เสน่ห์รักนางซิน

หลังหมอตรวจอาการอินทัชเรียบร้อย ทุกคนพากันแปลกใจที่เขาไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน ภูรีกับภควัตที่ตามมาสมทบแก้ตัวแทนเพื่อนว่า

เขาเป็นคนขี้ตกใจแบบนี้เอง ทุกคนพยักหน้ารับรู้ไม่ติดใจอะไรอีก

มือถือของปริตามีสายเรียกเข้า เธอขอตัวออกไปรับสายข้างนอก อินทัชอยากคุยกับเธอเรื่องคืนนั้น รีบตามออกไป พริมเห็นอินทัชปลอดภัยก็ขอตัวกลับ บารมีเสนอตัวจะไปส่งเธอ เพราะเรายังมีเรื่องต้องคุยกัน

พริมยังไม่ทันจะตอบรับ ภูรีรีบเสนอให้คุยกันที่นี่เลย ข้างล่างมีร้านกาแฟ ใกล้เวลาเลิกงานแล้ว รถจะติดมาก บารมีจะได้ไม่ต้องเทียวไปเทียวมา ส่วนหน้าที่ไปส่งพริมกับปริตา ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเขาเอง เพราะเขาต้องพาอินทัชกลับไปเอารถซึ่งจอดอยู่แถวบ้านพริมอยู่แล้ว ทั้งคู่ตกลงใจทำตามที่ภูรีเสนอ...

อินทัชรอจนปริตาคุยธุระเสร็จจึงเข้าไปขอโทษเรื่องที่ทำตัวไม่สุภาพกับเธอคืนนั้น ปริตาไม่ถือโทษโกรธอะไรเขา เธอเข้าใจว่าเขาเมา อินทัชแปลกใจถ้าไม่โกรธแล้วทำไมไม่รับสายเขา ปริตาเพิ่งนึกได้ว่าเขาโทร.มา เธอจะโทร.กลับตั้งแต่เมื่อคืนแต่เห็นดึกแล้ว จะไว้โทร.หาตอนเช้าแต่ลืมไปเลย

“อย่าถือสาผู้หญิงสมองปลาทองอย่างริตาเลยนะคะ”...

ขณะที่อินทัชเคลียร์เรื่องคาใจกับปริตาได้เรียบร้อย บารมีขอโทษพริมแทนลูกเมียของเขาด้วย เขาไม่ว่าถ้าเธอจะโกรธพวกนั้น แต่อย่าเกลียดเป็นพอ ที่สำคัญเขาไม่อยากให้เธอกับวิกกี้เป็นศัตรูกันด้วยเรื่องผู้ชาย พริมไม่พอใจนิดๆ ยืนยันว่าไม่ได้คิดจะแย่งภูรีไปจากวิกกี้ บารมีเชื่อที่เธอพูด สองคนคุยกันด้วยไมตรีจิตอันดี

ภูรีที่ยืนอยู่กับภควัตมองภาพพริมกับบารมีคุยกันด้วยความรู้สึกดีที่เห็นความสัมพันธ์พ่อลูกเป็นไปในทางที่ดี สักพักอินทัชเดินยิ้มเข้ามา ภควัต มองเหล่ไปทำอะไรมาถึงได้อารมณ์ดีอย่างนี้ เขาได้แต่ยิ้มๆ

“เรื่องของฉันไม่น่าสนใจเท่าเรื่องสองคนนั้น หรอก เล่ามาสิภู ความลับของแกกับลุงดำเกี่ยวข้องกับสองคนนั้นมันเป็นยังไง” อินทัชมองภูรีอย่างรอคำตอบ เขานิ่งคิดอยู่อึดใจก่อนจะเล่าความจริงให้ฟัง สองเพื่อนซี้ตกใจที่รู้ว่าบารมีเป็นพ่อแท้ๆที่พลัดพรากจากกันของพริม ภควัตยังไม่ปักใจเชื่อนัก ลุงดำอาจจะเมาจนจำอะไรเลอะเลือนก็ได้ ภูรียืนยันว่าไม่มั่ว ตนเจอบารมีไปที่บ้านพริมกับตาตัวเอง

“และลุงดำก็พูดถึงคุณน้าบารมีกับคุณน้าพัชราได้ถูกต้องทุกอย่าง”

อินทัชไม่เข้าใจถ้าอย่างนั้นทำไมภูรีถึงไม่บอกเรื่องนี้ให้พริมรู้ไปเลย เธอจะได้ดีใจที่ได้เจอพ่อที่ตามหาสักที เขากลัวครอบครัวของบารมีจะไม่ยอมรับเธอ ภควัตกร้าวรับไม่ได้ก็ต้องรับให้ได้ แล้วตัดสินใจจะไปบอกพริมว่าพ่อที่เธอตามหาอยู่ตรงหน้าแค่มือเอื้อม ภูรีร้องห้ามเสียงหลงไม่ให้ทำอย่างนั้น

“แต่แกอาจจะทำให้คุณพริมทุกข์มากกว่าเดิม เชื่อฉันเถอะ ฉันรู้ดีว่าการไม่ได้รับการยอมรับจากครอบครัวใหม่ของพ่อแม่ มันรู้สึกอย่างไร”

ภควัตยอมล้มเลิกความคิดที่จะบอกพริมเรื่องพ่อเพราะรู้ดีว่ากว่าภูรีจะพิสูจน์ให้ทางครอบครัวของมิสเตอร์พีเห็นว่าเขากับแม่ไม่ได้จะมาชุบมือเปิบธุรกิจของครอบครัวเขาไป เหนื่อยใจเหนื่อยกายแค่ไหน และนับเป็นโชคดีของเขาที่มิสเตอร์พีกล้าหาญพอที่จะไม่ให้ใครมายุ่งกับภูรีกับแม่ ไม่รู้ว่าบารมีจะมีความกล้าพอขนาดนั้นไหม ขอให้ภควัตคิดดูก็แล้วกันว่าพริมจะต้องเจอกับอะไรบ้าง

ooooooo