สายโลหิต

เยื้อนเห็นนายของตนเหน็ดเหนื่อยก็สงสาร เลียบเคียงคุยกับดาวเรืองด้วยความหวังดีว่า

“พระยาเสนาพิพัฒน์ บ้านตรงข้ามเจ้าค่ะ บ่าวว่าเป็นคนดี”

“พี่เยื้อน...อย่าเอาเรื่องคนบ้านโน้นมาพูดกับฉันอีกเป็นอันขาด ฉันเกิดมามีผัวคนเดียวรักผัวคนเดียว ถึงเวลานี้จะเป็นม่าย ฉันก็ยังรักผัวฉันเหมือนเดิมนะพี่เยื้อน จากกันแต่กาย ใจยังผูกพันไม่เปลี่ยนแปลง ลูกทั้งห้าคนเป็นชีวิตจิตใจฉัน เวลานี้เทวดาหน้าไหนก็เปลี่ยนใจฉันไม่ได้ ทุกวันนี้มีความสุขเพราะลูก อย่ามาพูดอีกถ้ารักกันจริง”

“บ่าวขอโทษเจ้าค่ะ บ่าวเพียงแต่...”

“เห็นว่าฉันเหน็ดเหนื่อย เห็นว่าฉันทรุดโทรม เห็นว่าฉันแก่ตัวลง เห็นเช่นนั้นได้ แต่อย่าคิดว่าฉันจะทุกข์ร้อน ทุกวันฉันเป็นสุขดีอยู่ ฉันทำหน้าที่ครบถ้วนสมบูรณ์แล้ว ไม่มีใครว่ากล่าวฉันได้ แต่ถ้าฉันมีผัวใหม่ ใครก็พูดได้ว่าผัวตายไม่ทันไรก็มีใหม่ พี่เยื้อนอยากให้ฉันถูกนินทารึ”

เยื้อนน้ำตาซึมเข้ามากอด ส่ายหน้าอยู่ไปมาแทนคำพูดแล้วทรุดลงจะกราบ ดาวเรืองรีบจับมือเยื้อนไว้ บอกว่าตนเป็นสุขที่เห็นลูกโตขึ้นทุกวัน...

วันหนึ่งจันทร์กลับมาที่บ้าน บอกแม่ว่าเปลี่ยนแผ่นดินแล้ว ดาวเรืองตะลึง แล้วเข้าใจทันที พึมพำชื่อเจ้าพระยาจักรีพร้อมพนมมือขึ้นสูงท่วมหัวแสดงความเคารพเทิดทูน...เจ้าพระยาจักรีขึ้นครองราชสมบัติหลังจากพระเจ้ากรุงธนบุรีหรือพระเจ้าตากประชวร ทรงพระนามว่าพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก และย้ายราชธานีมาตั้งที่พระนคร ซึ่งจันทร์บอกกับแม่ว่า

“กรุงธนบุรีเห็นจะคับแคบไปแล้วละแม่”

“ทำไมว่าแคบ”

“ทรงมีพระราชดำริจะทรงสร้างพระนครใหม่ขอรับ”

“ที่ไหน”

“ไม่ไกลเลยแม่ ก็แม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งข้างโน้น”

“แต่บ้านเราอยู่ที่นี่ แม่ไม่ไปไหนนะ คุณพ่อปลูกเรือนหลังนี้ให้แม่จำลองบ้านช่องจากกรุงเก่าไม่ผิดเพี้ยน บ้านหลังนี้พิเศษในใจแม่ ใจคนอื่นเป็นยังไงไม่รู้ แต่แม่น่ะไม่ย้าย หัวเด็ดตีนขาดก็ไม่ย้าย ลูกกี่คนๆก็เกิดที่นี่”

“แม่ไม่ต้องกลัวขอรับ ต่อไปเราจะอยู่ที่นี่ ลูกกลับมาเอาดาบเจ้าคุณพ่อ”

สองแม่ลูกตรงไปที่ดาบซึ่งวางอยู่บนพานต่ำลงมาจากโต๊ะหมู่บูชา

“บ้านหลังนี้จำลองเหมือนบ้านของแม่ที่กรุงศรีอยุธยาทุกอย่าง แม่รักไม่ยิ่งหย่อนกว่ากัน พระราชวังที่กรุงเก่าเป็นที่ประทับของพระเจ้าแผ่นดินกรุงเทพทวารวดีศรีอยุธยานะลูก ตั้งแต่สมเด็จพระรามาธิบดีที่หนึ่ง พระเจ้าอู่ทองผู้สร้างกรุง จนถึงพระเจ้าอยู่หัวพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์น่ะ นับพระเจ้าแผ่นดินได้ถึงสามสิบสามพระองค์เทียวลูก”

“แม่จำแม่นจริง”

“พ่อจันทร์ สิ่งใดที่เราสนใจก็มักจะจดจำติดหูติดใจ แม่เห็นกรุงครั้งนั้นสวยงามจับใจ ถึงจะยังเด็ก คุณพ่อก็จูงมือพาเที่ยว ท่านแก่กว่า เป็นญาติรุ่นพี่ แม่เมื่อเป็นสาวก็ยังติดใจปราสาทราชมณเฑียร จนมาเห็นกรุงแตก พม่าข้าศึกเผาผลาญวอดวายเหมือนคนตัดใจแม่ไปด้วยนะลูก”