ตอนที่ 1
พริมเดินตามภูรีจนทัน ขอคำอธิบายทำไมถึงพูดแบบนั้น เขากลับเงียบไม่ตอบ เธอไม่พอใจกระชากคอเสื้อเขาเข้ามาใกล้ๆ สั่งให้พูดออกมาถ้าแน่จริง
“คุณออกแบบรองเท้าเพื่อตอบสนองความชอบของตัวเอง แต่คุณไม่นึกถึงขนาดเท้าของผู้หญิงไทยส่วนใหญ่เป็นทรงหน้าบาน จะมีกี่คนที่มีเท้าเรียวเล็กใส่รองเท้าคู่นี้ได้สวยอย่างคุณ ถ้าคิดจะอยู่วงการรองเท้า อย่าเอาความชอบของตัวเองมาตัดสินทุกอย่าง”
“รู้ดีเรื่องรองเท้าจังเลยนะ ขายรองเท้าอยู่หรือไง คุณทำอยู่แบรนด์อะไร มีขายใน IG หรือเปล่า ฉันจะแวะเข้าไปชม” พริมแขวะเป็นชุด ภูรีไม่บอกว่าตัวเองเป็นเจ้าของแบรนด์ P.PAUL ได้แต่บอกเธอว่าทำรองเท้าขาย ส่วนจะเป็นแบรนด์อะไรอย่ารู้จะดีกว่า เดี๋ยวจะขนลุกเปล่าๆ แล้วขยับเดินต่อไป
ข้างหน้าภูรีมีคนงานกำลังแบกม้วนหนังวัวสำหรับตัดรองเท้าเดินอยู่ พริมร้องเรียกภูรีให้หยุดก่อน คนงานนึกว่าเธอเรียกหันขวับมามอง ม้วนหนังหันตามมาด้วยฟาดเข้าที่หัวภูรีอย่างจังสลบเหมือด...
ภูรีไปฟื้นคืนสติอีกครั้งที่โรงพยาบาล นางพยาบาลนำจดหมายจากพริมมาให้ ใจความในนั้นมีว่าเขาติดหนี้บุญคุณเธอที่พาเขามาส่งโรงพยาบาล อยู่รอจนหมอบอกว่าเขาปลอดภัยและจ่ายค่ารักษาให้เรียบร้อย
“ฉันไม่ได้ต้องการอะไรตอบแทน นอกจากให้นายติดตามผลการประกวดการออกแบบรองเท้าของ P.PAUL นายจะได้รู้ว่าใครกันแน่ที่จะเสียใจ”...
ปรากฏว่าคนที่เสียใจไม่ใช่ภูรีแต่เป็นพริมนั่นเองเพราะพลาดตำแหน่งชนะเลิศการออกแบบรองเท้าครั้งนี้ ด้วยความมั่นใจในตัวเองสูง เธอรับไม่ค่อยได้นักที่ผลงานของตัวเองไม่ได้ที่หนึ่ง วิ่งตามไปถามประธานการตัดสินว่าทำไมรองเท้าของเธอถึงไม่ชนะเลิศ ท่านตอบเหมือนที่ภูรีพูดทุกประการว่าเธอไม่ได้ออกแบบมาเพื่อผู้หญิงไทย แต่ออกแบบเพราะเป็นความชอบส่วนตัวของเธอเอง...
ด้วยความแค้นใจที่ภูรีดันมาวิจารณ์รองเท้าของตัวเอง พริมตั้งหน้าตั้งตาขัดรองเท้านักเรียนชั้นประถมที่บุสกรไปขนมาให้เพื่อระบายอารมณ์...
ด้านอินทัชรับตัวภูรีจากโรงพยาบาลพามาที่งานเลี้ยงเล็กๆฉลองความร่วมมือกันระหว่าง P.PAUL ของภูรีและบริษัทอินทัช อินดัสทรี ของครอบครัวอินทัชได้ทันเวลาพอดี...
ทางด้านพริมอยากไปทำงานที่ P.PAUL มากเข้าขั้นหมกมุ่น ปริ๊นต์กระดาษโลโก้รองเท้ายี่ห้อนี้ติดไว้ทั้งห้อง บุสกรเป็นห่วงเพื่อน ถ้าการได้ไปทำงานที่นั่นยากนักทำไมไม่ลองเปลี่ยนไปอยากทำงานที่อื่นบ้าง
“ไม่ ฉันสืบประวัติมาหมดแล้วที่นี่เป็นที่เดียวที่ให้โอกาสคนรุ่นใหม่เข้าไปทำงาน และแบรนด์ของเขาก็ดังมากที่จะทำให้ฝันของฉันเป็นจริง พวกแกคอยดูนะฉันไม่ยอมแพ้ ถ้าฉันมีโอกาสได้เจอคุณเจ้าของ P.PAUL ฉันจะทำให้เขารู้ว่าฉันนี่แหละคือสุดยอดหญิงแห่งวงการรองเท้าที่ P.PAUL ต้องการ”
ทั้งบุสกรและปริตาต่างถอนใจหนักใจที่เพื่อนหมกมุ่นเกินเหตุ
ooooooo










