วิมานมนตรา
ตอนที่ 10
เดือนดาราไม่สนใจโลกภายนอก เก็บตัวในห้องกับหม้อกักวิญญาณของแสง ปล่อยให้บ่าวไพร่เตรียมงานสวดศพตามลำพัง นางเอิบอดไม่ได้จะค่อนแคะพริ้ง
“คุณผู้หญิงของเอ็งเล่านังพริ้ง หายเงียบเชียบไปไหนไม่ออกมาบัญชาการงานสวดพระอภิธรรมศพคุณท่าน”
“อยู่แต่ในห้อง คงเสียใจที่คุณท่านจากไป ฉันจะเอาอาหารไปให้คุณผู้หญิงก่อนล่ะ”
พูดจบก็ผละไป นางเอิบมองตามด้วยความหมั่นไส้ อดไม่ได้จะกระแนะกระแหนไล่หลัง
“เสียใจหรือว่าดีใจที่จะได้มรดกมหาศาลของคุณท่านกันแน่ ไม่อยากจะเชื่อว่ารักคุณท่านจริง”
บรรดาบ่าวไพร่ที่เหลือช่วยกันปราม แต่นางเอิบ ไม่สนเพราะไม่เคยหายระแวงเดือนดาราและเริ่มมั่นใจว่าอีกฝ่ายต้องเป็นตัวการเรื่องความตายของพลอยกับแสง
เสริมแวะมากราบศพแสงแทนพ่อแม่ที่อาการไม่ดีหลังรู้ข่าวพี่ชาย เดือนดารามาต้อนรับและถือโอกาสพาเขาไปเยี่ยมหลุมศพพลอย เสริมตะลึงมาก ไม่อยากเชื่อว่าพลอยจะตายกะทันกันแบบนี้
“คุณพลอยครับ ผมเสียใจมากที่ได้มาพบคุณพลอยในสภาพนี้ รอผมนะครับ ผมขอไปพบกับคุณพลอยชาติใหม่ ผมจะขออนุญาตพี่แสงให้ผมเป็นผู้ดูแลคุณ”
เดือนดาราหมั่นไส้มาก พาลพาโลถึงพลอยที่ตายแล้วยังมีคนคร่ำครวญหาไม่ขาด เสริมไม่ทันสังเกตสีหน้าพี่สะใภ้ พลันก็ขอตัวกลับดื้อๆเมื่อมีโทรเลขด่วนแจ้งว่าคุณหญิงตรึงตราหัวใจวายตาย!
เสริมเสียใจมาก รีบตีรถกลับบ้านทั้งที่อารมณ์ไม่ปกติ กระนั้นก็มีแก่ใจจะฝากฝังนางเอิบให้ช่วยดูแลงานศพพี่ชาย หากจัดการเรื่องแม่เรียบร้อยตนจะกลับมาใหม่
เดือนดาราหมดความสนใจเรื่องเสริมทันทีที่เขากลับบ้าน ปรี่ไปหาสำลีที่เรือนพักด้วยความร้อนใจ
“ฉันอยากติดต่อกับคุณพี่ได้ ทำไมคุณพี่จึงเงียบเชียบนัก”
“คงเพราะท่านตรอมใจก่อนตาย ท่านอ่อนแรงไม่เหมือนพวกคุณพลอย ไอ้อ่ำ นังดาวเรือง นังชื่นขอรับ”
“ลุงสำลีสามารถทำอย่างไรให้ฉันสามารถพูดจากับคุณพี่ได้โดยต้องไม่ให้เขาหนีฉันไปได้”
“กระผมจะหาทางคิดอ่านดูขอรับ อาจต้องใช้เวลาให้กระผมฟื้นตัว ถ้าจะให้กระผมฟื้นตัวเร็วมันก็ต้องมีตัวช่วย”
สำลีหมายถึงพิธีบูชายัญด้วยเลือด แต่ยังไม่บอกรายละเอียดกับเดือนดารา นอกจากกำชับให้เธอหลอกล่อพวกบ่าวไพร่โดยเฉพาะนางเอิบให้อยู่รอจนเสร็จงานศพ
ooooooo
เสริมจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ขับรถเร็วฝ่าความมืดและเส้นทางคดเคี้ยวกลับไปกราบศพแม่ หัวใจหนักอึ้งเมื่อคิดถึงการสูญเสียแสงกับพลอยอย่างไม่ทันตั้งตัว
“พี่แสงครับ...ผมขอให้พี่แสงไปสบาย เกิดชาติหน้า มาเป็นพี่ชายผมอีกและขอให้พี่แสงมีเพียงคุณเดือนดาราผู้เดียว สำหรับคุณพลอยยกให้ผมเถิดครับ ชีวิตทุกคนจะได้ไม่เปื้อนทุกข์เปื้อนบาปกรรม”
เหมือนมีบางสิ่งบางอย่างรับคำอธิษฐานของเสริม เพราะพริบตาเดียวหลังจากนั้นเสริมก็ประสบอุบัติเหตุรถพลิกคว่ำแฉลบไปชนต้นไม้ข้างทางตายคาที่!
