สกาวเดือน

ขนมแมดเดอลีนทำให้กระต่ายคิดถึงพ่อ เพราะพ่อมักซื้อให้เธอกินฆ่าเวลารอพ่อทุกครั้ง พ่อพาไปไหนต่อไหนแต่ไม่เคยบอกใครว่ามีลูก ปล่อยให้เธอรอจนกว่าพ่อจะคุยธุระกับคนอื่นเสร็จ

“ต่ายไม่เคยรู้เลยว่าต่ายเกิดมาสร้างปัญหาให้พ่อขนาดไหน” กระต่ายมองขนมหลายชิ้นในกล่องแล้วรำพึงหน้าเศร้า “ไม่รู้ครั้งนี้ต่ายต้องกินรอพ่อไปนานแค่ไหน เมื่อไหร่พ่อจะมารับต่าย”

เพ็ญลักษณ์สงสารหลานจับใจ ปลอบและให้กำลังใจว่าอีกไม่นานกระต่ายต้องได้เจอพ่อ เมื่อกระต่ายขออนุญาตเขียนจดหมายถึงพ่อบ้าง เพ็ญลักษณ์ตกลง แต่มีข้อแม้ต้องเขียนเป็นภาษาไทย เขียนถูกทุกคำเมื่อไหร่อาจะส่งจดหมายไปให้

“ก็ต่ายเขียนไม่เป็น เขียนไม่ถูก”

“ไม่อยากให้พ่อภูมิใจเหรอ ที่ต่ายมาอยู่ที่นี่ไม่ได้อยู่เปล่าๆ แต่กลับพัฒนาตัวเองจนอ่านเขียนภาษาไทยได้คล่อง”

นับจากวันนั้นกระต่ายใช้ความพยายามอย่างมากเขียนจดหมายเป็นภาษาไทย เพ็ญลักษณ์ส่งจดหมายนั้นกลับไปที่บ้านราชไมตรีให้บิดาและพี่ๆรับรู้พัฒนาการของกระต่าย คนอื่นพากันชื่นชมในความมุ่งมั่น ยกเว้นกัณหาที่อคติกับกระต่าย ดูถูกว่าเด็กเหลือขออย่างนั้นไม่น่าจะมีปัญญาทำอะไรได้

หลวงราชไมตรีอยากรู้เห็นด้วยตาตัวเองว่า เพ็ญลักษณ์อบรมสั่งสอนกระต่ายไปถึงไหน จึงชวนลูกหลานไปศรีราชา แต่พอดีหลานทุกคนกำลังสอบตัวเองกับลูกสาวสามคนเลยล่วงหน้าไปก่อน ส่วนหลานๆให้ตามไปทีหลัง

ทรงกลดเข้าหน้าเพ็ญลักษณ์ไม่ติดเพราะเพริดพักตร์มาก่อเรื่องไว้ แต่เขายังต้องทำหน้าที่สอนหนังสือ

กระต่ายจึงจำเป็นต้องมาที่บ้าน ในระหว่างสอนหนังสือกันนั้นเจษฎาหอบถุงกอล์ฟมาสอนเพ็ญลักษณ์ตีกอล์ฟ กระต่ายไม่มีสมาธิเพราะเอาแต่จับตากลัวเจษฎาแต๊ะอั๋งอาเล็ก

เมื่อเห็นเต็มตาว่าเจษฎาจับมือถือแขนอาเล็ก กระต่ายเข้าไปป่วนจนเจษฎาต้องขอตัวกลับไปในสภาพเสื้อผ้าเลอะเทอะน้ำส้มคั้น ทรงกลดแอบดีใจที่คู่แข่งของตนกระเจิงไป แต่ก็อดเป็นห่วงกระต่ายไม่ได้ว่าจะโดนอาเล็กทำโทษหนักเบาแค่ไหน

เพ็ญลักษณ์ถือไม้เรียววิ่งไล่หลานสาวที่ไม่ยอมให้ทำโทษ เป็นเวลาที่คณะของหลวงราชไมตรีจากกรุงเทพฯมาถึงพอดี กัณหาแขวะกระต่ายอย่างจงเกลียดจงชัง แถมยังว่ากระทบไปถึงวิสุทธิ์ จนบิดาเอือมระอา ขณะที่กระต่ายไม่พอใจแอบบ่นกับเพ็ญลักษณ์ว่าไม่ชอบเลย จะมาทำไมกันเยอะแยะ แล้วทำไมอากัณชอบว่าตนอยู่เรื่อย

“เขาก็แค่จะทดสอบความอดทนอดกลั้น ถ้าต่ายไม่ได้เป็นอย่างที่เขาพูด ต่ายจะต้องทนได้”

“ที่นู่นเด็กกับผู้ใหญ่ เขาใช้เหตุผลคุยกัน ไม่ใช่ต้องมานั่งเชื่อฟังแค่เพราะเขาเกิดก่อน”

“ถ้าไม่ชอบให้คนอื่นด่วนตัดสินเรา ต่ายก็ต้องไม่ด่วนตัดสินคนอื่นเหมือนกัน อาเคยขอต่ายแล้วไงว่าขอให้เปิดใจทำความรู้จักคนอื่นก่อน แล้วต่ายจะรู้ว่าทุกคนไม่ได้น่ากลัวอย่างที่ต่ายคิด...ปกติหลานทุกคนจะต้องผลัดเวรไปอ่านหนังสือให้คุณปู่ฟัง แต่วันนี้ยังไม่มีพี่ๆคนไหนมา ต่ายไปอ่านหนังสือกับคุณปู่นะ”

กระต่ายมองหนังสือในมืออาเล็กแล้วส่ายหน้าดิก แต่พอคุณอาเอาไม้เรียวมาขู่ ก็จำใจรับหนังสือนั้นมา

“อ่านก็ได้ แต่ต่ายอ่านยังไม่คล่อง เดี๋ยวก็โดนหัวเราะเยาะ นี่กลอนทั้งนั้นเลย ต่ายอ่านไม่รู้เรื่องหรอก มันยากไป”

“ถึงอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ แต่ถ้าใส่ใจพยายาม อาจะถือว่าผ่าน”

กระต่ายหนักใจ แต่พออาเล็กกลับออกไปก็นึกอะไรออก พึมพำอย่างเจ้าเล่ห์ “อ่านไปมั่วๆดีกว่า ฟังไม่รู้เรื่องจะได้เข็ด”

ooooooo