สายโลหิต

แม้ดาวเรืองจะพูดอย่างนั้น แต่เจ้าคุณก็ยังกังวล ฝากจันทร์ลูกชายคนโตดูแลแม่แทนพ่อด้วย...หลังจากวันนั้นทุกคนก็เฝ้ารอการกลับมาของท่านเจ้าคุณ

และแล้ววันนั้นก็มาถึง มีแต่ดาบโบราณของบรรพบุรุษที่กลับมาพร้อมข่าวร้าย พระยาไกรสีห์ราชภักดีต่อสู้จนเสียชีวิตในการรบ เจ้าพระยาจักรีมาหาดาวเรืองถึงบ้าน มาปลอบโยนพร้อมรับพ่อจันทร์ลูกชายคนโตไปอยู่ด้วย เพื่อฝึกเป็นทหารสืบสายเลือดพ่อผู้กล้าหาญ ส่วนลูกชายอีกสองคนยังเด็ก ถึงเวลาอายุสมควรจึงจะรับตัวไป

หลังจากเจ้าพระยาจักรีกลับไปแล้ว เยื้อนเข้ามากระซิบดาวเรืองว่า “เกิดมาก็เพิ่งเคยเห็นเจ้าพระยาจักรีก็วันนี้แหละเจ้าค่ะ”

“พี่เยื้อนจ๋า ฉันตกใจ ปลื้มใจจนบอกไม่ถูก”

“บ่าวกลัวจนตัวสั่นซีเจ้าคะ วุ้ย! ขนลุกยังไม่หาย เห็นท่านขึ้นเรือนมาก็สั่นเสียแล้ว แปลกจริงๆ แสงตะเกียงน่ะเหมือนจะสว่างขึ้นอีกสิบเท่า”

“คุณย่าเคยเล่า นานเต็มทีพี่เยื้อน ว่าคนที่มีบุญปรากฏผลกรรมดีหลายต่อหลายชาติ ดีอยู่มีวาสนาสูงจะมีรัศมีที่เปล่งปลั่งผุดผ่องอย่างนี้”

ดาวเรืองรีบเข้าห้องพระหยิบมหาทักษามาเปิดดูรวดเร็ว แล้วหยิบกระดานชนวน นึกถึงคำพูดของเจ้าคุณผู้เป็นสามี

“พี่มีดวงของเจ้าพระยาจักรี ถามจากทนายหน้าหอของท่าน อยากรู้ว่าท่านจะเป็น...”

ดาวเรืองขะมักเขม้นก้มลงผูกดวง สักครู่ยกมือทาบอกรู้สึกใจสั่นสะท้าน ก้าวออกจากห้องพระด้วยสีหน้าตื่นเต้นแกมประหลาดใจ ลูกทั้งห้าเห็นอาการแม่ก็แปลกใจ ถามว่าตัวสั่นกลัวอะไร

“ไม่ได้กลัวลูก...แม่ปลื้มเหลือเกิน เจ้าพระยาจักรีมาถึงบ้าน ได้ยินไหมลูก ท่านสรรเสริญคุณพ่อ”

ลูกทั้งห้าคนขานรับเป็นเสียงเดียวกันว่าได้ยิน

“ปลื้มใจไหม...พลับพลึง บัวผัน พ่อจันทร์ พ่อกลด พ่อกล้า จำวันนี้ไว้นะลูก จำคำที่เจ้าพระยาจักรีเอ่ยถึงคุณพ่อไว้ให้ดี”

“ไม่ลืมหรอกแม่ เจ้าพระยาจักรีเมตตามาถามทุกข์สุขถึงเรือน ถ้าคุณพ่อรู้คงปีตินักขอรับ ไม่เสียแรงยอมตายในหน้าที่สงครามครั้งนี้”

“ท่านเป็นแม่ทัพที่สามารถ เป็นผู้บังคับบัญชาที่มีเมตตากรุณา หาไม่ได้ง่ายๆหรอกนะ”

“โถ...ค่ำมืดก็อุตส่าห์มาเยี่ยม...เจ้าประคุณเอ๋ย” เยื้อนซาบซึ้งเป็นที่สุด ดาวเรืองเกือบหลุดปากที่ดูมหาทักษาเมื่อสักครู่ว่าดวงของพระยาจักรีเป็นเช่นไร แต่ยั้งปากไว้เมื่อเยื้อนถาม ได้แต่บอกว่าคอยดูกันต่อไป...

ooooooo

หลังจากสิ้นพระยาไกรสีห์ราชภักดี ดาวเรืองต้องเลี้ยงดูลูกทั้งห้าคนและบ่าวไพร่อีกจำนวนไม่น้อย แน่นอนว่าต้องใช้เงินเยอะ แต่เวลานี้ไม่ได้เบี้ยหวัดแต่อย่างใด จึงคิดพึ่งตัวเองด้วยการหารายได้ให้บ่าวเก็บผลหมากรากไม้ไปขาย ส่วนดาวเรืองเองก็รับจ้างเย็บที่นอน