ร้อยป่า

ทันทีที่กลับมาถึงบ้าน แป๋วสารภาพผิดเรื่องวางยานอนหลับพ่อก่อนเดินทางไปแพร่เลยโดนท่านต่อว่าด้วยความเป็นห่วง

“แป๋ววางยานอนหลับพ่อแล้วไปรับผิดแทน เกิดไม่ใช่เสือมาจับ ป่านนี้พ่อคงต้องไปประกันตัวแป๋ว ที่โรงพัก”

“คุณพ่อห่วงแป๋วก็เลิกยุ่งกับพ่อเลี้ยงสิคะ อย่าช่วยเขาค้าไม้เถื่อน”

พูดขาดคำพ่อเลี้ยงอิทธิโทร.มาพอดี ทรงธรรมรับสายแล้วไม่ทันเอ่ยอะไรก็โดนอีกฝ่ายเล่นงานทันที

“คุณทำผมเสียหายเป็นล้าน ไม้ที่โดนยึดเมื่อคืน น่ะเอาไปปล่อยขายมูลค่าตั้ง 5 ล้าน”

“ทางผมก็เดือดร้อนครับ เพื่อนผมที่เป็นเจ้าของโกดังน่ะโดนตำรวจเรียกไปสอบสวน แต่ผมไม่ได้บอกเพื่อนว่าไม้เป็นของพ่อเลี้ยง ผมบอกว่าของผม”

“ดี! คุณรับผิดไป...ตอนนี้คุณช่วยอะไรผมไม่ได้แล้ว เราสองคนไม่ต้องร่วมงานกันอีก”

“พ่อเลี้ยงให้โอกาสผมนะครับ”

“งานเมื่อคืนคือโอกาสสุดท้ายของคุณ แล้วเงินที่คุณยืมผมน่ะใช้คืนด้วย ส่วนบ้าน...สิ้นเดือนนี้ไม่เอาเงินมาไถ่จำนองผมจะฟ้องขับไล่” พูดแค่นั้นอิทธิ ตัดสายทิ้งด้วยความโมโห ทรงธรรมหน้าเสียกับคำขู่ จะฟ้องขับไล่

“เขาโวยวายอะไรคะพ่อ”

“พ่อเลี้ยงอิทธิตัดพ่อแล้ว พ่อหมดประโยชน์”

“ก็ดีแล้วนี่คะ เขาไปเอง คุณพ่อก็ไม่ต้องยุ่งกับเขาอีก”

“แต่พ่อยังต้องซื้อไม้เขา ไม้ถูกกฎหมายน่ะแพง เอามาแปรรูปขายได้กำไรน้อย”

“นี่คุณพ่อยังจะซื้อไม้เถื่อนอีกเหรอคะ”

“แล้วแป๋วจะให้พ่อไปทำอะไร พ่อขายไม้แปรรูปมา 20 กว่าปี ไปทำอย่างอื่นไม่ได้แล้ว หนี้บ้าน ตั้ง 10 กว่าล้านจะหาเงินมาจากไหนล่ะเนี่ย” ทรงธรรมหมกมุ่นปัญหาเรื่องเงินจนแป๋วไม่กล้าพูดอะไรอีก เพราะพ่อคงไม่มีวันเปลี่ยนใจเลิกทำอาชีพค้าไม้เถื่อน

ขณะเดียวกันเสือและลูกทีมอยู่ที่หน่วยฯในกรุงเทพฯ ทุกคนนั่งหน้าเจื่อนอยู่เบื้องหน้าสมเกียรติที่ท่าทางหัวเสียมาก

“ไหนพวกคุณอธิบายมาซิ ทำไมปฏิบัติการเมื่อคืนขยายผลจับนายทุนไม่ได้ จับได้แต่พวกรับจ้างขนไม้”

แสวงบอกว่าพวกนั้นไม่ซัดทอดนายทุนเพราะกลัวตาย สมเกียรติหันมาทางเสือถามว่ามีเหตุผลอะไรอีกไหม

“ในฐานะหัวหน้าทีม ผมขอรับผิดชอบคนเดียวครับ ปฏิบัติการของผมล้มเหลว”

สมเกียรติไม่พอใจไล่ถามเหตุผลเรียงคน แต่โจ้กับเดชก็ตอบเหมือนกันว่าพวกตนไม่มีอะไรจะพูด สมเกียรติจ้องโจ้กับเดชเขม็งแล้วบอกว่า

“ในเมื่อไม่มีใครบอกเหตุผล งั้นผมบอกเอง เมื่อคืนมีตำรวจเห็นคุณสองคนพาผู้หญิงหนีออกจากโกดัง แล้วคุณสองคนก็ไม่กลับมาจนปฏิบัติการเสร็จสิ้น คุณหายไปไหน”

โจ้กับเดชหน้าซีดกลัวความผิด เสือยืดอกรับผิดว่าตนสั่งลูกทีมเอง

“คุณให้ลูกน้องพาพวกค้าไม้เถื่อนหนี”

“ผู้หญิงคนนั้นไม่เกี่ยวข้องกับขบวนการค้าไม้เถื่อนครับ”

“คุณรู้จักเขา?”

“ครับ”

“เสือ...ผมเคยเตือนคุณแล้ว ถ้าคุณให้ความสัมพันธ์ส่วนตัวมีอิทธิพลเหนืองาน ผมจะลงโทษคุณ...ผมสั่งพักงานคุณกับทีมพิทักษ์ไพร 15 วัน”

เมื่อพากันออกมาจากห้องหัวหน้าแล้ว เสือรู้สึกผิดมากต่อลูกทีม เขาขอโทษทุกคนที่ทำให้โดนสั่งพักงาน แต่โจ้บอกว่าขอโทษทำไม พวกเราต้องขอบคุณ เขาต่างหากที่ได้นอนเกาพุงอยู่บ้านตั้ง 15 วัน ขณะที่เดชชวนหาสถานที่เที่ยวกันดีกว่า ขี่มอเตอร์ไซค์ล่องใต้ไปให้ถึงเบตงน่าจะดี

เสือดูออกว่าเดชกับโจ้ทำเฮฮากลบเกลื่อนแต่แววตาไม่สบายใจ ถามทุกคนว่า

“ไม่อยากรู้กันเหรอว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร”

“เอาเป็นว่าเขาเป็นคนสำคัญของเสือ”

“แล้วพวกเราก็เชื่อพี่ ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ค้าไม้เถื่อน”