ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

ร้อยป่า

SHARE

ทันทีที่กลับมาถึงบ้าน แป๋วสารภาพผิดเรื่องวางยานอนหลับพ่อก่อนเดินทางไปแพร่เลยโดนท่านต่อว่าด้วยความเป็นห่วง

“แป๋ววางยานอนหลับพ่อแล้วไปรับผิดแทน เกิดไม่ใช่เสือมาจับ ป่านนี้พ่อคงต้องไปประกันตัวแป๋ว ที่โรงพัก”

“คุณพ่อห่วงแป๋วก็เลิกยุ่งกับพ่อเลี้ยงสิคะ อย่าช่วยเขาค้าไม้เถื่อน”

พูดขาดคำพ่อเลี้ยงอิทธิโทร.มาพอดี ทรงธรรมรับสายแล้วไม่ทันเอ่ยอะไรก็โดนอีกฝ่ายเล่นงานทันที

“คุณทำผมเสียหายเป็นล้าน ไม้ที่โดนยึดเมื่อคืน น่ะเอาไปปล่อยขายมูลค่าตั้ง 5 ล้าน”

“ทางผมก็เดือดร้อนครับ เพื่อนผมที่เป็นเจ้าของโกดังน่ะโดนตำรวจเรียกไปสอบสวน แต่ผมไม่ได้บอกเพื่อนว่าไม้เป็นของพ่อเลี้ยง ผมบอกว่าของผม”

“ดี! คุณรับผิดไป...ตอนนี้คุณช่วยอะไรผมไม่ได้แล้ว เราสองคนไม่ต้องร่วมงานกันอีก”

“พ่อเลี้ยงให้โอกาสผมนะครับ”

“งานเมื่อคืนคือโอกาสสุดท้ายของคุณ แล้วเงินที่คุณยืมผมน่ะใช้คืนด้วย ส่วนบ้าน...สิ้นเดือนนี้ไม่เอาเงินมาไถ่จำนองผมจะฟ้องขับไล่” พูดแค่นั้นอิทธิ ตัดสายทิ้งด้วยความโมโห ทรงธรรมหน้าเสียกับคำขู่ จะฟ้องขับไล่

“เขาโวยวายอะไรคะพ่อ”

“พ่อเลี้ยงอิทธิตัดพ่อแล้ว พ่อหมดประโยชน์”

“ก็ดีแล้วนี่คะ เขาไปเอง คุณพ่อก็ไม่ต้องยุ่งกับเขาอีก”

“แต่พ่อยังต้องซื้อไม้เขา ไม้ถูกกฎหมายน่ะแพง เอามาแปรรูปขายได้กำไรน้อย”

“นี่คุณพ่อยังจะซื้อไม้เถื่อนอีกเหรอคะ”

“แล้วแป๋วจะให้พ่อไปทำอะไร พ่อขายไม้แปรรูปมา 20 กว่าปี ไปทำอย่างอื่นไม่ได้แล้ว หนี้บ้าน ตั้ง 10 กว่าล้านจะหาเงินมาจากไหนล่ะเนี่ย” ทรงธรรมหมกมุ่นปัญหาเรื่องเงินจนแป๋วไม่กล้าพูดอะไรอีก เพราะพ่อคงไม่มีวันเปลี่ยนใจเลิกทำอาชีพค้าไม้เถื่อน

ขณะเดียวกันเสือและลูกทีมอยู่ที่หน่วยฯในกรุงเทพฯ ทุกคนนั่งหน้าเจื่อนอยู่เบื้องหน้าสมเกียรติที่ท่าทางหัวเสียมาก

“ไหนพวกคุณอธิบายมาซิ ทำไมปฏิบัติการเมื่อคืนขยายผลจับนายทุนไม่ได้ จับได้แต่พวกรับจ้างขนไม้”

แสวงบอกว่าพวกนั้นไม่ซัดทอดนายทุนเพราะกลัวตาย สมเกียรติหันมาทางเสือถามว่ามีเหตุผลอะไรอีกไหม

“ในฐานะหัวหน้าทีม ผมขอรับผิดชอบคนเดียวครับ ปฏิบัติการของผมล้มเหลว”

สมเกียรติไม่พอใจไล่ถามเหตุผลเรียงคน แต่โจ้กับเดชก็ตอบเหมือนกันว่าพวกตนไม่มีอะไรจะพูด สมเกียรติจ้องโจ้กับเดชเขม็งแล้วบอกว่า

“ในเมื่อไม่มีใครบอกเหตุผล งั้นผมบอกเอง เมื่อคืนมีตำรวจเห็นคุณสองคนพาผู้หญิงหนีออกจากโกดัง แล้วคุณสองคนก็ไม่กลับมาจนปฏิบัติการเสร็จสิ้น คุณหายไปไหน”

โจ้กับเดชหน้าซีดกลัวความผิด เสือยืดอกรับผิดว่าตนสั่งลูกทีมเอง

“คุณให้ลูกน้องพาพวกค้าไม้เถื่อนหนี”

“ผู้หญิงคนนั้นไม่เกี่ยวข้องกับขบวนการค้าไม้เถื่อนครับ”

“คุณรู้จักเขา?”

“ครับ”

“เสือ...ผมเคยเตือนคุณแล้ว ถ้าคุณให้ความสัมพันธ์ส่วนตัวมีอิทธิพลเหนืองาน ผมจะลงโทษคุณ...ผมสั่งพักงานคุณกับทีมพิทักษ์ไพร 15 วัน”

เมื่อพากันออกมาจากห้องหัวหน้าแล้ว เสือรู้สึกผิดมากต่อลูกทีม เขาขอโทษทุกคนที่ทำให้โดนสั่งพักงาน แต่โจ้บอกว่าขอโทษทำไม พวกเราต้องขอบคุณ เขาต่างหากที่ได้นอนเกาพุงอยู่บ้านตั้ง 15 วัน ขณะที่เดชชวนหาสถานที่เที่ยวกันดีกว่า ขี่มอเตอร์ไซค์ล่องใต้ไปให้ถึงเบตงน่าจะดี

เสือดูออกว่าเดชกับโจ้ทำเฮฮากลบเกลื่อนแต่แววตาไม่สบายใจ ถามทุกคนว่า

“ไม่อยากรู้กันเหรอว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร”

“เอาเป็นว่าเขาเป็นคนสำคัญของเสือ”

“แล้วพวกเราก็เชื่อพี่ ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ค้าไม้เถื่อน”

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

รู้จัก "วินนี่ ศิภัชรดา" มิสทีน 2017 นางเอกน้องใหม่ "ฟ้า หิน ดิน ทราย"

รู้จัก "วินนี่ ศิภัชรดา" มิสทีน 2017 นางเอกน้องใหม่ "ฟ้า หิน ดิน ทราย"
14 พ.ค. 2564

07:20 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันศุกร์ที่ 14 พฤษภาคม 2564 เวลา 11:11 น.