ตะวันอาบดาว
ตอนที่ 11
ช่อแพรจำได้ว่าตัวเองรอคอยวันนี้ด้วยใจจดจ่อ และเธอก็อดของขึ้นไม่ได้เมื่อไพโรจน์ถามถึงดาวประดับ ทายาทอีกคนของเจ้าสัวบุญนำเพราะอีกฝ่ายเป็นลูกสาวคนเดียวของช่อผกา ลูกสาวคนโตของเจ้าสัว
“ดาวไปเรียน ทำไมคะ...พินัยกรรมนี่คงไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับนังเด็กนั่นมั้งคะ”
“แต่การเปิดพินัยกรรมจะต้องเปิดต่อหน้าทุกคนที่นามสกุลเขมวัฒน์นะครับ”
ปราณนท์เห็นท่าเอาเรื่องของภรรยาก็พยายามไกล่เกลี่ย
“พอดีวันนี้เธอติดสอบน่ะครับ แต่ไม่ต้องห่วงหรอกครับพวกเราต่างก็รักดาวเหมือนลูกแท้ๆของตัวเอง ยังไงเราก็ต้องรักษาผลประโยชน์ให้เธออยู่ดี”
“ถ้าอย่างนั้นผมจะเริ่มอ่านพินัยกรรมของท่านเจ้าสัวนะครับ”
ช่อแพรกับปราณนท์พยักหน้า ไพโรจน์จึงเริ่มอ่านพินัยกรรม
“ข้าพเจ้า...นายบุญนำ...เขมวัฒน์...ขอมอบอำนาจให้นายไพโรจน์เปิดพินัยกรรมฉบับนี้หลังจากที่ข้าพเจ้าเสียไปแล้ว และขอยืนยันว่าข้าพเจ้ามีสติครบบริบูรณ์ในวันที่ข้าพเจ้าทำพินัยกรรมฉบับนี้ขึ้นมา”
ไพโรจน์อ่านพินัยกรรมอย่างใจเย็นแต่ช่อแพรทนไม่ไหว โวยให้เข้าประเด็น ปราณนท์ต้องกล่อมให้เธอสงบและปล่อยให้ทนายความประจำตระกูลทำหน้าที่ตัวเองต่อ
“ข้อที่หนึ่ง...ทรัพย์สินทั้งหมดของข้าพเจ้า บ้านเขมวัฒน์ บริษัทเขมวัฒน์กรุ๊ปรวมถึงหุ้นต่างๆในบริษัทที่ข้าพเจ้าถือครอง อสังหาริมทรัพย์ทุกประเภท...ข้าพเจ้าขอมอบให้นางช่อแพร...เขมวัฒน์...บุตรีของข้าพเจ้า”
ช่อแพรยิ้มกว้างด้วยความยินดี ก่อนชะงักเมื่อได้ยินว่าทรัพย์สินทั้งหมดจะเป็นของเธอแค่ห้าสิบเปอร์เซ็นต์!
“อีกห้าสิบเปอร์เซ็นต์จะเป็นของนางสาวดาวประดับ...เขมวัฒน์...หลานสาวของข้าพเจ้า”
ไพโรจน์เห็นแววตาเกรี้ยวกราดของช่อแพรแต่ต้องข่มใจอ่านพินัยกรรมต่อ
“ทรัพย์สินทั้งหมดของข้าพเจ้าจะถูกแบ่งให้ทั้งสองคนเป็นจำนวนเท่าๆกัน แต่ในส่วนของดาวประดับหลานอันเป็นที่รักของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะให้ช่อแพรเป็นผู้จัดการทรัพย์สินจนกว่าดาวประดับจะอายุครบยี่สิบห้าปีบริบูรณ์และช่อแพรจะต้องส่งมอบทรัพย์สินทุกอย่างจำนวนครึ่งนึงของเขมวัฒน์ให้หลานดาวในวันครบรอบที่ข้าพเจ้าได้จากโลกนี้ไป”
ช่อแพรอาละวาดทันทีที่ไพโรจน์อ่านจบ กระชากพินัยกรรมจะฉีกทิ้งจนปราณนท์ต้องช่วยห้าม ทนายความประจำตระกูลเขมวัฒน์ขยาดฤทธิ์ของช่อแพรมาก กระนั้นก็พยายามเจรจาอย่างใจเย็น
“ขอโทษครับ...ผมมีหน้าที่เพียงอ่านมันเท่านั้นครับ ผมขอพินัยกรรมคืนด้วยครับ”
“ไม่! ฉันไม่เชื่อว่าพ่อจะทำกับฉันอย่างนี้ ทำไม...ฉันเป็นลูกฉันควรได้ทุกอย่างสิ”
“คุณช่อคืนพินัยกรรมให้ผมดีกว่าครับ ถ้าเสียหายไปมันจะยิ่งยุ่งยากนะครับ”
ปราณนท์แย่งพินัยกรรมคืนไพโรจน์จนได้ ก่อนจะถามแทนภรรยาที่กำลังคลุ้มคลั่ง
“ขั้นตอนหลังจากนี้คืออะไรครับ”
“ผมคงต้องรวมมูลค่าทรัพย์สินทั้งหมดและจัดแบ่งให้คุณดาวประดับตามความตั้งใจของเจ้าสัวน่ะครับ”
ช่อแพรไม่ยอม กรีดร้อง “ไม่...ไม่จริง มันไม่ควรมีสิทธิ์อะไรทั้งนั้น!”
ooooooo
ภาพอดีตเมื่อเจ็ดปีก่อนทำให้ช่อแพรน้ำตาไหล ทั้งแค้นทั้งช้ำใจที่เจ้าสัวบุญนำพ่อแท้ๆ แบ่งสมบัติให้ดาวประดับ เชิญขวัญเห็นอาการช่อแพรแล้วเหยียดยิ้ม แกล้งปลอบ
“มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ ขวัญไม่เคยเห็นคุณช่อร้องไห้น่ะค่ะ”
ช่อแพรไม่ตอบ เชิญขวัญไม่ยอมแพ้ แสร้งทำเป็นเห็นอกเห็นใจ
“ถ้าคุณช่อมีอะไรอยากจะคุยขวัญยินดีรับฟังนะคะ”
ความหวังดีของพยาบาลสาวทำให้ช่อแพรหวั่นไหว กระนั้นก็ทำเย็นชาใส่
“วันนี้ฉันอยากงดยา”
“ทำไมล่ะคะ อ๋อ...เห็นว่าพรุ่งนี้จะมีงานสำคัญใช่ไหมคะ”
“ถ้าฉันไม่กินจะมีผลอะไรไหม”
“ไม่หรอกค่ะ ดีเหมือนกันค่ะ พรุ่งนี้คุณช่อจะได้ไม่มีอาการมึน ถ้าอย่างนั้นดื่มนมอุ่นๆแล้วรีบเข้านอนดีกว่าค่ะ”
