เสน่ห์รักนางซิน

คุยกับบารมีเสร็จ พริมไม่ยอมให้ภูรีไปส่งบ้าน อ้างมีธุระจะต้องไปซื้อของกับปริตา แล้วคว้ามือเธอออกไปเลย อินทัชต้องกลับไปเอารถที่จอดไว้ใกล้บ้าน

พริมก็เลยรีบวิ่งตามสองสาว ภควัตตั้งข้อสังเกตหากผู้หญิงปฏิเสธความช่วยเหลือกะทันหัน แสดงว่าเธอมีเรื่องค้างคาใจ แล้วถามภูรีไปทำอะไรให้พริมไม่พอใจหรือเปล่า

เขาไม่เข้าใจทำไมต้องโทษเขาด้วย ภควัตยืนยันว่าไม่ได้ทำ อินทัชก็เปล่าจึงเหลือเขาแค่คนเดียว

ภูรีไม่ตอบ ได้แต่มองตามพริมที่เดินจากไปกับปริตาอย่างไม่สบายใจ ด้านอินทัชคลาดกับสองสาว พยายามกวาดตามองหาก็ไม่เจอ จึงโทร.ให้ภควัตวนรถมารับ เขากลับวางหูใส่หน้าตาเฉย...

ตั้งแต่มีเรื่องกันวันนั้น ภูรีไม่โทร.หาวิกกี้อีกเลย เธอโทร.ไปเขาก็ไม่รับสาย ไลน์ไปหาก็ไม่ตอบ เธอกลุ้มใจมากไม่เป็นอันกินอันนอน ขังตัวเองอยู่แต่ในห้อง บารมีเป็นห่วงลูกจึงเข้าไปถามว่าเป็นอะไร รอภูรีอยู่หรือ ท่านเพิ่งไปเจอเขามา วิกกี้ตื่นเต้นแล้วเขาถามถึงเธอบ้างไหม เขายังโกรธเธอมากไหม

“เขาไม่พูดถึงลูกเลย...วิกกี้ ถ้าลูกอยากให้ผู้ชายอย่างภูรีรัก ลูกต้องไม่ทำตัวไร้ค่าไปวันๆแบบนี้”

“แล้วคุณพ่อจะให้วิกกี้ทำอะไรล่ะคะ”

บารมีแนะให้ทำอะไรก็ได้ที่จะสร้างคุณค่าให้ตัวเอง วันนี้ท่านเจอพริมมาด้วย ยิ่งได้อยู่ใกล้เธอท่านยิ่งไม่แปลกใจถ้าภูรีจะรักผู้หญิงคนนี้ วิกกี้โวยวายว่าภูรีเป็นของเธอ บารมีชี้ให้เห็นว่าไม่มีใครเป็นของใครได้ ถ้าใจของภูรีไม่ได้รักเธอ ต่อให้เธอไล่ผู้หญิงไปหมดโลกเขาก็ไม่รักเธออยู่ดี และเขาจะยิ่งโกรธยิ่งเกลียดที่เธอไปขวางความรักของเขากับผู้หญิงที่เขารัก เธอทนได้หรือที่จะเป็นคนน่ารังเกียจของเขา วิกกี้นิ่งอึ้งไม่ตอบ...

อินทัชลงจากแท็กซี่กำลังจะเดินไปที่รถของตัวเองซึ่งจอดอยู่ในซอยบ้านพริม เจอปริตาเดินสวนออกมาถามว่าจะไปไหนจะไปส่งให้ เธอส่ายหน้าไม่รบกวนดีกว่า นั่งรถเมล์ไปครู่เดียวก็ถึง แล้วขยับแว่นที่ขาข้างหนึ่งเกเพราะมันจะร่วง เขาร้องทักแว่นขาหักหรือ แล้วพันเทปไว้อย่างนั้นถนัดหรือ เธอชินแล้ว ขืนต้องเปลี่ยนแว่นทุกครั้งที่ทำหัก ปีหนึ่งๆเธอคงต้องเปลี่ยนไม่ต่ำกว่ายี่สิบอัน อินทัชคิดอะไรออก

“งั้นไปเปลี่ยนเป็นแบบอื่นดูไหมครับ ผมขอเป็นสปอนเซอร์ให้เอง ถือว่าชดเชยความผิดที่ผมทำกับคุณไว้ พรุ่งนี้วันหยุดให้ผมมารับคุณนะครับ”

ooooooo