สกาวเดือน

กัณหาหวงแหนสมบัติของตระกูล ไม่ต้องการให้กระต่ายมาเป็นตัวหาร จึงพยายามเป่าหูบิดาไม่ให้นับญาติเพราะกระต่ายเป็นหลานนอกไส้

แต่หลวงราชไมตรีไม่คล้อยตาม เขามอบจดหมายที่วิสุทธิ์เขียนถึงลูกสาวให้เพ็ญลักษณ์นำไปให้กระต่าย คิดว่าข้อความในจดหมายคงทำให้พ่อลูกปรับความเข้าใจกันได้ แต่กัณหาที่จงเกลียดจงชังกระต่ายกลับไปป่าวประกาศเสียก่อนว่าวิสุทธิ์แต่งงานใหม่ ทำให้กระต่ายร้องไห้เสียใจยกใหญ่ ไม่ฟังอาเล็กที่พยายามจะอธิบายกระต่ายต่อว่าอาเล็กรู้เรื่องพ่อของตนแต่งงานใหม่แต่ไม่ยอมบอก ความโกรธทำให้กระต่ายพูดจาก้าวร้าวพ่อหลายคำจนเพ็ญลักษณ์ทนไม่ได้ พลั้งมือตบหน้าหลานสาว พอเธอได้สติและรู้สึกผิด กระต่ายก็วิ่งหายไปพร้อมจดหมายของวิสุทธิ์แล้ว

กระต่ายหนีไปซ่อนตัวที่บ้านท้ายไร่ของทรงกลด เพ็ญลักษณ์กับคนงานช่วยกันตามหาแต่ไม่พบ ทุกคนกระวนกระวายใจกลัวหลวงราชไมตรีจะล่วงรู้ เพ็ญลักษณ์กำชับสินีกับปัทมาที่อยู่ในเหตุการณ์ห้ามพูดเรื่องนี้ให้พ่อรู้อย่างเด็ดขาด

ทรงกลดเจอกระต่ายในกระท่อมแต่ยังไม่ปริปากบอกใคร ปล่อยให้สาวน้อยจมอยู่กับน้ำตา โดยที่ตัวเองนั่งเฝ้าอยู่ด้านนอก

กระต่ายอ่านจดหมายของพ่อไปร้องไห้ไปด้วยความเสียใจ

“ชีวิตนี้พ่อไม่เคยรู้จักความรักเลยจนกระทั่งได้มาเป็นพ่อของต่าย จากที่เอาแต่รักสนุก พ่อรู้แล้วว่าความรักที่แท้จริงเป็นยังไง ต่ายเข้ามาเป็นแสงสว่างในวันที่ชีวิตพ่อมืดมิด ต่ายทำให้พ่ออยากเป็นคนดี ผู้ชายคนนี้กลับตัวกลับใจจนมีวันนี้ได้ก็เพราะต่าย พ่อรักต่ายมาก ไม่มีใครมาแทนที่ความรักของพ่อที่มีให้ต่ายได้...ฟังพ่อนะลูก วันนี้พ่อต้องทำหน้าที่บางอย่าง หน้าที่สำคัญที่ต้องทำในฐานะราชไมตรี นั่นก็คือการแต่งงานเพื่อเกียรติยศ...

พ่อขอโทษที่ไม่สามารถบอกต่ายได้ในวันที่เจอกับคุณปู่ เพราะพ่อกลัวเหลือเกิน กลัวว่าตัวเองจะอ่อนแอจนไม่กล้าปล่อยต่ายให้อยู่กับคุณปู่ วันนั้นเป็นวันที่พ่อต้องเลือก... แต่พ่อสัญญา อีกไม่นานพ่อจะไม่ต้องเลือกอะไรอีก และพ่อจะไปรับต่ายกลับมาอยู่กับพ่ออีกครั้ง รอพ่อนะต่าย...รอพ่อ”

กระต่ายเสียใจและผิดหวัง ร้องไห้หนักจนทรงกลดต้องเข้ามาดู

“ฮือๆ พ่อทิ้งต่ายไป พ่อทิ้งต่ายไปแล้ว จะมีประโยชน์อะไรอีกที่ต่ายพยายามดิ้นรนหาเงินซื้อตั๋วเครื่องบินเพื่อจะไปหาพ่อ ต่ายเป็นตัวปัญหาของทุกคน ไม่มีใครอยากอยู่กับคนอย่างต่าย พ่อถึงเอาต่ายมาทิ้งไว้กับคนอื่น ต่ายไม่น่าเกิดมาเลย”

ทรงกลดฟังแล้วเดาเรื่องราวได้ว่ากระต่ายมีปัญหาครอบครัวแน่ เพียงแต่ยังไม่รู้รายละเอียด เขาชี้ชวนเธอดูดวงจันทร์บนท้องฟ้ายามค่ำคืน

“เห็นอะไรนั่นไหม...ไม่มีใครเห็นค่าของดวงจันทร์ จนได้เห็นว่าแสงสว่างของมันช่วยส่องทางในคืนที่มืดมิดได้มากแค่ไหน เหมือนเธอนะสกาวเดือน เธอต้องพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าเธอมีดี มีค่า ถ้าเธอทำได้ ทุกคนที่เคยสบประมาทเธอจะเปลี่ยนความคิดเอง”

กระต่ายมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นพระจันทร์ทรงกลดดวงกลมโต คิดตามคำพูดเขาแล้วเริ่มสงบลง

“แต่ที่นี่ไม่ใช่ที่ของต่าย ต่ายไม่อยากอยู่ที่นี่”

“ถ้าต่ายไม่ชอบที่นี่ ต่ายก็ต้องกลับไปที่ที่ต่ายเคยอยู่อย่างสง่างามให้ได้ ต่ายมีสมอง มีแขนขา มีความคิด ชีวิตต่ายจะไม่ฝังอยู่แค่ในไร่อย่างนี้แน่นอน”

 กระต่ายรู้สึกดีกับทรงกลดมากขึ้น สักพักเธอผล็อยหลับ ทรงกลดตั้งใจจะไปบอกเพ็ญลักษณ์เพื่อให้หมดห่วง แต่จู่ๆหญิงสาวโผล่มาเงียบๆ เล่นเอาตกอกตกใจ