ตะวันอาบดาว
ตอนที่ 11
ดาวประดับคิดหนักเรื่องลายนิ้วมือของศิวัช สุดท้ายก็ตัดสินใจโทร.หาเขาในคืนเดียวกัน
ศิวกรอดแปลกใจไม่ได้เมื่อเห็นสายเรียกเข้าจากดาวประดับ กระนั้นก็รับสายแต่โดยดี
“จะโทร.มาตามว่าทำไมวันนี้ผมไม่ไปทำงานเหรอครับ”
“นี่นายยังอยู่โรงพยาบาลเหรอ”
“คุณคงลืมไปแล้วว่าคุณช่อให้ผมอยู่โรงพยาบาลเพื่อดูอาการทางสมอง”
“อืม...งั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นสายตาฉันคงมีปัญหาแล้วล่ะ เพราะวันนี้ฉันเห็นนายในกล้องวงจรปิดที่ออฟฟิศ”
เรื่องเล่าของเธอทำให้ศิวกรชะงัก ดาวประดับแกล้งพูดดักคอ
“แต่ถ้านายไม่ยอมรับฉันก็ไม่ว่าอะไร
หรอกนะ เพราะฉันรู้ว่าตอนนี้นายกำลังมีปัญหาเรื่องสมองเลยอาจจะจำอะไรไม่ค่อยได้”
“ตกลงคุณจะโทร.มาบอกผมแค่นี้ใช่ไหม”
“ที่ฉันโทร.มาเพราะฉันจะให้โอกาสนายอีกครั้ง”
“โอกาสสำหรับอะไรครับ”
“สำหรับการยอมรับว่านายไม่ใช่ศิวัช”
ดาวประดับพูดอย่างตรงไปตรงมา ศิวกรตะลึงมากแต่พยายามเก็บอาการ แกล้งตอบยียวน
“แหม...ไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจดีที่อยู่ๆคุณก็สนใจเรื่องผมขึ้นมา เอ...หรือว่าตอนนี้คุณรับอาชีพเสริมเป็นผู้ช่วยสารวัตรธาดาเลยต้องมาทำเรื่องอะไรอย่างนี้แทนหรือเปล่าครับ”
“ฉันไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับนายหรอกนะ ตกลงนายจะบอกได้หรือยังว่านายเป็นใคร”
ศิวกรปั่นหัวเธอไม่เลิก “ก็แล้วแต่คุณเลยแล้วกัน ถ้าคุณคิดว่าผมเป็นพี่ชายผมแล้วสบายใจเหมือนได้ไขปริศนาได้สำเร็จก็เชิญครับ... ผมเป็นใครก็ได้สำหรับคุณ”
“นายอย่าเสียใจแล้วกันเพราะจะไม่มีโอกาสครั้งที่สองอีกแล้ว!”
แหวจบก็วางสาย ทิ้งให้ศิวกรคิดมาก พลันก็ได้ยินเสียงศิวัชลอยเข้ามาในหัว
“จะคิดมากไปทำไมพี่ พี่รอเวลานี้มานานแล้วไม่ใช่เหรอ”
“ไอ้วัช...ไม่สิ...แกไม่ใช่ไอ้วัช แกเป็นภาพที่ฉันสร้างขึ้นต่างหาก”
“พี่อาจจะสร้างผมขึ้นมาเพราะพี่เสียใจเลยทำให้พี่สร้างผมขึ้นมาซ้ำๆ พี่จะปล่อยให้มันเป็นอย่างนี้อีกนานแค่ไหน เรื่องบางเรื่องเวลามันก็ไม่ได้เยียวยาทุกสิ่งหรอกนะพี่ แต่การยอมรับความจริงต่างหากจะช่วยรักษาทุกอย่าง”
เสียงของศิวัชเงียบไปแล้ว ศิวกรดึงตัวเองจากภวังค์ ขมวดคิ้วคิดหนักกว่าเดิมจะจัดการอย่างไรไม่ให้ธาดาตามสืบเรื่องเขาและดาวประดับเสียความรู้สึกมากไปกว่านี้
ooooooo
คลิปช่อแพรตบตีพนักงานสาวแพร่สะพัดอินเตอร์เน็ตถึงเช้าวันต่อมา นพดลสาแก่ใจมาก สั่งดอกไม้ช่อใหญ่ส่งให้เมทินีถึงออฟฟิศเขมวัฒน์
ฉัตรชิตานำไปให้เพราะเห็นชื่อเลขาสาวบนการ์ดที่แนบมากับช่อดอกไม้ แต่เมทินีบ่ายเบี่ยงไม่ยอมรับ กระทั่งช่อแพรเจ้าของคลิปฉาวปรากฏตัว!
“เอ่อ...ไม่คิดว่าคุณช่อจะมาทำงาน”
“แล้วทำไมฉันถึงต้องไม่มาล่ะ หรือเธอคิดว่าฉันต้องใส่ใจไอ้เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานจนทำให้ฉันไม่กล้ามาหรือไง”
“อุ๊ย...ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ เมแค่เป็นห่วงคุณช่อกลัวว่าคุณช่อยังไม่หายดี”
ช่อแพรยักไหล่ไม่ยี่หระ ปรายตามองช่อดอกไม้ในมือเลขาสาว
“สวยดีนี่ ใครให้เหรอ”
“เอ่อ...เมก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ไม่เห็นมีอะไรบอกเอาไว้”
เมทินีรีบปฏิเสธ แต่ฉัตรชิตาก็ทำเสียเรื่องจนได้
“แต่เมื่อกี้ฉัตรว่าฉัตรเห็นซองเขียนโน้ตมาให้นะคะ”
“มีที่ไหนเล่า คงมีคนส่งมาแกล้งเล่นน่ะค่ะ”
ช่อแพรเหยียดยิ้ม พอเดาได้ว่าเจ้าของช่อดอกไม้คือใครแต่ไม่อยากพูดถึง แกล้งเหน็บเลขาสาว
“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องไปใส่ใจเพราะเรื่องแค่นี้ยังหดหัวไม่กล้าสู้กันตรงๆ คนพวกนี้ไม่มีค่าสำหรับฉันหรอก”
เมทินีสะอึก รู้สึกเหมือนโดนจิกด่า ช่อแพรเห็นสีหน้าเลขาสาวก็แกล้งถาม
“เข้าใจใช่ไหมว่าฉันหมายถึงอะไร”
