย่างนี้ นับวันการเข่นฆ่ามากขึ้นเท่าไหร่มันจะเป็นการเพิ่มความมั่นใจในอำนาจของนางคนใจร้ายกับไอ้เฒ่าอำมหิตนี่”

สองผีสาวหนีสุดกำลังแต่ก็อ่อนแรงเต็มที สำลีตะโกนเรียก

“อยากเจ็บปวดทรมานทั้งที่ตายไปแล้วใช่ไหม จงหยุดหนีแล้วกลับมา!”

ฤทธิ์มนตร์ดำทำให้ผ้าคลุมไหล่ของพลอยหลุดลอยจากเรือน แสงพยายามไล่ตะครุบแต่ไม่มีแรงจะตาม เดือนดาราเห็นผ้าผืนนั้นก็คว้าไว้จะเผาทิ้ง แต่ผีพลอยเข้ามาขวาง

“คุณพี่ขา...เอาผ้าของพลอยไปให้คุณพี่แสงด้วยนะคะ”

“ฉันจะเอามันไปเผาทำลาย คุณพี่จะได้ไม่มีสิ่งใดให้อาวรณ์ถึงแก”

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

มายาเสน่หา EP.8 คีย์ ขอร้องให้ ตุลยา ที่มีสัมผัสพิเศษช่วยให้ได้คุยกับมน

มายาเสน่หา EP.8 คีย์ ขอร้องให้ ตุลยา ที่มีสัมผัสพิเศษช่วยให้ได้คุยกับมน
15 เม.ย. 2564

06:10 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพฤหัสที่ 15 เมษายน 2564 เวลา 14:05 น.