วิมานมนตรา
ตอนที่ 10
“หยุดกัดกันเหมือนหมาแย่งข้าวกันกินเดี๋ยวนี้นะ!”
สองคนชะงัก เดือนดาราได้ยินทุกอย่างแต่ทำไม่รู้ไม่ชี้
“แค่นี้ที่นี่ยังทุกข์ใจกันไม่พอหรืออย่างไร แทนที่จะสามัคคีปรองดองเอาใจช่วยให้คุณท่านสบายใจหายป่วยกลับมาเข่นฆ่ากันเอง”
“เพราะนังพริ้งมันแอบขโมยผ้าคลุมไหล่คุณพลอยมาเผา”
เดือนดารารับมุกทันที “นังพริ้ง...แกทำเช่นนั้นหรือ ถ้าแกทำฉันจะไล่แกออก”
“พริ้งไม่รู้ไม่เห็นเจ้าค่ะ นังแก่บ้ามาใส่ร้ายพริ้งเจ้าค่ะ”
“แต่เอ็งมายืนตรงนี้ ถือเศษผ้านี่ไว้กับมือ ถ้าไม่ใช่เอ็งแล้วหมาที่ไหนมาเผา”
“หมานรกมั้งมาเผา เชอะ! ปากเสีย แก่แล้วไม่เจียมกะลาหัวที่มันไม่มีเหลือแล้ว”
พริ้งตอกไม่ไว้หน้า พลันก็หน้าซีดเมื่อเห็นนางเอิบไม่มีเงาหัว!
เดือนดาราไม่ทันสังเกตอาการพริ้ง คว้าเศษผ้าคลุมไหล่แล้วผลุนผลันไปเรือนของพลอย พริ้งรีบตามไปสาระแน ทิ้งให้นางเอิบมองตามด้วยสีหน้าเป็นกังวล พนมมือพึมพำถึงหลวงปู่มั่น
“หลวงปู่เจ้าขา...อย่าให้อีเอิบต้องมาตายตอนนี้เลยนะเจ้าคะ ขอดูแลคุณท่านไปก่อน ขอตายทีหลังคุณท่านนะเจ้าคะ ตอนนี้มีเรื่องไม่น่าไว้ใจ เกรงว่าจะมีคนอำมหิตมาเข่นฆ่าคุณท่านเจ้าค่ะ”
ooooooo
นางเอิบสงสัยว่าเดือนดาราอาจเป็นตัวการเรื่องทั้งหมด รวมทั้งสำลี แต่เดือนดาราไม่ยี่หระ นำเศษผ้าคลุมไหล่ไปให้แสงที่ยังพร่ำเพ้อถึงพลอยไม่หยุด
แสงเห็นเศษผ้าคลุมไหล่ก็โวยวาย “ทำไมจึงเหลือแค่นี้ ทำไม...บอกมานะ!”
“น้องไม่ทราบ ใจคอคุณพี่จะเอาคนตายมาทำร้ายคนเป็นอย่างน้องให้ตายทั้งเป็นหรือคะ”
คำถามของเดือนดาราทำให้แสงได้สติ อ่อนท่าทีลง
“เกิดอะไรขึ้นกับผ้าของพลอย”
“น้องไม่ทราบค่ะ เมื่อคืนที่คุณพี่ฝันคงเป็นความจริงกระมังคะ ผ้าลอยออกไปจริงๆ คงไปตกที่ไหนที่มีไฟ”
“มีไฟ...แปลว่าอะไร”
“ไฟไหม้ผ้าน้องพลอยเหลือแค่นี้ค่ะ”
แสงสะเทือนใจมาก กอดเศษผ้าคลุมไหล่แนบอก ตัดสินใจจะไปลาออกจากงานมาอยู่กับพลอยที่เรือน
“พลอยมาบอกว่ารักพี่คิดถึงพี่ พี่จะรอพลอยมาหาที่นี่ รอจนกว่าจะถึงวันที่พี่ได้ไปพบพลอย”
เดือนดาราปวดแปลบที่อก แต่พยายามสะกดอารมณ์ไม่อาละวาดใส่ผัว
“น้องเพิ่งเข้าใจซาบซึ้งเข้าไปในหัวอกแล้วว่าห้ามใดๆห้ามได้ แต่ห้ามรักนั่นมันห้ามไม่ได้”
“ขอบใจที่น้องเข้าใจพี่”
“แปลว่าคุณพี่พร้อมที่จะจากน้องเพื่อไปหาน้องพลอยหรือคะ”
“พี่เสียใจและขอโทษที่ไม่อาจหักห้ามใจเรื่องนี้ได้ โปรดอภัยให้พี่ด้วยเถิด”
แสงตรอมใจจนไม่เหลือแก่ใจจะมีชีวิต
เดือนดาราแค้นใจ แต่ก็ต้องกลั้นใจบอกผัวเสียงเรียบ
“น้องไม่เคยขุ่นใจเรื่องนี้ น้องจะคิดเสียว่าน้องช่างบุญน้อยเหลือเกินที่ไม่อาจได้รับความรักจากคุณพี่จนหมดใจ ทั้งๆที่น้องทุ่มเททั้งชีวิตและจิตใจให้คุณพี่”
คำพูดของเมียหลวงสุดที่รักทำให้แสงอดรู้สึกผิดไม่ได้
“พี่ผิดเอง พี่ไม่ดีเองที่มีรักซ้อนรักสองในคราวเดียวกัน”
แสงอ่อนแรงเต็มที หายใจหอบถี่จนเดือนดาราอดเป็นกังวลไม่ได้
“ไหนว่าคุณพี่จะแต่งตัวไปลาออกจากงานคะ”
“พี่ไม่ไหวแล้ว พี่เหนื่อยมาก เหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยจนไม่อยากลุก ไม่อยากตื่น ไม่อยากลืมตา เพราะถ้าพี่หลับตาพี่อาจจะได้ฝันเห็นพลอย...ได้อยู่กับพลอย”
จบคำก็กระชับเศษผ้าคลุมไหล่แน่น เดือนดาราโมโหกระชากเศษผ้าคลุมไหล่จนขาด!
