เสน่หามายา

เพลงพิณเห็นปรานีกำลังเตรียมของว่างสองที่จะเอาขึ้นไปข้างบน ถามว่าคุณสรัลกลับมาแล้วหรือ

“กลับมาตั้งนานแล้วล่ะ อยู่ข้างบนกับคุณอลิส

ยังไม่ออกมาเลย คุยอะไรกันก็ไม่รู้น้าน นาน” ปรานีจงใจยั่วให้หึง แต่เพลงพิณกลับยิ้มรับเหมือนไม่สนใจ...

ด้านอลิสยังคาดคั้นให้สรัลตอบจะอยู่กันสามคนผัวเมียแบบนี้กันอีกนานแค่ไหน เขาทักท้วงไม่ใช่สามคน แค่สองคนผัวเมียกับผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่มีฐานะเป็นแม่ของลูกเท่านั้น อลิสเจ็บจี๊ด กัดฟันถามแล้วคนในสังคมจะเข้าใจอย่างที่เขาเข้าใจหรือ สรัลไม่สนใจใครจะเข้าใจหรือเปล่า เขาแคร์แค่เพลงพิณภรรยาของเขาคนเดียว

อลิสพยายามเป่าหูว่าเพลงพิณจะทนสภาพแบบนี้ได้หรือ เพราะเธอไม่มีอะไรเป็นหลักประกันแม้แต่ทะเบียนสมรส และถ้าตนเป็นเธอ ตนคงไม่เอาชีวิตวัยสาวมาทิ้งแบบนี้ สรัลสวนทันที

“เพราะเพลงไม่เหมือนเธอ เขารู้จักรักคนอื่นไม่ใช่รักแต่ตัวเอง”

“เธอมั่นใจได้ยังไงไอ้ผู้ชายในข่าวเขาหนุ่มกว่าหล่อกว่าแล้วยังโสดไม่มีเมีย”

สรัลไม่พอใจมากที่อลิสเสี้ยมให้เขากับเพลงพิณหมางใจกัน ลุกออกจากห้องไปเลย สเตฟานที่ยืนอยู่หน้าห้องกำลังจะปิดประตูให้ อลิสร้องเรียกไว้ สั่งให้ต่อโทรศัพท์หาแบงก์ให้ตนที เขาต่อสายแล้วส่งให้เธอ

“อาการดีขึ้นหรือยัง...พร้อมแล้วใช่ไหม” อลิสยิ้มร้ายกาจ...

แม้จะรู้ว่าอลิสไม่ได้เป็นอะไรหนักหนาสาหัส แค่อยากจะเรียกร้องความสนใจจากสรัล แต่เพลงพิณก็ไม่ได้บ้าจี้ตามแรงยุของแดเนียลที่จะให้ตามไปราวีเธอถึงห้องนอน...

ทางฝ่ายลีโอเป็นกังวลที่ติดต่อน้ำขิงไม่ได้ ก็เลยตามไปที่บ้าน กดกริ่งอยู่หลายครั้งไม่มีใครเปิดรับ ตะโกนเรียกก็เงียบ จึงต้องกลับไปอย่างผิดหวัง แต่พอเขาคล้อยหลังเท่านั้น น้ำขิงแง้มประตูบ้านออกมามอง...

ในเวลาต่อมา ลีโอกำลังจะเดินเข้าบริษัท รปภ.รีบวิ่งเอาถุงกระดาษใบหนึ่งมาให้ แจ้งว่ามีคนฝากไว้ ลีโอเปิดดูข้างในเห็นเงินปึกใหญ่ มีโน้ตติดไว้ว่าเงินค่ารักษาพยาบาลของแม่ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นน้ำขิงฝากให้ ถาม รปภ.ว่าคนฝากถุงใบนี้อยู่ไหน รปภ.เห็นเธอขึ้นมอเตอร์ไซค์รับจ้างให้ไปส่งที่โรงพยาบาล

ลีโอจ้ำพรวดๆกลับไปขึ้นรถขับออกไปอย่างรวดเร็ว แคทเดินมาจากอีกด้านหนึ่งเห็นเขารีบร้อนออกไปก็แปลกใจ

“ลีโอจะไปไหน”

จากนั้นไม่นาน ลีโอมาถึงแผนกกายภาพบำบัด มีเสียงสายเรียกเข้าจากแคทไม่หยุด เขาตัดสินใจปิดเครื่องแล้วเปิดประตูห้องกายภาพเข้าไปเป็นจังหวะเดียวกับน้ำขิงเปิดประตูออกมา ทั้งคู่ยืนประจันหน้ากันใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันแค่คืบ น้ำขิงตั้งสติได้ก่อน รีบงับประตูห้องกลัวแม่จะได้ยิน แล้วถามเขาว่ามาที่นี่ทำไม

“ตามคุณไปดูแลโมเน่ต์ไง”

น้ำขิงยืนยันว่าตัวเองลาออกแล้ว ให้ลีโอไปหาคนอื่นดูแลน้องสาวของเขาแทน ตนไม่ว่างแล้วเดินหนี ลีโอรีบเดินตาม เจอน้ำขิงกำลังยืนดื่มกาแฟเย็นอยู่หน้าร้านขายกาแฟ เอาเงินที่เธอไปฝากไว้ที่บริษัทมาคืนให้

“ผมไม่รับเงินค่ารักษาคืน เพราะผมช่วยด้วยน้ำใจ”

น้ำขิงเสียงกร้าวมีมือมีเท้าหาเองได้ไม่ต้องการเงินบริจาคของใคร ลีโอต้องการจะให้เป็นการตอบแทนที่เธอดูแลน้องสาวของเขา เธอยืนกรานไม่ต้องการเงินจากเขา ไม่อยากให้ใครมาว่าว่าเธอคิดจะจับคนรวย ที่สำคัญเงินของคนรวยๆอย่างพวกเขาซื้อไม่ได้ทุกอย่างโดยเฉพาะศักดิ์ศรีของเธอ แล้วขยับจะไป ลีโอดึงแขนไว้ สองคนยื้อกันไปยื้อกันมา กาแฟในมือน้ำขิงหกเลอะเสื้อเขา

“นี่มันยังน้อยกว่าที่ฉันเจอ” พูดจบน้ำขิงเดินหนี ลีโอไม่ท้อตามไปเกลี้ยกล่อมให้เธอกลับไปดูแลโมเน่ต์อีกครั้ง หากเธอไม่ยอมกลับไปก็แสดงว่าเธอมีใจให้เขาเหมือนอย่างที่แคทกล่าวหา เพราะถ้าเธอไม่ชอบเขาจริงๆเธอก็ไม่ต้องสนใจว่าแคทหรือใครจะคิดอย่างไร แต่ถ้าเธอลาออกแสดงว่าเธอคิดอะไรกับเขาแน่นอน น้ำขิงยืนยันไม่เคยคิดอะไรกับเขา ลีโอท้าพิสูจน์โดยให้เธอกลับไปดูแลโมเน่ต์เหมือนเดิม