เสน่ห์รักนางซิน

ณ ริมฟุตปาทถนนเจริญรัถ แหล่งขายอะไหล่ทำรองเท้าใหญ่ที่สุดของกรุงเทพฯ พริมตรวจคลิปวีดิโอพรีเซนต์รองเท้าที่ตัวเองผลิตเพื่อส่งเข้าแข่งขันการออกแบบรองเท้าระดับอุดมศึกษา ซึ่งผู้ชนะเลิศจะได้บินไปฝึกงานกับบริษัท P.PAUL แบรนด์รองเท้าชื่อดังที่ประเทศฝรั่งเศส

พริมหมายมั่นปั้นมือว่ารองเท้าฝีมือตัวเองจะต้องชนะการแข่งขันครั้งนี้เพื่อเติมเต็มความฝันให้กับตัวเอง เช็กคลิปวีดิโอเสร็จ เธอเอารองเท้าที่เตรียมจะส่งแข่งขันห่อด้วยกระดาษ วางลงในกล่องอย่างบรรจง ทันใดนั้น ปริตาซึ่งเดินไปซื้อน้ำกับบุสกรวิ่งหน้าตื่นเข้ามาบอกว่าบุสกรถูกแทง พริมตกใจสุดขีดเมื่อเห็นสภาพของเพื่อนรักตัวเปรอะไปด้วยสีแดง ทิ้งทุกอย่างไว้ตรงนั้นแล้ววิ่งไปทางที่ปริตาวิ่งมา

เมื่อพริมมาถึงที่เกิดเหตุกลับพบว่านอกจากบุสกรจะไม่ได้ถูกแทง ยังใช้วิชาเทควันโดเล่นงานวัยรุ่นชายคนหนึ่งล้มลงไปกองกับพื้น แล้วขึ้นคร่อมจับมือสองข้างล็อกเอาไว้ พริมต่อว่าปริตาที่วิ่งตามมาสมทบ

“ไหนแกบอกว่าบุสถูกแทง”

“ก็บุสแย่งมีดกับน้องเขา แล้วบุสก็ล้มใส่ฉัน แล้วเสื้อบุสก็เต็มไปด้วยเลือด” ปริตาละล่ำละลัก ปรากฏว่าสีแดงที่เธอเห็นเป็นแค่น้ำแดงที่หกรดไม่ได้เป็นเลือดอย่างที่เข้าใจ พริมส่ายหน้าให้กับความโก๊ะของเพื่อน แล้วเดินเข้าไปถามบุสกรว่าเกิดอะไรขึ้น ได้ความว่าวัยรุ่นคนนี้จะกรีดกระเป๋าปริตา แต่ตนเห็นเสียก่อน วัยรุ่นแกล้งบีบน้ำตาขอร้องให้ปล่อย ก่อนจะแอบส่งสัญญาณบางอย่างให้เพื่อนตัวเองซึ่งรีบวิ่งออกไป

บุสกรจะเอาเรื่องวัยรุ่นคนนี้ให้ได้ บอกให้พริมโทร.แจ้งตำรวจ วัยรุ่นรอทีเผลอผลักบุสกรล้มแล้ววิ่งหนี บุสกรไม่ยอมปล่อยให้เขาลอยนวลวิ่งไล่ พริมกับปริตาวิ่งตามเพื่อนไปอีกทอดหนึ่ง...

อีกด้านหนึ่งไม่ห่างกันนัก ภูรีกำลังเดินดูบรรยากาศของถนนเจริญรัถ เห็นวัยรุ่นคนหนึ่งกำลังค้นกระเป๋าของพวกพริม เขาทนเห็นคนทำผิดตำตาไม่ได้ เข้าไปสั่งให้วัยรุ่นวางของที่ไม่ใช่ของตัวเองลง วัยรุ่นเห็นท่าไม่ดีคว้ากล่องรองเท้าปาใส่แต่เขาหลบทัน รองเท้ากระเด็นออกจากกล่องตกไปในแอ่งน้ำ ภูรีเล่นงานวัยรุ่นจนทำให้ไม่สามารถจะเอาอะไรไปได้สักอย่าง พ่อค้าที่มีร้านอยู่แถวนั้นพากันออกมาดู

ภูรีช่วยเก็บข้าวของของพริมเอามากองรวมกันไว้ พริมกับเพื่อนกลับมาเห็นพอดีนึกว่าเขาจะขโมยของของตัวเอง จัดแจงจะเอาเรื่อง พ่อค้าแถวนั้นรีบบอกว่าเขาไม่ใช่ขโมย แต่ช่วยจับขโมยให้ ส่วนไอ้ขโมยตัวจริงหนีไปแล้ว พริมขอบคุณภูรีที่ช่วยไล่ขโมยให้ แล้วหันไปเห็นรองเท้าที่จะเอาไปเข้าประกวดตกน้ำรีบวิ่งไปเก็บ

“รองเท้าฉันเปื้อนหนักขนาดนี้แล้วจะทำยังไง จบกันแล้ว” ไม่พูดเปล่า พริมทำท่าจะร้องไห้อีกต่างหาก ภูรีเห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้ ปลอบว่าเอารองเท้าไปล้างทำความสะอาดสักหน่อยก็เอามาใส่ได้เหมือนเดิม

เธอไม่ได้จะเอามาใส่แต่จะส่งเข้าประกวด เขากลับบอกว่าเสียใจตอนนี้ดีแล้ว เธอหันขวับจะเอาเรื่อง

“ผมพยายามปลอบใจคุณแต่ถ้ามันทำให้คุณฟังแล้วรู้สึกไม่ดี ผมก็ต้องขอโทษ” พูดจบภูรีผละจากไป

พริมไม่พอใจกับคำพูดของเขาฝากรองเท้าไว้กับปริตาแล้วเดินตามเขาไป

ooooooo