แสงเบิกตาโพลง “น้องดาราทำร้ายหัวใจพี่ น้องทำผ้าของพลอยขาด”
เดือนดาราเหลืออด แหวผัวลั่น “คุณพี่กำลังทำร้ายตัวเองไม่ใช่น้อง ผ้านี่มันขาดมาก่อนหน้านั้นแล้ว”
“แล้วใครเล่าที่เผามัน พี่กำลังสงสัยว่าน้องเป็นคนเผาผ้าของพลอย”
แสงหลุดปากโพล่งสิ่งที่คาใจ เดือนดาราชะงัก ตัดพ้อผัว
“คุณพี่โทษน้อง คุณพี่ใจร้าย”
“ตอบมาสิว่าใช่หรือไม่ น้องรู้เห็นการตายของพลอยหรือไม่”
เดือนดารานิ่งเงียบแต่แววตาหลุกหลิกจนแสงเริ่มมั่นใจว่าเธอคือตัวการ
“เสียแรงรัก!”
ถ้อยคำตัดรอนของผัวทำให้เดือนดาราแทบคลั่ง อยากตอบโต้เขาใจแทบขาดแต่ก็ต้องตกใจแทบสิ้นสติเมื่อเห็นว่าเขาหมดลมหายใจแล้ว...
ooooooo
เดือนดาราสติแตก แต่พยายามเก็บอาการวิ่งไปตามสำลีถึงเรือนพัก กลัววิญญาณผัวไปอยู่กับพลอย
“อย่าให้ท่านตาย อย่าให้ท่านไปอยู่กับมัน ตอนนี้มันอาจวนเวียนอยู่รอรับท่าน”
สำลีพยักหน้ารับรู้ก่อนตรวจดวงชะตาของแสงอีกรอบเพื่อความแน่ใจ
“ท่านหมดบุญไปอย่างที่กระผมเคยบอกแล้วขอรับ”
“ช่วยท่าน ทำให้ท่านฟื้น”
“ปล่อยท่านไปเถิดขอรับ ฟื้นขึ้นมาท่านก็ปล่อยหัวใจไปหาคุณพลอยต่อไป คุณผู้หญิงจะยิ่งชอกช้ำ”
“แปลว่าท่านกับฉันสิ้นบุญกันเพียงนี้ ท่านต้องรีบไปหานังพลอยแน่ๆ”
เดือนดาราหมกมุ่นไม่เลิก สำลีต้องตอบตกลงยอมช่วย
“กระผมจะทำให้ท่านอยู่กับคุณผู้หญิงตลอดไปเพียงผู้เดียวได้ขอรับ”
สีหน้าเดือนดาราดีขึ้น สำลีรีบบอกแผนขั้นต่อไป
“เรารีบไปจากที่นี่ กระผมจะไปเรียกวิญญาณคุณท่านมาเก็บไว้ให้ คุณผู้หญิงขอรับ...เงียบต่อไปนะขอรับ”
“ลุงรีบไปเลย ทำอย่างไรได้ทั้งสิ้น อย่าให้นังพลอย กับคุณพี่สมหวัง ฉันจะรออยู่ที่นี่กับคุณพี่เป็นครั้งสุดท้าย”
สำลีผละไปทำตามสั่ง ทิ้งให้เดือนดารานอนกอดผัวด้วยความรักสุดหัวใจ
