ร้อยป่า
ตอนที่ 3
เสือซึ้งใจมาก...ในวันที่เขาเดือดร้อนลูกทีมทุกคนเข้าใจและให้กำลังใจ เช่นเดียวกับกุญชรหรือช้างที่พอรู้จากมาโนชก็เป็นห่วงเสือ ทั้งช้างและมาโนชเป็นเพื่อนสนิทของเสือต่างรู้มาตลอดว่าเสือรักแป๋วมากแต่ยังไม่มีโอกาสสารภาพรักจริงจังสักที
เย็นนั้นแป๋วตั้งใจมาพบเสือที่บ้านเช่า แต่เจอมาโนชก่อนตรงหน้าบ้าน มาโนชพูดให้ฟังว่าเสือโดนหัวหน้าสั่งพักงาน แป๋วไม่สบายใจและรู้สึกผิดมากหนีกลับไปทั้งที่ยังไม่ได้เจอเสือ
แป๋วกลับมาเล่าให้แม่ฟังว่าตนทำให้เสือเดือดร้อนโดนพักงาน แม่พลอยสงสารเสือไปด้วย แป๋วรู้สึกแย่มากถึงขนาดคิดจะตัดขาดกับเสือ บอกแม่ว่าระหว่างเธอกับเสือไม่ว่าจะอยู่ไกลหรือใกล้เราก็รักกันไม่ได้
“รักแบบเพื่อนก็ได้นี่ลูก”
“แป๋วเป็นเพื่อนกับเสือไม่ได้หรอกค่ะ เพราะถ้าเกิดเรื่องอีกเสือก็ต้องช่วยแป๋วอีก แป๋วให้โอกาสเสือมาแล้วครั้งนึง แป๋วจะให้อีกค่ะ ให้โอกาสเสือได้ทำหน้าที่”
“ยังไงลูก”
“แป๋วจะตัดขาดเสือ”
แป๋วตัดใจพูดออกมาแล้วก็น้ำตาร่วง เพราะความจริงเธอรักเสือมาก และในเมื่อตัดสินใจอย่างนี้แล้วไม่ว่าเสือจะเพียรโทร.มาบ่อยแค่ไหนแป๋วก็ไม่รับสาย พร้อมปิดการติดต่อทุกช่องทางกับเขาด้วย
ooooooo
หลายวันถัดมา ทรงธรรมบอกภรรยาว่าเรามีเงินหมุนใช้แล้วเพราะตนเอาโรงงานไปจำนอง เพื่อนได้เงินมาห้าล้าน
“แล้วหนี้บ้านล่ะคะ”
“รอให้พ่อเลี้ยงเย็นลงก่อน ผมจะขอร้องเขาให้ผ่อนผัน ค่อยๆทยอยใช้หนี้ นี่คุณเตรียมอาหารจะไปทำบุญเหรอ”
“ค่ะ วันนี้ครบรอบวันมรณภาพหลวงตา”
แป๋วขับรถพาแม่ไปทำบุญให้หลวงตาของเสือที่วัด แต่เธอไม่ได้เข้าไปกับแม่ด้วยเพราะไม่ต้องการเจอเสือ
เสือ ช้าง และมาโนชที่เคยเป็นเด็กในอุปการะของหลวงตามากันพร้อมหน้า เสือหวังว่าวันนี้จะได้เจอแป๋วแต่ต้องผิดหวังเมื่อหญิงบอกว่าแป๋วติดธุระ แต่แล้วก็มีเหตุให้เสือรู้ความจริงว่าแป๋วจอดรถรอแม่อยู่หน้าวัด เขาวิ่งออกไปหาเธอแต่เธอกลับวิ่งหนีเขาไม่ยอมคุยด้วย
สองคนวิ่งไล่กวดกันจนเหนื่อยหอบ จนกระทั่งเสือไล่ทันแล้วคว้าแขนแป๋วไว้ได้
“แป๋ว...หนีทำไม”
“เราไม่ควรเจอกัน”
“เพราะพ่อแป๋วใช่ไหม ผมแยกแยะได้ พ่อแป๋ว ทำผิด แต่แป๋วไม่เกี่ยว”
“พ่อลูกกันไม่เกี่ยวกันได้ยังไง เสืออย่ามายุ่งกับแป๋ว” พูดจบแป๋วเดินกลับทางเดิม พอเสือขยับเธอก็สั่งกึ่งขอร้องว่าอย่าตาม
“แป๋วโกรธผมเรื่องอะไร เรื่องพ่อใช่ไหม ที่ผม ไม่ช่วยพ่อแป๋ว”
แป๋วเดินหนีไม่ตอบ เสือตามตอแยขอร้องให้มาคุยกันด้วยเหตุผล แต่แป๋วดันหันมาต่อยหน้าเสือเปรี้ยง!
“เหตุผลก็คือแป๋วเลือกครอบครัว ไม่เลือกเสือ” ตอบเสร็จแป๋วเดินหนีไปทั้งน้ำตา ทิ้งให้เสือยืนหน้าเศร้าไม่เข้าใจ...
คืนนั้นมาโนชมานอนค้างกับเสือและช้างที่บ้านเช่า การปูเสื่อนอนรวมกันทำให้สามคนอดคิดถึงตอนเป็นเด็กอยู่วัดไม่ได้ พูดคุยกันสนุกไป แต่พอเพื่อนสองคนสังเกตเห็นรอยแดงตรงโหนกแก้มเสือก็ซักถามจนรู้ว่าโดนแป๋วต่อย สองคนช่วยกันปลอบเสือว่า
“เขาต่อยแก เขาก็เจ็บ...แป๋วรักแก”
“รักมากด้วย แป๋วน่ะทั้งสวยทั้งรวย แต่ไม่ยอมมีแฟนซะที แป๋วรอแก”
“รักแล้วทำแบบนี้เหรอวะ มาตัดขาดกัน”
“พูดยากว่ะเสือ มันมีครอบครัวมาเกี่ยวด้วย”
“ฉันรู้ ครอบครัวสำคัญกับแป๋วมาก แต่ความผูกพันของฉันกับแป๋วก็สำคัญกับฉันมากเหมือนกัน”
“แกไม่ถอย?”
“ใจมันรักไปแล้ว มันถอนใจไม่ได้”
