ร้อยป่า
ตอนที่ 7
อนิรุทธิ์จูงมือแป๋วมาทางหลังหมู่บ้าน แป๋วเห็นว่าเสือไม่อยู่แล้วจึงดึงมือออก
“วิวตรงนี้สวยดีนะ มันจะดีมากเลยถ้าผมมานั่งดูกับคนที่รักผม”
“แป๋วรักรุทนะ”
“รักแบบไหนล่ะ...สถานะแฟนหลอกๆของเราจะจบลงเมื่อแป๋วหมดห่วงคุณเสือใช่ไหม”
“ขอบคุณนะรุท ขอบคุณมาก” แป๋วตอบเลี่ยงไป
“ผมขออะไรอย่างสิแป๋ว”
“แป๋วให้ได้ทุกอย่าง”
“ขอผมหลอกตัวเองได้ไหม ว่าเราเป็น
แฟนกันจริงๆ ผมอยากมีความสุขเหมือนคนอื่น
เขาบ้าง”
“รุทดีขนาดนี้ แต่แป๋วทำรุทเสียใจ แป๋ว
ขอโทษ”
“ผมแอบหวังนะ สักวันแป๋วจะรักผมอย่างที่รักคุณเสือ แต่ถ้าสุดท้ายแล้วผมผิดหวัง ผมก็ยอมรับ และจะรักแป๋วตลอดไป”
ความรักความดีมากมายของอนิรุทธิ์ที่มอบให้ ทำให้แป๋วสงสารเขาเหลือเกิน เธออยากปลอบใจเขาบ้างจึงสวมกอดเขา แต่เสือที่ยังตามมาแอบมองเข้าใจผิดคิดว่าสองคนเป็นแฟนกันจริงๆ
“แป๋ว...ขอผมกอดแป๋วได้ไหม”
“ได้สิ”
อนิรุทธิ์ยิ้มสุขใจ กอดตอบแป๋วด้วยความรักสุดหัวใจ เสือยืนมองไกลๆ เจ็บปวดมาก ค่อยๆ
ถอยกลับมายืนหน้าเศร้า ก่อนที่แสงทองจะเข้ามาสวมกอดเขา
“คุณเสือยังมีแสงนะคะ แสงรักคุณ”
เสือทำท่าจะพูดความรู้สึกที่มีต่อเธอ แต่แสงทองชิงห้ามเสียก่อน
“อย่าพูดค่ะ แสงไม่อยากเสียใจ ให้แสงมีหวังต่อไปนะคะ”
“ความรักต้องใช้เวลา คุณไม่ได้รักผมหรอกครับ”
“แสงคิดถึงคุณทุกวัน อยากดูแลคุณ เห็นคุณเศร้า แสงก็เศร้า คุณมีความสุข แสงก็ดีใจ แสงศรัทธาคุณ คุณทำให้แสงเปลี่ยนเป็นคนที่ดีขึ้น ทั้งหมดนี้เรียกว่ารักได้หรือเปล่าคะ”
เสือแน่ใจว่าแสงทองรักเขา เลยนิ่งเงียบไม่พูดหักหาญน้ำใจเธอ...แป๋วกับอนิรุทธิ์เดินมาเห็นแสงทองกอดซบอกเสือก็ชะงัก ขณะเดียวกันเสือที่แคร์
แป๋วมากก็รีบดันแสงทองออกเบาๆ แต่เธอกลับกอดเขาแน่นขึ้นจนแป๋วอดหึงหวงไม่ได้ รู้สึกเจ็บแปลบในอกอย่างบอกไม่ถูก
มาโนชพักฟื้นร่างกายอยู่กรุงเทพฯจนหายเป็นปกติ ก่อนจะเริ่มสืบต่อไปว่าตำรวจชั้นผู้ใหญ่คนไหนเป็นพวกของพ่อเลี้ยงอิทธิ แต่เพราะคนที่เขาสงสัยเพิ่งเดินทางไปแพร่ มาโนชจึงให้เสือหาที่กบดานให้เขาสักระยะเพื่อสะดวกในการติดตาม
เสือได้บ้านผู้ใหญ่เทิ้มเป็นแหล่งกบดานให้มาโนช แต่เมื่อมาโนชแอบสะกดรอยตามตำรวจชั้นผู้ใหญ่คนนั้นก็ไม่พบความผิดปกติว่าเกี่ยวข้องกับพ่อเลี้ยงอิทธิ ขณะเดียวกันทรงยศที่ตามอนิรุทธิ์กับแป๋วมาแพร่ก็พยายามยุยงให้อนิรุทธิ์ซื้อที่
ทำรีสอร์ต ซึ่งอิทธิได้นำเสนอที่ดินตรงห้วยแม่ปั๋งและสั่งพลให้ไปเคลียร์พื้นที่ตรงนั้นอย่าให้มีชาวบ้านเอาวัวเข้ามาเลี้ยง
ช่วงนี้เองแป๋วจึงสบโอกาสแอบเข้าห้องพลค้นเจอปืน 9 มม. เอาไปให้เสือส่งตรวจว่าใช่ปืนที่ฆ่าแม่เธอหรือเปล่า เสือเป็นห่วงแป๋วมากบอกว่าได้ปืนแล้วเธอควรกลับกรุงเทพฯ แต่แป๋วต่อรองว่า
ให้ผลตรวจออกก่อนถึงจะกลับ และอนิรุทธ์เองก็รับรองว่าเขาไม่ปล่อยให้แฟนเป็นอะไรอยู่แล้ว
เมื่อเสือนำปืนนั้นกลับมาที่บ้านพัก แคนเต็มใจเอาไปให้เพื่อนที่เป็นเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานตรวจว่าใช่ปืนที่ฆ่าแม่แป๋วหรือเปล่า แต่ถึงผลออกมาว่าใช่ก็เอาผิดพลไม่ได้
“ทำไมล่ะ”
“การได้มาซึ่งหลักฐานผิดกฎหมาย คุณแป๋วขโมยมา”
“แป๋วแค่อยากรู้ใครฆ่าแม่ ส่วนเรื่องเอาผิดไอ้พล พี่จะปรึกษาโนช พวกตำรวจน่ะมีเทคนิคสอบสวนหลอกคนร้ายให้จำนนแก่หลักฐาน”
แสวงฟังอยู่ด้วยถามเสือว่า “คุณแป๋วแอบขโมยปืนมายังงี้แล้วไอ้พลมันไม่สงสัยเอาเหรอ”
“นั่นแหละครับที่ผมห่วง”
เวลานั้นอิทธิกำลังคาดคั้นแสงทองเพราะคิดว่าเธอเอาปืนของพลไปให้เสือ แสงทองปฏิเสธเสียงแข็ง แล้วยังด่าพลว่าปัญญาอ่อนที่หาว่าเธอเป็นขโมย
“ก็คุณแสงทองเคยถามถึงปืน”
