ระบำมาร

ชลิตาลังเลจะเชื่อดีไหม แต่ก็บอกไปว่าอยากลองมาเที่ยวคลับดูบ้าง อยากรู้ว่าอาหารอร่อย เพลงเพราะแค่ไหนเขาถึงชอบมาบ่อยๆ...อัสดมชวนไปรู้จักเพื่อนใหม่ ที่ห้องถัดไปมีชายสูงวัยสองคนนั่งดื่มอยู่ อัสดมพาชลิตาเข้ามาแนะนำ แล้วบอกว่าทั้งสองเห็นตนนั่งหงอยจึงชวนมาแจมกัน ชลิตายิ้มทักทายแล้วขอตัวไปนั่งกับโสภาที่โต๊ะข้างนอก อัสดมสั่งโสภา

“เลือกโต๊ะที่ไกลคนสูบบุหรี่ล่ะ ตาไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ เพิ่งหายหวัดเดี๋ยวจะพานไม่สบายเอา...ผมลาเพื่อนใหม่ก่อน เดี๋ยวตามไปจ้ะ”

พอชลิตาแยกไป อัสดมก็ขอบคุณชายทั้งสองที่ช่วย...ชลิตาสบายใจขึ้นที่อัสดมไม่ได้นอกลู่นอกทาง โสภาสั่งเครื่องดื่มที่ไม่มีแอลกอฮอล์ให้ อัสดมมาบอกถวิกาว่าให้กลับเข้าไปในห้อง สั่งอะไรทานก็ได้ แล้วถึงเวลากลับผู้จัดการร้านจะให้รถไปส่ง แล้วเขาก็โทรศัพท์หานุ ขอบใจที่โทร.มาเตือนทันเวลา ถวิการู้สึกสะอิดสะเอียนความกะล่อนของอัสดมเหลือคณา

อัสดมมาชวนชลิตาออกไปเต้นรำ เธอบ่นว่าไม่อยากให้เขามาเที่ยวที่นี่ อยากให้ย้ายไปเที่ยวที่ดีกว่านี้ เขาทำหน้าเศร้าๆบอกจะไม่มาที่นี่อีกก็ได้ ก็แค่ไม่เจอเพื่อนๆอีกเพราะพวกเพื่อนคงไม่ยอมย้ายร้าน แต่เพื่อเธอเขาทำได้ ชลิตาใจอ่อนยวบ ยอมให้เขามาได้แต่อย่าบ่อย สามีจอมกะล่อนยิ้มสมใจโอบกอดเอาใจ โสภาเห็นแล้วยิ้มปลื้มกับความรักของเจ้านายทั้งสอง

พอทุกคนกลับไปหมด ผู้จัดการร้านก็เข้ามาบอกถวิกา พร้อมกับยื่นซองที่อัสดมฝากไว้ให้ เธอแปลกใจเปิดดูเห็นเป็นลูกกุญแจโล้นๆ ไม่มีห่วงคล้องแต่อย่างใด ก็ยิ่งงุนงง

วันต่อมาถวิกาเอากุญแจที่ได้ให้โจดูว่าน่าจะเป็นกุญแจอะไร โจคาดเดาว่าคงเป็นกุญแจห้องคอนโด เขาคงจะให้เธอเป็นเมียน้อย ถวิกายืนหยัดว่าจะทำให้อัสดมหลงจนยอมทิ้งเมียทุกคนเสียก่อน แล้วตนก็จะทิ้งเขาให้เหมือนที่เขาทิ้งพี่สาวตน โจเตือนสติว่าไม่ใช่เรื่องง่าย การที่ผู้ชายทำแบบนั้นเพื่อผู้หญิงได้ ต้องเพราะรักไม่ใช่หลง

ในวันนั้นสาทินีได้รับไลน์จากคนชื่อปลาดาวขอเป็นเพื่อนใหม่ แต่ไม่ลงรูปจริง ลงเป็นรูปปลาดาว แล้วพิมพ์ข้อความเข้ามาว่า...บ่ายนี้คุณอัสดมเลื่อนประชุม ว่าง/โทร.หาเขาสิคะ...

สาทินีแปลกใจแต่ก็ลองโทร.หาอัสดม ชวนไปรับจีน่าที่โรงเรียนบ่ายนี้ เขารับคำเพราะเลื่อนประชุมพอดี...สาทินียิ่งงงว่าปลาดาวเป็นใคร

ขณะที่ถวิกายืนชงกาแฟเพลินๆ รัชดาเข้ามาพูดว่า เธอหลอกอัสดมทำไมว่าชอบเขา หญิงสาวถอนใจที่เขาไม่เข็ดเสียที ยังไม่เลิกยุ่งเรื่องของตนอีก ชายหนุ่มยื้อถามว่าเธอทำเพื่ออะไร...

ooooooo