ร้อยป่า
ตอนที่ 7
ช้างกลับเข้ามาเห็นมาโนชหลับแล้วก็บ่นกับเสือว่า “ไอ้โนชมันจะเป็นไงต่อวะ เอาทัมบ์ไดรฟ์ภารกิจลับไปขอสถานะตำรวจคืนได้มั้ย”
“ขอที่ใครล่ะ จะไว้ใจใครได้”
“มันรักอาชีพตำรวจมาก สงสารมันว่ะ”
“พ่อเลี้ยงอิทธิฆ่าน้าหญิง เกือบฆ่าไอ้โนชตาย ...ช้าง ฉันปฏิญาณไว้ตรงนี้เลยนะ จับพ่อเลี้ยงไม่ได้ฉันจะลาออกจากกรมป่าไม้” เสือขึงขัง...ความแค้นของเขาที่มีต่อพ่อเลี้ยงอิทธิทวีความรุนแรงขึ้นไปทุกที
ooooooo
รุ่งเช้า บัวเงินเที่ยวตามหาเจ้าของนาฬิกาที่เธอเก็บได้แถวโรงเรียนแต่ก็ไม่พบ คิดทบทวนไปมาอดคิดไม่ได้ว่าอาจเป็นของมาโนชที่ชอบมาป้วนเปี้ยน แต่ก็ยังไม่แน่ใจเสียทีเดียว
เมื่อหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ บัวเงินลองโทร.ไปปรึกษาแป๋วที่สนิทสนมกันว่าเหตุใดมาโนชถึงแอบตามดูแลตน แป๋วฟันธงได้ทันทีว่ามาโนชชอบครูแต่ทำฟอร์มประสาคนขี้อาย
ฝ่ายแสงทองที่รักชอบเสืออย่างเปิดเผย วันนี้อยู่ดีๆเธอก็มาพูดลักไก่อิทธิว่า “แสงรู้แล้วว่าคนของพ่อยิงน้าหญิงตาย”
“ใครมันปากโป้งเนี่ย”
“พ่อทำจริงๆ ทำได้ยังไงคะ น้าหญิงเป็นเพื่อนแม่ พ่อฆ่าน้าหญิง ทำไมถึงใจร้ายขนาดนี้”
“นี่แสงหลอกพ่อเหรอ เอาสิ ไปบอกไอ้เสือมันเลย ให้มันเอาตำรวจมาจับพ่อ”
“จะให้ส่งพ่อเข้าคุก แสงทำไม่ได้หรอกค่ะ”
“งั้นก็เงียบไว้”
“สงสารน้าหญิงจังเลย ตอนแสงเด็กๆ น้าหญิงชอบเอาแสงนั่งตักถักเปียให้ น้าใจดีมาก ไม่น่าต้องมาตายแบบนี้”
แสงทองหน้าเศร้ามาก เธอเสียใจกับการตายของน้าหญิงจากใจจริง แต่พอเห็นแป๋วที่มาพร้อมอนิรุทธิ์ สีหน้าของแสงทองก็เปลี่ยนเป็น
บูดบึ้งทันที ผิดกับอิทธิที่ต้อนรับผู้มาเยือนด้วยรอยยิ้ม
“ขอบคุณพ่อเลี้ยงมากนะครับที่ให้ผมกับแป๋วพักที่บ้าน”
“ยินดีครับ คุณอนิรุทธิ์บอกว่าขึ้นมาคุยเรื่องไร่ข้าวโพด”
“ครับ ปลูกได้กี่ไร่แล้วครับเนี่ย”
“มันมีปัญหาน่ะครับ ชาวบ้านไม่เอาด้วยผมมีธุรกิจใหม่มาเสนอคุณ”
อิทธิกับอนิรุทธิ์คุยธุรกิจกัน ส่วนแป๋วแยกตัวไปอีกมุม แสงทองได้โอกาสตามไปแขวะแป๋วว่า
ที่นี่บ้านไม่ใช่โรงแรม อยู่ๆก็มาเช็กอิน หัดเกรงใจกันบ้าง
“เจ้าของบ้านก็ต้อนรับดีอยู่นะ แต่ลูกสาวนี่สิ มารยาทไม่ดี”
“เธอนั่นแหละปากไม่ดี เสียดายคนที่ตายน่าจะเป็นเธอ สั่งฆ่าผิดคนจริงๆ”
“สั่งฆ่า?” แป๋วทวนคำด้วยความสงสัย
“ฉันหมายถึงใครก็ตามที่สั่งฆ่าแม่เธอน่ะ น่าจะฆ่าเธอมากกว่า” พูดจบแสงทองเดินหนีเพราะกลัวโดนจับผิดมากกว่านี้...
จากคำพูดและพิรุธของแสงทองทำให้แป๋วปักใจเชื่อว่าพ่อเลี้ยงอิทธิสั่งฆ่าแม่เธอ ซึ่งเธอต้องหาหลักฐานภายในบ้านหลังนี้ให้ได้ เมื่ออนิรุทธิ์คุยกับอิทธิเสร็จก็มาเคาะห้องเรียก แป๋วเปิดรับเขาเข้ามาและถามว่าพ่อเลี้ยงสงสัยอะไรนอกจากเรื่องงานหรือเปล่า
“ไม่ แป๋วสัญญาแล้วนะถ้าไม่เจอหลักฐานอะไรแป๋วจะหยุด”
“รุท...แป๋วชักจะมั่นใจแล้วล่ะ พ่อเลี้ยงทำจริง ตอนเรามาถึงคุณแสงทองมาคุยกับแป๋ว เขาพูดถึงคนที่สั่งฆ่าแม่แป๋วเหมือนเขารู้ว่าเป็นพ่อเขา”
“อย่าคิดเองเออเองสิแป๋ว”
“เดี๋ยวรุททำตามแผนนะ ชวนพ่อเลี้ยงไปกินข้าวข้างนอก แป๋วจะแอบค้นห้องเขา”
“ถ้ามีใครเห็นล่ะ”
“แป๋วจะระวังตัว กลัวโดนพ่อเลี้ยงฆ่าเหมือนกันแหละ”
“ถ้าพ่อเลี้ยงจะฆ่าแป๋ว...ก็ต้องฆ่าผมด้วย”
แป๋วฟังแล้วอึ้ง ไม่คิดว่าอนิรุทธิ์จะรักเธอมากมายขนาดนี้
