ตุ๊กตาผี
ตอนที่ 6
ผีนวลทิพย์แผลงฤทธิ์ผ่านแป้งร่ำ เด็กหญิงตัวเล็กกรีดร้องเสียงหลงจนทุกคนตกใจ ธนิดาถลาไปกอดลูกพี่ลูกน้องตัวเล็ก อติรุจเห็นดังนั้นก็เปรยลอยๆเพื่อแดกดันเริงวุฒิ
“บอกแล้วไงว่ายัยแป้งร่ำอยากกลับบ้านแล้ว... หรือไม่ก็คงไม่พอใจอะไรหรือใครบางคน”
เริงวุฒิประสานสายตากับอติรุจอย่างดุดัน ธนิดาไม่ได้สนใจมัวพะวงกับแป้งร่ำ กระทั่งอยู่ด้วยกันตามลำพังในรถเขาจึงบ่นกับเธอเรื่องสายตาไม่น่าไว้ใจของเริงวุฒิ
น้ำเสียงติดจะห้วนรวมถึงสรรพนามหยาบคายที่อติรุจใช้กับเริงวุฒิทำให้ธนิดานิ่วหน้าไม่ชอบใจ
อติรุจหน้าเสีย เพิ่งรู้ตัวว่าใส่อารมณ์มากเกินไป
“ก็ไอ้เริงวุฒิ...พี่ไม่อยากให้นิดรอออเดอร์จากมัน ต่อไปหากมันไม่ส่งให้เรานิดจะลำบาก”
“พี่รุจพูดเหมือนจะบอกอะไรนิด”
“เท่าที่พี่รู้มา...เบื้องหลังนายเริงวุฒิไม่ธรรมดา พี่เกรงว่าทิพย์พิมานจะติดร่างแหไปด้วย...นิดอย่าประมาทนะ”
“เดือนนี้เราไม่มีเงินจ่ายค่าจ้างพนักงานค่ะพี่รุจ นิดต้องทำทุกอย่างเพื่อรักษาชื่อเสียงของทิพย์พิมานไว้ให้ได้”
ธนิดาเอ่ยทั้งน้ำตาคลอ อติรุจเห็นใจมากแต่ช่วยอะไรไม่ได้นอกจากกุมมือให้กำลังใจ...
ooooooo
พิชิตสะใจมากที่ยักยอกเงินส่วนต่างค่าพลอยได้ แต่เพื่อให้สมบทบาทเลยแกล้งไปตรวจงานใน โกดัง เทพซึ่งกำกับคนงานให้ตรวจเช็กสินค้าที่ต้องนำพลอยมาประดับมองการมาถึงของพิชิตงงๆ
“รวมหัวกันอู้งานแบบนี้ใช้ได้ที่ไหน ลุงเทพก็เป็นถึงระดับหัวหน้างานแล้วนะ ไม่น่าทำตัวเป็นหัวหน้าเด็กเลย ว่างๆก็พิจารณาตัวเองบ้าง”
เหล่าคนงานหัวหดกลัวโดนไล่ออก เทพถอนใจยาวก่อนแก้ต่างแทนพวกคนงาน “งานขึ้นแบบหมดแล้วครับคุณพิชิต ไม่มีอะไรล่าช้า ขั้นตอนต่อไปก็ประดับพลอย ตอนนี้รอพลอยอยู่ครับ ถ้ามาก็ผลิตได้ทันที”
พิชิตลอบยิ้มร้ายก่อนแกล้งสั่งด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ถ้าพลอยมาก็ทำให้ทันกับที่รับปากลูกค้าไว้ก็แล้วกัน”
พูดจบก็ผละไป ทิ้งเทพกับเหล่าคนงานให้มองตามเครียดๆ อติรุจที่แวะมาดูงานก็นิ่วหน้า
“พูดแปลกๆ...เหมือนพลอยที่เพิ่งขอไปเมื่อวันศุกร์อนุมัติแล้วงั้นแหละ”
เทพสงสัยไม่ต่างจากอติรุจ ตัดสินใจสอบถามเหล่าพนักงานโดยเฉพาะเตี้ย รปภ.ประจำบริษัทจึงรู้ว่าพิชิตกับม่านฟ้าแอบเข้ามาที่บริษัทในวันเสาร์ที่ผ่านมา เทพปะติดปะต่อเรื่องราวและข้อมูลเท่าที่สืบได้จนมั่นใจว่าพิชิตกับม่านฟ้าต้องร่วมมือกันทำอะไรบางอย่างไม่ดีกับบริษัท
ผีนวลทิพย์ยังไม่รู้เรื่องเงินค่าพลอยถูกพวกพิชิตยักยอก แวะไปเยี่ยมภาพถ่ายของธาดาที่บริษัทเพื่อปรับทุกข์
