สกาวเดือน
ตอนที่ 2
สองอาหลานมองหญิงแปลกหน้าด้วยความไม่พอใจ สงสัยว่าเป็นใคร เพริดพักตร์แนะนำชื่อเสียงเรียงนามและบอกด้วยว่าตนคือว่าที่ภรรยาของทรงกลด
เพ็ญลักษณ์อึ้งเล็กน้อยก่อนแสดงความยินดีที่ได้รู้จัก แต่อีกฝ่ายกลับพูดจาไม่เป็นมิตร
“เห็นชอบเอานู่นนี่มาปรนเปรอพี่กลด ว่างเหรอคะ”
กระต่ายโกรธแทนอาเล็ก อ้าปากจะตอบโต้แต่เพ็ญลักษณ์กระตุกแขนปรามแล้วตอบเพริดพักตร์เสียงเรียบว่า “ฉันก็แค่ทำตามมารยาทของเพื่อนบ้านเท่านั้น”
“พี่กลดเขามาอยู่นี่เพราะต้องใช้สมาธิทำงาน อย่าพยายามมาทำให้เขาฟุ้งซ่านเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่องหน่อยเลย กรุณาอย่าให้พี่กลดทำอะไรออกนอกลู่นอกทาง เวลาโฟกัสจะทำอะไร เขาต้องทำทีละอย่าง ใครมาก่อน-หลัง ต้องจัดลำดับความสำคัญเสมอ”
“ไปบอกแฟนตัวเองโน่นเหอะ” กระต่ายสวนทันควันอย่างทนไม่ไหว
เพ็ญลักษณ์เห็นท่าไม่ดีไม่อยากต่อความ รีบตัดบท “สบายใจเถอะค่ะ ว่าที่ด็อกเตอร์อย่างคุณทรงกลดน่าจะแยกแยะความสำคัญก่อนหลังได้แน่นอนค่ะ”
เพ็ญลักษณ์เชือดนิ่มๆแล้วพากระต่ายกลับไป เพริดพักตร์ไม่ชอบใจในความทะนงตัวของเพ็ญลักษณ์ กลับมาบ่นอุบให้ทรงกริชกับมุกดาฟังขณะกินข้าวเย็นด้วยกัน แต่สองสามีภรรยาไม่เชื่อ
ส่วนกระต่ายที่รักและห่วงอาเล็ก ก็พยายามโน้มน้าวให้อาเลิกใส่ใจทรงกลดเพราะเขาเจ้าชู้ ขอแค่มีตนอยู่ อาไม่ต้องกลัวเหงา
“ดูอย่างพ่อต่าย ต่อให้มีผู้หญิงรอบตัว แต่เขาก็เลือกจะอยู่เป็นโสดเพราะต่าย พ่อสัญญาว่าจะไม่แต่งงาน จะอยู่กับต่ายคนเดียวไปจนตาย”
เพ็ญลักษณ์ฉุกคิด หากกระต่ายรู้ว่าพ่อเพิ่งแต่งงานไปหมาดๆจะรู้สึกยังไง เธอแอบเตือนหลานให้ทำใจ
“ชีวิตคนเราไม่มีอะไรแน่นอนหรอกต่าย และก็ไม่มีอะไรที่จะเป็นอย่างใจเราได้ทุกอย่าง โตแล้วต่ายจะเรียนรู้ได้เอง ต่ายต้องเผื่อใจรับกับความเปลี่ยนแปลงเอาไว้ โดยเฉพาะเรื่องใจคน”
กระต่ายฟังอย่างง่วงๆ หลับไปโดยไม่ได้เอะใจ
ooooooo
วันถัดมา เพริดพักตร์ดักหาเรื่องเพ็ญลักษณ์อีก คราวนี้กระต่ายเล่นงานอย่างทันควัน เอาผงแป้งโรยใส่ทั้งตัวจนขาวโพลน
เพริดพักตร์ร้องกรี๊ด เต้นเป็นเจ้าเข้า แต่ยังปากเก่งด่าเพ็ญลักษณ์แย่งแฟนตน กระต่ายโกรธแทนอาเล็ก เมื่อทรงกลดจะมาสอนหนังสือก็เลยไล่ส่งให้กลับไปหาแฟน
เมื่อรู้ว่าเพริดพักตร์ด่าประจานเพ็ญลักษณ์ต่อหน้าคนงาน ทรงกลดกลับมาต่อว่าเธอ แต่หญิงสาวแถว่าเป็นการปกป้องไม่ให้เพ็ญลักษณ์มาตอแยเขา
“ถามพี่สักคำรึเปล่าว่าพี่อยากให้ช่วยไหม”
“เพริดต้องทำเพราะคุณป้าขอร้องนะคะ”
“แม่พี่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ด้วย”
“ก็คุณป้าทำใจรับผู้หญิงคนนั้นมาเป็นสะใภ้ไม่ได้”
“สะใภ้? นี่มันจะบ้าไปกันใหญ่ ใครเอาเรื่องนี้ไปบอกคุณแม่”
ทรงกริชบอกน้องชายว่าแม่รู้เรื่องที่เขาไปจีบ
เพ็ญลักษณ์แล้ว แม่โทรศัพท์มาเทศนาตนจนหูชา
“ฝีมือเพริดใช่มั้ย” ทรงกลดถามเสียงขุ่น
“เพริดทำไปเพราะหวังดีนะคะ แล้วเพริดก็จำเป็นต้องทำตามคำสั่งคุณป้าที่สั่งให้เพริดกำจัดเขาออกไปจากชีวิตพี่กลด”
“แล้วเพริดเป็นใคร จะมายุ่งวุ่นวายกับชีวิตพี่ทำไม คนในครอบครัวพี่ก็ไม่ใช่”
เพริดพักตร์ถึงกับปากสั่นที่ทรงกลดตอกกลับไม่ไว้หน้า “นี่พี่กลดหาว่าเพริดสะเออะ สะเหล่อ เสนอหน้า สาระแน พี่กลดไล่เพริด ไสหัวเพริด”
“เดี๋ยวๆๆ พี่แค่เตือนสติ ยังไม่ได้ไล่”
“ไม่ไล่ก็เหมือนไล่ เพริดมีศักดิ์ศรีนะคะ เพริดจะไม่ทน...ก็ได้ค่ะ เพริดจะไป”
“ตามใจนะ กระเป๋าอยู่ไหนพี่ช่วยขน”
เพริดพักตร์หน้าเสียที่ทรงกลดไม่รั้ง เปลี่ยนใจกะทันหันไม่กลับกรุงเทพฯ อ้างว่าไม่ค่อยสบายเพราะเจ็บทั้งตัวและใจ
“ถ้าจะอยู่ก็ระวังตัวเองแล้วกัน คงเห็นแล้วนะว่าเจ้าที่ที่นี่เฮี้ยนแค่ไหน ถ้ายังหาเรื่องลบหลู่พวกนั้นไม่เว้นวัน พี่ก็ช่วยอะไรเพริดไม่ได้”
ทรงกลดกับพี่ชายและพี่สะใภ้ลุกหนี เพริดพักตร์เปลี่ยนท่าทีจากน่าสงสารเป็นดุดัน มุ่งมั่นไม่มีวันยอมแพ้เพ็ญลักษณ์อย่างแน่นอน
ooooooo
