ระบำมาร

อัสดมอ่านข้อความ “ความซื่อสัตย์เป็นสิ่งสำคัญในชีวิตคู่ ผู้ชายที่มีเมียน้อย เปรียบได้กับสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำ ...ภรรยาหลวงต้องตั้งสติอย่าโทษแต่เมียน้อย สามีตัวเองก็เลวไม่แพ้กัน การให้อภัยเป็นสิ่งที่ดี แต่การให้อภัย

ครั้งแล้วครั้งเล่า คือโง่...ส่วนผู้หญิงที่ยุ่งกับสามีคนอื่น วันนี้อาจได้เสวยสุข แต่เมื่อตายไป ต้องตกนรกหมกไหม้ ปีนต้นงิ้ว โดนหอกแหลมทิ่มแทงทุกข์ทรมาน...” ชลิตาและสาทินีอ่านข้อความเดียวกันแล้วรู้สึกเหมือนโดนด่า

ด้านรสลินอ่านข้อความต่อเนื่องแล้วหน้าชา “เมียน้อยเป็นบุคคลที่สังคมรังเกียจ เป็นบุคคลที่คุณธรรมอ่อนแอ โดนความรัก ความโลภ ความหลงบังตา จนกระทำ เรื่องชั่วๆ...หากผู้หญิงยังรักศักดิ์ศรี อยากรักษาความดีไว้กับตน ก็จงอย่าเป็นเหยื่อของผู้ชายเลวๆ”

โสภาสะใจกับข้อความในบัตรสนเท่ห์นี้มาก พนักงานซุบซิบกันสนุกปาก พอเห็นพนักงานที่เป็นเมียน้อยมาถึง ก็เอาบัตรสนเท่ห์ให้อ่าน เธออ่านแล้วหาว่ามีคนแกล้งด่า โกรธเหวี่ยงวีนไปทั่วจนโดนตบ จึงประกาศลาออก

อัสดมเรียกโสภาไปถาม พอจะรู้ไหมว่าเป็นฝีมือใคร เธอบอกว่าผู้ต้องสงสัยเพียบ เพราะมีแต่คนเกลียด เมียน้อย ถวิกาคาดเดาว่าจะเป็นอัมพรเมียหลวง อัสดมไม่เชื่อเพราะเธอลาพักร้อนไปก่อน...ถวิกาคุยกับโสภาว่า บัตรสนเท่ห์นี้มีทั้งด่าและสอน โสภากลับบอกว่าไม่ชอบให้ด่าเมียหลวง เพราะเมียหลวงน่าสงสาร ถวิกาเผลอออกความเห็น

“เมียน้อยบางคนก็น่าสงสารนะคะพี่โสภา โดนผู้ชายหลอก”

โสภาไม่เชื่อเพราะสมัยนี้หาข้อมูลประวัติผู้ชายได้ง่าย ถวิกาอ้างว่าผู้หญิงบางคนซื่อเกินไปจึงตกเป็นเมียน้อย โดยไม่ตั้งใจ โสภานิ่วหน้าถาม กลับลำไปอยู่ข้างเมียน้อยแล้วหรือ ถวิการู้สึกตัวยิ้มแหยๆแก้ตัวว่าลองนึกดูอีกมุมเท่านั้น...พอดีชลิตาโทร.มาให้โสภาไปหาที่บ้าน เพื่อถามเรื่องบัตรสนเท่ห์ โสภาสงสัยรัชดาแต่ชลิตาคิดว่าเขาคงไม่ด่าว่าพี่สาวตัวเอง

ด้านรสลินโทษสาทินีเต็มๆ บุกมาหาเรื่องถึงที่ร้าน หาว่าประจานให้อับอายไปทั่วคอนโดว่าเป็นเมียน้อย สาทินีปฏิเสธแต่ก็ตอกกลับ

“ฉันเพิ่งรู้นะว่าเธออายที่เป็นเมียน้อย เห็นชอบแสดงตัว นึกว่าภูมิใจ”

“ฉันหน้าบางกว่าเธอก็แล้วกัน”

“บางกว่าถนนคอนกรีตกั้นเขื่อนนิดนึง”

“แหม ฉันอยากให้คุณอัสมาได้ยินเธอพูดจัง จะได้เห็นธาตุแท้เธอ เธอไม่ได้อ่อนหวานแสนดีอย่างที่ใครๆเห็น”

“อย่างน้อยฉันก็ไม่ทำตัวต่ำๆ วันๆเอาแต่เที่ยวผับอย่างเธอ”

“รัดสายหน้ากากให้แน่นล่ะสาทินี หน้ากากที่เธอสวมอยู่หลุดขึ้นมาเมื่อไหร่ คุณอัสก็จะรู้ เธอมันหน้าเนื้อใจเสือ!”