นางเอิบยังไม่รู้เรื่องเสริม มุ่งมั่นจะกลับไปกราบศพคุณหญิงตรึงตรา แต่ไม่ทันได้กลับก็ฝันถึงพลอย ดาวเรืองและนายอ่ำมาเตือนให้หนีออกจากบ้านแสงเร็วที่สุด
คำเตือนของพวกพลอยทำให้นางเอิบฮึดสู้ ตัดสินใจไปพิสูจน์ถึงเรือนสำลีด้วยตัวเอง เพราะมั่นใจว่าอำนาจจากแหวนหลวงปู่มั่นจะช่วยคุ้มครองได้ สำลีปกป้องความลับเต็มกำลัง หวิดได้ฆ่านางเอิบแล้วหากว่าพลังจากแหวนของหลวงปู่จะไม่ช่วยนางเอิบไว้
เดือนดารารู้เรื่องเสริมประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตวันต่อมา แต่ไม่ได้ยี่หระนักเพราะมัวสะใจที่กักวิญญาณแสงสำเร็จและสำลีก็รับปากแล้วจะหาทางติดต่อเขาให้
นางเอิบแอบเห็นเดือนดาราลอบยิ้มระหว่างทำพิธีฝังศพของแสง อดไม่ได้จะค่อนแคะแดกดันจนเกือบมีเรื่องกับพริ้ง บ่าวไพร่คนอื่นต้องช่วยกันห้ามเพราะอีกไม่นานก็จะลาออกแล้ว
พริ้งหมั่นไส้นางเอิบมาก เมื่ออีกฝ่ายพร้อมบ่าวไพร่คนอื่นมาลาเดือนดาราก็กระโจนไปขวาง
“ข้ามศพอีพริ้งไปก่อนปะไร คุณผู้หญิงกำลังเศร้าโศกทุกข์ระทมขมหัวใจ อย่ามารบกวน”
“เชอะ! เศร้าโศกทุกข์ระทมเพราะสมบัติจะทับตีนบวมน่ะสิ ระทมขมขื่นจนแอบระรื่นยิ้มต่อหน้าหลุมศพผัว”
“ไฮ้! ปากกล้ามากไปแล้ว ไปให้พ้น ห้ามรบกวน นี่ถ้าไม่ใช่วันฝังศพคุณท่านมันต้องแหลกลาญกันไปแล้ว”
“หลีกไปนังนายว่าขี้ข้าพลอย ขืนทำตัวเกะกะระราน ข้าจะตบทิ้งทวนให้หน้าหงายเลย”
“เอาสิ ฉันก็จะถีบทิ้งทวนให้หน้าหงายเหมือนกัน จะไปก็รีบไป เดี๋ยวฉันอารมณ์ดีแล้วจะไปเรียนคุณผู้หญิงให้”
เดือนดาราโกรธมากที่บ่าวไพร่พากันลาออกหลังสิ้นแสง กระนั้นก็ปั้นหน้านิ่งหลอกล่อทุกคนให้อยู่รอจนเสร็จงานทำบุญให้แสงกับพลอย บ่าวไพร่ทุกคนรวมทั้งนางเอิบไม่ปฏิเสธ เพราะนอกจากจะได้ทำบุญให้เจ้านายแล้วยังได้ของแถมเป็นเงินก้นถุงจากเดือนดาราด้วย
ooooooo
พริ้งอดแปลกใจท่าทีของเดือนดาราไม่ได้ แอบตามสาระแนจนรู้ว่าเจ้านายสาวมีความลับบางอย่างกับสำลี
ผีพลอย ผีดาวเรืองและผีนายอ่ำร้อนรนทนไม่ไหว ร่วมกันเข้าฝันพริ้งเตือนให้หนีจากบ้านแสง แต่พริ้งก็กลัวเกินกว่าจะเชื่อว่าคำเตือนทุกอย่างเป็นเรื่องจริง
เดือนดาราผูกใจเจ็บจองเวรพลอยให้ไปเกิดในภพชาติที่ไม่ต้องเจอกันอีก สำลีไม่ได้สนใจนัก หมกมุ่นผสมยาพิษให้เจ้านายสาวไปมอมพวกบ่าวไพร่
“นี่ขอรับน้ำมนต์วิเศษของกระผม”
