สายโลหิต
ตอนที่ 16
“น้องจ๋า น้องเล่นตุ๊กตาแล้วไม่เก็บให้เรียบร้อยฝนตกมันจึงเปียก ถ้าน้องเล่นเสร็จเก็บให้ดีมันก็ไม่เปียก น้องอย่าเอาแต่โทษผู้อื่น คุณพ่อสอนว่า...ลูกคุณพ่อต้องกล้าหาญและซื่อสัตย์ ทำผิดต้องยอมรับผิด น้องลืมแล้วหรือ”
“ไม่ลืมค่ะคุณพี่จันทร์” พลับพลึงตอบอุบอิบ หน้าจ๋อยไปอีก
เจ้าคุณมองหน้าเมียรักแล้วยิ้มให้กัน เยื้อนก็พยักพเยิดด้วย เอ็นดูพลับพลึงเหลือเกิน
ooooooo
พระยาไกรสีห์ราชภักดีกับคุณหญิงดาวเรืองมีความสุขกับลูกๆทั้งห้าคน มีเยื้อนพี่เลี้ยงเก่าแก่ของดาวเรืองคอยดูแลเป็นอย่างดี วันหนึ่งเจ้าคุณกับคุณหญิงพูดคุยกันเรื่องลูกๆ และรำลึกความหลังกันอย่างอารมณ์ดี
“ขอบใจนะที่ให้ลูกน่ารักถึงห้าคน พ่อกลด พ่อกล้ายังเด็กก็ซน พลับพลึงก็ตามเถอะ ดื้อประสาเด็ก แต่หน่วยก้านต่อไปข้างหน้าคงไม่แพ้พี่ชาย พ่อจันทร์เป็นตัวอย่างน้องได้ดี แม่บัวผันน่ะนะ ท่าจะถอดอาเยื้อนที่ตายมาหลายอย่าง แต่พี่เชื่อฝีมือดูแลอบรมลูกของเจ้า ส่วนพลับพลึง แม่ตัวจ้อยของเราจะว่าหลงมันก็ยอมละ ถอดแบบแม่ไม่ผิดเพี้ยน เห็นลูกทีไรพี่นึกถึงเจ้าเมื่อเล็กๆ ทุกครั้ง พูดจาซักถามอยากรู้อยากเห็นไปทุกอย่าง”
ดาวเรืองหัวเราะเบาๆ เจ้าคุณสงสัยว่าคุณหญิงหัวเราะอะไร
“ถูกเด็กหลอกให้พาไปเที่ยวยังไม่รู้ตัวจนป่านนี้”
“เด็กก็ไม่รู้เหมือนกันว่าถูกผู้ใหญ่หลอก”
“ฮื้อ...ไม่จริง”
“เพราะอยากพาไปเที่ยวจึงเอากรุงศรีทั้งกรุงมาล่อ”
ดาวเรืองฟังแล้วเกิดอาการสะท้อนสะท้านใจ น้ำตาเต็มตาด้วยความอาลัยอาวรณ์
“ไม่มีวันหวนกลับคืน ร้องไห้เสียน้ำตาไปไยมองไปข้างหน้าเถิดนะเจ้า”
“ฉันเห็นกรุงศรีสวยงามจับใจ รุ่งเรืองสงบสุขค่ะพี่ไกร คนจากเมืองอื่นหลายพวกเข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภารทำมาหากิน กรุงศรีของฉันคือแผ่นดินทองแผ่นดินธรรม ยามอื่นของกรุงศรีแผ่นดินจะทุกข์ยากร้าวฉานยังไร แต่ฉันไม่เห็น ฉันโตมากับความสงบสุขร่มเย็นของกรุงศรี แต่เดี๋ยวนี้...ไม่มีอะไรเหลือเลย หายไปหมดแล้ว”
ดาวเรืองพูดไปความรู้สึกกดดันหนักหน่วงในอก ร้องไห้อย่างหยุดไม่ได้ น้ำตาไหลพรูพราย
“อย่าร้องไห้คนดี พี่จะเช็ดน้ำตาให้นะเจ้า”
เจ้าคุณจูบซับน้ำตาให้คุณหญิงของตนอย่างนุ่มนวล แล้วกอดประทับกับอก กระซิบข้างหูว่าอยากได้ลูกอีกสักคนไหม
“ไม่ไหวแล้วค่ะ โธ่...พี่ไกร พูดเป็นเล่นไป ไม่มีอีกคนแล้วละ ท้องว่างมาหลายปีเต็มที ห้าคนก็เบื่อแล้ว”
“เจ้ายังสาวอยู่เลยบ่นไปได้นี่ พี่มีเมียคนเดียว ถ้ามีหลายคนอย่างบ้านอื่นคงเฉลี่ยไม่ให้เจ้าร้อนใจอย่างนี้หรอก”
“ฉันไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อยนะคะ”
“พูดอย่างนั้นหมายความว่ายังไง ตอบดีๆกว่านั้นอีกนิดเถอะ”
“ฉันหมายความว่า...แหม พี่ไกรนะ จะต้องให้ฉันอธิบายขยายความอะไรก็ไม่รู้ละ”
