ร้อยป่า
ตอนที่ 7
เสือกับมาโนชยังอยู่บ้านช้างที่กรุงเทพฯ แต่เมื่อเสือโทร.มาที่บ้านแป๋วแล้วรู้จากคนใช้ว่าแป๋วไปแพร่ก็เป็นห่วงมากถึงขนาดซื้อตั๋วเครื่องบินกลับแพร่ทันที
ค่ำนั้นแป๋ววางแผนให้อนิรุทธิ์ชวนอิทธิออกไปกินข้าวนอกบ้าน แล้วอ้างว่าตัวเองปวดหัวขอตัวนอนพัก แต่ความจริงแป๋วแอบเข้าไปค้นห้องอิทธิ ซึ่งเสือแอบเข้ามาเจอพอดี สองคนช่วยกันค้นหา
แต่ไม่เจอหลักฐานก็ต้องยุติก่อนเพราะกลัวแสงทองรู้เห็น
แป๋วให้เสือแอบกลับออกไปทางหลังบ้าน แต่ไม่รอดพ้นสายตาลูกน้องของพ่อเลี้ยง เสือโดนพวกมันจับได้แต่แสงทองก็มาช่วยเสือให้กลับ
ออกไปได้อย่างปลอดภัย ครั้นอิทธิกลับมารู้เรื่องเข้าก็เกรี้ยวกราดใส่ลูกน้อง
“ปล่อยมันไปได้ยังไงวะ”
“คุณแสงทองสั่งให้ปล่อยครับ”
“ทีหลังไม่ต้องฟังลูกฉัน ไอ้เสือแอบเข้ามาอีกยิงมันทิ้งทันที”
แป๋วแอบฟังอยู่...กลัวเสือจะตายเพราะเธอ ค่อยๆถอยออกจากตรงนั้นแล้วโทร.ระบายปรับทุกข์กับบัวเงินว่าเธอเป็นห่วงเสือมาก กลัวเขาโดนยิงตาย
“ครูช่วยคิดหน่อยสิคะ แป๋วจะทำยังไงให้เสือเลิกยุ่งกับแป๋ว ขอแค่ช่วงนี้เท่านั้น”
“เอางี้สิจ๊ะ คุณแป๋วก็กลับกรุงเทพฯ”
“แต่แป๋วอยากสืบต่อว่าใครฆ่าแม่ แป๋วคิดไม่ออกเลย ต้องทำยังไงเสือถึงจะอยู่ห่างๆแป๋ว”
อนิรุทธิ์แอบได้ยิน เขาเองก็อยากให้เสือ
อยู่ห่างแป๋ว เพราะฉะนั้นเขาต้องช่วยคิดวิธีให้
สองคนนี้เลิกยุ่งเกี่ยวกัน แล้วอนิรุทธิ์ก็ถือโอกาส
วันรุ่งขึ้นที่ลุงอินทำพิธีผูกข้อมือเรียกขวัญให้เสือหลังพ้นจากรอดติดคุกติดตะราง ด้วยการเปิดว่าเขากับแป๋วเป็นแฟนกัน แต่แป๋วไม่เข้าใจท้วงเขาเบาๆว่าทำอะไร
“ผมช่วยแป๋วไง ให้คุณเสือเลิกยุ่งกับแป๋ว”
แป๋วพูดไม่ออก ยอมให้อนิรุทธิ์จูงมือมาร่วมพิธีท่ามกลางสายตางุนงงของชาวบ้านและลูกทีมของเสือที่ต่างก็คิดว่าแป๋วเป็นคนรักของเสือ
“นั่นเขาเป็นแฟนกันเหรอ” พงษ์กระซิบถาม แสวงบอกตนก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่โจ้เชื่อว่าจับมือกันขนาดนี้ต้องแฟนแน่ๆ
“อ้าว แล้วพี่เสือล่ะ” แคนสงสัย...เดชฟันธงทันทีว่าพี่เสืออกหัก
แสงทองที่มาร่วมงานก็งงเหมือนกันว่าแป๋วกับอนิรุทธิ์เป็นแฟนกันตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ถ้าเป็นจริงก็ดี เธอจะได้มีความหวังในตัวเสือมากขึ้น
อนิรุทธิ์บอกใครต่อใครว่าแป๋วเป็นแฟนเขา แต่เสือไม่เชื่อ จนกระทั่งแป๋วพูดออกมาเองว่า
“ลุงอินคะ ผูกข้อมือให้แฟนแป๋วด้วยได้ไหมคะ”
“เอ้า มาๆๆ มาทั้งคู่เลย”
แป๋วกับอนิรุทธิ์ขยับเข้าไปใกล้ลุงอินให้แกผูกข้อมือรับขวัญ พงษ์จับจ้องมองดูแล้วเอ่ยกับพรรคพวกว่าเหมือนผูกข้อมือบ่าวสาว เล่นเอาเสือที่ได้ยินถึงหน้าซีดใจเสียไปเลย
ooooooo
เสร็จพิธีรับขวัญ อนิรุทธิ์กับแป๋วเดินจูงมือกันออกจากกลุ่มคน เสือทนกังขาอยู่ไม่ไหว
ก้าวตามมาขอคุยกับแป๋ว แต่โดนอนิรุทธิ์ดักคอว่า
“จะคุยอะไรกับแฟนผม เกรงใจผมมั่งนะครับ แล้วทางที่ดีผมว่าคุณควรเลิกยุ่งกับแป๋ว”
“แป๋ว...เรารู้จักกันมานาน แป๋วเป็นคนหนักแน่นไม่เปลี่ยนใจง่ายๆ”
“ผมกับแป๋วไม่ได้รู้จักวันสองวันนะครับ เราโตมาด้วยกัน ผูกพันกันมากกว่าคุณอีก แป๋วเลือกแล้วคุณก็ต้องยอมรับ”
“พูดซักคำสิแป๋ว”
“รุทพูดแทนแป๋วหมดแล้ว” แป๋วตัดบทและให้อนิรุทธิ์จูงเดินต่อไป เสือจะตามอีกแต่แสงทองเข้ามากอดแขนเขาไว้ บอกให้ปล่อยเขาไปเพราะเขาสองคนรักกัน
“แป๋วไม่ได้รักคุณอนิรุทธิ์ ผมรู้ใจแป๋ว”
“ใจผู้หญิงยากแท้หยั่งถึง ทำใจนะคะคุณเสือ”
“ไม่ ผมไม่เชื่อว่าแป๋วรักเขา”
