ร้อยป่า
ตอนที่ 7
ช้างพูดจริงพูดแรงแทงใจดำจนจิตวิญญาณตำรวจในตัวมาโนชสั่นสะเทือน
“แกจำไม่ได้แล้วสินะ ตอนสอบนายร้อยแกพูดว่าอะไร แกบอกว่า...”
“ฉันอยากเป็นตำรวจ เพราะอยากผดุงความยุติธรรม”
“หาความยุติธรรมให้เพื่อนตัวเองไม่ได้ แกก็อย่าเป็นตำรวจเลยโว้ย” ช้างระเบิดอารมณ์ใส่เพื่อนแล้วผลุนผลันออกไป มาโนชกดดันอย่างหนัก ต่อย ฝาบ้านเปรี้ยง แล้วอีกครู่ก็ตัดสินใจแน่วแน่ว่าต้องทำเพื่อเสือ เขาโทร.บอกช้างให้พาลูกทีมของเสือไปที่โรงพัก เขาจะคืนความยุติธรรมให้เสือเอง
ooooooo
มาโนชพรางตัวมิดชิดปล้นแฟ้มหลักฐานคดีเสือจากโรงพักเอาไปเผาทิ้ง จากนั้นก็ขับรถกลับแต่เจอผู้ใหญ่เทิ้มโบกเรียกจะขอติดรถไปซื้อลังใส่ผัก
มาโนชพยายามเลี่ยงเพราะเพิ่งก่อเหตุมา ทำให้ผู้ใหญ่เทิ้มสงสัย ก็พอดีมีรถสายตรวจมาจอดเทียบบอกว่าผู้การต้องการพบหมวด ผู้ใหญ่เทิ้มจึงนั่งรถไปกับมาโนชด้วย
ผู้การพูดเหมือนรู้ว่ามาโนชปล้นหลักฐานแต่เขาไม่ยอมรับ บอกว่าช่วงเวลานั้นเขาไปหาทนายแต่สำนักงานทนายความปิด ผู้ใหญ่เทิ้มเห็นท่าไม่ดีจึงอ้างตัวเป็นพยานช่วยยืนยันหนักแน่นว่าตนเจอหมวดที่ตลาดเลยนั่งรถไปด้วย
ผู้การเงียบไปเพราะมาโนชนิ่งมากไม่แสดงพิรุธให้สงสัย ช้างได้ทีพูดกับผู้การว่า “แฟ้มคดีไม่อยู่แล้ว งั้นเสือก็ไม่ต้องขึ้นศาล ผมขอประกันตัวเพื่อน”
เสือได้ประกันตัวออกมาในวันนี้เลย แต่เสือก็ตำหนิมาโนชว่าไม่น่าทำแบบนี้เพราะอาจจะติดคุก
“แล้วจะให้ปล่อยแกติดคุกเหรอวะ ตำรวจมีหน้าที่ผดุงความยุติธรรม ฉันต้องทำตามหน้าที่”
“เพราะฉันเอง ฉันกดดันแก” ช้างเสียงอ่อย
“แกเตือนฉันต่างหาก ตำรวจที่ดีต้องเป็นยังไง”
“โนช แกทำผิดกฎหมายก็จริง แต่แกเป็นตำรวจที่ดี แล้วก็เป็นเพื่อนที่ดีมาก” เสือกอดคอมาโนชอย่างซาบซึ้ง ช้างหันไปทางผู้ใหญ่เทิ้ม ชมว่ากล้ามากที่ให้การเท็จ
“หมวดบอกให้ผมเงียบไว้ แต่มันอดไม่ได้ครับ เห็นคนดีถูกยัดข้อหา แล้วนี่คุณเสือไม่ติดคุกแล้วแน่เหรอครับ”
“ปืนเสือหายไปจากห้องเก็บหลักฐาน คดีไม่มี ทางไปต่อ หลักฐานไม่เพียงพอ ปิดคดี”
ไม่ทันข้ามวันอิทธิได้รับแจ้งข่าวว่าเสือรอดคุกก็เจ็บแค้นเป็นที่สุด และข่าวนี้ยังสะเทือนมาถึงกรุงเทพฯ ทรงยศเป็นฟืนเป็นไฟเอาเรื่องแป๋วว่าต้องรู้ว่าเสือส่งใครไปปล้นหลักฐานให้บอกมา แป๋วปฏิเสธเพราะไม่รู้จริงๆ
“ถ้าจับได้ว่าแป๋วมีส่วนนะ พี่จะบอกตำรวจ แป๋วได้เข้าไปนอนคุกกับไอ้เสือแน่”
ทรงยศหน้าตาขึงขัง แต่พอเห็นอนิรุทธิ์เข้ามาก็เดินเลี่ยงไป อนิรุทธิ์เดาได้ทันว่าสองพี่น้องคงรู้เรื่องของเสือกันแล้ว ถามแป๋วว่าจะสู้ต่อไหม เขากับพ่อจะช่วยเรื่องคดี แต่แป๋วขอให้เขาช่วยเรื่องอื่นดีกว่า เธอสงสัยพ่อเลี้ยงอิทธิส่งคนไปยิงแม่เธอ
“อีกแล้วนะแป๋ว พ่อเลี้ยงไม่ใช่คนดีอะไรมากมาย แต่เขาก็ไม่ได้เลวอย่างที่แป๋วกล่าวหา”
“ทำไมรุทไม่ฟังแป๋วมั่งนะ รุทไม่ช่วยก็ไม่เป็นไร แป๋วทำคนเดียวได้”
“บอกมาก่อนจะให้ผมช่วยอะไร” อนิรุทธิ์ยอมแป๋วอีกตามเคย...
ที่บ้านพัก...เสือกับช้างต่างห่วงมาโนชว่าจะทำงานต่อไปยังไงเพราะตำรวจที่โรงพักไม่ไว้ใจเขาแล้ว
“ปกติฉันก็ไม่ค่อยเข้าโรงพักอยู่แล้ว สบายมาก เศร้าใจเรื่องตำรวจไม่ดีบางคนมากกว่าว่ะ รับสินบน รังแกประชาชน”
“ตำรวจอย่างแกหายาก มีจิตวิญญาณผู้พิทักษ์สันติราษฎร์”
“ฉันมีแรงบันดาลใจน่ะ ตอนเด็กฉันเดินกลับจากโรงเรียนเห็นตำรวจสู้กับโจร จับโจรทุ่มลงพื้นเหมือนในหนังเลย ภาพนั้นติดตาฉัน ฉันอยากเก่งอย่างตำรวจคนนั้น”
“จบนายร้อยที่ 1 ของรุ่น ไม่เก่งยังไงไหววะ”
“ตำรวจเป็นอาชีพเดียวที่ฉันฝันอยากเป็น จิตวิญญาณฉันคือพิทักษ์ประชาชน ถึงตายก็ไม่เสียดาย”
