ระบำมาร

เย็นวันนั้นโสภาแวะมาเยี่ยมไข้ชลิตา ซื้อยาอมแก้ไอตราตะขาบห้าตัวมาให้ เธอหยิบมาดูแล้วบ่นว่ายาอะไรไม่มี อย. สั่งห้ามซื้อและไม่ควรกินอีก ถวิกาตามเข้ามาพร้อมช่อดอกคาร์เนชั่นสีแดงในมือเอามาเยี่ยม พอดีอัสดมกลับมาปรายตามองถวิกา เธอกำลังถือแจกันจะเอาไปจัดดอกไม้ เธอแกล้งทำแจกันหลุดมือ อัสดมช่วยรับไว้ทัน ชลิตาบ่นดีที่ไม่แตก ถวิกาขอตัวเอาไปเติมน้ำข้างล่าง...อัสดมหาโอกาสตามถวิกาลงมา แล้วชมว่าดอกไม้สวย เธอยิ้มมีเลศนัย

“ดอกคาร์เนชั่นสีแดง ความหมายดีด้วยค่ะ”

อัสดมเดินเลยไปคุยโทรศัพท์นอกบ้าน พอเดินกลับเข้ามา ถวิกาแกล้งถือน้ำผลไม้เดินมาชนเขา น้ำหกรดผ้าคลุมไหล่ตัวเอง เธอรีบขอโทษแล้วดึงผ้าคลุมไหล่ออกไปขยี้น้ำ อัสดมมองไหล่ขาวเนียนของเธอที่เซ็กซี่น่ามอง ถวิกาเอาผ้าคลุมไหล่ไปตากบนกิ่งไม้ แล้วนั่งเก้าอี้สนาม ยกขาไขว่ห้าง อัสดมเห็นขาเรียวของเธอที่โผล่ออกมาพยายามเก็บอาการชวนคุยปกติ

“ตั้งแต่เลิกกับแฟน หนูเปลี่ยนไปเยอะนะถวิกา”

“เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น หรือแย่ลงคะ”

“ก็แล้วแต่คนจะมอง”

“เวลาคนเราเปลี่ยนไป ต้องมีเหตุผลอะไรทำให้หนูเปลี่ยนจ๊ะ”

“ถ้าจะให้ถูกต้อง คุณอัสดมต้องถามว่าใครทำให้หนูเปลี่ยน” ถวิกาส่งสายตาขี้เล่น

ผู้หญิงที่ส่งสายตาแบบนี้มีหรือที่เพลย์บอยอย่างอัสดมจะอ่านไม่ออกว่าเธออ่อย แต่ไม่แบไต๋ออกมาให้เธอรู้

โสภาประคองชลิตาลงมาข้างล่าง ถามสาวใช้ว่าอัสดมอยู่ไหน เธอตอบว่าในสวน ทั้งสองตามออกมา เห็นถวิกากำลังเขี่ยผ้าคลุมไหล่ที่ปลิวไปติดยอดไม้ลำพัง ชลิตาเห็นเสื้อที่เธอใส่เอ็ดที่แต่งตัวไม่เหมาะสมมาทำงาน หญิงสาวแก้ตัวว่าแฟนชอบให้ใส่ ตนจึงสวมผ้าคลุมไหล่ทับแล้ว โสภาช่วยเก็บผ้าคลุมไหล่ให้ ถวิการีบสวมคลุมไหล่ไม่ให้ดูโป๊

ooooooo

เย็นวันนั้น อัสดมมองดอกคาร์เนชั่นของถวิกาครุ่นคิดว่าเธอต้องการอะไรจากตน แถมยังบอกอีกว่าที่เธอเปลี่ยนแปลงไปเพราะมีแฟนใหม่ เขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้อ่านยากกว่าคนอื่นๆ

เช้าวันใหม่ถวิกามาทำงานเห็นผู้คนยืนออหน้าตึกด้วยท่าทีตื่นตระหนก มีพนักงานที่เป็นเมียหลวงกำลังจะกระโดดตึกฆ่าตัวตายก็ตกใจ รีบวิ่งขึ้นตึกมาจะเกลี้ยกล่อม เจอรัชดากำลังเกลี้ยกล่อมอยู่ก่อน เขาบอกให้เธอนึกถึงคนที่รักจะเสียใจ ถวิกาถามโพล่งขึ้นว่า เธอมีลูกกี่คน เธอต้องอยู่เพื่อลูก รัชดาส่งซิกไม่ให้พูดเรื่องลูก พนักงานเมียหลวงร้องไห้โฮบอกว่าตนไม่เหลือใครแล้ว สามีก็ขอหย่าเลือกไปอยู่กับเมียน้อย รัชดานึกบางอย่างได้บอกให้ถวิกาคุยถ่วงเวลาไว้