เสน่ห์รักนางซิน

ลุงดำเห็นพริมอมทุกข์ตั้งแต่กลับจากสอนวิกกี้ตัดรองเท้า ถามว่าเป็นอะไรก็ไม่ยอมบอก ด้วยความเป็นห่วงแกก็เลยโทร.นัดให้ภูรีออกมาหาแถวซอยบ้านพริมเพื่อถามว่าพัชราทำอะไรพริมถึงได้หน้าเศร้าอมทุกข์แบบนี้ ภูรีโกหกว่าไม่ได้ทำอะไร เธอลืมเอาหุ่นรองเท้าไปก็เลยอดสอน ลุงดำไม่ติดใจอะไรภูรีแอบถอนใจโล่งอก

“ลุงดำหมดธุระจะถามผมแล้วใช่ไหมครับ ผมขอตัวกลับก่อนนะ” ภูรีขยับจะไป ลุงดำตะคอกใส่ ใครบอกว่าธุระของเราจบแล้ว ตนกับเขายังมีเรื่องสำคัญต้องเคลียร์กัน แล้วลากแขนเขาออกมาอีกมุมหนึ่ง ปริตากับบุสกรถือถุงกระสอบสีรุ้งมากันคนละใบ เห็นลุงดำลากแขนภูรีไปหลบหลังต้นไม้ท่าทางมีพิรุธ รีบตามไปดู เห็นลุงดำกวาดตามองไปรอบๆ เหมือนจะดูให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้นจึงผลุบไปหลังต้นไม้ต่อว่าภูรีที่พาวิกกี้มาสนิทกับพริม สองสาวขาเผือกตามเข้าไปแอบฟังใกล้ๆกว่าจะย่องมาถึงจุดที่ได้ยินทั้งคู่คุยกัน ไคลแมกซ์สำคัญเลยไปแล้ว สองสาวจึงได้ยินลุงดำบ่นว่าไม่น่าบอกความลับกับภูรีเลย

“ลุงดำครับผมยังยืนยันว่าผมไม่คิดจะบอกความลับของเราให้ใครรู้ ผมแค่อยากช่วยทำให้อะไรๆมันดีขึ้น”

“แล้วถ้ามันไม่ดีขึ้นอย่างที่เอ็งคิดล่ะ เอ็งรู้ใช่ไหมว่าคนที่จะเดือดร้อนที่สุดคือใคร เอ็งไม่สงสารมันเหรอ”

ลุงดำกำลังจะพูดชื่อพริม แต่ท้องเจ้ากรรมของบุสกรส่งเสียงประท้วงเนื่องจากไม่มีอะไรตกถึงท้องตั้งแต่เที่ยง ลุงดำได้ยินรีบเดินมาดูกลัวจะมีใครแอบฟังแต่ไม่เจอใคร จึงหันกลับมาทางภูรี

“ข้าหมดธุระกับเอ็งแล้วแต่เอ็งจงฟังให้ดี ข้าจะทำทุกอย่างเพื่อขัดขวางความหวังดีของเอ็ง คนอย่างไอ้ดำตายได้ แต่เสียสัจจะไม่ได้” พูดจบลุงดำผละไป ปริตากับบุสกรที่ยืนแอบตัวลีบอยู่พากันโล่งอก...

ครู่ต่อมา บุสกรกับปริตานำเรื่องนี้ไปเล่าให้พริมฟัง เธอเองก็อยากรู้เหมือนเพื่อนๆว่าความลับที่ว่าคืออะไร และใครต้องเดือดร้อนถ้ามีคนรู้ความลับนี้ แต่พอบุสกรแนะให้พริมโทร.ไปถามภูรีให้รู้เรื่องไปเลย เธอกลับคำไม่สนใจจะรู้เรื่องนี้อีก แถมแกล้งหาวง่วงนอน แล้วลุกออกไปเลย บุสกรงงทีเมื่อก่อนเห็นอยากจะคุยกับภูรีนักหนา ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ไปได้...ภูรียังคงส่งไลน์มาอวยพรให้พริมฝันดี เธอพยายามตัดใจปิดมือถือหนี...

ฝ่ายปริตาพันขาแว่นตาที่เกือบจะหักด้วยเทปกาวเสร็จก็ควานหามือถือไปตามโซฟาเจอซุกอยู่ใต้หมอน หยิบขึ้นมาดูเห็นสายมิสคอลจากอินทัช 3 สาย ครั้นจะโทร.กลับก็เห็นว่าดึกแล้วไว้พรุ่งนี้ค่อยโทร.

ooooooo