ร้อยป่า
ตอนที่ 7
“คนงานน้อยจังครับพ่อเลี้ยง จะล้อมรั้วเสร็จเมื่อไหร่”
“พอรู้ว่าผมจ้าง ชาวบ้านก็ไม่มา นี่ผมต้องให้ลูกน้องไปจ้างคนหมู่บ้านอื่นมาทำ”
“คุณอนิรุทธิ์ครับ พอรีสอร์ตเสร็จผมขอมาทำงานนะครับ”
“ได้สิจันทร”
จันทรยิ้มร่าดีใจ แต่ลุงอินพ่อของมันกำลังเดินตรงดิ่งมาด้วยสีหน้าบึ้งตึง บอกว่าที่ดินตรงนี้สร้างรีสอร์ตไม่ได้
“พ่ออย่ายุ่งน่า คุณอนิรุทธิ์เขาช่วยเรา ให้เรามีเงิน มีงาน”
“แต่ตรงนี้มันที่อุทยาน”
“อุทยานอะไรคะ” แป๋วท่าทีตกใจ
“อุทยานแห่งชาติห้วยแม่ปั๋ง”
“รุท...สร้างไม่ได้นะ มันบุกรุกป่า”
“ไหนล่ะป่า ชาวบ้านตัดไม้หมดแล้ว ผมจะเอาพื้นที่มาทำประโยชน์ พัฒนาแหล่งท่องเที่ยว กระตุ้นเศรษฐกิจชุมชน”
“อ้อ คิดแบบนี้นี่เอง พวกนักธุรกิจถึงได้บุกรุกป่า คิดเอาแต่ได้”
“แป๋ว ขอโทษรุทเดี๋ยวนี้” ทรงยศเสียงเขียว
“ไม่เป็นไรครับพี่ยศ เราสองคนแค่มองคนละมุม พอรีสอร์ตเสร็จแป๋วจะเห็นด้วยกับผม”
“แป๋วไม่เห็นด้วย ยังไงก็ไม่เห็นด้วย อย่าสร้างรีสอร์ตเลยนะรุท”
“ผมซื้อที่แล้ว ผมต้องสร้าง”
ลุงอินได้ยินว่าเขาสร้างรีสอร์ตแน่ก็คิดจะปกป้องผืนป่า แกร้อนใจไปหาผู้ใหญ่เทิ้มเพื่อขอความช่วยเหลือ เจอผู้ใหญ่อยู่กับพงษ์พอดี เมื่อสองคนรู้ข้อมูลจากลุงอินก็ไม่ยินยอม แต่จะให้เจ้าหน้าที่ป่าไม้จับกุมเองไม่ได้ พงษ์จึงแนะนำให้ไปแจ้งตำรวจ
ooooooo
ขณะนั้นแป๋วยังเถียงกับอนิรุทธิ์หน้าดำ
หน้าแดงไม่ให้สร้างรีสอร์ตในที่ดินของอุทยาน และเมื่อพงษ์นำขบวนมาพร้อมตำรวจ อิทธิก็ฉุนเฉียวไม่พอใจ
“พ่อเลี้ยงครับ ชาวบ้านไปแจ้งความว่าพ่อเลี้ยงบุกรุกป่า”
“ป่าอะไรครับ นี่ที่ผม”
“ที่ชาวบ้านต่างหาก พ่อเลี้ยงให้ชาวบ้านกู้เงินแล้วเที่ยวไล่ยึดที่” พงษ์เถียงอย่างรู้จริง
อนิรุทธิ์ก้าวมาเผชิญหน้าพงษ์ บอกว่าตนซื้อที่ของพ่อเลี้ยงแล้ว ผู้ใหญ่เทิ้มได้ยินก็เย้ยทันที
“คนเมืองนี่มันโง่เว้ย ที่ตรงนี้มันไม่มีโฉนด”
“ผมรู้ครับ พ่อเลี้ยงขายสิทธิ์ให้ผม”
“ที่อุทยานแห่งชาติซื้อขายไม่ได้ ทางการอนุญาตให้ชาวบ้านทำการเกษตร แล้วต้องเป็นชาวบ้านที่อยู่ในพื้นที่มาแต่ดั้งเดิมด้วย” พงษ์อธิบาย ลุงอินเสริมว่า
“อย่างฉันนี่ไง พ่อแม่อยู่ในป่ามาก่อน ทางการเลยให้อยู่ต่อ”
“ก็พ่อเป็นยังงี้ไงเล่า เราถึงดักดานอยู่ที่เดิม พอเขามาสร้างความเจริญให้ พ่อก็ไม่เอา”
“ลูกชายลุงน่ะฉลาด ไม่เหมือนลุง แก่กะโหลกกะลา”
“พี่ยศ! พูดกับลุงอินดีๆสิ...ขอโทษแทนพี่หนูด้วยนะคะ” แป๋วยกมือไหว้ลุงอิน
“เอาเสาเข็มออกครับ” ตำรวจสั่ง แต่ท่าทาง
อนิรุทธิ์แข็งขืนไม่ทำตาม...
ยิ่งเมื่ออิทธิยืนยันว่าสร้างรีสอร์ตได้ ถ้ามีปัญหาเขาก็เคลียร์กับตำรวจได้ อนิรุทธิ์จึงดึงดันเดินหน้า แต่พอรุ่งขึ้นพวกเขากลับมาที่ตรงนี้อีกครั้ง ปรากฏว่าเสาเข็มที่ลงไว้เมื่อวานถูกถอนหมดทุกต้นด้วยฝีมือเสือและลูกทีม
“ฝีมือผมเอง เห็นคุณไม่ยอมรื้อเสาเข็ม เมื่อคืนเลยมาจัดการให้”
“นี่ที่ดินผม คุณไม่มีสิทธิ์เข้ามา”
“ที่อุทยานแห่งชาติ ใครก็เข้ามาได้ พวกเรา
เอาเชือกมัดเสาเข็มลากไปที่รถ”
“เอาไปไม่ได้”
“เอาเสาเข็มไปขึ้นรถ”
เสือกับอนิรุทธิ์งัดข้อกันอย่างไม่มีใครยอมใคร อนิรุทธิ์จะแจ้งความจับเสือข้อหาทำลายทรัพย์สิน แต่เสือก็เถียงว่าอนิรุทธิ์บุกรุกป่า ตนจึงต้องใช้อำนาจตามกฎหมาย
“แต่ประเทศนี้คนรวยอยู่เหนือกฎหมาย”
“ทุกคนต้องอยู่ใต้กฎหมาย”
“ก็ได้ ยึดเสาเข็มไปก็ได้ แต่ผมจะมาล้อมรั้วอีก”
“ผมก็จะมาพังรั้วอีก”
เสือกับอนิรุทธิ์ยืนประจันหน้า ความขัดแย้งของสองหนุ่มมีประเด็นใหม่ปะทุขึ้นนอกจากความรักที่พวกเขาหมายปองผู้หญิงคนเดียวกัน
