ตะวันอาบดาว
ตอนที่ 11
เขาพูดจบก็ลงจากรถ เมฆโวยกับเพื่อนรักทันที
“ไอ้กร...แกไปยอมพี่เขาเรื่อยๆ ต่อไปไม่เรียกเราเป็นแสนเลยเหรอวะ กันเองบ้าอะไร อย่างนี้เขาเรียกว่ากรรโชกทรัพย์มากกว่า”
ศิวกรไม่ใส่ใจแต่สะกิดใจอีกเรื่องมากกว่า
“เดี๋ยวนะ...แล้วพี่เขารู้เรื่องไอ้วัชได้ยังไง”
ไม่รอช้า ศิวกรผลุนผลันลงจากรถไปหารุ่นพี่คนสนิทอีกครั้ง ถามเสียงเครียด
“ผมแค่อยากรู้ว่าพี่รู้ได้ยังไงว่าศพน้องผมที่ฝากพี่เอาไว้มีคดีติดตัว”
“เอ้า...ถ้าไม่มีแล้วไอ้สารวัตรนั่นจะมาหารอยนิ้วมือแกเหรอ”
เมฆที่วิ่งตามมานิ่วหน้า “ลายนิ้วมือ...สารวัตรบอกอย่างนั้นเหรอพี่”
“เออ...เห็นบอกว่าจะเอาลายนิ้วมือแกไปเทียบกับทะเบียนราษฎรอะไรนี่แหละ”
สีหน้าตึงเครียดของศิวกรกับเมฆทำให้รุ่นพี่คนสนิทเอะใจ
“อย่าบอกนะว่าแกเป็นคนฆ่าน้องแกเอง”
“จะบ้าเหรอพี่...คิดได้ไงเนี่ย”
เมฆโต้ทันควันและควักเงินเพิ่มให้อีกฝ่ายเพื่อตัดปัญหา
“เอาไป...แล้วก็ไม่ต้องสงสัยอะไรอีก ไม่มีเรื่องอย่างที่พี่คิดหรอก”
รุ่นพี่คนสนิทตาวาวเมื่อเห็นเงิน รีบรับแล้วผละไปทันที ทิ้งให้เมฆกับศิวกรมองตากันเครียดๆ
“ไอ้กร...คราวนี้จะทำยังไงเนี่ย ถ้าสารวัตรธาดาได้ลายนิ้วมือแกไปล่ะก็เขาต้องรู้แน่นอนว่าแกไม่ใช่ไอ้วัช!”
ooooooo
กว่าจะจัดการเรื่องสัญญาณเตือนไฟไหม้ได้ดาวประดับก็แทบหมดแรง ต้องหอบสภาพเหนื่อยอ่อนกลับบ้านเขมวัฒน์ แต่ไม่ทันได้พักก็ต้องแปลกใจมากกว่าเมื่อเห็นขวดยาของช่อแพรในครัว
ดาวประดับคว้าขวดยาของน้าสาวมาดูอย่างเพ่งพินิจ ในใจหวนคิดถึงท่าทีแปลกๆของอีกฝ่ายในระยะหลังที่ดูจะคลุ้มคลั่งเป็นพิเศษ เชิญขวัญผ่านมาเห็น แกล้งทักเพื่อกลบเกลื่อนความสนใจ
“อย่าบอกนะคะว่าคุณดาวก็อยากกินยาคลายเครียดเหมือนกัน”
ท่าทางงุนงงของดาวประดับทำให้เชิญขวัญเบาใจว่าอีกฝ่ายไม่ได้สงสัยหรือเอะใจ
“ยาพวกนี้ถ้าไม่จำเป็นก็อย่าไปยุ่งกับมันดีกว่าค่ะ แต่ถ้าคุณดาวรู้สึกเครียดมากๆจะใช้ก็ได้นะคะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ...น้าช่อเป็นยังไงบ้างคะ”
“หลังจากกลับบ้านคุณช่อก็ตื่นมาแล้วทีนึงค่ะ ขวัญเลยให้ยานอนหลับเพิ่ม คุณช่อจะได้พักผ่อน”
พูดพลางหาจังหวะคว้าขวดยาใส่กระเป๋า ก่อนแสร้งพูดปลอบดาวประดับ
“ตอนนี้สิ่งที่เราทำได้ก็คืออดทนและเอาใจช่วยให้คุณช่อผ่านช่วงนี้ไปให้ได้ค่ะ”
“ยังไงดาวคงต้องฝากให้คุณขวัญดูแลใกล้ชิดแกหน่อย”
ฝากฝังจบก็ผละไป เชิญขวัญมองตามเงียบๆ เหยียดยิ้มร้าย...จะดูแลให้อย่างดีเลยค่ะ!
ดาวประดับไม่ได้ติดใจท่าทางแปลกๆ ของพยาบาลสาวอย่างเชิญขวัญ หมกมุ่นกับความคิดเมื่อกลางวันตอนธาดาชี้ชวนให้เธอดูภาพจากกล้องวงจรปิดหลังมีคนมือบอนกดสัญญาณเตือนไฟไหม้...
ธาดาคิดว่าชายหนุ่มที่ขโมยมือถือฉัตรชิตาอาจรู้จักกับศิวัช
“คิดว่าคนนี้เกี่ยวข้องกับนายศิวัชเหรอธาดา”
“แต่ขอผมสืบให้แน่ใจกว่านี้อีกหน่อยแล้วค่อยบอกดาวแล้วกันว่าเรื่องอะไร”
“แล้วทำไมธาดาถึงคิดว่าที่ผู้ชายคนนี้หนีไปได้เพราะนายศิวัชล่ะ”
คำถามของเธอทำให้ธาดาต้องกดภาพจากกล้องวงจรปิดให้ดูอีกรอบ
“ดาวดูนี่...มีคนดึงเขาเข้าไปที่บันไดหนีไฟก่อนที่เขาจะเดินออกมาจากบันไดหนีไฟชั้นหนึ่ง”
“เขาก็เดินออกมาคนเดียว แล้วธาดาแน่ใจได้ยังไงว่านายศิวัชเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้”
ธาดากดเลื่อนภาพจากกล้องวงจรปิดอีกครั้งและชี้ภาพศิวัช
“ตอนผมมาหาดาวนายศิวัชไม่ได้อยู่ออฟฟิศ แล้วดาวไม่สงสัยเหรอว่าทำไมอยู่ๆ เขาถึงได้โผล่มาเดินปะปนกับพนักงานที่กำลังออกจากออฟฟิศ”
ดาวประดับอึ้งไป ธาดาถือโอกาสสำทับ
“แต่ผมยังไม่มั่นใจซะทีเดียว ผมถึงได้บอกกับดาวว่าผมแค่สงสัย”
“แล้วธาดาอยากให้ดาวทำอะไร”
“เอาลายนิ้วมือของนายศิวัชมาให้ได้!”
ooooooo
