เสน่หามายา

“สรัล...จะเปลี่ยนใจกลับไปที่โต๊ะอาหารก็ได้นะ ฉันกับลูกรอเธออยู่”...

ไม่ได้มีแต่เจ้านายที่จิกกัดกันอยู่ที่โต๊ะสนาม ลูกน้องอย่างแป๊วและปรานีก็คอยจิกกัดแดเนียลอีกด้วย ว่ากันไปด่ากันมา แป๊วทนไม่ไหวจะปาถาดในมือใส่เขา แต่ปรานีห้ามไว้เสียก่อน...

ที่ห้องครัว เพลงพิณปอกแอปเปิ้ลให้สรัลโดยใส่กล่องพลาสติกเอาไว้ อลิสไม่วายตามมาเล่นสงครามประสาทกับเธออีก หลังจากเปิดศึกน้ำลายเล็กๆพอเป็นพิธี อลิสเดินไปหยิบจานกระเบื้องใบเล็กออกมาวางแล้วใช้ที่คีบหยิบแอปเปิ้ลที่เพลงพิณปอกใส่กล่องเอามาใส่จานใบนั้น

“ใส่จานกระเบื้องดูน่ากินกว่าเยอะเลย”

“จะใส่จานกระเบื้องทำไมคะเพราะฉันเตรียมให้คุณสรัลไปกินที่ทำงาน” เพลงพิณมองอลิสพลางยิ้มเย้ยอยู่ในที อีกฝ่ายรู้ตัวว่าพลาดได้แต่ยิ้มแหยๆให้...

อลิสเดินหน้าแตกหมอไม่รับเย็บมาสมทบกับลีโอและโมเน่ต์ที่กำลังกินอาหารเช้าอยู่ที่ห้องกินข้าว สักพักกัสโซ่ในชุดอยู่บ้านเข้ามานั่งประจำที่ตัวเอง อลิสแปลกใจวันนี้ไม่ไปทำงานหรือถึงได้แต่งตัวแบบนี้ เขาประชดประชันไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรจะไปทำไม ลีโอตำหนิน้องชายที่พูดจากับแม่ไม่ดี

แทนที่จะสำนึก กัสโซ่กลับบอกว่าไม่ต้องมายุ่ง เป็นพี่ไม่ใช่เป็นพ่อ โมเน่ต์ทนไม่ไหวกระแทกช้อนกับจาน บอกให้พี่ทั้งสองคนเลิกทะเลาะกันได้แล้ว น่ารำคาญ สรัลลงบันไดมากับเพลงพิณเพื่อจะไปทำงาน ทันได้ยินประโยคสุดท้าย ถามโมเน่ต์ว่ารำคาญอะไรหรือ เธอหันมองพี่ชายทั้งสองคนก่อนจะตอบว่าเปล่า

“โมเน่ต์รำคาญที่ต้องอยู่บ้านเฉยๆ โมเน่ต์อยากไปเที่ยว พรุ่งนี้โมเน่ต์ขอไปเที่ยวทะเลกับเพื่อนนะคะ”

“ขายังเจ็บอยู่ จะสะดวกหรือลูก”

อลิสคิดแผนร้ายขึ้นมาได้ทันที ชวนทุกคนไปเที่ยวทะเลพร้อมหน้าพร้อมตาพ่อแม่ลูก บ้านพักตากอากาศของเราก็มี สรัลอยากให้โมเน่ต์ถามหมอก่อนว่าจะไปได้หรือเปล่า แต่เขาคงไม่สะดวกจะไปด้วย

“พ่อเขาคงอยากหนีไปเขาใหญ่กับคุณเพลงน่ะลูก” อลิสว่าประชด

โมเน่ต์รู้งานออดอ้อนให้พ่อไปด้วยกัน พวกเราไม่ได้ไปเที่ยวทะเลพร้อมหน้ากันมานานแล้ว สรัลทนเสียงรบเร้าของลูกไม่ไหว รับปากจะไปด้วย ระหว่างนั้นแป๊วเข้ามารายงานปรานีว่าน้ำขิงมา ปรานีแปลกใจไหนว่าลาออกแล้วจะมาอีกทำไม กัสโซ่คิดแผนร้ายขึ้นมาได้ หันไปเสนอแนะกับพ่อ ถ้าโมเน่ต์อยากไปเที่ยวทะเลก็ให้พาน้ำขิงไปด้วย จะได้ช่วยดูแลน้อง สรัลเห็นดีด้วยให้ลีโอกับกัสโซ่เป็นธุระเรื่องนี้ให้...

น้ำขิงรู้เรื่องที่จะต้องตามไปดูแลโมเน่ต์ที่บ้านพักตากอากาศก็ลังเลเนื่องจากเป็นห่วงแม่ ลีโอเสนอจะให้เด็กที่บ้านนี้ไปช่วยแม่ของเธอระหว่างที่เธอไม่อยู่ กัสโซ่คะยั้นคะยอให้เธอไปด้วย ลีโอจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงโมเน่ต์ ลีโอหันขวับไปมองน้องชายเป็นทำนองว่าพูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไร เขาหัวเราะ

“นายจะได้มีเวลาอยู่กับแคทให้เต็มที่ไปเลย”

โมเน่ต์ตื่นเต้นนี่พี่แคทจะไปด้วยหรือ กัสโซ่ตอบคำถาม แทนว่าไปแน่นอน ลีโอไม่เคยทิ้งเธออยู่แล้วใช่ไหม ลีโอมองน้องชายรู้สึกสังหรณ์ใจว่าอาจจะมีเรื่องไม่ชอบมาพากล

ooooooo

ในเวลาต่อมา ขณะน้ำขิงเอาผ้ามาปูที่สนามข้างบ้านไว้ให้โมเน่ต์มาออกกำลังกายบริหารกล้ามเนื้อ ลีโอเข้ามาขอบคุณเธอที่กลับมา เธออ้างที่ต้องกลับมาเพราะอยากให้คนหลงตัวเองรู้ว่าเธอไม่ได้ชอบเขา

ลีโอกระเซ้าถึงจะไม่ชอบอย่างน้อยก็ต้องแคร์กันบ้าง น้ำขิงไม่ได้รู้สึกอะไรด้วย แค่ต้องรับผิดชอบงานในหน้าที่ ไม่อย่างนั้นคงไม่รับปากจะไปทะเลด้วย ทั้งที่ไม่อยากไป เขาแปลกใจทำไมถึงไม่อยากไป

“แล้วทำไมฉันต้องอยากไป ฉันไม่มีคู่หมั้นไปดูพระอาทิตย์ตกดินด้วยกันอย่างคุณสักหน่อย” น้ำขิงเห็นลีโออมยิ้มก็เอะใจหรือตัวเองหลงกลอะไรเขาอีกหรือเปล่า ก็เลยถามว่ายิ้มอะไร เขาไม่ตอบได้แต่ขอตัวไปทำงานก่อน ฝากดูแลน้องสาวของเขาด้วยแล้วเดินอมยิ้มออกไป น้ำขิงมองตามงงๆ