สกาวเดือน
ตอนที่ 2
เพราะมัวเสียเวลากับเรื่องไร้สาระทำให้กระต่ายเก็บเงินได้น้อย ความหวังที่จะซื้อตั๋วเครื่องบินกลับไปหาพ่อยังริบหรี่
วันนี้เธอตั้งใจไปเล่นพนันปลากัด แต่พวกป๋อง บอกว่ามีทางได้เงินเยอะกว่านั้น กระต่ายสนใจและลงแข่งชกมวยตับจากที่มีเงินรางวัลสำหรับผู้ชนะจำนวนไม่น้อย แต่เพราะไม่เคยฝึกซ้อมมาก่อนทำให้กระต่ายเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ และอาจบาดเจ็บถึงตายถ้าทรงกลดไม่เข้ามาห้าม
ทรงกลดพากระต่ายกลับมาทำแผลฟกช้ำที่บ้านท้ายไร่ มุกดามาเห็นสองคนใกล้ชิดกันก็อดเตือนไม่ได้ แล้วยังไปเล่าให้ทรงกริชฟังขณะกินข้าวเย็นด้วยกันพร้อมหน้า
“ผู้หญิงผู้ชายอยู่กันสองต่อสองแบบนั้นไม่ดีแน่ ถึงยังไงต่ายก็เป็นผู้หญิง”
“นี่พี่มุกคิดว่าผมกับต่าย...คิดเข้าไปได้ยังไง”
“เดี๋ยวนี้สมภารเขาฉันกระต่ายแทนไก่วัดกันแล้วเหรอวะ” ทรงกริชกระเซ้าน้องชาย
“โห...พี่กริช ใครจะไปคิดอะไรกับเด็กกะโปโลอย่างนั้น”
“ที่จริงต่ายก็ไม่ได้เด็กขนาดนั้น เกือบจะเป็นสาวแล้ว”
“แถมยังมีแนวโน้มเบี่ยงเบนอยากเป็นผู้ชาย”
“เสียดายออกนะคะ ถ้าแต่งเนื้อแต่งตัวดีๆอาจจะน่ารักก็ได้”
“ทโมนอย่างนั้นรักไม่ลงหรอกครับ”
“ก็เพราะช่างติอย่างนี้ไงวะ ถึงได้หาเมียไม่ได้ คนนู้นก็ไม่ดี คนนี้ก็ไม่ได้สำหรับแกซักราย คนที่วิปริตที่สุดอาจจะเป็นแกเองก็ได้ วันๆแกถึงได้หมกมุ่นแต่ตำรามากกว่าผู้หญิง”
“ก็ยังไม่มีผู้หญิงคนไหนดึงดูดความสนใจผมได้เท่าเรื่องเรียนนี่นา”
“แกก็เลยตั้งหน้าตั้งตาเรียน ไม่เคยคบใครจริงจัง”
“ผมชอบความตื่นเต้น ท้าทาย เวลาเราเรียนเรื่องอะไรก็อยากจะรู้จะเข้าใจให้ถ่องแท้ แต่ผู้หญิง
ส่วนใหญ่เหมือนไพ่ พอหงายไพ่แล้วก็ไม่มีอะไรเหลือให้เรียนรู้อีก”
“ก็เลยไม่มีผู้หญิงคนไหนหยุดคุณกลดได้ซักราย”
“พี่มุกก็ช่วยผมหาหน่อยสิครับ ผู้หญิงที่ทำให้ผมทึ่งได้ทุกวัน”
“คุณเพริดไงคะ”
ทรงกลดนึกขึ้นได้ รีบกระซิบกระซาบกลัว
เพริดพักตร์จะได้ยิน “รายนั้นอ้าปากก็เห็นถึงลิ้นไก่ ไม่มีอะไรเหลือให้เซอร์ไพรส์”
“อ้าว...เพริดมาทำอะไรตรงนี้” ทรงกริชแกล้งน้อง
ทรงกลดไม่รู้ว่าโดนแกล้ง สะดุ้งเฮือกลุกขึ้นทันที ทำเอามุกดากับทรงกริชหัวเราะครืน
“ไหนว่าหมดความตื่นเต้นแล้วไงวะ”
“ขวัญเอ๊ยขวัญมา...คุณเพริดเขากลับบ้านไปแล้วค่ะ พี่ถึงได้กล้าไปตามคุณกลดมาไง”
ทรงกลดพ่นลมหายใจอย่างโล่งอก แต่เขินอายที่โดนพี่ชายกับพี่สะใภ้รุมแกล้ง
ooooooo
ค่ำวันเดียวกันอิสเรสมาสอนเพ็ญลักษณ์เต้นรำ กระต่ายกลับมาเห็นรู้สึกไม่พอใจที่ชายหนุ่มโอบเอวอาเล็ก แต่ไม่มีอารมณ์หาเรื่องเพราะตัวเองเพิ่งบาดเจ็บมาหมาดๆ
เพ็ญลักษณ์เห็นรอยฟกช้ำที่หน้าหลานสาวก็ตกใจ ผละจากอิสเรสขึ้นไปบนห้องนอน ถามหลานว่าโดนอะไรมา กระต่ายโกหกว่าหกล้มหน้าฟาดพื้น
“โธ่เอ๊ย...เดี๋ยวอาช่วยหาน้ำแข็งมาประคบให้”
“นายทรงกลดประคบให้ต่ายแล้ว...ต่ายล้มตอนเรียนเสร็จแล้ว เขาเห็นก็เลยช่วยต่าย”
“อืม...เห็นไหมว่าเขาก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร”
“ก็...ดีเป็นบางที”
“มีเพื่อนดีกว่ามีศัตรูนะ ถึงเราจะไม่ชอบอะไรบางอย่างในตัวเขา นั่นมันก็เรื่องส่วนตัวของเขา”
“อาเล็กมองข้ามเรื่องที่แฟนเขามาหาเรื่องอาเล็กได้เหรอ”
“ไม่ได้หรอก ซึ่งนั่นเป็นเรื่องที่อาก็ต้องเคลียร์กับเขา”
“ถ้าเขายังปล่อยให้แฟนมายุ่งกับอาเล็กล่ะ”
“ก็ค่อยว่ากัน ต่ายไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้ว อามีของปลอบใจต่ายนะ”
เพ็ญลักษณ์นำเสื้อผ้าวัยรุ่นชุดหนึ่งมาให้กระต่าย บอกว่าอาสินีตัดเย็บให้ แล้วยังมีขนมแมดเดอลีนที่อาปัทมาทำเองส่งมาเผื่อจะทำให้อาการคิดถึงบ้านของหลานลดน้อยลง
